facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น : หมอนรรทน์,มันลิกา,หนูมะลิ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 632

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ส.ค. 2560 08:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

        บทนำ

หญิงสาวที่กำลังขับรถอยู่ ได้สอดส่ายดวงตามองทางข้างหน้าอย่างหงุดหงิด เพราะว่า ตอนนี้เธอกำลังจะกลับคอนโดฯ  เนื่องจากแม่บ้านคนสนิทของครอบครัว ได้โทร. มาบอกว่า  บิดาของเธอหายตัวไปร่วมสองชั่วโมงแล้ว 

ป่านนี้...ท่านยังไม่กลับ   ใช่  บางทีบิดาเธอบางทีก็ชอบออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้าง  แต่ไม่นานท่านก็กลับ เมื่อรู้สึกสบายใจขึ้น 

"ป้าอ่อน  พบคุณพ่อหรือยังคะ"  หญิงสาวกดมือถือโทร. ไปสอบถามแม่บ้านคนเดิมอีกครั้ง และปลายสายก็แจ้งว่า

"ยังค่ะ คุณหนู  ป่านนี้แล้ว ยังไม่กลับมาเลย  ตรงสวน...ป้าก็ไปดูแล้ว ไม่พบค่ะ"

"งั้นขอภาพเช้คจากกล้องวงจรปิดของคอนโดฯ ดูนะคะ  บอกเขาว่าคุณพ่อป่วยเป็นโรคซึมเศร้าอยู่" หญิงสาวเหลือบตามองทางข้างหน้า แล้วรีบบอกผู้อาวุโสต่อทันทีว่า  "มะลิใกล้จะถึงแล้วค่ะ"

มัลลิกาแนะนำได้เพียงเท่านี้ แม้จะห่วงแสนห่วงผู้เป็นบิดาแค่ไหน แต่เธอก็ทำอะไรมากกว่านี้ไปไม่ได้แล้ว กับสถานการณ์ที่รถราหลายคันยังติดหนึบอยู่บนถนนเส้นหนึ่งในกรุงเทพฯ

กระทั่งรถยนต์เคลื่อนตัวได้  เธอก็รีบบึ่งกลับไปคอนโดฯ ของเธอทันที

.

รถยนต์คันสีขาวระดับคนชั้นกลางใช้  ได้เลี้ยวเข้าคอนโดฯ แห่งหนึ่ง กำลังจะมุ่งขึ้นสู่ที่จอดรถ ขณะนั้นเอง เหมือนมีวัตถุบางอย่างร่วงจากชั้นบนลงมากระแทกกับหลังคารถอย่างแรง จนตัวรถโยกโคลง!

โครม!

หญิงสาวห่อไหล่หลับตาแน่นกับเสียงราวกับฟ้าถล่มทลาย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อวัตถุนั้นได้กลิ้งลงมาตกยังกระโปรงรถพร้อมกับของการไหลกระจายของของเหลวสีแดงชนิดหนึ่ง...ไปทั่วรถยนต์คันที่เธอนั่งนี้้

มัลลิกามองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่คล้ายหยุดเต้นไปแล้วกระนั้น หญิงสาวเปิดประตู ก้าวลงจากรถด้วยความหวาดกลัว แม้จะยังไม่เห็นใบหน้าของร่างที่ตกลงมาจากที่สูงของคอนโดฯนี้ แต่ด้วยลักษณะเสื้อผ้าที่ร่างนั้นสวมใส่ตรงหน้า ก็คุ้นตาเธอเหลือเกิน  เหมือนที่เธอเห็นผู้เป็นพ่อสวมใส่ก่อนเธอจะออกจากห้องพักไปในตอนเช้า

แต่ละก้าวที่เธอก้าวเข้าไปดูใกล้  เธอได้แต่ภาวนาว่า อย่าให้เป็นดั่งลางสังหรณ์ของเธอเลย...ได้โปรด

ทว่า...เหมือนคำวิงวอนตัวเองจะไม่เป็นผล มัลลิกาปล่อยเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด เพราะร่างที่แน่นิ่งจมเลือดที่แดงฉานนั้นคือ

"คุณพ่อ!!"

.

ควันสีดำที่ล่องลอยจากปล่องควันของเมรุขึ้นสู่ท้องฟ้ากว้างไกล  กำลังบ่งบอกให้หญิงสาวในชุดกระโปรงสีดำสนิทที่ได้ทอดสายตามองควันไฟตรงหน้า รู้แน่ชัดแล้วว่า ร่างกายของใครคนหนึ่งได้สูญสลายไปแล้วในโลกนี้

มัลลิการ้องไห้อย่างเจ็บปวดอีกครั้ง  แม้ในไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ เธอจะพยายามหักห้ามใจและบังคับจิตใจตัวเองให้กลับมาเข้มแข็งโดยเร็วแล้วก็ตาม  แต่....เธอก็ไม่สามารถทำได้!

เพราะสิ่งที่เธอประสบมาในระยะเวลาไม่นานมานี้มันเลวร้ายกับเธอเกินจะรับไหวแล้ว 

เริ่มจาก...ธุรกิจของครอบครัวล้มละลาย

แม่และน้องชายได้ตายไปในกองไฟของค่ำคืนหนึ่ง

และที่เพิ่งเกิดขึ้น  ผู้เป็นพ่อ...ฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดตึกลงมาตายต่อหน้าต่อตาเธอ!

ขณะที่กำลังคร่ำครวญกับเรื่องราวในชีวิตที่ผ่านมา จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าที่สืบเบาๆ ใกล้เข้ามา ทำให้หญิงสาวรีบก้มหน้าเช็ดน้ำตาออกจากแก้ม  ก่อนจะหันไปมองเจ้าของเสียงฝีเท้านั้นทันที

"อยากจะร้อง  ก็ร้องออกมาเลยหลาน อย่าอายอา  เราไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันนะ"

เสียงทุ้มของชายที่อาวุโสกว่าดังขึ้น  มัลลิกาเม้มริมฝีปากกลั้นใจเอ่ยตอบกับไปว่า                

"พอแล้วค่ะ...,มันหมดเวลาที่มะลิจะเสียใจแล้วค่ะ  แต่นี้ต่อไป มีสิ่งที่สำคัญที่มะลิต้องทำต่อจากนี้ คือ จัดการคนพวกนั้นอย่างสาสมกับสิ่งที่เขาทำกับครอบครัวมะลิ"

แม้ภายนอกหญิงสาวจะดูบอบบางน่าทนุถนอมดั่งดอกไม้สีขาวชนิดหนึ่งที่ให้ความหอมสะอาด เย็นตา เย็นใจแก่ผู้พบเห็น  แต่หากว่าวันหนึ่งดอกไม้ชนิดนี้ได้เหี่ยวแห้ง จนสามารถทำให้เกิดเชื้อไฟขึ้นมาได้แล้ว... 

เธอจะขอแผดเผาคนพวกนั้นให้มอดไหม้ตกตายตามกันไปกับพ่อ แม่ และน้องชายของเธอให้จงได้ 

เธอขอสาบานเอาไว้ตรงนี้เลย!

----------------------

เรื่องนี้จะต่อเนื่องจากเรื่อง "ใยรัก...ใยเสน่หา" มานิดหน่อย แต่ตอนเอามาลงใหม่ จะปูปมของเรื่องรายละเอียดของตัวละครใหม่หมด จนสามารถแยกอ่านจากเรื่องนั้นได้ค่ะ

บทนำ เอามาเรียกน้ำจิ้มแค่นี้ก่อน พอให้รู้ว่า ต้นเรื่อง ทำไมนางเอกจึงได้แค้นนัก...เพราะ ครอบครัวโดนหักหลัง  แม่และน้องชายตายอย่างมีเงื่อนงำในคืนหนึ่งที่เกิดไฟไหม้...และสุดท้ายผู้เป็นพ่อดันมาฆ่าตัวตาย(หรือเปล่า)จนร่างตกลงมากระแทกกับรถยนต์ของลูกสาวพอดิบพอดี

ถาม...คนเขียนจะซาดิสต์ไปไหน  ...ไม่รู้สิ  อิอิ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว