ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 19 100%

ชื่อตอน : My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 19 100%

คำค้น : Zayn, Khow Fang, Love, เมียเด็ก, เซน, ข้าวฟาง, รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.9k

ความคิดเห็น : 58

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2561 16:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 19 100%
แบบอักษร

"นั่งยิ้มทั้งวันแบบนี้ ต้องมีอะไรพิเศษแน่ๆ เลย ใช่ปะ? "

"อืม ก็พรุ่งนี้จะเป็นวันครบรอบที่ฉันกับป๋าคบกันนะสิ ^^" ฉันพูดกับดิวที่มีปืนนั่งเอาหัวพิงไหล่กดโทรศัพท์เล่น ปืนกับดิวก็น่ารักเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือปืนแต๋วขึ้น ทั้งขี้หึง ขี้หวง ขี้งอน นิสัยของผู้หญิงทั้งนั้น ส่วนดิวไม่ต้องถามแมนยังไงก็แมนยังงั้น สลับนิสัยกับปืนไปหมด

"ว้าวๆ น่าอิจฉาจัง แบบนี้พี่เซนต้องจัดหนักแน่ๆ เลย"

"ดะ...ดิวอะ พูดอะไรเนี่ย! " ฉันนั่งบิดตัวอย่างเขินอายเมื่อได้ยินที่ดิวพูด

"จัดหนักที่ว่า เปย์เมียต่างหากเล่า คิดลึกนะเราอะ" มีแซว

งื้ออออ

"ฉันไม่พูดด้วยแล้ว" ไม่อยากจะพูดกับดิวต่อเพราะเดี๋ยวอาจจะโดนแซวหนักกว่าเดิม

"จะเขินทำไมข้าวฟ่าง ธรรมดาของผัวเมียที่จะจัดกันอย่างหนักหน่วง อ๊ะๆ ฮ่าๆ " ปืนพูดและหันหน้ายกยิ้มมุมปากให้ฉัน"

"ปืนบ้า! พอทั้งคู่เลย หยุดแซวฉันได้แล้วนะ! " แค่นี้ก็เขินอายจนอยากแทรกแผ่นดินแล้ว

"ฮ่าๆ!! " ทั้งปืนและดิวนั่งหัวเราะฉันอย่างสนุกสนาน รู้แล้วว่าทำไมสองคนนี้ถึงอยู่ด้วยกันได้

"หัวเราะอะไรกัน? " เสียงป๋านิ

ขวับ!

ฉันหันขวับไปมองด้านหลัง พี่เซนเพิ่งเลิกงานมารับฉันที่มหาวิทยาลัย ดิวกับปืนก็มานั่งรอเป็นเพื่อน

"หัวเราะคนแถวนี้แหละพี่ ฮึๆ "

"หยุดนะไอ้ปืนบ้า! " ฉันชี้หน้าปืน พี่เซนมองหน้าฉันกับปืนสลับกัน

"มีเรื่องอะไรกัน? ทำไมข้าวฟ่างต้องให้หยุดพูด" อย่าพูดนะปืน! ฉันมองหน้าปืนเพื่อส่งสายตาที่ห้ามพูดเรื่องที่แซวฉัน ไม่ฉะนั้นฉันอาจจะโดนจัดหนักตามที่โดนแซว

"อ่อ...ไม่มีอะไรพี่ ผมแค่แซวข้าวฟ่างเรื่องน้ำหนักน่ะครับ"

"อืม ฉันเข้าใจ เพราะช่วงนี้ข้าวฟ่างตัวใหญ่ขึ้นหลังจากที่สำรวจมาเมื่อคืน อืมม...แน่นดี"

อ๊ากกกก!!

นี่พี่จะบอกทำไมว่าเมื่อคืนเพิ่งมีอะไรกันมาอ่า

พี่เซนคนบ้า!

ปืนและดิวส่งสายตาแซวฉันอย่างรวดเร็ว ทำเอาฉันหน้าร้อนเลยทีเดียว

"ฮึๆ " สองคนนี้ล่ะจริงๆ เลย

"ป๋า หนูอยากกลับบ้านแล้วค่ะ" ขืนอยู่นานพี่เซนได้พูดเรื่องน่าอายออกไปอีกแน่ๆ

"อืม กลับก่อนนะ"

"ค่ะ/ครับ"

"ป๋าอะ ทำไมต้องพูดเรื่องเมื่อคืนให้ปืนกับดิวฟังด้วย หนูอายนะคะ"

"ฉันพูดที่ไหน แค่จะบอกว่าเธออ้วนขึ้นเฉยๆ " จ้า ไม่บอกเลย พูดเรื่องหนูอ้วนขึ้นจริงๆ

จ้าาาาา!!!

"อายงั้นเหรอ? " ไม่น่าถาม

"อายสิคะ" ไม่ได้หน้า...เหมือนใครบางคนแถวนี้

"ฮึ! ต่อให้ฉันไม่พูดเรื่องที่เราเอากัน สองคนนั้นก็รู้อยู่แล้วว่าเธอไม่น่ารอดจากน้ำมือของฉัน"

"..."

"สองคนนั้นไม่ได้โง่ที่จะดูไม่ออกว่าเธอเสียซิงให้ฉันตั้งแต่มัธยม"

"ป๋า! "

"เรื่องจริงทำไมต้องขึ้นเสียง" ฉันมองค้อนใส่พี่เซน

และก็ได้... โป้ก!

ได้กำปั้นมากินหนึ่งโป๊ก

"ฉันอายุมากกว่าเธออย่ามาลามปาม เดี๋ยวจะเจอลวนลาม"

"คนหื่นกาม"

"ฮึ! " ไม่เถียงด้วยอะ ยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจอีก

วันนี้ฉันมานอนที่บ้านพี่เซน เพราะแม่พี่เซนไม่อยู่เลยต้องพากันมานอนเฝ้าบ้าน

"เอาของไปเก็บแล้วรีบลงมา"

"ค่ะ"

ฉันขึ้นมาบนห้องก็ปวดฉี่ เข้าห้องน้ำเสร็จค่อยลงไปก็แล้วกัน

"ทำอะไรชักช้า" น่าน พอเห็นหน้าฉันก็บ่นเป็นตาลุงแก่เลย

"หนูเข้าห้องน้ำมาค่ะ"

"อือ ปะ"

"ปะ...ไปไหนคะ? " อยู่ดีๆก็มาดึงแขน จะพาไปไหน ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลย

"เดท! "

"คะ? " เมื่อกี้เหมือนจะหูฝาดไป

อะไร...เดทๆ นะ

"ไปเดท! "

ชัดเจน ^____^

"สั่งอะไรเยอะแยะ ถ้ากินไม่หมดจะจับยัดปาก" โหดร้าย T^T

พี่เซนพาฉันมาทานอาหารที่ร้านอาหารสุดหรู บนโรงแรม 7 ดาว มาถึง...บอกว่าอยากกินอะไรก็สั่ง พอสั่งมาก็ดุซะงั้น

ดูเอาเถอะ -_-!

"ไม่ต้องมาเบะปาก กิน! "

"ค่าๆ " ชิชะ! ทำเป็นเข้ม

ฉันนั่งทานข้าวกับพี่เซนเงียบๆ ต่างคนต่างกัน อยากทานอะไรก็ตักเอง ไหนบอกมาเดทอะ แบบนี้เขาเรียกว่าชวนมาทานข้าวต่างหากเล่า!

"อย่าเขี่ยอาหาร! "

"ก็หนูอิ่มนี่ค่ะ" ฉันบอกพี่เซน

ที่นั่งเขี่ยอาหารเพราะทานไม่ลงต่างหากล่ะ ไม่เห็นพี่เซนจะหวานใส่ฉันสักนิดเลยตั้งแต่เรานั่งทานอาหารกัน ปกติคนเราถ้ามาเดทกันจริงๆ คนรักก็จะตักอาหารใส่จานให้แล้วบอกว่า...

'ทานนี่สิ อันนี้อร่อยนะที่รัก'

แต่พี่เซนไม่มีอะไรเลย สั่งอาหาร พออาหารมาก็นั่งทานเงียบๆ ไม่พูดอะไรซักกะอย่าง

"กิน! "

ไม่!

เคร้ง!

"ข้าวฟ่าง! " พี่เซนเริ่มอารมณ์เสียเมื่อเห็นฉันไม่พูดด้วย ทิ้งช้อนเสียงดังเคร้งแล้วตวัดสายตามองฉันอย่างหงุดหงิด

"ไม่พอใจอะไรพูด อย่ามาเงียบใส่เดี๋ยวจะโดน! "

"ป๋าชวนหนูมาเดท แต่ป๋าไม่เห็นทำอะไรที่คิดว่าเรามาเดทกันเลยนะคะ ป๋านั่งกินคนเดียวเงียบๆ ตักอาหารให้หนูก็ไม่มี! " ฉันพูดออกไปด้วยความน้อยใจ

"อยากให้ตักอาหารให้ใช่ไหม? "

"..." ฉันไม่พูดอะไร นั่งกอดอกทำแก้มป่องอย่างงอนๆ

"เฮ้ออออ..." พี่เซนมองฉันและถอนหายใจก่อนที่จะลุกเดินมาหาฉันที่นั่งทานข้าวฝั่งตรงข้าม

พรึ่บ!

พี่เซนเดินมาดึงแขนฉันให้ลุกขึ้น ฉันมองการกระทำของพี่เซนอย่างงงๆ แต่ก็ลุกขึ้น

หมับ!

"อะ...อะไรคะ" งงการกระทำของพี่เซนมาก ดึงแขนให้ฉันลุกขึ้นแล้วตัวเองก็มานั่งแทนที่

อะไรเนี่ย!?

ฉันหงุดหงิดที่พี่เซนนั่งที่ตัวเองและกำลังจะเดินหนีแต่ถูกพี่เซนรั้งแขนไว้ แล้วดึงฉันให้ไปนั่งตักตัวเอง&

หืออออ..... O.O

นะ...นี่ มันกลางร้านอาหารนะ ไม่ใช่ที่บ้านสักหน่อย ทำไม่พี่เซนไม่อายเลย คนที่มาทานอาหารต่างมองมาทางฉันกับพี่เซน

"ปะ...ป๋า...ทะ...ทำอะไรคะเนี่ย!? " อยู่ๆก็มาดึงให้นั่งตักเฉยเลย

"ก็อยากให้ป้อนไม่ใช่? " ไม่ใช่อยากให้ป้อน แค่อยากให้ตักอาหารให้เท่านั้นเอง ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้

ฮือออ....

"หนูอิ่มแล้วค่ะ...อ่ะ" ฉันสะดุ้งเมื่อพี่แขนใช้แขนแกร่งของตัวเองรัดเอวแล้วออกแรงบีบที่เอวฉันเบาๆ เหมือนกำลังบอกว่า...อย่ามากเรื่อง

ฮืออออ...ไม่น่าหาเรื่องเลยฉัน อายก็อาย คนก็มองกันอย่างสนใจด้วย

"ป๋าค่ะ คนอื่นมองเราแล้ว เรานั่งกินกันดีๆเถอะค่ะ"

"กิน" พี่เซนไม่ฟังที่ฉันพูดเลย ตักอาหารมาจ่อที่ปากฉันแล้วพูด

"อ้าปาก"

"..."

"ถ้าไม่อ้าปาก จะจูบ" บ้า!

ฉันจำเป็นต้องอ้าปากให้พี่เซนป้อนข้าว นั่งก้มหน้าเคี้ยวข้าวอย่างอายๆ ส่วนคนป้อนเมื่อป้อนเสร็จก็เอาคางเกยที่ไหล่ฉันก่อนจะทำอะไรบ้างอย่างกับคอของฉัน

จุ๊บ!

ฉันนั่งตัวแข็งทื่อเลย เมื่อถูกพี่เซนจูบที่ลำคอตัวเองแบบเน้นๆ

คือนั่งตักป้อนอาหารว่าอายแล้วนะ นี่ถึงกับจูบคอ อยากจะทราบว่า...ทำไมพี่เซนหน้าหนาจังคะ?

"ปะ...ป๋าหยุดนะคะ! " นี่มันอะไรกันเนี่ย นี่ฉันกำลังถูกพี่เซนลวนลามกลางร้านอาหารสุดหรู กลางสายตาคนนับสิบ ก็พี่เซนนะสิ นั่งป้อนข้าว นั่งกอดไม่พอ ยังจะเอามือปลาหมึกของตัวเองลูบที่ต้นขาและสะโพกฉันอีก เท่านั้นยังไม่พอนะ เลิกกระโปรงของฉันขึ้นโน้น โชคดีที่มันมีผ้าปูโต๊ะบังไว้ ไม่งั้นฉันได้อายหนักกว่านั่งตักป้อนข้าวแน่ๆ

พี่เซนยังคงนั่งจูบที่ลำคอฉันเน้นๆ อยู่หลายต่อหลายครั้งก่อนจะถามคำถามออกมา

"ทำไมตัวเธอหอมขึ้นจังหือ? "

"มะ...ไม่รู้ค่ะ" ฉันเอียงคอพูดอย่างอายๆ

"ยิ่งโตยิ่งน่าฟัด อายุครบ 20 เมื่อไหร่ก็คงจะยิ่งน่าxxx กว่านี้ ฮึๆ " โฮกกกกก...ทำไมวันนี้พี่เซนน่ากลัว

"นะ...หนูว่าเรา...เราจ่ายเงินเถอะค่ะ" อยากกลับบ้านแล้วอ่า

"กลับบ้านก่อนเถอะ อย่าหวังว่าจะรอด"

O [] O

ไม่อยากกลับบ้านแล้ว เมื่อได้ยินแบบนี้

"โดนแน่ๆ " ม่ายยยยย

พี่จะหื่นทุกวันไม่ได้นะ พี่เซน! เมื่อคืนก็เกือบเช้าแล้ว โชคดีที่มีเรียนบ่ายเลยลากสังขารไปเรียนได้

"งื้อออ...วันนี้ขอนะคะป๋า หนูเหนื่อย หนูไม่ไหวจริงๆ " โบกธงขาวรัวๆ

"ยิ่งทำแบบนี้...รอดยาก ฮึๆ "

"หนูอยากไปไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่บ้าน ฮืออออ..."

ฟอดดด!!

"เดี๋ยวให้ค่าขนมเพิ่ม"

"หนูไม่เอา! "

"กระเป๋าหรูๆ แพงๆ ซักใบ"

"หนูไม่เอา! พาหนูกลับเดี๋ยวนี้เลยน๊าาาาา!! "

"รถซักคัน"

"ม่ายยย....อึก...จริงเหรอคะ? " พอได้ยินคำว่ารถนี่ชะงักเลย เพราะอยากได้รถมากๆ แต่ไม่กล้าขอ

กลัวโดนผัวด่า

"อืม จะซื้อให้"

"^O^"

"ถ้าเป็นเด็กดี อาจจะซื้อให้เร็วๆ นี้"

Wow!!!

I LOVE YOU DARLING

---------------------------------------

"แฮ่กๆ " เสียงเหนื่อยหอบของข้าวฟ่างดังขึ้นหลังจากที่ผมมอบบทรักชุดใหญ่ให้คนตัวเล็กไปอย่างหนักหน่วง ไม่รู้ช่วงนี้เป็นอะไรถึงได้เซ็กซ์จัด จับข้าวฟ่างขึ้นเตียงเกือบทุกคืน อาจจะเป็นเพราะช่วงที่ผมงานยุ่งล่ะมั่ง ผมแทบไม่มีเวลาให้คนตัวเล็กเลย

พอเคลียร์งานเสร็จก็จัดไปชุดใหญ่ ผมนอนตะแคงเอามือลูบแก้มนุ่มนิ่มของข้าวฟ่าง

เด็กอะไรวะ...ยิ่งโตยิ่งสวย

ตอนเจอข้าวฟ่างครั้งแรกยังตัวเตี้ยๆ สไตล์เด็กมัธยมธรรมดายังสวยน่ารักเลย พอเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้นแหละ

ฮึๆ ปล่อยผ่านไม่ได้แล้ว ฮึๆ

"อือๆ เหนื่อย งื้อๆ หนาวๆ " คนตัวเล็กงอแงพยายามดึงผ้าห่มปิดกายตัวเอง

"ง่วงก็นอนดีๆสิ" ผมจับมือข้าวฟ่างไว้ แล้วดึงผ้าห่มคลุมตัวให้ ตาหลับแต่ปากบ่นงึมงำ ต่อดีมั๊ยวะน่าฟัดขนาดนี้

"ป๋า ป๋าใจร้าย งื้อๆ " ละเมอด่ากันเชียว

ฟอดดด!!

อดไม่ไหวจนต้องก้มหน้าไปหอมแก้มคนนอนละเมอข้างๆ

"เดี๋ยวพรุ่งนี้เธอได้รู้ว่าฉันใจร้ายหรือว่าใจดี...ตัวเล็กของฉัน" ผมยิ้มให้ข้าวฟ่างก็หลับตานอนตามคนตัวเล็กไป

เช้าวันต่อมา

"โอ๊ยยยยย..." แรงจะยกแขนยกขาไม่มี เลยอะทรมาน ปวดเมื่อยตัวไปหมด

ฮืออออ...อยากจะร้องไห้จนน้ำท่วมโลกเลย

พี่เซนคนหื่นเล่นฉันตั้งแต่กลับจากร้านอาหารเลย พยายามเลี่ยงแล้ว แต่ก็ถูกคนเจ้าเล่ห์อย่างพี่เซนล่อลวงจนได้ สภาพเลยเหมือนผีดิบ แต่ก็เอาเถอะ วันนี้เป็นวันครบรอบของเราสองคน

ฉันถือว่าฉลองก็แล้วกัน

"ตื่นแล้ว? " ยังมั่ง

เชอะ!

ฉันสะบัดหน้าหนีพี่เซนอย่างงอนๆ ฮึ! ผมยกยิ้มที่มุมปากทันทีที่เห็นท่าทางแสนงอนของเมียตัวเอง อ่อนให้หน่อยได้ใจงอน สะบัดหน้างอนใส่เป็นว่าเล่นเลย

"ไปอาบน้ำ จะไปรอด้านล่าง" ผมพูดแค่นั้นก็เดินออกจากห้องมาเลย

Zayn Part

"มารึยังของที่ฉันบอกให้เอามา" ผมถามลูกน้องที่บอกให้ไปทำบางอย่าง

"เอามาแล้วครับนาย อีกประมาณ 5 นาทีถึงบ้านครับ"

"อืม"

ผมมีเซอร์ไพรส์ให้ข้าวฟ่างในวันครบรอบของเราสองคน

ผมนั่งรอข้าวฟ่างอยู่ข้างล่าง สักพักข้าวฟ่างก็วิ่งลงมาจากบนห้องยิ้มอย่างสดใส

"ป๋าาาาขาาาา!! " ข้าวฟ่างวิ่งมานั่งข้างๆ ผม นั่งเกาะแขนผม เอาหน้าสวยน่ารักของตัวเองถูแขนผมอย่างอ้อนๆ

"ป๋าขาาาาาาา" ได้ยินข้าวฟ่างเรียกแบบนี้ทีไรเอ็นเท้ากระตุกทุกที

อยากเตะปากเมีย

เมื่อกี้จะไม่คิดอะไรแล้วนะ มีเรียกเบิ้ลทนไม่ไหววะ

เรียกป๋ายังโอเคนะ แต่...ป๋าาาาขาาาา เรียกเสียงยาวแบบนี้เหมือนผมเป็นตาแก่พุงย้อยใส่สร้อยเส้นเท่าแขน เลี้ยงต้อยเด็กเลย

ผมเป็นนักธุรกิจที่มีเมียอายุน้อยกว่าตัวเองเท่านั้น!

จำไว้!!

"เรียกอะไรเสียงดัง"

"วันนี้เป็นวันครบรอบที่เราคบกัน ป๋าอยากได้อะไรคะ? ^^" ข้าวฟ่างยิ้มหน้าตาชื่นบานผิดกับตอนตื่นเมื่อกี้ลิบลับ

สงสัยจะอารมณ์ดีแล้ว (มั่ง) ถึงได้ถามว่าผมอยากได้อะไร โอเคผมก็จะบอกสิ่งที่อยากได้ก็แล้วกัน

"เธอ"

"หะ!? คะ!? "

"ฉันอยากได้เธอ" นี่แหละคือสิ่งที่ผมต้องการ ต้องการทุกวัน

"..."

"เอาได้ไหม? " ถามก่อน เดี๋ยวงอนอีก ง้อยาก

"..."

"ตอบไม่ได้แล้วจะถามทำไมว่าอยากได้อะไร ทีหลังถ้าให้ไม่ได้ก็ไม่ต้องถาม" เริ่มหงุดหงิด เมียเงียบใส่ เพราะช่วงนี้ผมต้องการข้าวฟ่างแทบทุกชั่วโมง

"ปะ...ป๋า ฮึก" ขี้แยชะมัด

"เธอก็อยู่ปี 1 แล้วนะข้าวฟ่าง อย่ามาร้องไห้เป็นเด็กๆ!! " ผมไม่ชอบให้ข้าวฟ่างร้องไห้

"ฮือออออ!!! "

ปึก!

"เงียบ! " ผมตบโต๊ะพื่อให้ข้าวฟ่างเงียบ

ร้องไห้เมื่อปากชอบแดง แก้มชอบแดง เห็นแล้วมันน่า...xxxx ฉิบ

"อะ...อึก...ฮึก ฮือๆ ฮือๆ " ไม่หยุดใช่ปะ?

ได้!

"หยุดร้องไห้ซะ! ฉันซื้อขวัญครบรอบให้เธอไว้ อย่ามาทำให้ขวัญของฉันเป็นหมันเพราะการร้องไห้ขี้มูกโป่งของเธอ"

ตั้งใจจะแกล้งเล่นแล้วเซอร์ไพรส์ทีหลัง กลับทำเมียร้องไห้ซะงั้นไป

"ฮึก ค่ะ ฮึก" ข้าวฟ่างพยักหน้ายกมือเช็ดน้ำตาล้วกๆ

"ดี ถ้างั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินตามฉันออกมา" ผมลุกเดินไปดึงแขนข้าวฟ่าง

"ค่ะ" เมียก็เดินตามออกจากบ้านมาเงียบๆ จนมาถึงที่โรงจอดรถ

"O.O นะ...นี่มันอะไรกันคะป๋า? นะ...นะ...นี่มัน...มัน..." ข้าวฟ่างตกใจตาโตพร้อมกับพูดเสียงสั่นเมื่อเห็นของที่ผมซื้อให้

"ซื้อให้" ผมพูดเสียงเรียบพลางเหล่ตามองคนตัวเองที่ยืนยิ้มอย่างดีใจ

"^0^"

"จะได้ขับไปเรียน บางวันฉันเลิกงานช้า เธอจะได้ไม่ต้องมานั่งรอให้ยุงกัด"

"^0^"

"ฉันเป็นห่วง"

">//<"

"ชอบมั๊ย? "

"ชะ...ชอบค่ะ นะ...หนู....กรี๊ดดดดดดด!!! แลมโบกีนี่ของฉานนนนน!! " ข้าวฟ่างยืนอึ้งอยู่พักใหญ่ก็กรี๊ดออกมาเสียงดัง วิ่งเข้าไปกอดรถแลมโบกีนี่ที่ผมซื้อให้

ใช่! นี่คือของขวัญที่ผมซื้อให้เมีย ข้าวฟ่างโตขึ้นมากกว่าเมื่อก่อนมาก ไม่ค่อยเอาแต่ใจตัวเองแล้ว ผมคิดมาพักใหญ่ว่าจะซื้อรถให้ดีไหม กลัวเมียจะขับเที่ยวน่ะ แต่ก็ซื้อให้ดีกว่าเพราะผมอยากให้ข้าวฟ่างดูแลตัวเองและมั่นใจว่าเมียตัวน้อยของผม คงไม่อยากลองดีกับผม

ข้าวฟ่างเรียนก็หนัก บางวันเลิกดึกเพราะต้องทำงานส่งอาจารย์อย่างเร่งด่วน ผมก็ติดประชุมดึก ข้าวฟ่างก็ต้องมานั่งรอ ดิวกับปืนก็มานั่งรอเป็นเพื่อน ให้มากับดิวก็ไม่ยอม งอแงอยากให้ผมไปรับ ใช่ว่าผมจะไม่รู้ว่าไอ้อาการงอแงมันบ่งบอกได้ว่า อยากได้รถขับเอง ฮึ!

โอเค อยากได้ก็ซื้อให้ ไม่ยาก

ผมเลยซื้อรถให้เป็นของขวัญในวันครบรอบที่คบกันซะเลย เผื่อจะได้อะไรดีๆตอบแทนบ้าง ฮึๆ

ลงทุนมันก็ต้องได้ผลกำไร ถ้าไม่ได้ ผมไม่ลงทุนให้เปลืองเงินหรอก 😏

"ได้ของขวัญจากฉันแล้ว แล้วฉันจะได้ของขวัญจากเธอตามที่ขอไว้รึเปล่า? "

"..." เงียบกริบ เสียงกรี๊ด สีหน้าดีใจ หายวาบไปกับตา

"ว่าไง? ที่ขอไว้ ให้ได้ไหม? " ผมถามแล้วเดินไปยืนซ้อนหลังข้าวฟ่าง

"อะ! เฮือก! " ข้าวฟ่างสะดุ้งด้วยความตกใจ

หมับ!

ผมเอาแขนกอดเอวเล็กข้าวฟ่างด้วยความไว ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าทำไมมือไวขนาดนี้

"ปะ...ป๋า! " ข้าวฟ่างเรียกผมอย่างตกใจ พยายามแกะมือผมออกจากเอว

"ป๋าปล่อยหนู! "

"ฉันรักเธอนะ"

กึก!

ข้าวฟ่างชะงักยืนนิ่ง

"รักมากๆ ด้วย"

"ปะ...ป๋า" เสียงเริ่มอ่อนลงแปลว่าเคลิ้ม

"ขออีกวันนะ" พูดจบผมก็อุ้มข้าวฟ่าง

พรึ่บ!

"กรี๊ดดดด!!! ป๋าปล่อยหนู! หนูไม่ให้เอาค่าาาา!!! กรี๊ดดดด!!! " ไม่สนเสียงกรี๊ด อุ้มเมียขึ้นห้องอย่างเดียว

วันครบรอบ ผมไม่ต้องการอะไรมาก ขอแค่มีข้าวฟ่างเมียตัวน้อยๆ ของผมอยู่ข้างๆ กันไปจนแก่เฒ่าก็พอ

อยากได้อะไรหามาให้ได้ทุกอย่าง แต่ก่อนจะได้...

ต้องโดนด่าก่อน ถึงจะได้ของชิ้นนั้น

ฟุบ!

"ป๋า"

ทันทีที่ผมวางข้าวฟ่างไว้บนเตียง ข้าวฟ่างก็ขยับห่างออกไปจากผมด้วยความกลัว

"ไม่ทำหรอก ไม่ต้องกลัว" ผมลูบหัวเมียตัวน้อยที่กำลังนั่งเบะปาก บีบน้ำตา

"ป๋าขี้โม้"

"ฮึ! " ผมถึงกับหัวเราะลำคอเมื่อถูกเมียตัวน้อยด่าว่าขี้โม้

"นี่เด็กน้อย ถ้าหากว่าฉันทำจริงนะ ป่านนี้เธอนอนครางใต้ร่างของฉันแล้ว"

"ป๋าหื่น หื่นมากๆ ดูรอยบนหน้าอกหนูสิคะ มันมีแต่รอยดูดของป๋าทั้งนั้นเลย! " ข้าวฟ่างเปิดเสื้อให้ผมดูรอยที่ผมได้ทำไว้

คือแค่พูดก็เชื่อปะ เพราะผมเป็นคนทำผมรู้ แต่นี่ถึงกับเปิดให้ดู

ไม่อยากโดน แต่ก็เปิดเสื้ออ่อย จะให้คิดยังไง

"อยากมีรอยเพิ่มรึไง ถึงได้เปิดนมให้ดู"

"เอ่อ...หึ้ย! คนบ้า! " เอ้า! โดนด่าซะงั้น ตัวเองเป็นคนเปิดให้ดูเองแท้ๆ

"พูดแบบนี้ แสดงว่าอยากปวดมดลูก"

เพี๊ยะ!

"ลามก! เอ่อ..." เมื่อรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปก็ตกใจ

ฮึ! ด่าไม่พอ ฟาดอีก

"ป๋าหนูขอโทษนะคะ หนูไม่ได้ตั้งใจค่ะ ฮือออ..." ถึงกับยกมือไหว้เพราะกลัวผมจะเอาคืน

หมับ!

ผมคว้ามือข้างที่ข้าวฟ่างตีผมมากำไว้

"ป๋าอย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ หนูไม่ได้ตั้งใจค่ะ" คนตัวเล็กหลับหูหลับตาพูดด้วยความกลัว

"ข้างนี่ใช่ไหมที่ฟาดฉัน? "

"ฮืออออ....T^T"

"เธอรู้มั๊ยว่าไม่เคยมีใครกล้าตีฉันเลยนะ"

"นะ...หนูขอโทษ"

"ปกติคนที่ตีฉัน มักจะศพไม่สวยซักเท่าไหร่"

"แงงงงงงงงง่"

"จะโดนหักแขน"

"ฮึก! "

"หักข้อมือและนิ้วมือทีละนิ้วจนใช้งานไม่ได้"

"คุณพ่อออออออออ!!! "

ฮึๆ

"ก่อนที่ทุกอย่างมันจะจบด้วยความตาย"

"ฮืออออ...คุณพ่อช่วยหนูด้วยยยยย!!! "

สนุกดีแฮะที่ได้แกล้งเมียตัวเอง

"แต่เมียอย่างเธอ จับ..." ผมกระตุกยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นคนตัวเล็กนั่งสั่นเทา น้ำตาคลอ

"จับ...เฮ้! "

"กรี๊ดดดด!!! "

เพี๊ยะ!

"ซี๊ดดดด!! " ผมยกมือลูบแก้มตัวเองทันทีที่โดนข้าวฟ่างตบ

เพิ่งโดนเมียตบครั้งแรก เจ็บเหมือนกันนะเนี่ย

"นะ...หนูขอโทษค่ะ ป๋าเจ็บไหมคะ? " ข้าวฟ่างปรี่เข้ามาดูรอยตบที่หน้าผมอย่างรวดเร็ว

"เจ็บสิ ไม่รู้ว่าปากจะแตกรึเปล่า"

"ฮือออ....หนูขอโทษนะคะ หนูไม่ได้ตั้งใจ" ข้าวฟ่างเอ่ยขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า มือเล็กลูบแก้มผมซ้ำๆ ก่อนจะ

จุ๊บ!

จูบที่แก้มผมตรงที่ตัวเองตบ

"หายนะคะ เพี๊ยง! "

ฮึๆ ผมหัวเราะในลำคอที่เห็นเมียตัวน้อยร่ายคาถารักษารอยตบ

"จูบที่แก้มมันไม่หายหรอกนะ"

"..."

"เธอต้องจูบทั่วร่างกายของฉันเลย"

"..."

"ตบที่แก้มแต่ร้าวไปทั่วร่างกาย ผู้ชายก็อ่อนแอเป็นนะ จูบที่แก้มไปแล้ว ก็มาจูบที่ปากต่อสิ ค่อยๆ จูบจากบนลงล่าง ฉันจะได้หายจ็บสักที"

#จบตอนแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ

ความคิดเห็น