ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เลือดพล่าน ll < บทที่9 > 100%

ชื่อตอน : เลือดพล่าน ll < บทที่9 > 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.4k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2561 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เลือดพล่าน ll < บทที่9 > 100%
แบบอักษร

9



ต้องขอบอกว่า บอสเป็นคนพูดจริงทำจริงมาก วันต่อมาหลังจากที่เขามัดมือชกให้ผมเป็นแฟนแล้ว เขาก็พาผมมาเปิดตัวที่บริษัททันที

หลังจากก้าวขาลงรถคันหรูติดฟิล์มดำของบอส ลูกน้องกว่าสามสิบชีวิตก็ก้มหัวพรึบอย่างพร้อมเพรียงกันแล้วกล่าวต้อนรับเสียงดัง

“ยินดีต้อนรับครับบอส! ยินดีต้อนรับนายหญิง!” ระยะทางตั้งแต่หน้าบริษัทยาวไปจนถึงลิฟต์ เสียงดังเข้มแข็งและพร้อมเพรียงเป็นเสียงเดียวกันทำเอาผมอดประหม่าไม่ได้ ผมเดินตัวแทบติดแผ่นหลังบอส ไม่กล้าสบตาใครเพราะลึกๆแล้วฐานะผมก็คล้ายกับคนพวกนี้ ผมเคยเป็นลูกน้องที่กินเงินเดือนจากบอส เป็นบอดี้การ์ดที่ทำงานภายใต้คำสั่งของเขา แล้วอยู่ๆ วันดีคืนดีพี่ๆน้องๆที่เคยร่วมงานกลับต้องมาก้มหัวให้ ผมค่อนข้างอึดอัด

ผมก้าวยาวๆตามบอสที่นำหน้าไป แต่พลันสายตาเหลือบไปเห็นบางคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆลิฟต์

“พี่ใหญ่…” พี่ใหญ่ก้มหัวให้ผมกับบอสไม่ต่างกับคนอื่นๆ ผมรีบสาวเท้าจะเข้าไปหาเขาแต่ถูกแรงดึงแขนไว้ก่อน

“เดินต่อไป”

“แต่…” บอสไม่เปิดโอกาสให้ผมได้เถียง เขาออกแรงดึงแขนผมเข้าไปในลิฟต์แล้วกดปิด

“ตอนนี้นายเป็นคนของฉันอย่างเป็นทางการแล้ว ต่อไปเวลาอยู่ต่อหน้าลูกน้อง ถึงแม้จะเคยเป็นคนที่นายทำงานมาด้วยกันก็ห้ามทำท่าทางสนิทสนมด้วยเด็ดขาด”

“แต่บอส พี่ใหญ่เขา…”

“ฉันเปิดตัวนายเพราะอยากให้ทุกคนที่นี่รู้ว่านายอยู่สูงกว่าพวกเขา…”

“ผมไม่ชอบเลย หลายคนเคยร่วมงานกับผม แล้วผมก็เป็นน้องเล็กของพวกเขา”

“ทำตัวให้ชิน”

มันชินง่ายขนาดนั้นซะเมื่อไหร่ อยู่ๆให้พี่ที่ผมเคารพมาก้มหัวให้...เหมือนตบหน้าพวกพี่ๆเขาเลย

“อย่าคิดมาก” บอสพูดปลอบเมื่อเห็นผมเงียบไป เขาก็พูดได้นะ เขาเป็นบอสนี่ ไม่ใช่ลูกน้องปลายแถวแบบผม

“เค”

“ผมคิดถูกหรือคิดผิดที่ยอมทำตามบอส”

“เฮ่…” บอสเรียกสติผม เขาดันตัวผมไปจนติดผนังลิฟต์ มือทั้งสองจับไหล่ผมไว้แล้วจ้องตาผม “ฉันจริงจังกับนายนะ”

“...ผมรู้” ทั้งแววตา น้ำเสียง การกระทำ ทุกอย่างบ่งบอกให้ผมเชื่อว่าเขาจริงจังอย่างที่พูดจริงๆ เว้นเสียแต่ว่าบอสเป็นคนที่แสดงละครเก่งมากแต่ถ้าเป็นแบบนั้นเขาจะทำไปเพื่ออะไรล่ะ

หรือไม่...เขาก็สนผมจริงๆ แต่แค่รอวันเบื่อแล้วเขี่ยผมทิ้ง

“ฉันรู้ว่าคบกับฉันมีหลายอย่างที่ทำให้นายเครียด ไหนจะงานฉัน ศัตรูฉัน ลูกน้องฉัน หลายอย่างมันทำให้นายตั้งตัวไม่ทัน อีกอย่างนายเองก็เพิ่งเจอฉันไม่กี่ครั้งถูกบังคับให้คบกันแบบนี้มันอาจจะฝืนใจนายเกินไปหน่อย…”

“มะ ไม่ขนาดนั้นหรอครับ” แต่ยอมรับว่าเขาพูดถูก หลายอย่างผมตั้งตัวไม่ทันจริงๆ

“แต่ฉันจริงจังกับนายจริงๆ”

“ครับ”

“ฉันไม่ได้พูดเพราะความสนใจเพียงชั่วครั้งชั่วคราวแล้วก็เบื่อ”

“...”

“ถ้านายรู้ความรู้สึกฉันจริงๆ นายจะไม่มีวันระแวงฉัน” เขารู้! ว่าผมคิดว่าเขาจะสนใจผมแค่แป๊บเดียว

“บอส ผมไม่ได้...อื้ออ” คำว่าผมไม่ได้ระแวงบอสยังออกจากปากผมไม่ทันครบ บอสก็ประกบปากจูบผมไม่อายกล้องวงจรปิดในลิฟต์เลย ร่างกายผมกระตุกวูบด้วยความตกใจ มือยกขึ้นดันอกบอสออกอัตโนมัติ แต่หน้าอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามไม่ได้เคลื่อนออกตามแรกผลักเลย กลับกันมันเคลื่อนเข้าใกล้กว่าเดิมจนแทบชิดกับตัวผมแล้วหลอมเป็นร่างเดียวกัน

ผมครางต่ำเมื่อลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปาก มันเกี่ยวกระหวัดไล่หยอกล้อเรียวลิ้นของผมที่ไม่ประสา ผมเริ่มหายใจติดขัด รู้สึกร้อนวูบขึ้นมาทั่วร่าง บอสเอียงหน้าปรับองศาและเพิ่มระดับความร้อนแรงของรสจูบ มือหนาลากไปตามหัวไหล่ผมอย่างแผ่วเบา ลงมาที่เอวแล้วพยายามจะเลิกเสื้อผมขึ้น

มือร้อนของบอสล้วงเข้าไปในเสื้อผมลูบไล้ไปตามหน้าท้อง มันหยาบสากแต่ให้ความรู้สึกเร่าร้อนแปลกๆจนผมอดวูบไหวแถวท้องน้อยไม่ได้

ผมครางกระเซ่า เอื้อมมือขึ้นไปโอบรัดรอบลำคอแกร่งแล้วปล่อยให้คนตรงหน้านำทาง นาทีนี้ผมคิดอะไรไม่ออก ได้แต่โอนอ่อนไปตามการชักนำของเขา

รสจูบยาวนานเหมือนหยุดเวลาทุกอย่างไว้ ริมฝีปากผมแดงและเห่อร้อน บอสไม่หยุดตะโบมจูบผม เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดแลกความหวานจนเกิดเสียงที่ฟังแล้วร้อนบนใบหน้า มันน่าอาย...ที่มาจูบกับบอส น่าอาย...ที่มาทำอะไรแบบนี้กันในลิฟต์ แต่จูบของบอสสร้างความกระสันซ่านและความหวามไหวที่ผมไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเชื่องช้าแต่ร้อนแรง จนกระทั่งฝ่ามือร้อนไล่ต่ำลงไปยังหัวเข็มขัดผมและพยายามล้วงมือเข้าไปข้างใน

ติ๊ง!

“ยินดีต้อนรับครับบอ…!”

เสียงลิฟต์ดังขึ้น ประตูเปิดออก พร้อมเสียงเรียบนิ่งของใครบางคนดังขึ้นดึงสติผมกลับคืนมาก่อนเราจะไปไกลกว่านี้ ผมสะดุ้งจนเผลอผลักบอสออกเต็มแรง เราหายใจหอบหนัก ผมไม่กล้ามองหน้าเจ้าของเสียงว่าเป็นใครแต่ดูจากการที่เงียบไปผมว่าเขาคงช็อกพอตัว

ผมก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาใคร ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง สัมผัสร้อนแรงที่ยังตรึงอยู่ที่ริมฝีปากย้ำชัดถึงการกระทำสิ้นคิดเมื่อกี้...เราเกือบมีอะไรกันในลิฟต์แล้ว และผมก็ไม่ขัดขืนด้วย

“เอ่อ…”

“จะทำอะไรก็ไปทำ ฉันจะอยู่กับเค” บอสพูดกับคนคนนั้นก่อนจะจูงมือผมออกจากลิฟต์ จังหวะที่ก้าวผ่านกัน ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของเสียงที่มาใหม่ เขาเป็นเลขาบอส เจ้าของรูปร่างสูงโปร่งและสวมแว่นตาที่ผมเคยเดินผ่านเขาตอนมาเจอบอสครั้งแรก

เลขาบอสคนนี้มองผมนิ่งๆ แววตาเรียบเฉยจนผมรู้สึกกลัว รับรู้ได้ถึงการคุกคามที่มาจากการจ้อง เลขาบอสมองผมจนถึงนาทีสุดท้ายที่ผมเลี้ยวเข้าห้องทำงานบอส ผมมองไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไรหรือรู้สึกยังไง รู้เพียงแค่ว่า...ผู้ชายคนนี้...น่ากลัว



บอสพาผมเข้ามาในห้องที่ของเขา ที่เดิมที่ผมเคยมาแล้วบอสขอผมเดตนั่นแหละ บรรยากาศรอบๆยังให้อารมณ์หรูหราไฮโซจนน่าอิจฉาเหมือนเดิม รวมทั้งจุดที่เขาจูบผมวันนั้นด้วย

มือผมยกมือขึ้นแตะที่ต้นคอเบาๆ รอยแดงนั่นจะยังอยู่ไหมนะ วันนี้ผมไม่ได้ใส่เสื้อที่มีปกบังด้วยสิ

“คิดถึงจูบวันนั้นอยู่เหรอ” ลมหายใจอุ่นร้อนของบอสเบารดต้นคอด้านหลังของผม อ้อมแขนแกร่งสวมกอดผมมาจากข้างหลังพร้อมกับเกยคางลงบนไหล่เล็ก

“แต่ฉันชอบจูบในลิฟต์เมื่อกี้มากกว่า”

ไม่บอกก็รู้ว่าตอนนี้หน้าผมต้องแดงเถือกมากแน่ๆ บอสใช้ปลายจมูกเกลี่ยเนื้อผิวผมเบาๆ ลมหายใจร้อนๆจากเขาทำขนทั่วร่างของผมลุกซู่

“ต่อไหม…”

50%


เขางึมงำอยู่ในลำคอ ใบหน้ายังซุกไซ้ผมไม่เลิกพร้อมกับริมฝีปากขบเม้มไปตามลำคอของผม

“บะ บอสครับ” เสียงของผมผะแผ่วและสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นราวกับจะระเบิด มือของบอสที่โอบกอดผมอยู่เริ่มขยับสอดเข้าไปใต้ร่มผ้าแล้วลูบไล้หน้าท้องผมไปมา ริมฝีปากร้อนพรมจูบไปทั่วต้นคอและหัวไหล่

“เค...เป็นของฉันนะ” เขาพูดพึมพำเหมือนคุยกับตัวเองแล้วปลดเข็มขัดของผมออก

“บอส...คือผมยัง…”

“เค…” เขาครางเหมือนอยู่ในภวังค์

“ผมยังไม่พร้อม...บอส ผมกลัว” ผมบอกเขาเสียงสั่น แต่แรงกอดรัดจากด้านหลังทำให้ผมทำอะไรไม่ถนัด ผลักไสเขาออกก็ไม่ได้ ทำได้แต่ดิ้นยุกยิกอยู่กับที่

บอสชะงัก หยุดการกระทำทุกอย่างลงแล้วเอี้ยวคอมามองหน้าผมตรงๆ

“ครั้งแรกเหรอ” เขาขมวดคิ้วมุ่น...ผมพยักหน้าช้าๆด้วยใบหน้าแดงเถือก ใช่ ผมยังไม่เคยมีอะไรกับใคร ไม่ว่าจะกับผู้ชายหรือผู้หญิง

“กับผู้ชาย?”

“...”

“ผู้หญิงด้วย” บอสเลิกคิ้วสูงเหมือนไม่เชื่อ

“วะ ไว้ก่อนได้ไหมครับ คือผม…”

“ยั่วกันขนาดนี้จะให้ปล่อยได้ยังไง” บอสมองผมสายตาเป็นประกาย ถ้าผมตาไม่ฝาด มันเป็นประกายมากกว่าก่อนหน้านี้อีก

“ผมไปยั่วบอสตอนไหนกัน” เสียงผมยังสั่นไม่หาย แต่ครั้งนี้มันแฝงไปด้วยความเอียงอายอย่างน่าเตะ ผมเหมือนสาวน้อยแรกรักที่ไม่กล้าสบตาผู้ชายเลยหันหน้าหนีเลย ทุเรศตัวเองจริงๆ

“ตัวสั่นเป็นลูกนกแบบนี้ไง...ที่เรียกว่ายั่ว” บอสพูดเสียงแผ่วอยู่ข้างหูผม มือหนาลากนิ้วเบาๆไปตามแขนผมช้าๆอย่างยั่วยวน

ริมฝีปากร้อนงับเข้าไปหูผม ผมขนลุกซู่ หายใจติดขัด ทั้งอารมณ์หลากหลายตีวนเข้ามาพร้อมกัน ทั้งเสียวกระสัน ทั้งกลัว ทั้งอาย ร่างกายร้อนลุ่มไปหมด

“บอส”

“ชู่วๆ อย่าร้อง ฉันจะนุ่มนวล โอเคไหม” เป็นครั้งแรกที่ผมตัวสั่นขนาดนี้ ผมยืนนิ่งอยู่กับที่แล้วหลับตาแน่น สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออกสักอย่าง บอสดันตัวผมก้าวถอยหลัง จนรู้สึกตัวอีกทีขาผมก็ชนกับขอบโซฟาล้มลงบนนั้น บอสตามขึ้นมาคร่อมทับตัวผมไว้ บดจูบที่เหมือนจะกระชากวิญญาณผมหลุดออกจากร่างมาได้

เขาครางในลำคออย่างพึงพอใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาไม่หยุดหย่อนจนผมหน้ามืด ผมหายใจไม่ทัน รู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจลงตรงนั้น

ผมส่งเสียงอึกอัก ออกแรงผลักหน้าอกบอสออกเบาๆเท่าที่แรงจะมี บอสถอนริมฝีปากออก พรมจูบไปตามสันกรามและลำคอผมอย่างหื่นกระหาย  

“เค รู้ไหมว่าฉันรอเวลานี้มานานแค่ไหน” บอสมองผมอย่างมีความหมาย ผมแทบไม่กล้าสบตาบอสเพราะรู้ว่าหลังจากนี้จะเจออะไร

“มองหน้าฉัน” เขาจับคางผมหันกลับไปจ้องตา แววตาเขาคาดหวังในตัวผมมาก มากจนต่อให้ผมขัดขืนดิ้นรนเขาก็ปล่อยผมไปไม่ได้แล้ว แต่ผมกลัว...ตัวผมสั่นน้อยๆไม่หยุด แววตาผมลังเลไม่แน่ใจจนบอสต้องก้มลงจูบผมเบาๆอีกครั้งก่อนจะดึงมือของผมไปสัมผัสกับตัวตนที่โป่งพองผ่านเนื้อกางเกง

“ฉันต้องการนาย...ได้โปรด”

“เป็นของฉันนะ...” ผมไม่รู้ว่าคำว่าชอบของบอสแค่พูดออกมาเพราะต้องการหรือเขารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ผมไม่รู้อะไรทั้งสิ้นเกี่ยวกับตัวผู้ชายตรงหน้า แต่ผมหลับตาลง พยักหน้ารับช้าๆ แล้วเอ่ยปาก

“ได้โปรด...นุ่มนวลกับผมด้วยนะครับ”

“ฉันสัญญา” จากนั้นผมก็ปล่อยทุกอย่างเป็นหน้าที่บอส เสื้อผ้าผมถูปลดเปลื้องอย่างรวดเร็ว เข็มขัดถูกกระชากออกพร้อมกับกางเกงถูกดึงทึ้งลงไปอย่างรีบร้อน ก่อนความเจ็บปวดที่มาพร้อมกับความกระสันซ่านอย่างที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิตจะเกิดขึ้น เสียงครางหวานของตัวเองที่ผมไม่เคยได้ยินมันมาก่อน ความร้อนของร่างกายที่แม้จะอยู่ในห้องแอร์ก็ไม่ช่วยอะไรเลย ทุกอย่างในตอนนั้นผมจำได้เป็นอย่างดี

................................................................................................

ความคิดเห็น