ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ​​Step Father : Ep.14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2560 12:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​​Step Father : Ep.14
แบบอักษร

Step Father ep.14

"เลิกกันไหม"



ปัง!


เสียงปิดประตูดังสนั่นบ้าน ทำให้ผมรีบออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น


ไทม์ คนที่ปิดประตูเมื่อกี้คือไทม์ แปลว่า ไทม์ได้ยินหมดทุกอย่างเลยสินะ ผมไม่รอช้ารีบวิ่งไปที่ห้องของตัวเองทันที


“ไทม์ เปิดประตู!” ทันทีที่ผมลองเปิดประตูแล้วพบว่ามันล็อค ผมเลยทำการทุบประตูพร้อมกับตะโกนบอกให้คนในห้องเปิดประตูให้ผม


สิ่งที่ผมได้คือความเงียบ เงียบผิดปกติ


อย่าบอกนะว่า..


ความคิดด้านมืดของผมฉายออกมาทันที ผมจึงรีบวิ่งไปห้องนอนของพ่อ แล้วควานหากุญแจที่โต๊ะทำงานพ่อ โต๊ะทำงานโต๊ะนี้ เป็นสิ่งเดียวที่ถูกสั่งว่าห้ามจับ แต่โทษครับ มันไม่ใช่วันนี้ เมียผมกำลังทำอะไรไม่รู้อยู่ข้างใน ผมเป็นห่วงโว้ยย พอผมเปิดลิ้นชักออกเท่านั้นแหละ ผมต้องอึ้งในสิ่งที่เจอในนั้น ผมทำได้แค่หยิบเข้ากระเป๋าแล้วหยิบกุญแจใหญ่ออกมาไข


ผมลองกุญแจอยู่หลายนาที แต่พอเจออันที่ใช่เท่านั้นแหละ ผมต้องสตั๊น


มันมีชื่อเขียนอยู่ตรงด้ามจับ เออ ผมโง่เอง


แกรก!


ผมเดินเข้าห้องตัวเองอย่างช้าๆ แล้วก็เดินไปที่เตียงทันที สิ่งที่ผมเห็นคือไอ้แมวกำลังนอนคลุมโป่ง ผ้าห่มที่คลุมร่างเล็กสั่นเล็กน้อย แต่ก็พอจะเข้าใจว่าคนในนั้นกำลังร้องไห้อยู่


“ไทม์” ผมเรียกไทม์เสียงอ่อน


“อย่ามายุ่ง!”คนตัวเล็กตะโกนออกมาจากในผ้าห่มผืนหนา


“ไทม์ครับ” ผมเดินไปหาคนตัวเล็กช้าๆ ก่อนจะขึ้นไปกอดร่างเล็กๆ


“ฮือออ ป๋าาา” ทันทีที่ผมกอดไทม์จากด้านหลัง ไอ้แมวก็รีบหันมากอดผมตอบทันที แม่งเอ้ย ทำไมผมต้องรู้สึกผิดอีกแล้วเนี่ย “ป๋า ป๋ารักไทม์ใช่ไหม ฮึก” แมวถามผมทั้งๆที่หน้ามันยังจมอยู่กับอกของผม


รักดิ รักมากด้วย” ผมบอกเสียงนุ่ม ผมรู้ไทม์กำลังสับสน สับสนมากด้วย


"ไทม์ด็รักป๋า รักมากกว่าสิ่งใดในโลก” ไทม์พูดเสียงอู้อี้ “เราเลิกกันไหม ฮือออ” ไทม์พูดจบก็ปล่อยโฮออกมาทันที ส่วนผมตอนนี้นะหรอ


ช็อคครับ ช็อคมากด้วย แมวพูดงี้หมายความว่าไงวะ


“ไทม์!” ผมผละออกจากไทม์ทันที แล้วลุกขึ้นมายืนที่ข้างเตียงทันที ไทม์ปิกหน้าร้องไห้อยู่ตรงหน้าผม คิดว่าตัวเองเสียใจคนเดียวหรอวะ


“ไทม์ ฮึก รักป๋า แต่ ฮึก ไทม์ไม่อยากทรยศพ่อ ฮือออ” สิ่งที่ไทม์พูด มันทำให้ผมหน้าเสียไปเลย


ผมลืมคิดไปเลยวะ


ถ้าเลิกกับไทม์ไป ผมจะอยู่ยังไงวะ ผมเป็นคนไม่ติดหมอนข้างนะครับ ตั้งแต่มีแมวเข้ามา ผมเริ่มชิน จนติด การมีแมวเป็นหมอนข้างให้กอด ใครจะพาผมไปซื้อของละ ผมเลือกของพวกนั้นไม่เป็น ใครจะกอดผมเวลาผมเหนื่อย ใครจะปลอบผมและให้กำลังใจในวันที่ผมท้อ ผมต้องคิดถึงเสียงที่ไม่ค่อยเหมือนผู้ชายเวลาบ่นของแมว  ถ้าเลิกกันไป ผมฆ่าตัวตายแน่ รอดูเลย


“ไม่นะไทม์ มันไม่เกี่ยวกับเราซะหน่อย ไทม์ ไทม์มองป๋าสิ มองหน้าป๋าสิ” ผมพูดพร้อมกับจับไหล่คนตัวเล็กและเขย่ามันไม่แรงมาก


“ป๋า ฮึก ไม่เอาาา ฮืออ ป๋าา ไทม์ไม่อยากเลิก”ไทม์พูดพร้อมกับเงยหน้ามองมาที่ผม ก่อนจะตะลึงอะไรซักอย่าง ก่อนมือเล็กจะยกขึ้นมาเช็ดตรงแก้มให้ผม


ผมร้องไห้วะ


“ป๋า” ไอ้แมวกระโดดกอดผมทันทีที่เช็ดน้ำตาให้ผม


เวลานี้ผมไม่อยากปล่อยให้แมวไปไหนเลย อยากให้แมวอยู่ในอ้อมกอดผมตลอดไป จริงสิ มีอีกวิธีหนึ่งที่ทำให้ผมกับแมวไม่ต้องจากกัน


“หนีไปด้วยกันไหม” ผมกระซิบข้างหูพร้อมกับขมิบติ่งหูแมวเบาๆ ก่อนจะเสียติ่งหูเล็กๆนั้น


“มะ.. ไม่ได้หรอก” แมวทำท่าจะผลักผมออก แต่โทษที ผมไม่มีทางจะปล่อยแมวไปไหนอีกแล้ว


“ไหนบอกจะไม่เลิกกันไง ไหนบอกจะอยู่ด้วยกัน ไหนบอกจะรักกัน ไหนบอกจะไม่ทิ้งกัน ไหนบอกจะทำทุกอย่างขอแค่ให้ได้อยู่ด้วยกัน ทำไม่ได้แล้วพูดมาทำไมวะ” ผมพูดอู้อี้อยู่ตรงซอกคอแมว ก่อนจะเม้มทำรอยที่คอขาวแรงๆ เพื่อทำรอยตีตรา


“ไทม์ขอโทษ ไทม์ อื้อ” ผมไม่รอให้ไทม์พูดจบ ผมก็ประกบริมฝีปากเข้ากับปากไทม์อย่างรวดเร็ว


“ป๋าขอนะ” ผมผละออกจากปากเล็กก่อนจะกระซิบข้างหูเล็กด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่


“อื้อ” ไทม์ที่ผลงไปกับคารมรักที่ผมมอบให้ ก็ตอบรับคำอย่างว่าง่าย


อย่าหวังว่าจะหนีจากผมได้ง่ายๆ ผมบอกแล้ว ว่าถ้าผมรักใครขึ้นมา ผมไม่ปล่อยเขาไปหรอก ถึงใจจะไปกับใคร แต่ตัวต้องอยู่กับผม ก็นะ เห็นแก่ตัวใช่ไหมละ ทำไงได้ ผมรักแล้ว อยากทำให้ผมรักเอกนี่ ช่วยไม่ได้


ไทม์ก็เช่นกัน **ผมจะเล่นให้ลุกไม่ขึ้น เอาให้ระบม เอาให้มันไม่กล้าหนีไปจากผม เอาให้มันรู้ว่าผมอยู่ไปโดยไม่มีมันไม่ได้ เอาให้มันรู้ว่าผมรักมัน มากแค่ไหน.. **


            เช้า


เกมสวาทของผมกับไทม์ ดำเนินไปเรื่อยๆ เป็นเวลาหลาย ชม. ขนาดแมวมันเหนื่อยจนหลับแล้ว ผมยังทำมันต่อ เลวป่ะ เลวเนาะ


ก็บอกแล้ว จะเอาให้ลุกไม่ขึ้น


“มองไร” เสียงของคนในอ้อมกอดท้วงขึ้นมาทันทีที่ลืมตาแล้วเจอผมนอนค้ำคางมองมันอยู่


“มองเมีย” ผมบอกก่อนจะยิ้มกริ่มไปให้มัน


“เลิกกันแล้ว”มันบอกก่อนจะหลับตาลง


เออ ว่าจะทำเป็นลืม แต่มันกลับขุดเรื่องนี้ขึ้นมา ผมพยายามใจเย็นๆ


“เลิกกันเอากันได้หรอ” ผมถามเสียงเย็น


“ถือว่าให้ก่อนจาก” มันพูดก่อนจะลืมตามองผม แล้วยิ้มหวานๆให้หนึ่งที “ลาก่อน” แมวพูดก่อนจะคลานไปที่ข้างเตียงอีกข้าง ผมมองดูแมวคลานไปด้วยท่าที่โคตรน่าสงสาร แต่ผมกลับหัวเราะ


“หึหึ” ผมหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าแมวคลานจนไปถึงริมสุด


“โอ้ย!” ไอ้แมวร้องลั่นเมื่อหย่อนขาลงเตรียมท่าจะเดิน “แม่งเอ้ย” แมวด่าเสียงดัง แต่ผมไม่ยักโกรธ แต่ก็นะ นี่แหละวิธีการรั้งให้มันอยู่กับผม “เดฟแม่งบ้า เท่าไหร่” มันหันมาถามผม


เมื่อคืนผมบอกให้มันเรียกผมแค่ชื่อพอ เพราะ เราไม่ใช่พ่อเลี้ยงลูกเลี้ยงกันแล้ว และเรากำลังคบกันดั่งผัวเมีย ไทม์ก็ทำตามอย่างว่าง่าย


"6 มั้ง ตั้งแต่ยก 3 ก็ไม่ได้นับ" ผมตอบไทม์ “มานี่” ผมกวักมือเรียกมัน ไทม์ฮึดฮัดนิดหน่อยก่อนจะค่อยๆคลานมาหาผม ด้วยท่าที่โคตร X โอ้ยย ไอ้แมว


ผมบอกยัง มันไม่ได้ใส่เสื้อผ้าหรืออาภรปิดตัวสักอย่าง เจริญครับ


ผมดึงมันเข้ามาจมอกก่อนจะจูบที่ผมนุ่มหนึ่งทีแรงๆ ก่อนจะกอดมันหลวมๆ เพราะ กลัวว่ามันจะเจ็บ(ไม่ทัน)


“เราเดินหน้ากันต่อได้ไหมครับ”ผมถามเสียงนุ่ม แต่ก็ไม่มีคำพูดจากปากคนตัวเล็ก “เดฟไม่รู้นะว่ามันเกิดอะไรขึ้น เดฟรู้แค่ว่า เดฟรักไทม์ ไทม์รักเดฟ” ผมเรียกแทนตัวเองว่าเดฟครับ จะได้เหมือนไทม์ “จำสัญญาเราได้ไหม ว่าเราจะไม่ทิ้งกันไปไหน ไทม์เกลียดเดฟหรอ” ผมถามเสียงหงอย แต่ต้องยิ่มออกเมื่อเห็นคนตัวเล็กส่ายหัว “เราต้องไขมันไปพร้อมกัน เดฟจะสืบเอง ว่าจุดเริ่มต้น มันคืออะไร” ผมพูดก่อนไทม์จะกระตุกครั้งหนึ่ง


“เดฟ ช่วยอะไรไทม์หน่อยได้ไหม” ไทม์พูดพร้อมเงยหน้าทำตาหวานให้ผม


“เอาอะไร หืม” ผมพูดก่อนจะขยี้ผมนุ่มนั้นเบาๆ


“เอากล่องอยู่บนรถให้ไทม์หน่อย กล่องสีดำ อยู่ตรงลิ้นชัก” ไทม์บอก อ่อ กล่องที่น้าอรให้ไทม์ก่อนออกมานี่เอง


“งั้นเดี๋ยวเดฟมา” ผมพูดก่อนจะจูบไทม์เบาๆ แล้วควานหาเสื้อและกางเกงมาใส่พลางๆ ก่อนจะเดินลงไปที่หน้าบ้าน แล้วเข้าไปในรถ


นี่ไง เจอแล้ว


“เดฟ” ผมที่ขึ้นเดินขึ้นบันไดได้ครึ่งหนึ่งแล้ว ก็มีคนเรียกผมจากด้านหลัง “กุญแจ เมื่อถึงเวลา ไขมันซะ” แม่พูดจบก็เดินเข้าไปในครัวทันที


ตอนนี้ผมไม่มีเวลามาคิดอะไรแล้ว รีบขึ้นห้องทันที ดีนะที่ไทม์ไม่ได้ล็อคห้องและหนีไปไหน (เอ็งเล่นซะลูกแบบ -_-)


“นี่ครับ” ผมพูดพร้อมกับยื่นกล่องให้แมว ก่อนจะลูบๆคลำๆตรงกางเกง นี่ไงกุญแจ


“เดฟ ไทม์สงสัย” ไทม์พูดก่อนจะทำหน้าคิด


“มีไรเอ่ย” ผมถาม            


“ตอนที่แม่ให้กล่องนี้กับไทม์แม่บอกไทม์ว่า จุดเริ่มต้นสามารถไขมันได้ จุดเริ่มต้นของฝันไทม์คือที่นี่ แปลว่ากุญแจที่แม่ว่า คือที่นี่ไหม” ไทม์ถามผมด้วยสีหน้าสงสัย


“แม่เดฟใหกุญแจเดฟเมื่อวาน” ผมพูดก่อนจะชูกุญแจให้ไทม์ดู “แล้วแม่เดฟก็บอกว่า เมื่อถึงเวลาไชมันซะ ไทม์ว่า มันเกี่ยวข้องกันไหม” ผมถาม


“ก็ลองดู” ไทม์พูดจบก็หยิบกุญแจที่ผมชูอยู่ไปไข


กริก!


เกินคาด มันสามารถไขได้จริงๆ


“เดฟ” ไทม์หันมาเรียกผมเสียงเบา ก่อนจะหันไปดูที่กล่องนั้น ก่อนจะเปิดมันออก ในนั้นมีเครื่องบันทึกเสียง รูปภาพ แล้วก็จดหมาย ไทม์ตกใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะหยิบรูปภาพนั้นขึ้นมา รูปพ่อไทม์ กับ แม่ของเบลล์ “พ่อไทม์ใช่ไหม” ไทม์ถามเสียงอ่อนผมเลยพยักหน้าตอบ ไทม์ดูตกใจนิดหน่อย แล้วก็มองรูปใบนั้นอีกครั้งก่อนจะเหวี่ยงรูปนั้นทิ้ง ทันทีทันใดไทม์ร้องไห้แล้วหันมากอดเอวผมเพื่อหาที่พักพิง ผมเลยนั่งลงข้างๆคนตัวเล็กซะเลย “ฮือออ ไทม์ไม่เข้าใจนะเว้ย ฮึก มันคือะไร ฮืออ” ไทม์ร้องไห้ออกมาก่อนจะจิกเล็บลงมาที่ไหล่ผม


“แม่เบลล์” ไทม์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะจิกลงมาที่ไหล่ผมมากกว่าเดิม


ผมมองภาพที่ไทม์เหวี่ยงทิ้งก่อนจะกอดผม 3 เศร้าหรอวะ เหอะ


พอผมรู้สึกว่าไทม์หยุดสั่นแล้ว จึงผละออกอย่างช้าๆ ร้องไห้จนหลับไปเลยหรอวะ ผมจัดท่าให้แมวนอนอย่างดีๆก่อนจะห่มผ้าให้


สืบเองก็ได้ ครั้งนี้


ผมนั่งอ่านจดหมายและฟังเครื่องบันทึกเสียงอยู่หลายรอบ


ที่แท้เรื่องมันก็เป็นแบบนี้นี่เอง


สงสารพ่อจัง เป็นแพะรับบาปจนได้


..........................................................

Writer

ขอโทษที่หายไปนานจ้าาาาา เราติดธุระ กระซิกๆ และทำใจไม่ได้เรื่องชางอุคอ่าา แล้วก็หัวร้อนเรื่องคยอม555 ซังพวกติ่งตามกระแสอ่ะ-..-

เราจะบอกว่า เราเปิดเพจในเฟซแล้วว ไปกดติตามด้วย >> Miemieyg << ถ้าเราหายไป เราจะบอกในเฟสน้าา มีอะไรคุยกันในนั้นเด้อ จะได้ง่าย อิ้อิ้ อยากรู้จักรีดให้มากกว่านี้><

ฝากติดตามด้วยจ้าาาาาาาาาาาา

จะรีบปั่นให้จบภายในอาทิตย์นี้ด้วยยยยยย

อีกเรื่อง ไรท์ลงนิยายในจอยด้วย >>> ..ช็อป เกียร์ เมียวิดวะ.. <<< รูปป๋าท็อปหล่อๆแบดๆอะ-..- นามปากกาเดิมจ้าาา จุบุ

ความคิดเห็น