ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 1 - ฉันขอโทษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2560 15:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1 - ฉันขอโทษ
แบบอักษร

หลังจากวันที่แฮร์รี่ออกจากโรงพยาบาล เขาก็ยังไม่ได้ไปทำงานเพราะยังไม่หายดี 


ตู๊ด ตู๊ด 


เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้มือบางหยิบมันขึ้นมา 


"ฮัลโหลว" แฮร์รี่พูด 


"ฉันเบลสนะ อีกสองชั่วโมงฉันจะไปรับนาย เตรียมตัวด้วยนะ" ปลายสายบอกและตัดสายทิ้ง แฮร์รี่วางโทรศัพท์ลงก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ 


"ทุกอย่างมันจะดี" ร่างเล็กพึมพำให้กำลังใจตัวเองและเดินเข้าห้องน้ำไป 


2 ชั่วโมงต่อมา 


แฮร์รี่ออกมารอเบลสที่ชั้นล่างสุด ไม่นานรถที่เขาจำได้ก็เคลื่อนตัวเข้ามา 

"รอนานมั้ย" เบลสพูดหลังจากที่เปิดกระจกรถ 


"ไม่นานเลย พึ่งลงมาเมื่อกี้" แฮร์รี่พูดและเดินขึ้นรถ 


"เอ่อ...มัลฟอยเขาโกรธฉันมากมั้ย?" ร่างเล็กเอ่ยถามอย่างกล้าๆกลัว 


"อืม...เอาไว้ไปนายก็รู้เองแหละ" เบลสพูดทำให้แฮร์รี่เงียบ หลังจากนั้นก็ไม่มีเสียงคุยใดๆดังขึ้นจนกระทั่งรถเคลื่อนตัวเข้าไปในคฤหาสน์หลังหนึ่ง 


"ถึงแล้ว" ชายหนุ่มผิวแทนพูด แฮร์รี่มองเข้าไปข้างในแบบหวั่นใจ เขากลัวว่าเดรโกจะไม่ให้อภัยเขา ร่างเล็กเดินลงจากรถ จากนนั้นเบลสก็ขับไปทางอื่น บรรยากาศของคฤหาสน์ของคุณชายน้ำแข็งที่มันควรจะเงียบเชียบมันกลับไม่ใช่


"แบร่ๆๆๆ! จ้างใก้ก็จับไม่ได้" ร่างบางหันไปตามเสียง เด็กชายผมบลอนด์คนหนึ่งกำลังวิ่งหนีเอลฟ์อยู่ที่สวนหน้าบ้าน ดูจากหน้าตาแบ้วก็คล้ายๆกับใครบางคน ร่างของเด็กชายดูเป็นคนอวบๆ แก้มป่องๆย้วยๆก็ดูน่ารัก ผิวขาวซีดที่แดงเพราะอากาศที่ค่อนข้างหนาว  


ตุ๊บ ! 


อยู่ดีๆเด็กชายก็เสียหลักล้มลง หน้าบูดเบี้ยวเหมือนจะร้องไห้ 


"นายน้อย! เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ!" เอลฟ์ตัวหนึ่งรีบวิ่งมาหาเด็กชาย


"แด๊ดดี้! ช่วยผมด้วย!" เด็กชายตะโกน ไม่นานก็เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มผมบลอนด์ที่เดินออกมา ร่างสูงคุกเข่าลงข้างๆเด็กน้อยและรีบดูแผลที่หัวเข่าให้ 


"เห็นมั้ย บอกว่าอย่าซนก็ไม่เชื่อ" ชายหนุ่มพูด 


"ฮือๆ หม่ามี๊อยู่ไหน ผมจะหาหม่ามี๊" เด็กชายพูดพลางเอามือขยี้ตัวเอง คำนั้นทำให้ร่างสูงชะงัก สีหน้าเขาดูนิ่งเฉย แต่มันกลับปนความทุกแต่มันกลับปนความเศร้า 


"เข้าบ้านกันดีกว่า เดี๋ยวแด๊ดดี้ทำแผลให้" เดรโกพูดและอุ้มเด็กชายมาทางเขา ตาสีเทามองแฮร์รี่โดยไม่ฉายแววใดๆ 


"เอ่อ.. มัล...." ยังไม่ทันจะพูดจบร่างสูงก็ขัดขึ้น 


"ตามฉันมา" เดรโกพูดและเดินนำไปทำให้แฮร์รี่เดินตาม บรรยากาศภายในนี้ไม่ได่เป็นอย่างที่เขาคิดเลยสักนิด ตามฝาผนังมีแต่รูปการ์ตูนหรือไม่ก็รูปเด็กชายคนนั้น แต่รูปหนึ่งที่ทำให้แฮร์รี่สะดุดกึก ในรูปคือชายหนุ่มผมบลอนด์ในชุดสูธสีขาวกับหญิงสาวผมเข้มที่ใส่ชุดสีครีมกำลังถือช่อดอกไม้ ใบหน้าของชายหนุ่มนั้นดูมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นั่นทำให้แฮร์รี่รู้สึกผิดเข้าไปใหญ่  ร่างเล็กรีบสะบัดหัวเพื่อไล่ความคิดออกและเดินตามร่างสูง เดรโกพาเด็กชายเข้าไปในห้องใดห้องหนึ่ง ร่างสูงวางเด็กน้อยลงบนโซฟาและไปหยิบกล่องยามา 


"ฮือๆ แด๊ดดี้ จะหาหม่ามี๊....." สกอร์เปียสพูดเสียงอ่อย ขอบตาแดงก่ำจากการร้องไห้ 


"เอ่อ....เดี๋ยวหม่ามี๊ก็กลับมา" เดรโกกลบเกลื่อนและรีบใช้สำลีชุบยาทาลงบนหัวเข่าของเด็กชาย 


"แต่ทำไมหม่ามี๊ไม่กลับมา หม่ามี๊ไม่รักผมแล้วหรอ?" เด็กชายยังพูดต่อทำให้เดรโกนิ่งไป 


"รักสิ หม่ามี๊รักลูกนะ" เดรโกพูดพลางลูบแก้มลูกชายเบาๆ สาบานได้ว่าเขาไม่เคยเห็นเดรโกทำอะไรแบบนี้กลับใคร


"วินดี้!" เดรโกตะโกน


ป๊อบ 


"เจ้าคะ!" เอลฟ์สาวหายตัวเข้ามา 


"พาลูกฉันไปนอนไป" ร่างสูงพูดเสียงเข้มทำให้วินดี้รีบมาพาเด็กชายเดินออกจากห้อง แต่ก่อนที่จะได้ไป เด็กชายจ้องแฮร์รี่ตาไม่กระพริบพร้อมกับรอยยิ้ม แฮร์รี่ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยยิ้มให้ 


"เอ่อ...มัลฟอย ฉันขอโทษ คือ..." ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะพูดจบร่างสูงก็เดินมากระชากข้อมือเขาอย่างแรง 


"หึ ขอโทษเหรอ? ขอโทษแล้วเมียฉันฟื้นขึ้นมามั้ย!!!" เดรโกพูดเสียงดังก่อนจะลากแฮร์รีาขึ้นบันไดไปชั้นบน แฮร์รี่พยายามขัดขืนแต่ก็ไมาอาจจะสู้แรงของร่างสูงได้ ชายหนุ่มผมบลอนด์พาแฮร์รี่เข้าไปในห้องห้องหนึ่งและเหวี่ยงแฮร์รี่ลงบนเตียง 


"นายจะทำอะไร!" ร่างเล็กถาม เขาไม่เคยกลัวใครขนาดนี้มาก่อน 


"นายทำให้ลูกฉันไม่มีแม่! นายจะต้องชดใช้ เพระาฉะนั้น มาเป็นของฉันซะเถอะ!" ร่างสูงพูดและเริ่มขึ้นคร่อม เดรโกเข้าคลอเคลียกับซอกคอขาวเนียนอย่างหื่นกระหาย 


"ปล่อยนะ มัลฟอย" แฮร์รี่พยายามขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล เดรโกไม่ยอมหยุดและเริ่มถอดเสื้อเขาออก น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย ร่างสูงประกบริมฝีปากเข้ากับร่างเล็กและเริ่มบดขยี้เรียวปากหวานช่ำ รสเค็มจากน้ำตาทำให้เดรโกยิ้มออกมา


"แค่นี้ก็ร้องไห้แล้วหรอ? อ่อนแอจริงๆ" ร่างสูงพึมพำก่อนจะลุกออกจากตัวเขาและยิ้มอย่างมีชัย มือหนาหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา เดรโกพึมพำอะไรบางอย่างทำให้มีโซ่เส้นยาวปรากฎขึ้น 



"อย่าพึ่งเป็นอะไรซะล่ะ! นายยังต้องเจออะไรอีกเยอะ!" เดรโกเอาโซ่เส้นนั้นมาล่ามไว้ที่ข้อมือของแฮร์รี่ มันยาวพอที่จะทำให้เขาเดินไปไหนมาไหนได้ทั่วห้องแต่เขาก็ไม่ต้องการแบบนี้


"ปล่อยฉันนะ!" ร่างเล็กพูดและสะบัดข้อมือสุดฤทธิ์แต่มันไม้ได้เป็นผล มันทำให้เขาเจ็บอีกตั้งหาก 


"นายหนีไปไหนไม่พ้นหรอก อย่าคิดเลย" เดรโกพูดทิ้งท้ายและเดินออกจากห้อง แฮร์รี่นั่งกอดเข่าตัวเองและปล่อยน้ำใสๆออกมา 


"รอน เฮอร์ไมโอนี่ ช่วยฉันด้วย....ฮือๆ" 


15 : 30 น.


แฮร์รี่ยังนั่งกอดเข่าอยู่ที่เดิม ขอบตาของร่างเล็กแดงและบวมเพราะร้องไห้ หันไปทางไหนก็มีแต่คฤหาสน์ เขาไม่รู้จะหนียังไง รอนกับเฮอร์ไมโอนี่จะตามหาเขาบ้างหรือเปล่า แฮร์รี่รู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเขาอยู่ พอหันไปก็เห็นว่ามีวัตถุบางอย่างซ่อนตัวอยู่ 


"ใครน่ะ! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!" ที่เขาเห็นคือผมบลอนด์ๆแต่ก็ตัวเล็กเกินกว่าจะเป็นเดรโก  


"นับหนึ่งถึงสาม ถ้าไม่ออกมาล่ะก็....." แฮร์รี่รู้ว่าคนที่ซ่อนอยู่เป็นใคร


"หนึ่ง.....สอง.....สะ......" ร่างเล็กแกล้งนับ


"เรายอมแล้ว! อย่าทำอะไรเรานะ!" ไม่นานเด็กชายคนหนึ่งก็กระโดดออกจากซอก ผมบลอนด์ ตาทีเทากับผิวนี่ถอดแบบกันมาเปี๊ยบเลย เขารู้สึกเหมือนกำลังมองเดรโกตอนเด็กๆ 


"ว่าไงเด็กน้อย" แฮร์รี่เอ่ยทักเสียงใส 


"เราชื่อสกอร์เปียส" เด็กชายพูดพลางเอามือกอดอกตัวเอง 


"อ่ะๆ สกอร์เปียส นายมาที่นี่ทำไมหรอ?" ่างเล็กเอ่ยถามแต่ร่างป้อมๆกับเดินมาหาเขาแถมยังกระโดดขึ้นมาบนเตียงด้วย 


"คุณเป็นใครหรอ? มาเป็นหม่ามี๊ให้เรามั้ย! หม่ามี๊เราหายไปไหนก็ไม่รู้" เด็กชายพูดพร้อมกับคิ้วที่ย่นเข้าหากัน แฮร์รี่รู้สึกผิดที่เขาทำให้เด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรไม่มีแม่ 


"ฉันขอโทษ" แฮร์รี่พึมพำพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อคลอ 


"นี่อะไรหรอครับ คุณใส่มันไว้ทำไม?" สกอร์เปียสพูดก่อนที่มือน้อยจะจับโซ่เส้นนั้นขึ้นมา 


"เอ่อ....ไม่มีอะไรหรอก อย่าสนใจเลย" ร่างเล็กบอกกลบเกลื่อน 


"คุณรู้จักกันกับแด๊ดดี้หรอ?" เด็กชายถาม


"ใช่...รู้จักกันตั้งแต่สมัยอยู่ฮอกวอตส์น่ะ" แฮร์รี่ตอบ 


"ฮอกวอตส์....ฮอกวอตส์เป็นยังไงหรอ?" สกอร์เปียสยังถามต่อ 


"ก็...เป็นโรงเรียนที่พ่อมดแม่มดทุกคนจะต้องไปเรียนไง" 


"แล้วเราเป็นพ่อมดหรอ!!!" คราวนี้เด็กชายดูตื่นเต้น 


"ใช่สิ เป็นพ่อมด" แฮร์รี่ตอบ 


"น่าสนุกจังเลย! ในฮอกวอตส์จะมีอะไรบ้างครับ!" 


"ก็มี....." แฮร์รี่เริ่มเล่าเรื่อง เด็กชายดูตั้งใจฟังมาก จนกระทั่ง....


16 : 30 น.

"เราต้องไปแล้ว! เดี๋ยวแด๊ดดี้ดุ! แล้วจะมาหาใกม่นะครับหม่ามี๊!" เด็กชายพูดและวิ่งออกไป เขายังไม่เคยบอกเลยใ่าให้เรียกเขาว่า...'หม่ามี๊' 


ตอนเย็นก็มีวินดี้ยกอาหารมาให้ ด้วยความหิวเขาก็เลยกินไปซะหมดเกลี้ยง เรื่องกินเรื่องใหญ่ เดี๋ยวไม่มีแรงสู้กับไอ้คุณชายนั่น!


23 : 05 น.

แฮร์รี่นอนหลับอยู่บนเตียง ร่างบางพลิกตัวไปมาเพราะยังไม่คุ้นชินกับที่นี่ 


แกร๊ก 


ไม่นานประตูก็เปิดออก เดรโกเดินเข้ามาช้าๆ เมื่ิอเห็นว่าร่างเล็กยังหลับอยู่ก็เลยทำทุกอย่างให้เงียบที่สุด ร่างสูงค่อยๆขึ้นไปบนเตียงแต่ร่างเล็กก็ยังไม่รู้สึกตัว 


"พอตเตอร์....." เดรโกกระซิบข้างๆหูแฮร์รี่เบาๆ 


"อืม...." แฮร์รี่ครางออกมา ร่างสูงค่อยๆถอดเสื้อแฮร์รี่ออกทำให้แฮร์รี่สะดุ้ง 


"เฮ้ย! นายจะทำอะไร!" ร่างเล็กร้องออกมา แต่เดรโกไม่ตอบ เข้าปลดโซ่ออกจากมือของแฮร์รี่และยิ้มอย่างมีเลศนัย


"ปล้ำนายไงล่ะ! คราวนี้ฉันเอาจริง ไม่ได้แกล้ง!" ว่าจบก็จับข้อมือแฮร์รี่กดลงกับเตียงและเริ่มคลอเคลียที่ซอกคอ เรียวปากร้อนผ่าวเข้าบดขยี้ริมฝีปากบาง ร่างสูงแทรกลิ้นเข้าไปกวาดความหวานภายในโพรงปากของคนที่อยู่ใต้ร่างอย่างไม่เปิดโอกาสให้หายใจ น้ำใสๆค่อยไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย

"มัล....ฟอย อย่าทำแบบนี้" แฮร์รี่พูดเบาๆแต่เดรโกไม่สนใจ ร่างสูงค่อยๆเลื่ิอนต่ำลงและขบเม้มหน้าท้องแบนราบจนเกิดรอยแดง มือหนาจับขาเรียงให้แยกออก เรียวลิ้นร้อนค่อยๆไล่ไปตามช่องทางรักของร่างเล็กขนเปียกชุ่ม มือบางกำผ้าปูเตียงแน่นด้วยความเสียวซ่าน เดรโกจับตัวแฮร์รี่ให้นอนคว่ำ


ปั๊บ ปั๊บ ปั๊บ 


ร่างสูงแทรกแก่นกายเข้าไปพร้อมกับน้ำขาวๆขุ่นๆที่ไหลออกมา แฮร์รี่สะอื้นเบาๆด้วยความเจ็บ 


"ฮึกๆ ฉันขอโทษ ปล่อยฉันไปเถอะนะ จะให้ทำอะไรฉันยอมทำทุกอย่างเลย" แฮร์รี่อ้อนวอนทั้งน้ำตา 


"ก็นี่ไง! ยอมทำทุกอย่าง! เป็นของฉันนี่แหละ! คือสิ่งที่นายต้องทำ!" ร่างสูงยังคงบรรเลงเพลงรักต่อไป เรียวลิ้นร้อนไล่ไปตามแผ่นหลังของคนตัวเล็ก เดรโกขบเม้มใบหูของแฮร์รี่เบาๆทำให้แฮร์รี่เบี่ยงหลบ คนตัวสูงยังไม่หยุดแค่นั้น มือหนาจับพลิกตัวคนตัวเล็กให้นอนหงายก่อนจะกระแทกแก่นกายเข้าไปอีกรอบ 


"อื๊อ....มัลฟอย เจ็บ.." ร่างเล็กร้องคราง 


"หึๆ แค่นี้เจ็บหรอ?" ร่างสูงยียวน ลิ้นร้อนไล่ไปตามยอดปทุมถันธ์ของร่างเล็กจนมันแข็งเป็นตุ่มไต เดรโกเข้าประกบริมฝีปากของร่างเล็กอย่างร้อนแรง เสียงครางของแฮร์รี่ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของเขาเข้าไปอีก สองร่างโยกคอนและผลัดกันครางจวบจนจะหมดแรงที่จะบรรเลงเพลงรักต่อไป


01 : 15 น.


เดรโกกำลังนอนมองร่างเล็กที่หลับไม่รู้เรื่อง มือหนาปัดปอยผมที่หล่นมาปรกหน้าเบาๆ ร่างสูงเข้าฝังจมูกลงบนแก้มของร่างเล็กเบาๆ


"ฝันดีนะ พอตเตอร์" 

_________________

nc สั้นไปนิด อันที่จริงก็คือไรท์คิดไม่ออก เอาไว้ตอนหน้าจะแต่ง nc ยาวๆแล้วกันนะคะ


ความคิดเห็น