email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Look Like 05

คำค้น : Look Like รักเราใกล้กัน nana nanaกะหอยทาก ลุงอิน อินทร น้องพู่ พู่กัน เบาสมอง น่ารัก หวานมุ้งมิ้ง อบอุ่น เป็นผู้ใหญ่ ไร่ส้มไร่องุ่น ใส่ใจ ดูแล ดราม่านิดหน่อย ฟิน หวานละมุน นิยาย ไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2560 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Look Like 05
แบบอักษร

Look Like 05​




ฉันดึงมือออกจากมือเขาพรางขยับออกห่าง

“พู่ฟังพี่ก่อน” คุณอินทรมองฉันอย่างอ้อนวอน แต่ฉันไม่รับรู้อะไรแล้วจริงๆฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อใจเขาได้มากแค่ไหน

“กล้องวงจรปิดที่ออฟฟิตก็มีนี่”

“กล้องมันเสียครับผมให้คนตามเรื่องอยู่แต่ก็ไม่คืบหน้าอะไรเลยสักนิด”

“ตรงข้ามออฟฟิตพ่อแอบติดกล้องวงจรปิดไว้เดี๋ยวเราไปดูด้วยกันหมดนี่แหละ” คุณลุงบอกพลางลุกเดินออกจากห้องอาหารตามด้วยคุณป้า พ่อกับแม่ฉันก็เดินออกไป พอฉันกำลังจะลุกคุณอินทรก็คว้ามือฉันไปจับไว้แน่น

“ไปพร้อมพี่ เธอด้วยฟ้า” คุณอินทรดึงมือฉันให้เดินตามผู้ใหญ่ออกไป

“นั่งข้างพี่” คนที่ยังแทนตัวว่าพี่บอกฉันเสียงนุ่มมือก็ดึงฉันให้นั่งลงบนโซฟาจากนั้นเขาก็นั่งลงข้างๆ จากนั้นคุณลุงก็ถือโน้ตบุ๊กออกมา พร้อมกับกดคลิกหาไฟล์อะไรสักอย่างจากนั้นท่านก็เชื่อมโน้ตบุ๊กเข้ากับทีวีจอใหญ่

พอภาพถูกฉายขึ้นบนจอทำให้ทุกคนเงียบไปโดยปริยาย เหมือนมีร่างใครสักคนใส่เสื้อสีน้ำเงินเดินเข้าไปในออฟฟิตเกือบห้าทุ่มนิดๆตามเวลาที่แสดงบนหน้าจอ

“นั่นผมเองครับ”

“อืม 23.16 น. สินะ” คุณลุงพูดขึ้นจากนั้นก็เงียบและดูต่อจากเกือบเกือบสิบนาทีเห็นจะได้ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้าไปในออฟฟิตและคงไม่พ้นที่จะเป็นคุณฟ้าเพราะในจอเห็นใบหน้าคุณฟ้าชัดเจน

“เธอเข้าไปตอน 23.41 น. สินะ” คุณลุงพูดต่อแต่แค่ชั่วครู่ร่างๆสูงๆของคุณอินทรก็เดินออกจากออฟฟิต

“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอตาอิน สองนาทีเองนะ”

“พี่ครับ! ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้ทำ” คนข้างๆออกอาการโวยวายทันทีที่โดนคุณลุงแซว

“เอ๊ะนั่นมัน” คุณป้าอุทานตกใจชี้นิ้วไปที่จอทีวี ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทุกคนคือคนงานผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้าไปในออฟฟิตด้วยอาการมึนๆ ฉันรู้สึกคุ้นๆผู้ชายคนนั้นมากแต่ยังนึกไม่ออก

“ชัยเหรอ? มิน่าล่ะ”

“อะไรตาอิน” คุณป้าถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงลูกชายตัวเองพึมพำ

“ก็ผมให้ชัยเป็นคนสืบว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น แต่ชัยก็บอกว่ายังไม่รู้เรื่องอะไรที่แท้เป็นเพราะมันเองหรอกเหรอที่เป็นคนทำ” คุณลุงเลื่อนดูไปเรื่อยๆจนหน้าจอขึ้นเวลาตีห้า ร่างของคนที่ชื่อชัยถึงได้ออกจากออฟฟิตด้วยท่าทีรุกรี้รุกรน

“หึ รู้แล้วใช่ไหมว่าอะไรเป็นอะไร” คราวนี้คุณอินทรหันไปมองคุณฟ้าอย่างเบื่อหน่าย

“ค่ะ คือ ฟ้าขอโทษนะคะแต่อย่าไล่ฟ้าออกเลยนะคะ” คุณฟ้านั่งลงกับพื้นคุกเข่าไหว้คุณอินสลับกับคุณฟ้าอย่างร้อนรน

“อือ ผมให้แม่ตัดสินใจเลยครับ” แต่ตอนนี้ผมขอพาน้องไปคุยกันก่อนโกรธจนไม่ยอมคุยกับผมแล้วเนี่ย”

“ได้เดี๋ยวแม่จัดการเอง อย่าแกล้งน้องล่ะเสร็จแล้วก็รีบนอนพรุ่งนี้มีเตรียมงานทั้งวันนะ”

“ครับแม่ ป่ะลุกได้แล้ว” คุณอินทรลุกยืนมือก็รั้งมือฉันให้ลุกยืนขึ้นด้วยแต่ฉันขืนตัวนั่งแต่แรงเขาก็ยังเยอะกว่าอยู่มาก

“ไม่เอา” ฉันใช้มืออีกข้างจับโซฟาไว้แน่น

“ถ้าไม่ขึ้นห้องพี่จะเอาไอ้แมวตัวนั้นไปทิ้ง!”

“ไม่ได้นะลุง!!”

“บอกให้เรียกพี่ไงไม่ใช่ลุง!”

“ไม่เรียก!”

“พู่กันลูกใจเย็นๆสิ ขึ้นไปนอนได้แล้วลูก” พ่อเอ่ยเสียงเตือนดุๆมา ฉันเลยหันไปมองท่านด้วยความน้อยใจ

“มาได้แล้ว” ไอ้ผู้ชายบ้าอำนาจ(เปลี่ยนตามอารมณ์แล้วค่ะตอนนี้ฉันไม่ชอบเขาเลยฮื่อ!)

ร่างสูงๆดึงฉันให้ขึ้นไปบนบ้าน แต่ฉันยังไม่อยากคุยกับเขานี่นา เอาไงดีๆ คิดสิพู่กัน

“หิวข้าว!”

“หือ?” คนที่ลากฉันขึ้นบันไดอยู่หันมามองอย่างสงสัยทันทีเมื่อได้ยินฉันตอบแบบนั้น

“หิว หิวข้าว” ฉันยืนยันกลับไปเสียงสั่นๆ

“เฮ้อ ก็ได้ไป ทานข้าวก่อนก็ได้”

“มาอึม! ไปกับแม่ไหมลูก”

เหมียว

แมวตัวเล็กสีขาววิ่งมาทางฉันพอจะย่อตัวลงอุ้มคนแก่เอาแต่ใจก็รั้งมือฉันให้เดินไปยังห้องครัวเร็วๆทำให้ฉันไม่ได้อุ้มมาอึมอย่างที่ตั้งใจ

“อ้าวคุณอินต้องการอะไรหรือเปล่าคะ” ป้าแม่บ้านเอ่ยถามเมื่อเห็นคุณอินทรลากฉันเข้าไปในห้องครัว

“เด็กหิวครับป้า ไม่มีอะไรหรอก”

“อ้าว อาหารเมื่อกี้ป้าทิ้งไปแล้วด้วยคุณพู่รอสักครู่นะคะเดี๋ยวป้าทำให้”

“ไม่เป็นไรครับป้า เดี๋ยวผมทำให้เอง ป้าพักได้แล้วครับดึกแล้ว”

“ค่ะคุณอิน”

“มานั่งก่อนพู่ แล้วอย่าเพิ่งอุ้มแมว” ฉันชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปอุ้มมาอึน ชิ ชอบสั่งชอบดุ ฉันมองหน้าเขางอนๆแล้วนั่งนิ่งระหว่างที่เขาทำอาหาร ร่างสูงรอบมองฉันเรื่อยแต่ฉันก็ไม่ได้ถามเขาถึงแม้จะสงสัยมากเท่าไหร่ก็ตาม

“อยากทานอะไรไหม เดี๋ยวทำให้”

“...”

“พู่กัน”

“...”

“พี่ถามแล้วนะ” พี่อินหันมามองทั้งตัวฉันมองหน้าเช่นเดียวกัน เอาสิ จ้องอย่างนี้ก็ได้ถ้าเขาอยากจ้องน่ะ เกือบห้านาทีที่เราจ้องหน้ากันไม่มีใครละสายตาไปไหน

“พอๆ เดี๋ยวพี่ทำให้ทาน”

“กะเพรา อยากทานกะเพรา” บอกไปก็ต้องกัดริมฝีปากตัวเองไว้เช่นกัน ไม่รู้ว่าทำไมฉันต้องกลัวเขารู้สึกไม่ดีที่ไม่ได้ตอบเขาด้วย

“โอเคกะเพรา”

“เอาเผ็ดๆด้วย”

“หือ? เผ็ดขนาดไหนอ่ะ” คุณอินทรยังถามต่อ

“สิบ พริกสิบเม็ด”

“ไม่เผ็ดเกินไปเหรอ”

“...”

“โอเคๆ สิบก็สิบ แบบนี้กูต้องเตรียมผลไม้ไว้ให้ด้วยไหมวะ”

เสียงของร่างสูงบ่นอุบอิบแต่ฉันฟังไม่ถนัดว่าเขาบ่นอะไรกันแน่ ไม่นานกะเพราร้อนๆก็ถูกนำมาวางบนโต๊ะตรงหน้าฉัน

“อ่ะ เดี๋ยวพี่เทน้ำให้ทานข้าวเลย”

ฉันไม่ตอบคนที่พยายามชวนคุยแต่กลับก้มหน้าทานอาหารตรงหน้าด้วยความหิว ตอนที่อยู่บนโต๊ะอาหารก่อนหน้านี้ฉันทานยังไม่ถึงห้าคำด้วยซ้ำก็เกิดเรื่องขึ้นซะก่อน กว่าจะทานข้าวเสร็จก็ดึกแล้วเลยตัดสินใจเดินขึ้นห้องหลังจากล้างจานที่ใช้เสร็จ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ที่ห้องรับแขกแล้วแม้กระทั่งคุณฟ้า ตอนนี้ฝนซาลงไปบ้างแต่ยังมีวี่แววว่าจะหยุดตกเลยสักนิด ไม่รู้ว่าพายุเข้าหรือเปล่า

“มาอึมไปนอนกัน” ฉันย่อตัวลงไปอุ้มมาอึมที่วิ่งตามออกมาจากห้องครัวแล้วนั่งรอที่ชานบันได หึหึ น่ารักจัง

“พู่จะพามันไปนอนด้วยเหรอ?” คนตัวสูงที่เดินอยู่ข้างหลังเอ่ยถามเสียงเบา พอฉันตวัดสายตาไปมองเขาก็มองแหยๆมาให้

“ครับ เอาลูกไปนอนด้วยเนอะ” เขาเปลี่ยนคำพูดแล้วเข้ามาประคองฉันเข้าไปในห้องนอน แม้จะขัดขืนเขาก็ไม่ได้สนใจฉันเลยสักนิด พอเข้ามาในห้องได้เขาก็เข้าไปอาบน้ำฉันไปลื้อหาผ้ามาปูให้มาอึมนอนฉันอาศัยช่วงที่คุณอินทรอาบน้ำเปลี่ยนชุนเป็นชุดนอนจากฉันก็กระโดดขึ้นเตียงนอนพร้อมกับข่มตาให้หลับก่อนที่เขาจะออกมาจากห้องน้ำ

“หือ? หลับแล้วเหรอ” เสียงพึมพำดังจากห้องน้ำ ฉันแกล้งหลับเท่าที่จะเนียนได้ เสียงเดินเข้ามาใกล้ฉันที่แกล้งหลับอยู่เรื่อยๆกระทั่งสัมผัสถึงหยดน้ำเย็นๆที่หล่นโดนผิวฉัน

“ชิงหลับไปก่อนได้ยังไงกัน พี่ยังไม่ได้อธิบายเรื่องพวกนั้นเลยนะ” ฝ่ามือร้อนแตะลงที่หน้าผากฉันแล้วลูบไปมาเบาๆ

“ฝันดีนะครับเจ้าหญิงของพี่”

ฉันอยากจะลืมตาแล้วกรี๊ดดังๆเสียงจริง เพราะหลังจากเขาพูดจูบเขาก้มลงจูบที่หน้าผากฉันแล้วกดแช่ไว้นานก่อนจะผละออกห่าง

ไม่รู้ว่าคืนนี้ฉันจะหลับตอนไหนหลังจากรอให้คนตัวโตปิดไฟและขึ้นมาบนฉันก็ตั้งใจจะตื่นแล้วไปนั่งเล่นที่โซฟาที่ตั้งอยู่มุมห้อง แต่แล้วก็ต้องเปลี่ยนความคิดเมื่อคนที่เพิ่งล้มตัวนอนสอดแขนรองท้ายทอยฉันพร้อมกับรั้งร่างฉันให้เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา แล้วแบบนี้ฉันจะนอนได้ยังไง!!

“พี่รู้ว่าเรายังไม่หลับ” ฉันลืมตาโพรงทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ถ้ารู้แล้วทำไมไม่บอกล่ะฮึย!

“มันไม่มีอะไรจริงๆเลยนะพู่เรื่องพี่กับผู้หญิงคนนั้นน่ะ”

“...”

“ส่วนเรื่องหย่า ที่พูดแบบนั้นเพราะพี่ไม่รู้จริงๆว่าเป็นเรา”

“...”

“พู่กันขอร้องอย่างโกรธแล้วเมินพี่แบบนี้เลยนะ”

“...”

“วันนี้เราอาจจะเหนื่อย นอนพักนะฝันดีครับ”

เขาเสียงเสียงไปพร้อมกับกระชับอ้อมแขนให้แน่นยิ่งขึ้น ฉันได้แต่นอนแน่นิ่งอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นนี้เสียงลมหายใจดังจากคนตัวโตทำให้รู้ว่าเขาหลับไปแล้วจริงๆ พอมั่นใจว่าเขาหลับไปแล้วฉันเลยหลับตาลงบ้างไม่นานฉันก็หลับไปด้วยความเหนื่อยเช่นกัน


ความคิดเห็น