นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายหื่นฮา เป็นแนวใหม่ที่ไม่เคยเขียนเหมือนกัน หวังว่าคนอ่านคงจะชอบนะคะ อัพไม่เป็นเวลาค่ะ สุดแต่ว่าจะว่างตอนไหนและปั่นทันรึเปล่า แรกๆ คงอัพได้ทุกวัน แต่หลังจากหมดสต็อกแล้วอาจต้องรอกันบ้างนะคะ อย่าด่ากันล่ะถ้าอัพช้าหรือหยุดอัพไปบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ^ ^

พักร้อน (ปลาย) ความทรงจำ

ชื่อตอน : พักร้อน (ปลาย) ความทรงจำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 62.4k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2560 18:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พักร้อน (ปลาย) ความทรงจำ
แบบอักษร

หลังขับรถมาเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน บุญฤทธิ์ก็พารถยุโรปคันโตของเขามาจอดหน้าประตูรั้วไม้สีขาว จากนั้นบีบแตรดังๆ สองครั้งเพื่อเรียกให้คนดูแลบ้านมาเปิดประตู

อากาศโพล้เพล้เต็มที พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ท้องฟ้าจึงมีสีคล้ายชื่อเล่นของเขาที่ปู่ชอบเรียก

เพียงแค่ได้มาที่นี่ ได้เห็นรั้วบ้าน ความทรงจำเก่าๆ ก็หลั่งไหลมามากมาย

ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะมีความทรงจำดีๆ กับที่นี่มากจนไม่สามารถหุบยิ้มได้แบบนี้ เขาอยากรีบเข้าบ้านเร็วๆ แล้วไปสำรวจดูจริงๆ ว่าเรือนสีฟ้าที่เขาไม่ได้มาเกือบสามปีแล้วยังมีสภาพเหมือนเดิมหรือไม่

ในที่สุดประตูไม้สีขาวก็เปิดออก ผู้มาเปิดเป็นคนเฝ้าบ้านชื่อลุงคง อยู่มาตั้งแต่สมัยยังหนุ่ม จนตอนนี้มีลูกมีหลานแล้ว

คนบ้านนอกไม่เหมือนคนในเมือง แม้จะเป็นคนรับใช้ก็ตามแต่เมื่อลุงคงเห็นคุณหนูบอสของตนเองก็ยิ้มแป้น ต้อนรับเจ้าของบ้านด้วยรอยยิ้มเหมือนทุกทีจนบุญฤทธิ์อุ่นใจ และส่งยิ้มที่ไม่ค่อยได้ส่งให้คนที่มีฐานะต่ำกว่าตนมากนักตอบกลับไป

เมื่อขับรถเข้าไปจนถึงโรงจอดรถที่อยู่ข้างตัวบ้านไม้สไตล์โคโลเนียลหลังใหญ่ ตาคงที่อายุน่าจะเกินห้าสิบไปแล้วก็วิ่งรี่เข้ามาหาพร้อมกุลีกุจอเปิดประตูรถให้แล้วมองคุณหนูของตนด้วยสายตาชื่นชม

"ในที่สุดคุณหนูก็กลับมา ไม่ได้มาเสียนานนะครับ ไอ้คงคิดถึ้งคิดถึง นี่นังเจียมมันก็ดีใจนัก พอรู้ว่าคุณหนูจะมาก็รีบไปตลาด ลงครัวอยู่กับนังแต้มมันตั้งแต่เช้าแล้ว"

บุญฤทธิ์ที่ก้าวลงมาจากรถแล้วปรายตามองไปทางเรือนเล็กซึ่งคุณปู่เขาปลูกเอาไว้ให้คนรับใช้ที่ซื่อสัตย์อยู่กับครอบครัว

"ผมบอกแล้วว่าไม่ต้องวุ่นวาย นี่รบกวนป้าเจียมอีกแล้ว เห็นว่าเป็นความดันไม่ใช่เหรอ ลุกขึ้นมาโหมงานเดี๋ยวก็ป่วยไปอีกหรอก"

แม้บุญฤทธิ์จะไม่ได้มาที่นี่เสียนาน แต่เรื่องราวของครอบครัวซึ่งเขารับช่วงดูแลต่อจากคุณปู่นี้ถูกรายงานมาให้เขาทราบเป็นระยะ

เขารู้ว่าลุงคงยังคงแข็งแรง และดูแลเรือนสีฟ้าอย่างดี ป้าเจียมอาจจะมีโรคภัยเบียดเบียนบ้างตามประสาคนแก่ แต่ก็ได้รับการรักษาอย่างดี พี่แต้มซึ่งเคยเป็นพี่เลี้ยงคอยดูแลเขา คอยปิดบังเวลาเขาทำอะไรเหลวๆ เพิ่งเป็นม่าย สามีหย่า มีลูกชายหนึ่งคน ซึ่งเขาก็รับอุปการะส่งเสียให้เล่าเรียน

"โอ๊ย อย่าห้ามมันเลย มันทำของอร่อยให้คุณหนูกิน ตาคงก็พลอยมีลาภปากไปด้วย" พูดจบลุงคงก็หัวเราะฮ่าๆ อย่างเปิดเผย ก่อนที่เสียงหัวเราะจะหยุดไปเพราะประตูรถฝั่งผู้โดยสารเปิดออกและมีคนคนหนึ่งลงจากรถมา

ทีแรกคงคิดว่าคุณหนูพาเพื่อนมา แต่พอมองดีๆ เอ๋...ไม่ใช่เพื่อนนี่หว่า แต่เป็นสาว สวยเสียด้วย

"อ้าว คุณหนูพาเพื่อนมาด้วยเหรอครับ แหม ไม่บอกไอ้คงก่อน ไอ้คงให้นังแต้มมันทำความสะอาดห้องเอาไว้ห้องเดียว แต่ไม่เป็นไรครับ เราทำความสะอาดเรือนสีฟ้าทุกอาทิตย์อยู่แล้ว เดี๋ยวไอ้คงไปสั่งให้มันปัดๆ กวาดๆ สักหน่อยก็เรียบร้อย"

"ไม่ต้องเปิดห้องใหม่หรอก นั่นคุณบัว เมียฉันเอง"

แปลกดีที่บุญฤทธิ์ไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะแนะนำสัตตบงกชกับคนเก่าคนแก่ของตนเองเช่นนั้น ทั้งที่จริง เขาจะบอกว่าสัตตบงกชเป็นแฟนก็ได้

"ฮ้า คุณหนูแต่งงานแล้วหรือครับนี่ ไอ้คงไม่รู้มาก่อนเลย" คงยิ้มจนเห็นฟันเกือบครบสามสิบซี่แล้วยกมือไหว้สัตตบงกชที่ยืนตะลึงเพราะไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไมบุญฤทธิ์จึงบอกฐานะของเธอออกไปเช่นนั้น

แต่...เธอก็ดีใจที่เขาให้เกียรติเธอ นี่เธอรักคนไม่ผิดจริงๆ ใช่ไหม

ระหว่างที่เธอกำลังยิ้มปลื้ม บุญฤทธิ์ก็เดินอ้อมรถมาหาเธอ โอบแขนรอบไหล่เธอไว้แล้วพาเธอเดินเข้ามาหาคนรับใช้ซึ่งกำลังจ้องเธอเขม็ง

สัตตบงกชไม่รังเกียจที่ถูกจ้องมองตรงๆ แบบนี้ เนื่องจากแววตาของชายแก่เต็มไปด้วยความยินดี

"คุณบัวกำลังท้อง ผมเลยพามาพักผ่อนที่นี่"

"ฮ้า! " ไอ้คงแทบตะโกน "นี่นอกจากคุณหนูจะแต่งงานแล้วยังมีลูกแล้วด้วย โอ๊ย นี่ถ้าคุณท่านยังอยู่ต้องดีใจแน่ๆ " แต่ในเมื่อคุณท่านไม่อยู่ คนรับใช้ที่ซื่อสัตย์ก็ดีใจจนเนื้อเต้นแทนเจ้านาย "ถ้าอย่างนั้นเชิญเข้าเรือนกันก่อนเถอะครับ คนท้องคนไส้ให้ตากลมตากน้ำค้างเดี๋ยวจะไม่สบาย เชิญครับเชิญ" พูดจบร่างผอม ดำ แกร็นก็วิ่งฉิวนำหน้าไปเปิดบ้านหลังโตซึ่งดูสวยราวภาพฝันยามเมื่อมีแสงไฟสีนวลประดับตกแต่ง

สัตตบงกชหันไปยิ้มหวานให้คนที่โอบไหล่เธอเดินตามลุงคงเข้าบ้าน "ขอบคุณนะที่พี่แนะนำบัวว่าเป็นเมีย"

"ก็บอกแล้วว่าพี่ไม่คิดจะปิดบังใคร ใครมาถามบัวก็บอกไปได้เลยว่าเป็นเมียพี่"

"อื้อ" หญิงสาวรับคำ

ได้แค่นี้ก็ดีกว่าที่คิดแล้ว จากเมียแค่ในไร่ ตอนนี้เธอสามารถพูดกับคนรับใช้ของเขาว่าเธอเป็นเมียเขาได้

การได้รับการยอมรับจากคนในกลุ่มเล็กๆ แค่นี้ก็เพียงพอให้สัตตบงกชดีใจ พอใจแล้ว

- - - - - - - - - -


ทันทีที่ก้าวเข้ามาในเรือนสีฟ้า หัวคิ้วของบุญฤทธิ์ก็ขมวด เนื่องจากปกติแล้วพอเดินเข้ามาจากประตูใหญ่จะพบกับโถงบันไดที่มีบันไดไม้ใหญ่ซึ่งชานพักแยกออกไปสองทิศ เหนือกับใต้ และกึ่งกลางระหว่างบันไดที่แยกออกจากกันนั้นจะมีรูปของคุณปู่เขาแขวนอยู่

แต่ตอนนี้...รูปหายไป

"รูปคุณท่านหายไปไหน" เพราะความไม่พอใจ เสียงของบุญฤทธิ์จึงเข้มจัดจนคงซึ่งยืนอยู่ข้างบันไดสะดุ้งแล้วหลุบตาหลบ

เห็นลุงคงไม่ตอบความบุญฤทธิ์ยิ่งโมโห "ฉันถามทำไมไม่ตอบ! "

"คือ...คือ...คุณนวลเธอสั่งให้ปลดแล้วเอาไปเก็บครับ"

คุณนวล...สัตตบงกชที่ไม่รู้จักครอบครัวของบุญฤทธิ์แต่เพิ่งได้รู้จักเมื่อตอนที่นั่งรถมาด้วยกันนี่เองทวนชื่อนั้นอยู่ในใจแล้วก็ร้องอ๋อเมื่อจำได้ว่า คุณนวลที่ว่าน่าจะเป็นหนึ่งในบรรดาอาของบุญฤทธิ์นั่นเอง

"รีบเอากลับมาแขวนไว้ที่เดิมให้เร็วที่สุด! "

คราวนี้คงไม่รอช้า รีบรับคำเสียงหนักแน่นทันที เนื่องจากตอนที่รูปถูกปลดลงมา เขาก็ไม่เห็นด้วยเท่าใดนัก เสียก็แต่ว่าเขาเป็นเพียงคนรับใช้ จะขัดความปรารถนาของเจ้านายได้อย่างไร

- - - - - - - - - -

**来追我啊 **

ถึงทะเลแล้วจ้า มามะ มาเที่ยวกัน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว