นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายหื่นฮา เป็นแนวใหม่ที่ไม่เคยเขียนเหมือนกัน หวังว่าคนอ่านคงจะชอบนะคะ อัพไม่เป็นเวลาค่ะ สุดแต่ว่าจะว่างตอนไหนและปั่นทันรึเปล่า แรกๆ คงอัพได้ทุกวัน แต่หลังจากหมดสต็อกแล้วอาจต้องรอกันบ้างนะคะ อย่าด่ากันล่ะถ้าอัพช้าหรือหยุดอัพไปบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ^ ^

พักร้อน (กลาง) ค่ะ บัวจะรอให้พี่ปล้ำ 55555

ชื่อตอน : พักร้อน (กลาง) ค่ะ บัวจะรอให้พี่ปล้ำ 55555

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 73k

ความคิดเห็น : 53

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2560 18:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พักร้อน (กลาง) ค่ะ บัวจะรอให้พี่ปล้ำ 55555
แบบอักษร

"ทะเล! " สัตตบงกชยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกาย "บัวไม่ได้ไปทะเลนานแล้ว"

"แต่พี่ไม่แน่ใจว่าบัวจะแพ้อากาศชายทะเลรึเปล่า ถ้าแพ้เราก็กลับ"

"เสียดายแย่" เธอทำหน้ายู่ก่อนจะกัดริมฝีปากแล้วพูดกับบุญฤทธิ์ "บัวจะพยายามไม่แพ้ จะชนะมันให้ได้เลย"

"จ้า พี่ก็ไม่อยากให้บัวแพ้"

"เราจะไปกันกี่วันล่ะ นี่เพิ่ง...วันพฤหัส ใช่วันพฤหัสไหมเนียน" เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่สัตตบงกชเอาแต่แพ้ท้อง ร้องไห้ และซึมเซากับชะตาชีวิต กับความรักข้างเดียวที่ยากสมหวัง เธอจึงไม่ได้สนใจเรื่องวันและเวลาเท่าใดนัก

"ใช่ค่ะ แต่วันอาทิตย์เป็นวันเข้าพรรษา วันจันทร์เลยได้หยุดชดเชย คุณบอสบอกว่าวันศุกร์จะลา เลยจะไปทะเลกันตั้งแต่เย็นนี้เลย" เนียนพูดยาว พูดไปยิ้มไปอย่างมีความสุข ทว่ามือก็ยังทำงานไม่หยุด

หญิงสาวยกนิ้วขึ้นมานับแล้วยิ้ม "ห้าวัน เราจะไปทะเลกันห้าวันเลย"

"พี่มีบ้านพักอยู่หัวหิน หัวหินกับที่นี่ไม่ไกลกันหรอก ขับรถไปเรื่อยๆ ไม่กี่ชั่วโมงก็ถึง ถ้าบัวชอบ ถ้าบัวไม่แพ้ เราไปกันทุกวันหยุดสุดสัปดาห์เลยก็ได้"

"จริงเหรอ"

เพียงแค่ได้เห็นเธอร่าเริง เธอยิ้ม เธอหัวเราะจนตาเป็นประกาย บุญฤทธิ์ก็รู้สึกว่าการที่เขาต้องทำงานหนักกว่าเดิมเพื่อจะได้พักในวันหยุดนั้นคุ้มค่าอย่างที่สุด

- - - - - - - - - -


บ้านพักที่หัวหินนั้นเป็นบ้านซึ่งบุญฤทธิ์บอกกับเธอว่า สร้างมาตั้งแต่สมัยคุณทวดเขา ดังนั้นมันจึงเก่าแก่เกือบร้อยปี สมัยตอนเด็กๆ เขาจะมาอยู่ที่นี่กับคุณปู่ทุกครั้งที่ปิดเทอม

เขามีวีรกรรมที่สร้างเอาไว้ให้ปู่ได้ปวดหัวที่บ้านหลังนี้มากมาย และก็ได้เพื่อนแท้ซึ่งชวนกันซุกซนจนโดนปู่ตีก็ที่บ้านนี้ด้วย

สีหน้าเขามีรอยยิ้ม และแววตาบางคราวก็ทอดไปไกลราวกับกำลังกลับเข้าสู่อดีตอันแสนสุข

สัตตบงกชนั่งมองเขาเล่าเพลิน มองไปก็ยิ้มไปจนเขาถึงกับหันมาถาม

"บัวยิ้มอะไร คิดว่าพี่แก่รึเปล่าถึงได้มานั่งเล่าความหลังให้ฟังแบบนี้"

"บัวกำลังเพลินต่างหาก" หญิงสาวยิ่งยิ้มกว้าง "ดีจังเลยนะที่พี่ได้ใช้ชีวิตตอนเด็กอย่างเต็มที่ ได้สนุก ได้ซน ได้เล่น บัวน่ะ...ไม่เคยเลย ตอนเด็กๆ บัวลำบาก ก็เคยเล่าให้พี่ฟังแล้ว"

สายตาและน้ำเสียงของสัตตบงกชที่พูดถึงอดีตตนเองนั้นค่อนข้างสงบนิ่ง เรื่องมันคงผ่านมานานจนเธอไม่รู้สึกอะไรกับความลำบากพวกนั้นแล้ว เห็นเธอเป็นแบบนั้นบุญฤทธิ์ก็นับถือเธอ เธอแข็งแกร่งจริงๆ และเขาก็ต้องการให้เธอสอนลูกของเราให้เข้มแข็งเหมือนเธอ

"ถ้าลูกเราคลอด ตอนลูกปิดเทอมพี่จะพาลูก พาบัวมานั่งๆ นอนที่เรือนสีฟ้า พี่ว่าลูกเราน่าจะชอบ"

"เรือนสีฟ้าเหรอคะ" สัตตบงกชเบิกตากว้างมองคนที่กำลังขับรถ จากนั้นก็หัวเราะคิก "ดูผู้รากมากดีสุดๆ ไปเลยอะ มีการตั้งชื่อบ้านด้วย"

บุญฤทธิ์ยิ้มรับคำล้อนั้น เธอไม่ใช่คนแรกหรอกที่ล้อเขาแบบนี้ ตอนเข้าโรงเรียนประจำในเมืองไทย แรกๆ เขาก็ถูกแกล้ง ถูกล้อเช่นนี้เหมือนกัน

ผิดหรือที่เกิดมาในตระกูลซึ่งเป็นเจ้าขุนมูลนายมาก่อน ผิดหรือที่มั่งมีมากมายและถูกเลี้ยงดูมาแบบเท้าไม่ให้แตะพื้น ผิดไหมที่ถูกบีบให้อยู่ในกรอบ ในกฎ และระเบียบซึ่งคุณปู่ผู้เข้มงวดเป็นคนวางเอาไว้ให้

ไม่แม้ตอนเล็กๆ บุญฤทธิ์อาจอึดอัดและรำคาญกับกรอบอยู่บ้าง แต่พอโตมาเขาจึงได้รับรู้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณปู่สั่งห้าม คุณปู่สั่งสอน บ่มเพาะตัวเขาให้กลายมาเป็นเขาในปัจจุบันนี้ เป็นบุรุษที่ไม่มีข้อบกพร่อง สมบูรณ์แบบเสียจนใครๆ ก็แอบล้อว่าเป็นท่านชาย เป็นเจ้าชายเลยทีเดียว

"พี่ไม่ได้ตั้งเอง คุณปู่เป็นคนตั้ง ตั้งเป็นที่ระลึกถึงคุณย่าของพี่ คุณย่าพี่ชื่อศรีฟ้า พ่อพี่เป็นลูกชายคนโต ชื่อแดง อาของพี่ชื่อขาว ดำ นวล"

สัตตบงกชหลุดหัวเราะออกมาอีก "ดีนะที่พี่ไม่ได้มีชื่อเป็นสี ไม่งั้นคงเชยแย่"

"คุณปู่เรียกพี่ว่าเจ้าเสน"

"เสน" หัวคิ้วหญิงสาวขมวด ดวงตากลอกไปมาแล้วเดา "ต้องเป็นชื่อสีแน่ๆ แต่...สีเสนนี่คือสีอะไรอะ"

"สีออกแดง"

"อืมมมม" หญิงสาวทำเสียงรับรู้ยาวก่อนพึมพำ "ความรู้ใหม่"

"ถ้าเรามีลูกชาย พี่จะให้ชื่อเสน"

สัตตบงกชพยักหน้า รู้โดยไม่ต้องมีใครบอกว่าสามีเธอนั้นผูกพันกับคุณปู่ของเขามากแค่ไหน "แล้วถ้าเป็นผู้หญิงล่ะ" เธอถามแล้วก็คาดหวังว่า เขาจะพูดว่าชมพูหรือเปล่านะ

"อืมมมม" บุญฤทธิ์ลากเสียงยาวทีเดียว ก่อนจะยิ้ม "ลิ้นจี่ไหม"

คนที่ยิ้มกริ่มอยู่ถึงกับหุบยิ้มทันทีแล้วร้อง "อี๋ ดูแก่อะ เดี๋ยวนี้คนที่ชื่อลิ้นจี่คงมีแต่คุณย่าคุณยาย ไม่เอาๆ เดี๋ยวพอลูกเข้าโรงเรียนได้โดนล้อแย่"

แม้ข้อเสนอของเขาจะถูกปฏิเสธ แต่บุญฤทธิ์ก็รู้สึกมีความสุขอย่างไรก็ไม่รู้เมื่อต้องมาคิดชื่อของลูกที่ยังไม่เกิด ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นเพศใด มันเหมือนมีความร้อนซ่านซ่าอยู่ในโพรงอก ตรงที่ใกล้หัวใจ

"งั้น...มะลิไหม เขียวก้านมะลิ"

"มะลิเหรอ" สำหรับสัตตบงกชแล้ว มะลิที่บุญฤทธิ์เพิ่งพูดออกมาไม่ใช่สี แต่เป็นดอกไม้ต่างหาก ชื่อลูกสาวจะเป็นดอกไม้เหมือนเธอ แม่บัว ลูกมะลิ ตะมุตะมิสุดๆ ไปเลย เมื่อพอใจอย่างที่สุดหญิงสาวจึงพยักหน้าแล้วประกาศออกมา "ถ้าอย่างนั้นเป็นอันตกลงว่าถ้าลูกเป็นผู้ชายก็ชื่อเสน" เธอลูบท้องตัวเองเบาๆ "แต่ถ้าเป็นผู้หญิงก็ชื่อน้องมะลิ เดี๋ยวถ้าบัวกลับไปที่ไร่นะ บัวจะรีบปลูกต้นมะลิเอาไว้รอบบ้านของเราเลย"

บุญฤทธิ์เลิกคิ้ว "นี่บัวคิดว่าลูกจะเป็นผู้หญิงอย่างนั้นเหรอ"

"เปล่า บัวแค่ชอบชื่อมะลิ เลยจะปลูกรอเอาไว้ก่อน"

ได้ยินแบบนั้นแล้วบุญฤทธิ์ก็หัวเราะ "ได้จ้ะ ปลูกรอเอาไว้เลย แล้วพี่จะปั้นน้องมะลิให้บัวเอง"

"ค่า บัวจะรอให้พี่ปล้ำ เอ๊ย ปั้นนะ"

พอพูดจบ สัตตบงกชที่จงใจพูดผิดก็หัวเราะคิกคักทำให้บุญฤทธิ์หัวเราะตามแล้วหันมาดุ

"พูดอะไร ไม่เป็นกุลสตรีเลย"

"พี่ชอบให้บัวเป็นกุลสตรีเหรอ"

"อืม..." บุญฤทธิ์ทำเสียงในลำคอ ครู่หนึ่งเขาก็ส่ายหน้า "ไม่นะ บัวเป็นบัวแบบนี้ดีแล้ว พี่ชอบ"

ชอบ...เขาชอบได้ยินเพียงแค่นั้นสัตตบงกชก็ยิ้มแป้นแล้วเอนศีรษะลงซบต้นแขนเขา มีความสุขกับคำที่เขาอาจไม่ได้ตั้งใจจะพูดออกมาเสียด้วยซ้ำ

- - - - - - - - - -

**爱不释手 **

มุ้งมิ้ง ตะมุตะมิกันป๊ายยยยย ไม่ต้องเกรงใจคนอ่านนะ เอาให้หนำใจค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว