email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 อาหารมื้อแรกกับครอบครัว...

ชื่อตอน : บทที่ 7 อาหารมื้อแรกกับครอบครัว...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2560 19:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 อาหารมื้อแรกกับครอบครัว...
แบบอักษร

สองพี่น้องพาผมไปที่ชั้นสองของบ้านแลวเปิดประตูออกไปสู่ระเบียงกว้างที่ผมเคยเดาเอาไว้ว่ามันคงจะเป็นที่เอาไว้จัดปาร์ตี้ดูดาว มันกว้างกว่าที่ผมคิดนะ และมีของวางอยู่หลายอย่างทั้งม้านั่ง โต๊ะ และที่แปลกตาที่สุดไม่เข้ากับปาร์ตี้อย่างแรงคือถังไม้ขนาดใหญ่แต่ดูแข็งแรงดีเหมือนถังอาบน้ำในหนังจีนเลย สวยใช้ได้นะนี่ ว่าแต่เอามาทำอะไรไหนบอกน้ำหายากไง...

" ท่านหยกถอดเสื้อผ้าชุดนี้ออก แล้วใส่ชุดนี้เลยครับ แล้วก็ลงไปในถังน้ำเลยนะครับ"

ฟีนคนพี่บอกผมพร้อมกับยื่นชุดแปลกๆมาให้พร้อมส่งสายตาเร่งยิกๆเลยทีเดียว

" เปลี่ยนทำไมอะใส่ชุดนี้ลงไม่ได้เหรอ"

" ไม่ได้ครับ มันสกปรก อ๊ะ...!  ข้าไม่ได้หมายถึงชุดท่านสกปรกนะครับ"

ไม่ใช่ชุดที่สกปรก งั้นก็ตัวฉันสิที่สกปรก อืม... จะว่าไปตั้งแต่พิธีแต่งงานเมื่อวานก็แวะอาบน้ำที่ห้องแต่ก็แค่แปปๆนิเนอะ "

" ข้าไม่ได้หมายยความแบบนั้น คือเสื้อผ้าของท่านมันเป็นของอีกโลกมันไม่ใช่ของโลกนี้จึงถือเป็นสิ่งแปลกปลอมเป็นของสกปรก ท่านรีบเปลี่ยนเถอะ ข้าขอร้องพระจันทร์ใกล้เปล่งรัศมีเต็มทีแล้ว"

" อืมๆ ส่งมาๆอย่ามองนะ พวกเจ้าหันหลังกลับไปด้วยสิ ใส่ยากจังวุ้ย ชุดยังกะคนโบราณ... แต่ก็สวยเหมาะกับเราดี... "

ใส่ไปบ่นไปหล่ะครับ สไตล์ผม ชุดนี้ก็สวยดีครับเป็นแนวยุคกรีกโบราณผสมความเป็นอาหรับอืม เป็นอะไรที่ลงตัวมาก... สีขาวทั้งตัวเลย ลงน้ำแล้วจะเหลืออะไรหล่ะนี่บางขนาดนี้  ชัดเลยพอลงน้ำปั๊ป...

" อ้าว... ไม่เปียกแฮะ นี่พวกคุณซื้อชุดนี้ที่ไหนเนี่ย ดีจังนะ ไม่เปียกน้ำด้วย"

ผมว่าพร้อมค่อยๆวักน้ำไปชุดตรงส่วนต่างๆแต่ทำยังไงมันก็ไม่เปียก...

" ท่านหยก ลองมองไปดูที่ดวงจันทร์สิครับ คืนนี้ดวงจันทร์ช่างงามจริงๆ งามเกินบรรยาย... "

" ขนาดนั้นเลยเหร... "

ผมเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์ที่ส่องสว่างแสงหลากสีอยู่บนท้องฟ้าแต่สีที่ส่องออกมามันแปลก จนผมต้องเพ่งตามองอยู่นาน... นานจนผมเริ่มง่วง... อือ... ผมง่วงจังเลยครับแม่...

" ท่านเรย์เธียร์ๆๆ.... ตื่นสิๆ ทำยังไงดีหล่ะ จาฟาร์นี่ก็ผ่านมาหลายชั่วยามแล้วนะ ทั้งๆที่ท่านน่าจะตื่นหลังจากดวงจันทร์ลับขอบฟ้าแท้ๆ"

" ท่านพี่หรือว่าเราทำอะไรผิดขั้นตอน พิธีที่ท่านย่าบอกไว้อาจลืมบอกขั้นตอนใดไป"

สองพี่น้องปรึกษากันด้วยความกังวล...

อีกด้าน ณ พระราชวังเมืองไฮเดรนย์(ดินแดนแห่งไฟ)

" พวกเจ้าหาเจอไหม "

" ขออภัยพะยะค่ะ องค์รัชทายาทพวกข้ากระหม่อมพยายามหาสุดความสามารถแล้ว เราหาทุกบ่อน้ำที่พอจะเป็นไปได้แล้ว แต่ก็ไม่พบ"

" พวกเจ้าออกไปก่อน... เคลล์เข้ามาได้ "

" มีเรื่องด่วนพะยะค่ะ "

" เรื่องด่วน...  มีเรื่องอะไรด่วนกว่าเรื่องตามหาตัวว่าที่พระชายาของเราอีก"

" ในเมืองมีข่าวว่ามีสตรีนางหนึ่งมาแจกน้ำที่จัตุรัสกลางเมืองพะยะค่ะ โดยนางอ้างว่าน้ำที่นางนำมาแจกนั้นเป็นน้ำที่นางใช้พลังที่ได้รับมาจากดวงจันทร์ที่เปล่งรัศมีกลับแสงเมื่อคืนสร้างขึ้นมาพะยะค่ะ"

" เป็นไปไม่ได้ผู้ที่จะได้รับพลังมีเพียงผู้เดียว และผู้นั้นคือเจ้านกนั้น ที่หายตัวไประหว่างการข้ามมิติ จะเป็นคนอื่นได้อย่างไร "

" เรย์กำลังไปตรวจสอบพะยะค่ะ แต่ฝ่าบาทเรื่องคุณหยก... เอ่อว่าที่พระชายา ข้าว่าบางทีอาจจะเป็นที่นั้นก็ได้นะพระเจ้าค่ะ "

" ที่ไหน เจ้ารู้อะไรมา... "

" กระหม่อมกระโดดตามว่าที่พระชายาลงไปในน้ำตกแม้จะช้ากว่าสักหน่อย แต่ก็พอเห็นสถานที่ที่น่าจะเป็นประตูสู่อีกฝาก แต่ตอนนั้นมีมือมาดึงว่าที่พระชายาขึ้นไปพะยะค่ะ ตอนนั้นกระหม่อมมัวแต่ตกใจจึงไม่ทันคว้าพระองค์ไว้... แต่หม่อมฉันพอจะจำได้แล้วว่าที่นั้นคือที่ไหน"

" ถ้าเจ้ามั่นใจ... ไม่สิแม้มีมีความเป็นไปได้เพียงน้อยนิด เราก็จะไปเอง... บอกคนจัดเตรียมของออกเดินทาง"

" พะยะค่ะ แล้วเรื่องสตรีปริศนาในเมือง... "

" ให้เรย์จัดการไป... หรือไม่ก็เอาไปด้วย เผื่อจะได้รู้ใครตัวจริงกันแน่"

พะยะค่ะ "

กลับมาที่บ้านของสองพี่น้อง+หนึ่งแขก

" ท่านพี่เราลองเอาน้ำหยดใส่ปากไหม เค้าอาจจะหิวน้ำจนสลบ ไม่ฟื้นก็ได้ หรืออาจจะหิวข้าว... "

" ท่านเรเธียร์ไม่ใช่เจ้านะ คงเพลียจากการเดินทางข้ามมิติน่ะ แล้วก็... การคืนร่างด้วย คงสร้างภาระให้ร่างกายท่านหนักพอสมควร แม้ภายนอกจะดูไม่เป็นไร ก็ตามทีเถอะ "

" ท่าทางเหมือนกำลังฝันอยู่มากกว่ามั้งท่านพี่ ดูหน้าสิ... ยิ้มแปลกๆ "

" ถ้าฝันจริง งั้นต้องวิธีนี้ "

เพี๊ยะๆ...

ฝ่ามือน้อยๆแต่แรงไม่น้อยตบมาที่แก้มงามๆของร่างที่หลับอยู่อย่างไม่ออมแรง... และในที่สุดเปลือกตาบางก็ขยับเบาๆและเปิดขึ้นช้าๆ

" ฮืม... ที่นี่ที่ไหนน่ะ จำได้ลางๆว่า... โอ๊ะ...! ใช่ น้ำตก ข้าโดนบังคับให้กระโดดลงน้ำตก แล้วโผล่ในบ่อน้ำ สักที่ เจอเด็กแก่แดดและพี่ชาย แล้วก็ได้แช่น้ำชมจันทร์ อืม... เป็นอย่างนี้นี่เอง "

" ก็จำได้หมดไม่ใช่รึไง... แล้วตอนนี้ท่านเป็นใคร ชื่ออะไรแน่ ตอนนี้"

" จะเรียกอะไร ก็เรียกเถอะ เรเธียร์ก็ได้ หยกก็ดี เพราะไม่ว่าจะเรียกอะไร ยังไงนั่นก็คือตัวข้า... แต่อีกไม่นาน ความเป็นหยกคงจะค่อยๆหายไป รวมถึงความทรงจำของหยกก็จะกลายเป็นความทรงจำของเรเธียร์ เป็นเหมือนละครฉากหนึ่งที่จะถูกเก็บไว้ เหมือนอดีตที่แค่เคยเกิดขึ้น เคยมีตัวตนอยู่ แต่ไม่อาจมีตอนต่อไปหรือวันพรุ่งนี้... "

" งั้นท่านคือ ท่านเรเธียร์ ตัวจริง... ใช่ไหม"

" เขาก็งอกให้เห็นอยู่นี่ไง พวกเจ้าไม่สังเกตุ หยกน่ะเป็นมนุษย์ไม่มีเขาหรอกน่ะ เดิมทีหยกเป็นตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นโดยจอมเวทย์คนนึง เพื่อผนึกให้ข้าหลับอยู่ในร่างกายนี้ ก็ถือว่าตัดสินใจถูกหล่ะนะที่ทำแบบนั้น เพราะถ้าไม่ใช่... ก็ไม่รู้ว่าข้าจะทำอะไรไปบ้าง "

" ท่านเรเธียร์ ตามตำนานบอกว่าท่านคือเทพแห่งธาตุทั้ง 5 เป็นเทพผู้สรรค์สร้างธรรมชาติขึ้นมา ข้าขอร้องท่าน ขอให้ท่านช่วยพวกเราได้หรือไม่... ได้โปรดช่วยพวกเราให้พ้นจากหายนะนี้อีกครั้งด้วยเถอะ... "

​" เด็กน้อยเอ๋ย... แม้นเรานั้น จะเคยช่วยเหล่าสรรพชีวิตผ่านพ้นเคราะห์กรรมในอดีตมาจริง แต่ในครั้งนี้เราคงไม่อาจช่วยได้ "

​" ทำไมหล่ะ หรือเพราะเรื่องราวในอดีต... ทะ.. ทำให้ท่านเกลียดเราแล้วหรือ ได้โปรด... "😢

​ฟีนก้มลงขอร้องข้าทั้งน้ำตา ข้ารู้ดีว่าเด็กคนนี้มีใจช่วยเหลือผู้อื่นอย่างบริสุทธิ์... และจิตใจของหยกก็ร้องบอกข้าให้ช่วยเหลือ ตัวข้าที่ยังละทิ้งความง่ายๆอะไรก็ได้ของหยกไม่ได้จึงต้องบอกตามตรงว่าคิดจะช่วยซ่ะแล้วแม้จะยังไม่เอ่ยปากออกไป จอมเวทย์ผู้นั้น ราวกับรู้ล่วงหน้าว่าจะเป็นเช่นนี้จึงได้ให้หยกเป็นคนเช่นนี้ เป็นดั่งตัวข้าในอดีต... เป็นตัวตนที่จะนำมาซึ่งความเจ็บปวดให้แก่ตนเอง

​" ข้าก็ขอร้องด้วย ถ้าท่านเป็นเทพที่ว่าจริง ช่วยพวกเราด้วย ช่วยด้วยนะ ข้าให้ขนมข้าก็ได้"

​" เดี๋ยวนะ ถ้าข้าจำไม่ผิดนั่นขนมของข้าเองไม่ใช่เหรอ "

" ไม่ใช่ ท่านให้ข้าแล้วมันย่อมเป็นของข้า แต่ถ้าท่านอยากได้ข้าก็จะให้เพียงแต่ท่านต้องช่วยเราก่อนนะ... "😈

" ไอ้เด็กตัวแสบ "😊

" ข้าไม่รู้ว่าในอดีตเกิดอะไรขึ้นบ้าง... ในเหตุการณ์ครั้งนั้น แต่ท่านเรเธียร์ ข้ายอมทำทุกอย่าง... ขอท่านได้โปรด "

" อย่าได้กังวลไป ฟีเนร่า... ไม่ว่าสิ่งใดคือคำขอของเจ้าเราจะรับฟัง หากแม้เจ้าจะรับเงื่อนไขของเราได้หรือไม่... "

" ได้ครับ ท่านเรเธียร์ "

" อย่าใจร้อนไปเด็กน้อย ให้ข้าได้พักอีกหน่อยเถอะ ข้าพึ่งตื่นนะ หาอะไรกินกันก่อนเถอะ ดูสิเจ้าสองคนตัวเล็กขนาดนี้คงไม่ค่อยได้กินอะไรอิ่มๆมาสิข้าจะดูสิ ว่าทำอะไรให้เจ้ากินได้บ้าง "

" ขออภัยท่านเรเธียร์ แต่ตอนนี้เราแทบไม่มีอะไรเลยนอกจากแป้งสาลีที่้ก็บไว้กับขนมปังธรรมดาๆ น้ำที่เก็บไว้ก็ใช้ทำพิธีเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงเล็กน้อยเท่านั้น... "

" โห... ดูท่าภัยพิบัติครั้งนี้จะใหญ่กว่าครั้งก่อนมากนะ แต่ช่างเถอะข้าบอกจะทำให้เจ้ากินนะ ไม่ใช่ให้เจ้าทำให้ข้ากิน... ไปกันเถอะ ข้ามีของดีมาด้วยว่าแต่กระเป๋าข้าหล่ะอยู่ไหน...? "

" อยู่ทางนี้ครับ ข้านำไปไว้ในห้องของท่าน อยู่ถัดไปจากห้องนี้ห้องนึง "

" งั้นเจ้าลงไปรอข้าล่างนะฟีนเตรียมมีดกับหม้อแล้วจุดไฟไว้ให้ข้า อ้อ เตรียมน้ำที่เหลือไว้ด้วย ถึงพลังยังไม่ฟื้นเต็มที่แต่ก็น่าจะพอทำอะไรได้บ้าง ถือเป็นการตอบแทนที่ปลุกข้า แม้ว่าจะปลุกเจ็บไปสักหน่อย แต่ได้ผลดีทีเดียว "😖

" ขออภัยท่านเรเธียร์ ข้ากลัวท่านไม่ตื่นเลยใส่แรงมากไปหน่่อย "

​" ช่างเถอะ ข้าไม่ว่า... เออ จาฟาร์พาข้าไปที่ห้องหน่อยไปเอาของกินกัน "

​" ได้ๆ ข้าช่วยท่านเอง "

​จาฟาร์รีบจูงมือข้า มายังห้องที่จัดไว้ให้ เป็นห้องเล็กน่ารัก มีเตียงตั่งอยู่ข้างหน้าต่างมีผ้าม่านสีขาว ข้างๆกันมีตู้เสื้อผ้าตั้งอยู่ และนั้นกระเป๋าเดินทาง... ข้าเปิดกระเป๋าออกมาปละหยิบของจำเป็นออกมาแยกใส่ถุงใหญ่ เพื่อจะเอาไปเก็บที่ครัวด้านล่าง

​" ไปเถอะ จาฟาร์... พี่เจ้าคงรอนานแล้ว"

​" ​นั่นคือมาม่าที่ท่านพูดถึงก่อนหน้านี้เหรอ"

​" หน้าตาประหลาด กินได้หรือ "

​" กินได้สิอร่อยด้วยนะ หยกรับประกันความอร่อย... "

​" ​แล้วที่อยู่ในถุงนั่นหละ เครื่องปรุงน่ะ แล้วก็พวกเครื่องเคียง ผักต่างๆกับไส้กรอก แล้วก็ไข่ต้มน่ะ ตอนข้าเป็นหยกไม่อยากทิ้งของพวกนี้ไว้ที่ห้องกลัวจะเน่าเสียก่อน เพราะไม่รู้จะได้กลับห้องเมื่อไหร่ เลยตัดสินในขนลงกระเป๋ามาหมดเลย เลยเอาเสื้อผ้ามาได้แค่สามสี่ชุด แต่ก็ดีแล้วล่ะเอามาก็คงไม่ได้ใช้... ถึงข้าจะชอบชุดของโลกมนุษย์นั้นมากกว่าก็เถอะ มันสะดวกกว่าไม่รุ่มร่าม... "

​"​ ท่านเรเธียร์... สีเขียวๆนั่นคือสิ่งใดครับ ผักใช่หรือไม่... โอ... ข้าไม่ได้เห็นมันมานานเท่าใดกันแล้ว..!? "😢

​" 555 น้ำตาคลอเชียวหรือฟีเนร่า เจ้านี้ก็เวอร์นะ... "

​"​ คืออะไรครับ เวอร์...? "

​"​ ช่างเถอะถือว่าข้าไม่ได้พูด เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้วนะ? "

​" ​ ครับ อีกสักพักไฟก็ได้ที่แล้ว แต่น้ำที่เหลือ... "

​" ไม่ต้องห่วงข้าแค่จะใช้เป็นต้นแบบเท่านั้นอ่ะ ไม่ใช้หมดหรอก เอาหล่ะ เรามาเริ่มทำอาหารมื้อแรกของครอบครัวกันเลยดีกว่า เจ้าสองคนเป็นน้องข้าละกันนะ แม้ถ้าจะนับกันจริงๆข้าจะแก่มากๆๆๆๆแล้วก็ตาม แต่ยังไงก็อยากให้เรียกพี่หล่ะนะ "

​" ​ครับท่านพี่..!! "

.................


😘☺มาแล้วน้า.... มาแบบเงียบๆเช่นเคย แล้วก็อย่าลืม เม้นต์ ไลค์ หรือกดติดตาม วาแคนด้วยนะคะ. ขอบคุณค่ะ


ความคิดเห็น