ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2560 16:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

ณ คฤหาสน์หลังหนึ่ง

ชายหนุ่มผมบบลอนด์กำลังนั่งจ้องจอแล็บท็อปอย่างเคร่งเครียด ทายสิว่าเขาคือใคร....ผมบลอนด์ นัยน์ตาสีเทา กับใบหน้าที่แหลมเสี้ยว


"เดรโกคะ! ฉันจะออกไปข้างนอก ลูกหลับแล้วคุณดูแลลูกด้วยนะ" หญิงสาวเดินเข้ามาทำให้หน้าของชายหนุ่มมีรอยยิิ้ม


"อย่ากลับดึกนะแอส เดี๋ยวลูกตื่นมางอแงจะทำยังไง" ร่างสูงพูดพลางจุมพิตกับเธอสองสามหน


"เดี๋ยวกลับมานะคะที่รัก" แอสโทเรียพูดและเดินออกไป เขาเองก็เข้าใจว่าผู้หญิงก็ต้องมีการสังสรรค์กันบ้างเป็นธรรมดา 



ณ สำนักงานมือปราบมาร 23:30 น.


ร่างเล็กกำลังเดินออกจากที่ทำงานในเวลาดึกๆ หลัวจากการประชุมที่แสนจะยาวนาน 


"ขับรถดีๆนะ แฮร์รี่" ชายหนุ่มผมแดงบอกดับเพื่ิอนรัก 


"อืม บายนะ" ร่างเล็กเดินไปขึ้นรถและสตาร์ทมัน 


"I just a little bit caught in the middle life ..." แฮร์รี่ฮัมเพลงเบาๆระหว่างทางขับรถกลับคอนโด เขาอยู่คอนโดตั้งแต่จบสงคราม เกือบสามปีแล้วหล่ะ จะไปอยู่ที่อื่นก็ไม่สบายใจ 


ร่างเล็กก้มลงหยิบของที่เบาะข้างๆทำให้เขาไม่ได้มองทาง พอเงยหน้าขึ้นมาก็เจอเพียงแสงไฟจากรถอีกคันที่แสบตา!!! เขาทำอะไรไม่ได้ในตอนนี้ ทุกอย่างมันประชันชิดเกินไป!


โครมมมม!!! 


กลับมาที่คฤหาสน์ของเดรโกอีกครั้ง  เดรโกยังคงนั่งทำงานของเขาไปเรื่อยๆ ไม่นานเสียงเพลงจสดสมาร์ทโฟนก็ดังขึ้น 


"เดรโก เอ่อ...เอ่อ..." คนที่โทรมาคือเบลส เขาชวนเบลสมาทำงานด้วยตั้งแต่เรียนจบ หมอนี่มันทำได้ทุกอย่าง 


"มัวอ้ำอึ้งอยู่ทำไม! มีอะไรก็รีบพูดสิ!" ร่างสูงพูดเสียงเฉียบ 


"ทำใจดีๆไว้นะ แอสตายแล้ว" เหมือนโลกหยุดหมุน พระอาทิตย์หยุดส่องแสง เขาต้องหูฝาดไปแล้วแน่ๆ


"เบลส! อย่ามาพูดเล่นนะ! ไม่งั้นฉันจะหักเงินเดือนนายซะ!" ร่างสูงขู่


"ฉันไม่ได้โกหก เธอขับรถแล้วเกิดอุบัติเหตุ  คู่กรณีเป็นมักเกิ้ล ฉันไม่ได้โกหกนะเพื่อน...เดรโกแกต้อง..." ยังไม่ทันทีเบลสจะพูดจบเดรโกก็กดวางสาย ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องของลูกชายอย่างหมดแรง เขาจ้องมองเด็กชายที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงพร้อมกับนำ้ใสๆที่เอ่อคลอในดวงตา เดรโกค่อยๆเดินไปหาลูกชายช้าๆ มือหนาลูบผมสีบลอนด์เบาๆ


"ไม่ต้องกลัวนะสก๊อต แด๊ดดี้จะลากคนที่ทำมาลงโทษให้ได้!" ว่าจบก็เดินดุ่มๆกับเข้าไปในห้องและหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาก่อนจะโทรหาใครบางคน


"เบลส! ฉันมีงานให้นายทำ!" ร่างสูงพูดปนอารมณ์โกรธ 


"งานไรวะ?" เบลวถาม


"ไปสืบมาใครที่มันทำเมียฉัน! เสร็จแล้วมาบอกฉันให้เร็วที่สุด! มันจะต้องได้รับการลงโทษ!" 


เช้าวันรุ่งขึ้น 


ร่างสูงฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะทำงาน เมื่อคืนเขาก็จัดการเรื่องศพของคนรักจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน เขาอาจจะดูเหมือนคนเย็นชา ไม่มีความรู้สึก แต่สิ่งที่เขาทำไปมันคืิอหน้ากาก เขาซ่อนความอ่อนแอไว้ไม่ให้ใครเห็น 


"แด๊ดดี้!! ตื่นๆ เช้าแล้ว!" เสียงใสๆของลูกชายไห้เดรโกสะดุ้ง 


"ครับๆ แด๊ดดี้ตื่นแล้วครับ" เดรโกพูดเสียงงัวเงีย 


"หม่ามี๊อยูไหน??? ไม่มีคนแปรงฟันให้ผมเลย" เด็กชายพูดพลางเกาหัวตัวเองหงึกหงัก การที่จะต้องทนเห็นลูกเป็นแบบนี้มันเป็นสิิ่งที่เขารับไม่ได้ 


"แด๊ดดี้! ร้องไห้! ใครทำแด๊ดดี้หรอ!" เด็กน้อยรีบวิ่งมาหาคนเป็นพ่อ เดรโกรีบเช็ดน้ำตาออกและรีบทำสีหน้าให้เป็นปกติ


"เดี๋ยวแด๊ดดี้แปรงฟันให้สก๊อตเองนะ" ร่างสูงพูดและอุ้มสกอร์เปียสออกจากห้องนั้นไป


หลังจากที่จัดการทำทุกอย่างให้พ่อแมงป่องน้อยแล้ว เขาก็พาลูกลงไปกินข้าวข้างล่าง 


"แด๊ดดี้ หยิบซอสให้โหน่ยยยยย" เด็กชายลากเสียงยาว เดรโกยิ้มออกมาก่อนจะหยิบขวดซอสและยื่นให้ลูกชาย 


ปรู๊ดดดดดด! 


ซอสสีแดงพุ่งออกมาโดนหน้าเดรโกเต็มไปหมด พอหันไปก็เห็นสกอร์เปียสหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่ 


"ฮ่าๆๆ หน้าแด๊ดดี้ตลกจังเลย!" เด็กชายหัวเพราะเสียงใส 


"เป็นเด็กดื้อใช่มั้ย เด็กดื้อจะต้องโดนลงโทษ!" เดรโกพูดทำให้สกอร์เปียสวิ่งหนีอย่างรู้ทัน ทั้งคู่วิ่งกันจนทั่วคฤหาสน์ เดรโกคิดว่าลูกคงจะเป็นความสุขเพียงอย่างเดียวที่เขายังจะเหลืออยู่ 


เวลาบ่ายๆ เดรโกกำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องหลังจากที่ฝากให้สกอร์เปียสอยู่กับเอลฟ์ 


ตู๊ด ตู๊ด


มือหนาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาก่อนจะกดรับมัน

"ฮัลโหล" 


"เดรโก ฉันรู้ละ ใครเป็นคู่กรณีกับเมียแก" ปลายสายพูดทำให้เดรโกตาลุกวาว 


"มันเป็นใคร!" 


"...แฮร์รี่ พอตเตอร์" สีหน้าของร่างสูงดูแปลกใจแต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์แทน 


"แล้วตอนนั้นพอตเตอร์อยู่ไหน?" เดรโกถาม 


"โรงพยาบาล เป็นหนักเอาการอยู่นะ" เบลสพูดแต่ในหัวของเขากลับมีแต่แผน 


"แกไปอยู่ดูแลพอตเตอร์จนกว่าจะหายดี เรื่องนั้นเดี๋ยวฉันคิดบัญชีทีหลัง" ร่างสูงพูดและตัดสายทิ้ง 


"ดีล่ะ พอตเตอร์ ฉันจะได้แก้แค้นทั้งคดีเก่าและคดีใหม่"


ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเขตของมักเกิ้ล


ร่างบางกำลังนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง ผิวที่เคยอมชมพูกลับขาวซีด รอยแผลรอยขีดข่วนยังคงเต็มอยู่บนใบหน้าของเขา นี่ยังไม่รวมสายใสๆที่มีิิอยู่รอบตัวของร่างเล็กอีก 


"ฮื่อ..." แฮร์รี่ครางออกมาก่อนจะเปิดเปลือกตาออก เขาไม่สามารถขยับไปไหนได้เนื่องจากความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง 


"ตื่นแล้วหรอ?" เพียงไม่นานก็มีชายผิวแทนเดินมาหา เขารู้ว่าคนนี้เป็นใครแต่ก็ยังงงว่าทำไมมาอยู่ที่นี่


"ซาบินี่" แฮร์รี่พึมพำเบาๆ 


"ใช่...ฉันเอง เดรโกให้ฉันมาดูนาย" เบลสบอก 


"มัลฟอยหรอ? แล้วเขาเกี่ยวอะไรกับฉัน" ร่างเล็กถาม


"นายจำอะไรได้มั้ย ฉันบอกให้ก็ได้ คู่กรณีของนายคือ...แอสโทเรีย กรีนกราส เมียไอเดรโกมัน" ตาสีมรกตเบิกโพลงด้วยความตกใจ ถ้าเป็นอย่างนี้แล้ว เธอปลอดภัยดีหรือเปล่า!


"แล้วเธอเป็นไงบ้าง!" ร่างบางรีบถาม


"เธอเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ" นั่นทำให้เขายิ่งช็อคเข้าไปอีก เขาฆ่าคนตาย


"แล้วมัลฟอย..." แฮร์รี่กำลังจะเอ่ยแต่ก็โดนเบลสขัด 


"มันบอกให้ฉันมาดูแลจนกว่าจะหายดี รวมทั้งเรื่องค่ารักษาด้วย" 


"คือฉันอยากจะ...ไปขอโทษเขา" ร่างเล็กเอ่ยอย่างกล้าๆกลัวๆ 


"เอาไว้หายดีก่อนแล้วกัน พักผ่อนเถอะ" ว่าจบก็เดินไปนั่งที่โซฟา 


หลายวันผ่านไป กว่าหมอจะอนุญาติให้กลับได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย อีกอย่างนี่เป็นโรงพยาบาลของมักเกิ้ล การรักษาย่อมช้ากว่าอยู่ดี เบลสดูแลเขาเหมือนไม่มีตัวตน หลายครั้งที่เอางานมานั่งทำแต่ก็ไม่ปริปากพูดอะไร 


"เอ่อ...ฉันจะไปหาเขาได้เมื่อไร?" แฮร์รี่ถามระหว่างเดินออกจากโรงพยาบาล 


"เดี๋ยวฉันจะบอกอีกที" เบลสพาแฮร์รี่ขึ้นรถอละขับไปส่งที่คอนโด 


ณ ตึกสูงแห่งหนึ่ง


แฮร์รี่เดินออกจากลิฟท์ในชั้นที่ยี่สิบ อันที่จริงเบลสบอกว่าจะมาส่งถึงห้องแต่เขาห้ามไว้ซะก่อน ร่างบางเดินเข้าไปในคอนโดและทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน เขาติดต่อกับรอนและเฮอร์ไมโอนี่แล้ว สองคนนั้นตกใจมาก แต่เขาก็ไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่ 


"ขอให้นายอภัยให้ฉันนะ มัลฟอย..."

________

ตอนแรก มีอะไรให้แก้ไขก็บอกได้นะคะ! คอมเม้นต์ให้กำลังใจด้วยก็ดี^^






ความคิดเห็น