email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8 มาปลูกไข่กับไส้กรอกกันเถอะ... (ครึ่งแรก)

ชื่อตอน : บทที่ 8 มาปลูกไข่กับไส้กรอกกันเถอะ... (ครึ่งแรก)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2560 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 มาปลูกไข่กับไส้กรอกกันเถอะ... (ครึ่งแรก)
แบบอักษร

ข้านำของที่ขนมาจากห้องพักออกมาจากถุงแล้วเรียงไว้ที่โต๊ะทำอาหารในครัวของบ้าน เอาแน่ๆหล่ะว่าเมนูคือ ต้มมาม่าทรงเครื่องสูตรน้องหยกเอง แต่ต้องจัดการปัญหาเรื่องน้ำก่อนหล่ะนะ เพราะดูสองพี่น้องจะกังวลเรื่องนี้มากๆ แต่ข้าก็ยังสงสัย...

" นี่บ่อน้ำที่พาข้ามาโผล่ที่นี้ ก็มีน้ำเยอะอยู่นะ ทำไมไม่ตั้งมาใช้หล่ะ หรือเพราะข้าไปลอยในนั้นเล่นหลายนาทีเลยไม่กล้าใช้น้ำกัน "🤔

" ไม่ใช่อย่างนั่นหรอกท่านเรเธียร์... "

" ต้องเรียกท่านพี่สิ... ข้าแต่งตั้งเจ้าสองคนเป็นน้องข้าแล้วนะ ไหนลองเรียกสิ ท่านพี่... "

ทะ... ท่านพี่เรเธียร์ คือว่าน้ำในบ่อนั้นพวกเราใช้ไม่ได้หรอกครับ เพราะเป็นบ่อน้ำศักสิทธิ์ประจำหมู่บ้าน "

" จะศักสิทธิ์หรือไม่ยังไง คนจะตายก็ต้องใช้ดื่มกินหล่ะ จะมามัวห่วงเรื่องนี้ได้ไง "

" มันไม่ใช่แค่นั้นหรอกท่านพี่เธียร์ คือว่าน้ำในบ่อนั้นน่ะ คนธรรมดาอย่างเราจับต้องไม่ได้หรอก เป็นเหมือนภาพลวงตาเลยหล่ะ ดูได้แต่ตา แต่สัมผัสรูป รส กลิ่น เสียงไม่ได้ "

" พูดอย่างนี้ แอบไปลองมาแล้วล่ะสิจาฟาร์ เจ้านี้มันเด็กแสบจริงๆ ไม่กลัวโดนสาปเหรอ "

โดนสาปข้าไม่กลัวหรอก กลัวอดตายมากกว่า... "😢

เจ้าเด็กน้อย พูดออกมาทั้งน้ำตาคลอ... อย่างน่ารักเลยนะ เจ้าตัวเล็ก เอ๊ย... ข้าอยู่นี่แล้วทั้งคนอย่าห่วงเลย... จะช่วยสุดตัว ช่วยเหมือนครั้งอดีต... แม้ต้องเจ็บปวดอีกกี่ครั้งก็จะช่วยก็ข้าน่ะ รักและหลงใหลในสิ่งมีชีวิตบนโลกใบนี้นี่นา พลังของข้าก็กลับมาได้ 70% แล้ว ก็แสดงว่าทั้งตัวข้าและหยกเริ่มจะรวมเป็นคนเดียวกันแล้วสินะ อืม... ดีแล้วหล่ะ มาพยายามด้วยกันนะ " หยก " พวกเรามารวมเป็นหนึ่งเดียวกันเถอะ เพื่อช่วยทุกคนบนโลกใบนี้... ข้าจับศรีษะเล็กๆสีแดงเพลิงนั้นโยกเบาๆ พลางส่งยิ้มให้จาฟาร์ แบบที่มั่นใจว่าอ่อนโยนที่สุด☺

" คิดมากอีกแล้ว ตอนนี้ข้าก็อยู่ตรงหน้าเจ้าแล้วไง ตำนานที่มีตัวตนอยู่จริง... เทพเรเธียร์ยัไงหล่ะ มาทำอาหารกันเถอะ มานั่งกินน้ำตากันอยู่แบบนี้ มันไม่อิ่มฟรอกนะ "

อืม ข้าจะช่วยท่านพี่เธียร์ด้วย พี่ฟีก็มาช่วยด้วยสิ ว่าแต่ท่านพี่เธียร์ ตกลงเอาไงเรื่องน้ำอะ...? "

" มาๆตามข้ามาจะทำอะไรดีๆ ให้ดูนะ"

ข้าถือถ้วยที่ฟีนใส่น้ำที่เหลือไว้ให้มาที่ด้านหลังของบ้านที่มีอุปกรณ์ทำพิธีชมจันทร์เมื่อคืนวางอยู่ จะว่าไปนี่ก็แดดเริ่มแรงแล้วน่ะ คงเก้าโมงเช้าได้แล้วมั้ง มิน่าแสบกระเพาะ ทำงานกันดีเหลือเกินตรงเวลากันจังเลยนะ...  คนยิ่งหิวๆยิ่งมาร้องโอดครวญ เกรงใจหน้าข้าบ้างเถอะกระเพาะ ยิ่งเป็นคนขี้อายอยู่ด้วยมาท้องร้องต่อหน้าน้องหมาดๆได้ไง หงุดหงิดๆ ไอ้ถังน้ำเมื่อคืนก็หนักซะเหลือเกินขนาดไม่มีน้ำนะเนี่ย กว่าจะลากออกมาได้ ขนาดช่วยกันสามคนพี่น้องยังต้องลาก... ยกไม่ไหว อนาจใจจริง. พี่น้องสามคน หุ่นนางงาม นางแบบกันทั้งนั้น นี่ตกลงแค่อาหารขาดแคลนหรือพ่อแม่ตั้งใจปั้นให้หุ่นแบบนี้เอง สงสัยแม่อยากได้ลูกเขย...

" ท่านพี่เธียร์จะทำอะไร อาบน้ำอีกเหรอ ก็ข้าบอกแล้วไงเราไม่มีน้ำแล้วนะ... "😡

" น้องพี่อย่าพึ่งโกรธา พี่หาได้อาบน้ำไม่ ยืนเฉยๆ คอยดู อย่าขัด เดี๋ยวพี่โมโหหิว... กินบ้านทำไง เนาะยืนรอก่อนนะน้องๆ"

ข้ากัดฟันบอกน้องๆ อยากเขกกบาลเจ้าตัวเล็กจริงๆ คนยิ่งหิวๆ ส่ายหัวแรงๆเพื่อตั้งสติให้ตัวเอง ไม่ได้ใช้พลังนานแต่ทุกอย่างกลับติดอยู่ในความทรงจำอย่างแม่นยำราวกับใช้อยู่บ่อยทุกวันซ่ะอย่างนั้น... ทั้งๆที่ครั้งสุดท้ายที่ใช้ก็น่าจะผ่านมาราวๆพันปีก่อนแท้ๆ นี่แหละนะคนมันมีพรสวรรค์ 😜ว่าแล้วก็เทน้ำที่เหลืออยู่ลงไปที่ผืนดินทรายที่ด้านหน้าแล้วใช้นิ้วจิ้มลงไปที่ดินที่เปียกแล้ววาดวงแหวนเวทย์ขึ้นเพื่อนที่จะทำพิธีเรียกเทพผู้พิทักษ์แห่งธาตุหรืออีกนัยคือการทำพันธสัญญานั้นเองเพราะตอนนี้ แม้ร่างจะกลับมาเกือบเหมืิอนเดิมแล้วแต่... ลมหายใจและสายโลหิตก็มีความแตกต่างจากเดิมเพื่อป้องกันปัญหาที่อาจจะเกิดในอนาคต เลยต้องเพิ่มรายละเอียดในสัญญากันใหม่หล่ะนะ ฟีนหยิบมีดที่ข้าเตรียมไว้ส่งให้ พร้อมทำหน้ากังวล... ข้าส่งยิ้มให้นิดๆ ไม่ใช่อะไร ข้าก็กลัวเหมือนกัน กลัวเลือดอ้า... แต่ต้องใจแข็ง ห้ามอ่อนแอต่อหน้าน้องเด็ดขาด เราต้องเท่ห์และมาดแมนเข้าไว้

" สายโลหิตแห่งข้า จงใหลลงสู่ผืนแผ่นดินที่ซึ่งมีดวงตราแห่งข้าประทับอยู่... ลมหายใจแฟ่งข้าเอ๋ย จงย้ำตราประทับแห่งสัญญาเหล่าผู้พิทักษ์แห่งข้าจงมาสู่กายข้า พำนักในจิตข้า เคารพในวิญญาณข้า เทพแห่งธรรมชาติ... "

กล่าวจบพร้อมเลือดหยดสุดท้ายที่ไหลจากข้อมือ ก่อนจะเกิดแสงสว่างสีนวลบนวงแหวนที่เป็นรูปตราสัญลักษณ์เทพเรเธียร์ พร้อมกันนั้นเขารูปร่างประหลาดคล้ายกิ่งไม้บนศรีษะของเรเธียร์หรือหยกก็หายไป กลายเป็นมีสร้อยประดับเพชรหลากสีรูปดอกไม้ต่างๆกับใบไม้ประดับอยู่ที่หน้าผากแทน... พร้อมกันนั้นยังมีตราสัญลักษณ์เทพปรากฏที่หลังมือด้านขวาด้วยเป็นลายเส้นสีทองสวยงามราวกับใช้ทองคำจริงๆลงเส้นเลยก็ว่าได้... แต่ตอนลายเส้นค่อยปรากฏบนมือนั่นเจ็บอย่าบอกใครเลย อย่างกะโดนมีดกรีดเลยทีเดียว...

นี่สินะ ที่เค้าว่าเจ็บแค่ไหนก็ยอม ขอแค่ออกมาสวยๆ ก็พอ... แล้วทำไมข้าต้องมาทนด้วยว่ะเนี่ย "

" ท่านพี่ใจเย็นๆ เอ่อ ท่านทำจบพิธีแล้วเหรอ แต่เขาท่านก็หายไปแล้วนี่นะ มีรอยสักนี่เพิีมมาด้วย... แล้วน้ำหล่ะท่านพี่ ท่านพี่เททิ้งลงดินหมดแล้วนะ "

" ห่วงจริงนะน้ำเนี่ย พวกเจ้าห่วงข้าก่อนไหมเนี่ย แขนเนี่ยเลือดไหลเป็นทางเลยเนี่ย ไหลหมดตัวแล้วมั้งเนี่ย ทำสัญญาต้องใช้เยอะซ่ะด้วย ข้ายังไม่อยากตาย... "🤕

" ท่านไม่มีทางตายด้วยเรืีองแค่นี้หรอกท่านพี่ เลิกคุยเล่นเถอะท่านพี่ ข้ากับน้องหิวจนตาลายแล้ว... "

เอ้อ ได้ๆ ข้าขอโทษ มาเริ่มกันเลย ถังน้ำหล่ะ เปิดฝาเลยนะฟีน จาฟาร์  ข้าเรเธียร์  เทพผู้ครองวารีธาตุ ขอบัญชาวารีจงไหลลงสู่ภาชนะเบื้องหน้าข้า ณ บัดนี้ "

ทันใดนั้น ก็มีมวลน้ำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นแล้วไหลลงสู่ถังไม้จนเต็ม ก่อนจะหายไป ไม่ได้พลังนานมั้งเนี่ย เห็นแบบนี้เลยรู้สึกตกใจนิดๆนะ หรืออาจเพราะเป็นหยกนาน ในโลกฝั่งนั่นไม่มีเรื่องแบบนี้นี่นะ

" ไชโย น้ำหล่ะน้ำ ท่านพี่น้ำเต็มถังเลย ว้าว...! เย็นเจี๊ยบชื่นใจด้วย "

และทันใดนั้น...

โครม...!!? " โอ๊ย..!!? เจ็บ"

เสียงดังโครมเหมือนใครล้มชนอะไรสักอย่างดูแรงมากพอดูเลย พร้อมเสียงร้อง...

" ใครน่ะ... ออกมาน่ะ ไม่งั้นหล่ะก่อจะจับกินเลยนะ...!! "

เจ้าเด็กตัวเล็กสุดกระโดดร้องเหย่งๆพร้อมท้าให้อีกคนออกมา น่ากลัวจริงๆ😧

" อย่านะ ข้า.. ข้าเองจาฟาร์ ข้าจะมาชวนเจ้าไปเล่นที่บ่อน้ำ เพราะเมื่อวานคนเค้าลือกันให้ทั่วหมู่บ้านว่าพวกจินเจอเทพบ่อน้ำเข้า ตอนนี้ทุกคนเลยจะไปขอพรที่บ่อน้ำกัน เพื่อขอใช้น้ำที่บ่อน่ะ แต่ว่า... แต่คนที่อยู่นี่คงไม่ใช่เทพบ่อน้ำที่ว่านะ "

​เด็กคนนี้ตัวเล็กกว่าเจ้าจาฟาร์ซ่ะอีก คงไม่มีอะไรจะกินจริงๆ น่าสงสาร😢 ยิ่งทำตัวเล็กๆเดินไปหลบหลังจาฟาร์ที่ตัวก็ไม่ได้โตกว่าตัวเองสักเท่าไหร่ ยิ่งดูน่ารักเหมือนแฮมสเตอร์พี่น้องปกป้องกันเลย น่ารักจริงๆ ฟินจนตาลาย เบลอๆเลย นี่ข้าฟินหรือวินเลือด... ก่อนจะตายไปจริงๆขอไปทำแผล ทำอาหารกินก่อนดีกว่าหล่ะ ไม่ไหวแล้ว ถึงจะเป็นเทพแต่ตอนนี้ก็มีร่างกายแบบมนุษย์นะเว้ย เจ็บได้ ตายเป็นคือๆกัน ว่าแล้วก็ให้ฟีนใช้ฝาปิดถังไว้กันน้ำระเหยเป็นไอหนีไปกันหมด กว่าจะได้มาเสียเลือดไปเยอะนะ หวงและห่วงยิ่งกว่าของแพง... อาจจะเทียบเท่ามาม่าได้เลยถ้าวัดระดับความสำคัญ เดินไปทำแผลแปป แล้วให้ฟีนพันแผลให้ จาฟาร์ได้แต่ยืนดูเพราะสหายตัวจิ๋วเกาะแจไม่ยอมปล่อยด้วยกลัวผมกัด... หรือเปล่าอันนี้ก็ไม่แน่ใจ

" ท่านพี่เธียร์ข้าจะช่วยด้วย... ให้ข้าทำอะไร "

​จาฟาร์ยกมือถามพร้อมประกายตาคาดหวัง นี่ข้าควรให้เค้าช่วยรึเปล่าเนี่ย แช้วให้ทำอะไรดี

" งั้นจาฟาร์กับมินิไปเอาน้ำมาให้พี่นะ เอามาเต็มสองเหยือกนี่เลยนะ ถือไหวไหม "

" ไหวครับ ไปกันเถอะ คาลล์ท่านพี่จะได้ทำอาหารให้เรากินสักที ข้าหิวจนกินขนมปังได้สิบก้อนแล้ว "

" อืม ขะ... ข้าจะช่วยนะครับ ทะ.. ท่านพี่ ไปกันจาฟาร์"

" มินินี่น่ารักจริงๆเลย เฮ้อ... มาเตรียมเครื่องปรุงเลยดีกว่าฟีเนร่า หั่นผักแล้วเิาไปล้างนะ หั่นครึ่งหัวก็พอนะ ที่เหลือข้าทำเอง "

ข้าหันไปบอกฟีเนร่า แล้วหั่นมาแกะมาหั่นคุณไส้กรอกคงต้องลาคุณไส้กรอกซีพี ไข่ต้มซีพีและ ร้าน7-11 ซ่ะแล้ว เพราะที่นี้มันไม่มี... ตอนเป็นหยกนี่ง่ายๆสบายๆจนเคยตัวเกินไปนะเรา... หั่นเฉียงพอประมาณให้ได้สักสิบสองชิ้นใช้ไส้กรองไปสองอันเหลืออีกสองเอามาหั่นเป็นสองท่อน ให้ได้สี่ท่อนแล้วนำมาผ่าตรงกลางเป็นเครื่องหมายบวกเอาไว้ทำปลาหมึกมโน... เอาไข่ต้มออกจากพลาสติกปอกเปลือกออกสองฟองพร้อมผ่าครึ่งซีก... อืมน่ากินที่สุด วางส่วนของเครื่องเคียงไว้ น้ำที่ให้เด็กๆไปเอามา ฟีนก็นำไปใส่หม้อตั้งไฟไว้ให้แล้ว เดือดได้ที่ทีเดียวใส่ผักลงไปที่ฝั่งของหม้อน้ำซุป(ส่วนตัวคนเขียนชอบผักสุกๆค่ะจึงใส่ผักก่อน) ตามด้วยเครื่องปรุงรสที่แยกออกมาจาก มาม่าหรือยำยำจัมโบ้ก็ได้รสหมูสับห้าซองต้มยำหมูสับหนึ่งซอง ด้วยความตะกละของข้าล้วนๆจึงเกินมาถึงสองซอง คุคริๆ😋ผักเริ่มสุกเติมไส้กรอกลงไปปิดฝาหม้อ แล้วยกออกจากเตามาวางที่โต๊ะเตรียมอาหารเด็กๆมองข้าอย่างสนใจอยากเข้ามาดูแต่โดนฟีนกันตัวไว้ไม่ให้เข้ามาใกล้กลัวโดนน้ำร้อนหรือซนชนข้าวของเดี๋ยวซวยอกกินกันหมด นำน้ำใส่หม้ออีกใบไม่มากนักแค่พอลวกเส้นสุก รอเส้นสุกยกหม้อรินน้ำออกเอาเส้นมาใส่ชามใหญ่ แล้วคีบใส่ถ้วยของแต่ละคน ใส่เส้น ใส่น้ำซุป ตักไส้กรอกให้เท่าๆกันมีหมึกมโนด้วยให้คนละตัวและสุดท้ายตามด้วย ไข่ต้มวางที่ด้านข้างน้องหมึก อืม... หอมเกินบรรยาย หิวมาก... ข้ากับฟีเนร่าช่วยกันยกออกไปให้เด็กๆที่นั่งรอที่โต๊ะกินข้าวเล็กๆที่มีสี่นั่ง...

​" ว้าว/โอ้โห..!!! "

​เด็กๆ มองอาหารตาโตพลางถือช้อนกับส้อมในมือแน่น เหมือนไม่แน่ใจว่ากินได้หรือมันกินยังไง ลองก่อนเถอะน้องและจะติดใจ ท่านเทพรับประกัน


,..........................

​วันนี้ขยันเกินคาดค่ะ เขียนเสร็จในเร็วเลยมาต่อเลยดีกว่าจะได้ไม่รอกันนานเนอะ

ปล. สำหรับใครที่ห่วงว่าหยกจะเปลี่ยนไปอย่าได้กังกลค่ะ อย่างที่เรเธียร์ได้บอกไว้ยังไงๆก็คนเดียวกัน ดูๆไปก็น่าจะต่างแค่ชื่ออะนะคะ ความบ๊องบวมยังคงเดิมหรืออาจเพิ่มเติมก็ไม่ทราบ ต้องติดตามนะคะ ชอบ ไม่ชอบยังไงติชมกันได้ค่ะ คอมเม้นต์ที่ด้านล่างได้เลยหรือถ้าชอบก็ไลค์ หรือกดติดตามผลงานกันด้วยนะคะ 😘😁😪


ความคิดเห็น