ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2 - หนีไปสิ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2560 22:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2 - หนีไปสิ
แบบอักษร

เช้าวันรุ่งขึ้น 


แฮร์รี่ตื่นขึ้นพร้อมกับร่างกายที่ระบมไปทั้งตัว ร่างเล็กค่อยดันตัวลุกขึ้นจนรู้สึกเสียดๆตรงช่องท้อง มือบางดึงผ้าห่มออกทำให้เจอคราบเลือดเป็นจุดๆ ไม่นานวินดี้ก็เดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารที่อยู่ในมือ 


"ทำไมคุณพอตเตอร์ถึงตกอยู่ในสภาพนี้คะ" นอกจากจะมีโซ่ล่ามไว้ที่ข้อมือแล้วสภาพของแฮร์รี่ก็ดูไม่จืดเลย

"วินดี้ครับ ได้โปรดพาผมออกไปจากที่นี่ ผมไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว" ร่างเล็กอ้อนวอนทั้งน้ำตาพลางยกผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง 


"วินดี้ก็อยากช่วยนะเจ้าคะ แต่วินดี้ขัดคำสั่งนายน้อยไม่ได้ คุณพอตเตอร์อย่าคิดหนีเลยนะเจ้าคะเดี๋ยวนายน้อยจะโกรธเอา" เอลฟ์สาวพูดพร้อมกับปล่อยโฮออกมา 


"กินข้าวนะเจ้าคะ เดี๋ยววินดี้จะไปเอายาลดไข้มาให้" ว่าจบก็เดินออกไปเพราะสีหน้าของแฮร์รี่มันบ่งบอกอย่างเห็นได้ชัดว่าอีกไม่นานคงจะไม่สบายแน่นอน


หลายวันผ่านไป 


แฮร์รี่ไม่เคยมีความสุขกับวันเหล่านั้นเลย ทุกๆคืนที่เดรโกทำแบบนั้นมันทำให้เขาเจ็บปวด แต่บางทีเขาก็คิดว่านี่อาจจะเป็นบทลงโทษที่เขาจะได้รับเพราะฉนั้นมันก็สมควรแล้ว 


21 : 30 น.


แฮร์รี่ยังไม่ได้นอน ร่างเล็กนั่งกอดเข่าตัวเองเพราะคิดว่าอีกไม่นานเดรโกคงมาแน่ 


แกร๊ก 


เสียงประตูที่ดังขึ้นเป็นสัญญาณของผู้มาเยือน 


"รอนานมั้ยครับที่รัก?" ร่างสูงยียวนแน่นอนว่าสิ่งที่เขาพูดมันไม่ใช่เรื่องจริง เดรโกค่อยๆเดอนมาใกล้ๆก่อนจะปลดโซ่ที่ข้อมือของแฮร์รี่ออก มือหนาเริ่มดึงเสื้อผ้าของแฮร์รี่ออกจนเปลือยเปล่า ร่างสูงเริ่มคลืบคลานขึ้นมาขึ้นคร่อม ริมฝีปากร้อนแรงเข้าประกบเข้ากับริมฝีปากของร่างบาง 


"ซี๊ดดดด....อ่าส์....." ระหว่างแทรกลิ้นเข้าไแในโพรงปากของร่างเล็กสะโพกของร่างสูงก็ไม่ได้อยู่นิ่ง มันยังสั่นคลอนอยู่เรื่อยๆ เดรโกค่อยๆเลื่อนต่ำลงและจับขาเรียวให้แยกออก ลิ้นร้อนไล่ลูบไล้อก่นกายของแฮร์รี่จนเปียกชุ่มทำให้แฮร์รี่กำผ้าปูเตียงแน่น มือหนาจับให้คนตัวเล็กพลิกตัวนอนคว่ำ เดรโกขยับเข้าไปใกล้ๆสะโพกของร่างเล็ก ก่อนจะสอดแทรกแก่นกายไปเต็มเหนี่ยว 


ปั๊บ ปั๊บ ปั๊บ 


"อ่าส์....มัลฟอย .....เจ็บ" แฮร์รี่ร้องคราง 


"หึๆ ทนอีกหน่อยน่า..." ร่างสูงตอบด้วยอารมณ์รัญจวณเกินจะหยุดไหว ลิ้นร้อนไล่ไปตามแผ่นหลังของร่างเล็กก่อนจะเริ่มไปคลอเคลียที่ซอกคอแทน เดรโกจับแฮร์รี่ให้นอนหงายอีกครั้งก่อนจะประกบริมฝีปากเข้าด้วยกัน ผิดตรงที่คราวนี้แฮร์รี่จูบตอบ 


"บอกมาเถอะน่า...ว่านายก็ต้องการเหมือนกัน" ร่างสูงพูดพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปาก เดรโกเปลี่ยนสลับให้แฮร์รี่คุมเกมส์ โดยที่เขายอมไปอยู่ใต้ร่างของแฮร์รี่แทน 


"เอาสิ พอตเตอร์ ลองเลย!" คนตัวสูงพูดยิ้มๆ แฮร์รี่ยังไม่รู้ว่าจะทำยังไง เรียวปากบางเข้าประกบกับริมฝีปากของร่างสูง 


"ซี๊ดดดด อ่าส์....." สองร่างผัดกันคราง ร่างเล็กเลื่อนไปคลอเคลียที่ซอกคอของร่างสูงและเม้มจนเกิดรอยแดง ร่างเล็กค่อยๆเลื่อนต่ำลง มือบางลูบไล้ลอนกล้ามที่หน้าท้องของร่างสูงและจุมพิตเบาๆ แฮร์รี่เลื่อนต่ำลงอีกจนไปถึงแก่นกายของคนตัวสูง ถึงตอนนี้เขาไม่รู้ว่าจะทำยังไง 


"อมๆ รูดๆ ง่ายจะตาย" เสียงเดรโกดังขึ้นทำใหัแฮร์รี่ยอมทำตาม ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าเดรโกหื่นอย่างงี้ เห็นเป็นคุณชายมัลฟอยนี่นะ เรื่องบนเตียงก็ใช่ย่อย 


"อื๊ออ....อ่าส์" คราวนี้ร่างสูงครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน ยิ่งร่างเล็กทำแบบนี้ก็เหมือนยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของเขาเข้าไปอีก ร่างสูงดันตัวลักขึ้นนั่งก่อนจะใช้แขนแกร่งโอบรัดคนตัวเล็กไม่ให้หนีหาย ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบเข้าหากันอีกครั้ง เล็บของร่างเล็กจอกลงบนแผ่นหลังของร่างสูงเบาๆ สองร่างโยกคลอนและผัดกันส่งเสียงครางอยู่เรื่อยๆระหว่างการบรรเลงเพลงรัก เดรโกไม่เคยรู้สึกเหนื่อยที่ได้ทำแบบนี้กับร่างเล็ก 


23 : 30 น.


เดรโกนอนมองร่างเล็กที่หลับอยู่ในอ้อมแขน เหงื่อเม็ดเล็กๆยังผุดอยู่บนใบหน้าของแฮร์รี่ไม่หาย เดรโกค่อยดึงแขนออกและวางศีรษะของคนตัวเล็กลงบนหมอนก่อนที่จะเอาโซ่เส้นนั้นมาคล้องที่ข้อมือไว้อีกครั้งและเดินออกจากห้องไป 


เช้าวันรุ่งขึ้น 


ร่างสูงนอนพลิกตัวไปมาบนที่นอนนุ่มๆ ปมสีบลอนด์ชี้ไปทางนู้นทางนี้ไม่เป็นทรงซึ่งไม่หลงเหลือคราบของคุณชายมัลฟอยอยู่เลย 


"นายน้อยเจ้าคะ นายน้อย!" วินดี้วิ่งตาตื่นเข้ามา 


"อืม...อารายของแก!" เดรโกดึงหมอนมาปิดหู


"คุณพอตเตอร์ไม่สบายเจ้าคะ ตัวร้อยจี๋เลย" เอลฟ์สาวรีบพูด 


"ไปตามผู้บำบัดมาสิ มาบอกฉันทำไม" ร่างสูงบอกปัดๆทำให้เอลฟ์เดินออกไป 


หนึ่งชั่วโมงต่อมา 

เดรโกยังนอนหลับอยู่ในห้อง แต่ดูเหมือนว่าจะมีคนเดินเข้ามา 


"เดรโก อาขอคุยด้วยหน่อย" เสียงที่ดังขึ้นทำให้เดรโกลืมตาขึ้น ผู้บำบัดที่ใช่ชุดกราวน์สีขาวยืนอยู่ข้างๆเขา คนนี้เป็นเพื่อนพ่อเขาเอง 


"แกจะทำอะไรเขาน่ะ ก็ทำให้มันดีๆหน่อย อย่าทำไอ้ท่าพิสดารให้มันมาก ถ้าไข้ขึ้นสูงกว่านี้แล้วเขาช็อคขึ้นมาแกจะทำยังไง" ชายหนุ่มวัยกลางคนบอก 


"ครับๆ เดี๋ยวผมไปส่งนะ" เดรโกพูดก่อนจะพาผู้บำบัดออกจากห้องไป 


ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็เดินเข้าไปในห้องของแฮร์รี่ วินดี้กำลังทำท่าจะป้อนข้าวให้อยู่


"ไม่เป็นไรครับวินดี้ ผมกินเองได้" แฮร์รี่ปฏิเสธ 


"ให้เราป้อนก็ได้นะ!" อยู่ดีได้แมงป่องน้อยก็วิ่งเข้ามา มือน้อยๆตักซุบขึ้นมาจ่อที่ปากของแฮร์รี่ ร่างเล็กหันมามองเดรโกเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าร่างสูงพยักหน้าให้เขาก็เลยยอมกิน 


"สก๊อต มาหาแด๊ดดี้มา" เดรโกพูดพลางอ้าแขนออกให้สกอร์เปียสวิ่งเข้ามา 


"กินเองนะ" ร่างสูงพูดทิ้งท้ายและอุ้มสกอร์เปียสออกจากห้องไป 


ใช้เวลาไม่กี้วันคนอย่างแฮร์รี่ก็หายจากไข้เป็นปริดทิ้ง เขามีความรู้สึกว่าเขาไม่อยากจะทนอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว เขาต้องได้รับการลงโทษก็จริง แต่แค่นี้มันยังไม่มากพออีกหรือ? 


เวลาสี่ทุ่ม แฮร์รี่แกล้งหลับอยู่บนเตียง เขารู้ว่สอีกไม่นานเดรโกคงมาแน่ 


แกร๊ก 


เสียงประตูดังขึ้นเป็นสัญญาณของผู้มาเยือน เขารู้สึกได้ถึงโซ่ที่ข้อมือมี่ถูกปลดออก 


"ตื่นเร็ว ได้เวลาแล้ว" ร่างสูงลูบแก้มเนียนเบาๆทำให้แฮร์รี่ลืมตาขึ้น เดรโกค่อยๆขึ้นคร่อม ใบหน้าคมคายเลื่อนมาคลอเคลียที่ซอกคอของแฮร์รี่อย่างหื่นกระหาย เขาไม่อยากจะทนตกอยู่ในสภาพนี้อีกต่อไปแล้ว มือบางค่อยๆเอื้อมไปหยิบแจบแจกันที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆหัวเตียง **​ฉันขอโทษมัลฟอย <span id="redactor-inline-breakpoint"></span>**​แฮร์รี่คิดในใจ


เพล้ง!! 


เเจกันแตกออกเป็นเสี่ยงๆจากแรงกระแทก เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลออกมาจากศีรษะของร่างสูง แฮร์รี่ผลักเดรโกให้ออกไปพ้นๆตัวเขาก่อนจะรีบลงจากเตียง 


"ไม้กายสิทธิ์อยู่ในลิ้นชัก" เสียงของเดรโกดังขึ้นถึงแม้เลือดของเขาจะไหลออกมาเต็มไปหมด แฮร์รี่เปิดลิ้นชักก่อนจะหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมา ร่างเล็กกำลังจะวิ่งออกไปแต่ก็หันกลับมามองเดรโกที่เลือดของเขาไหลออกมาเปื้อนหมอนเต็มไปหมด เดรโกหันมามองแฮร์รี่ก่อนจะพูดเบาๆว่า...


"หนีไปสิ" 


(ต่อ) 


แฮร์รี่มองร่างสูงกับประตูทางออกอย่างช่างใจ ตอนนี้เป็นโอกาสเดียวที่เขาจะรอด แแต่ถ้าเขาจะทิ้งเดรโกไว้แบบนี้เดรโกจะตายมั้ย?

​​**​"หม่ามี๊ไปไหน ทำไมไม่กลับมา หม่ามี๊ไม่รักผมแล้วหรอ?" <span id="redactor-inline-breakpoint"></span>**​เสียงของเด็กชายแว่วเข้้้ามาในหัว เขาทำให้เด็กคนนึงไม่มีแม่ไปแล้ว เขาจะทำให้เด็กคนนี้ไม่มีพ่ออีกหรอพ่ออีกหรอ 


"ให้มันได้อย่างงี้สิ แฮร์รี่!" ร่างเล็กสบถออกมาก่อนจะรีบวิ่งไปหาร่างสูง เลือดสีแดงสดของเขาไหลออกมาเยอะจนน่ากลัว 


"มัลฟอย! ได้ยินฉันมั้ยมัลฟอย! อย่าหลับนะ!" แฮร์รี่พูดเสียงดังและตีแก้มเดรโกเบาๆแต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น ตาสีเทาค่อยๆปิดลงอย่างไร้สติ ตอนนี้แฮร์รี่สติแตกมาก เขาไม่รู้จะทำยังไง ร่างเล็กใช้คาถาห้ามเลือดเขาไว้ก่อนและเอาอุปกรณ์ทำแผลของมักเกิ้ลมาทำแผลให้เดรโก 


สองชั่วโมงต่อมา แฮร์รี่ร้องไห้เบาๆ เมื่อร่างสูงไข้ขึ้นและก็ละเมอ เขาพยายามเอาผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้แต่ตัวของเดรโกก็เย็นลงแค่นิดหน่อย 


"ฮึกๆ มัลฟอย ฉันขอโทษ" แฮร์รี่สะอื้น แขนเล็กค่อยๆโอบคนตัวสูงเข้ามาในอ้อมกอด เดรโกก็ซุกเข้าหาอกของร่างเล็กโดยอัตโนมัติ แฮร์รี่ร้องไห้ไปสักพักแล้วก็หลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน 


เช้าวันรุ่งขึ้น 


แสงแดดที่ร้อนแรงค่อยๆสาดส่องเข้ามาในห้องที่มีร่างสองร่างนอนกอดกันอยู่ เดรโกลืมตาขึ้นจากแสงแดดที่แยงตา พอเขาขยับตัวความเจ็บจี๊ดก็แล่นเข้ามาที่ศีรษะ 


"โอ้ย!" ร่างสูงร้องออกมาทำให้ร่างเล็กตื่น 


"เจ็บมากมั้ย! ขอดูหน่อย!" แฮร์รี่นีบพูดก่อนจะจับศีรษะเดรโกมาดูเบาๆ เลือดสีแดงซึมออกมาเล็กน้อย 


"นายยังไม่ไปเหรอ?" เดรโกถาม 


"ฉันไม่ได้อำมหิตขนาดจะทนเห็นนายตายไปต่อหน้าต่อตาหรอกนะ" แฺฮร์รี่ตอบเสียงแข็ง 


"แต่นายก็อำมหิตพอจะเอาแจกันฟาดหัวฉัน!" ร่างสูงตอกกลับ 


"ก็คนมันอยากหนีหนิ จะมาทนให้นายทำอะไรบ้าๆอยู่ทุกวัน มันใช่มั้ยล่ะ!!!" ร่างเล็กเอ่ยด้วยอารมณ์โกรธ 


"แต่นายก็ไม่หนี..." ร่างสูงเอ่ยเรียบๆทำให้แฮร์รี่หันหน้ามาสบตากับดวงตาสีเทาคู่นั้น น้ำใสๆค่อยไหลออกมาจากดวงตาของร่างเล็ก


"ฮือๆ ฉันกลัวว่าฉันจะเป็นฆาตกรที่ฆ่านายโดยตั้งใจ ฉันไม่อยากจะผิดไปมากกว่านี้" แฮร์รี่พูดทั้งน้ำตาทำให้เดรโกเริ่มคิดไตร่ตรองกับการกระทำของตัวเอง 


"ก็ได้....ฉันจะไม่ทำอะไรนาย ไม่มีโซ่ไม่มีอะไรทั้งนั้น แต่นายห้ามคิดหนีเด็ดขาด! ทำฉันเจ็บแล้วก็ต้องอยู่จนกว่าฉันจะหายนะ" เดรโกพูดเสียงเฉียบ แฮร์รี่เอามือปาดน้ำตาตัวเองเบาๆ 


"อันดับแรก นอนอยู่เฉยๆให้ฉันกอด" ร่างสูงพูดก่อนจะล้มตัวลงนอนโดยจับร่างเล็กมานอนข้างๆ แขนแกร่งโอบกอดร่างเล็กแน่นก่อนจะผล็อยหลับไปพร้อมกัน


13 : 15 น.


"แด๊ดดี้!!!!!!" เสียงใสๆของเด็กชายดังมาแต่ไกล ร่างป้อมๆวิ่งเข้ามาในห้องแต่พอเห็นร่างสองร่างนอนกอดกันก็ถึงกับตาโต สกอร์เปียสค่อยๆย่องเข้าไปใกล้ๆ


"สองคนนี้ทำอะไรกัน?" เด็กชายพึมพำก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนเตียง 


"หม่ามี๊ๆ" พ่อแมงป่องน้อยเขย่าตัวแฮร์รี่เบาๆ 


"ฮื่อ..." แฮร์รี่ค่อยๆลืมตาขึ้นมา 


"ทำอะไรกันอยู่หรอ???" เด็กชายถาม 


"ก็แค่...นอนอยู่น่ะ สกอร์เปียสมีอะไรครับ" ร่างเล็กเอ่ยถาม


"ไม่มีคนเล่นกับเราเลย หม่ามี๊ไปเล่นกับเรานะ!" เด็กชายพูดเสียงใส 


"เอ่อ...แต่ว่า...." แฮร์รี่อ้ำอึ้งพลางหันไปมองร่างสูง 


"ไม่เป็นไรหรอกครับ! แด๊ดดี้ขี้เซาจะตาย" เด็กชายบอก เอาไงดีล่ะทีนี้ ทั้งพ่อทั้งลูกรุมแย่งเขากันทั้งน้านน


"ก็ได้ครับ ไปกันเลย!" ร่างเล็กบอกก่อนจะพาเด็กน้อยเดินออกจากห้องไป 


ณ ห้องครัว


แฮร์รี่มาที่นี่เพราะเขาอยากจะทำซุบให้เดรโก ส่วนสกอร์เปียสก็อาจจะให้ช่วยทำอะไรนิดหน่อย 


"สกอร์เปียสรู้มั้ยแด๊ดดี้ชอบกินอะไร?" แฮร์รี่ถาม 


"แด๊ดดี้ชอบกิน....ไม่รู้สิ ผมไม่รู้" เด็กชายตอบ 


"ทำอะไรดีล่ะเรา?" ร่างเล็กเอามือเกาศีรษะตัวเอง 


"แต่ผมอยากกินแซนวิชใส่ใข่คน!" สกอร์เปียสพูดเสียงใสทำให้แฮร์รี่ส่ายหน้าไปมา พ่อมังกรกก็รอก่อนแล้วกัน เขาคงต้องทำให้พ่อแมงป่องน้อยก่อน ร่างเล็กค่อยๆอุ้มเด็กชายไปวางบนเก้าอี้ก่อนจะเอาของที่ต้องใช้ทำมาวาง 


"ก่อนอื่นนะเราต้องใช้ไข่หกฟอง! สกอร์เปียสตอกไข่ใส่นี่ซิ" แฮร์รี่พูดพลางเลื่อนไข้ทั้งแผงมาใกล้ๆสกอร์เปียส


"1 ! 2! 3 4 5 6!" เด็กชายทำตามที่แฮร์รี่บอก ก็เด็กสามขวบน่ะ จะเอาไรมากมาย ฝึกให้เขาทำแค่นี้ก็พอ 


30 นาทีต่อมา 


"อร่อยมั้ยครับ!" ร่างเล็กถามพลางมองเด็กชายที่กินแซนวิชเต็มปากจนแก้มป่อง เขาไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อน เขาคิดว่าเด็กก็น่ารักดีนะ ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร ไม่เหมือนผู้ใหญ่บางคน!!! 


ไม่นานแฮร์รี่ก็ต้องทำซุบอะไรสักอย่างที่เขาติดว่ามันน่าจะโอเค เขาให้สกอร์เปียสอยู่กับวินดี้ ร่างเล็กตักซุบใส่ถ้วยก่อนจะยกมันขึ้นมา ร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อเป็นการให้กำลังใจตัวเองก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป 

______

รี่จะทิ้งพี่เดรคจริงๆมั้ยน่าาาาา 

--

อ้าวๆ ยังไงกัน







ความคิดเห็น