ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

Chapter :: 00 :: Prologue

** **

Prologue



เจ้าของร่างสูงสวมส่วนในชุดสบายๆ กำลังนั่งไขว่ห้างดื่มกาแฟอยู่ในร้านกาแฟชื่อดังอย่างผ่อนคลาย วันนี้เขารู้สึกอารมณ์ดีมากเป็นพิเศษ ทั้งๆ ที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกัน ในขณะที่ดื่มกาแฟ ทานขนมหวาน สลับกับมองสมาร์ทโฟนในมือแล้ว ดวงตาที่ทอประกายอ่อนโยนเสมอก็มองสำรวจผู้คนไปมา ราวกับว่าเขาไม่ค่อยได้มามองวิถีชีวิตอะไรแบบนี้นักหรอก

วิถีการใช้ชีวิตของผู้คนในเวลากลางวัน...

“ครับ...ตอนนี้เหรอครับ ผมอยู่ที่ห้าง XXX น่ะครับ ยังไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ ยังไงผมจะส่งรายละเอียดไปให้ในอีเมลก่อนนะครับ แล้วพรุ่งนี้เราค่อยเจอกันตามนัด ขอโทษจริงๆ นะครับ ครับ ขอบคุณมากครับ”

เสียงนุ่มทุ้มของชายคนหนึ่งสะดุดใจของร่างสูงที่กำลังมองไปรอบๆ อย่างสังเกตการณ์ให้มองหาต้นเสียงทันที หัวใจเต้นแรง รัวเร็ว ความรู้สึกนี้เขาเป็นไม่บ่อยนัก จะเป็นก็ต่อเมื่อเจอคนที่เขาถูกใจเข้าให้จริงๆ

แปลก...แค่เสียงก็ทำเอาใจสั่น หน้าตาจะเป็นแบบไหนกันนะ

“อ่า...สวย” เขาพึมพำออกมาเบาๆ อย่างเพ้อๆ ดวงตาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรของชายร่างโปร่งบางที่กำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้ ไขว่ห้าง มือก็สไลด์จอสมาร์ทโฟนไป มันช่างเป็นภาพที่ดู ‘เซ็กซี่’

หน้าขาวใส ขนตายาวงอน ผมสีน้ำตาลเข้ม รอยยิ้มก็สวย โครงหน้า รูปร่าง สีผิว ที่ดูก็รู้ว่าคงเนียนมาก นาฬิกาที่ข้อมือกับเชื้อผ้าที่สวมใส่ บ่งบอกคนที่เขากำลังแอบสำรวจอยู่นั้น ‘มีฐานะ’ และ ‘แต่งตัวเป็น’

สำหรับผู้หญิงอาจจะมองว่าผู้ชายตรงหน้าเขานี้ ‘หล่อ’ แต่สำหรับผู้ชาย ‘แบบเขา’ ผู้ชายตรงหน้าสวยมาก สวยจนอยากจะลุกเข้าไปทำความรู้จัก แสดงตัวจีบอย่างใจร้อน แต่ก็กลัวจะถูกต่อยและชี้หน้าด่าว่าวิปริตแน่ๆ ดูที่จมูกรั้นๆ กับกลีบปากนั่นสิ

เอาเรื่องน่าดูเลย คงทั้งดื้อและพยศสุดๆ

“ครับโรส ผมรออยู่ที่ร้านกาแฟครับที่รัก คุณแค่เดินเข้ามาเอง เอาน่า อย่าโมโหเลยคนดี แล้วผมจะให้ของขวัญเป็นสร้อยสวยๆ โอเคไหม”

แล้วผู้ชายตรงหน้าก็ทำเอาร่างสูงถึงกับผิดหวัง เพราะไม่ว่าใครก็พอจะเดาการคุยโทรศัพท์แบบนี้ออก จะเป็นใครไม่ได้เลยถ้าไม่ใช่แฟน

“ผมง่วงครับโรส เพิ่งถึงไทยตอนตีสาม นอนไม่กี่ชั่วโมงก็ลุกมาตามนัดคุณเลยนะ” แม้ว่าประโยคจะดูเหมือนกับจะเริ่มทะเลาะ แต่ร่างสูงก็เห็นแค่รอยยิ้มกับน้ำเสียงที่ยังคงอ่อนนุ่มกับปลายสาย

โอ้...รักแฟนมากด้วยสิ ทำไมถึงรู้สึกอิจฉานะ

“ไม่จริงน่า...เป็นไปไม่ได้” ร่างสูงพึมพำ มองร่างโปร่งบางไม่วางตา

ถึงจะเคยมีแฟน ถึงจะเคยมีความรัก ถึงจะใจเต้นแบบนี้ แต่ไม่เคยเลยที่เขาจะรู้สึก ‘ตกหลุมรัก’ แม้เพียงแรกเห็นแบบนี้….

เขารู้ตัวของเขาดีว่าคิดและรู้สึกยังไง อะไรที่เรียกว่าถูกใจ อะไรที่เรียกว่ารัก…

เขาอยากครอบครองผู้ชายตรงหน้านี้ เขาอยากให้เสียงอ่อนโยนนั่นพูดกับเขา รอยยิ้มหวานๆ นั่น ส่งมอบให้กับเขา ได้โอบกอดร่างนั้น…

“ให้ตายสิ!”

ร่างสูงสบถอย่างหงุดหงิด ซึ่งมันดังมากพอที่จะทำให้ผู้ชายที่ตน ‘ตกหลุมรัก’ หันมามองเขาอย่างนึกแปลกใจ ดวงตาของเราสบกัน เกิดความรู้สึกแปล๊บปล๊าบเหมือนโดนช็อต หัวใจของเขาเต้นแรงมากๆ จ้องมองใบหน้านั้นอย่างไม่ยอมละไปไหน จนคนตรงหน้าหันหนีเอง

“โรสครับ เดี๋ยวผมออกไปหาคุณดีกว่านะ แล้วเจอกันครับ”

ร่างสูงใจหายเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังจะไป

“เช็กบิลด้วยครับ” แขนเรียวยกเรียกพนักงาน ทุกท่าทางของเขาทำให้ร่างสูงมองมันอย่างเผลอไผล

ร่างทั้งร่างผวาลุกขึ้นทันทีที่ร่างโปร่งลุกขึ้นยืนเตรียมเดินออกจากร้าน เขาอยากจะเรียกเอาไว้แต่ก็ไม่กล้า ทำได้เพียงเม้มปากแล้วมองร่างนั้นเดินออกไปอย่างเสียดาย

“เฮ้อ…” เขาทิ้งตัวนั่งลงแล้วถอนหายใจออกมา

ผมจะได้เจอคุณอีกไหม...ผมอยากเจอคุณเหลือเกิน อยากรู้จัก อยากเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของผู้ชายคนนั้น คิดแบบนั้นเขาก็พ่นลมหายใจอีกครั้งอย่างเซ็งๆ

ความรู้สึกมีความสุขที่ตนรู้สึกมาตั้งแต่เช้าหายไปในชั่วพริบตาเดียว

“ไอ้พีช...พลาดแล้ว”

ร่างสูงได้แต่นั่งหงุดหงิด ดื่มกาแฟต่อเพราะไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรแล้ว

“เอ๊ะ...ลูกค้าลืมกระเป๋าเงินเอาไว้นี่นา” เสียงของพนักงานที่มาเก็บโต๊ะของผู้ชายที่ร่างสูงตกหลุมรักพูดขึ้น จากที่ความหวังพังทลายก็เหมือนกับว่ามันเริ่มก่อขึ้นมาใหม่

เขามองประเมินสถานการณ์ก่อน...เพราะไม่รู้จะเอาวิธีไหนมาใช้ให้ตัวเองได้กระเป๋าเงินใบหรูนั่นมาไว้กับตน

คนรู้จักก็ไม่ใช่ พนักงานจะหาว่าเขาเป็นขโมยก็ได้

“มีอะไรเหรอ” คนมาใหม่เดินมาถามพนักงานในร้าน

“ผู้จัดการครับ ลูกค้าลืมกระเป๋าเงินเอาไว้น่ะครับ”

“โต๊ะนี้ใช่ไหม”

“ครับ”

“อ๋อ...ของคุณ ‘ธิน’ เจ้าของ T&T Diamond Jewery เอามา เดี๋ยวฉันจะเอาไปให้คุณธินที่ร้านเอง น่าจะยังไม่ไปจากที่นี่หรอก ทำงานต่อไปเถอะ” ผู้จัดการร้านกาแฟที่ร่างสูงคิดว่าจะต้องรู้จักกับร่างโปร่งคนสวยของเขาเอากระเป๋าเงินไปแล้วออกไปจากร้านทันที

ร่างสูงกวักมือเรียกพนักงานที่เก็บกระเป๋าเงินได้มาเช็กบิลของตน เขาวางแบงก์สีเทาไว้บนโต๊ะ แล้วลุกพรวดตามผู้จัดการร้านกาแฟไปห่างๆ ก่อนจะมาหยุดที่หน้าร้านเพชรที่เขาเองก็เคยพามารดามาบ่อยๆ เป็นร้านเพชรที่เหล่าไฮโซ ดารา เซเลบริตี้ หรือคนที่มีรายได้สูงๆ มักจะเข้ามาซื้อและใช้บริการ

“นั่นไง อยู่ในร้านจริงๆ”

เมื่อได้เห็นคนที่อยากจะเห็น เขาก็พึมพำออกมาแล้วยิ้มอย่างดีใจ ไม่ได้รู้ตัวเองเลยว่าการกระทำของตนนั้นมันไม่ต่างจากพวกสโตกเกอร์เลยสักนิด

ร่างสูงยืนมองร่างโปร่งจากข้างนอกร้าน เขาหันมายิ้มให้กับผู้จัดการร้านกาแฟแล้วไหว้เพราะเห็นว่ามีอายุมากกว่า ข้างกายมีหญิงสาวสวยหุ่นดี ในชุดเดรสสั้นรัดรูปสีครีม ดูหวานและเปรี้ยวไปในคราเดียวกัน

“คุณไม่เหมาะที่จะยืนกับผู้หญิงหรอกครับธิน”

พอได้รู้จักชื่อ ได้รู้ว่าอีกคนเป็นเจ้าของร้านนี้ ร่างสูงก็มีความหวังขึ้นมาบ้าง แม้ว่าจะรู้ว่าคนที่เขาพึงใจจะไม่ชอบผู้ชาย แต่ใช่ว่าเขาจะสน…

หากเจออะไรที่ถูกใจแล้ว ยากแค่ไหนก็ต้องได้มา…

สองเท้าก้าวไปข้างหน้าเพื่อเข้าไปในร้าน แต่ก็สวนทางกับหญิงสาวที่เมื่อกี้ยืนข้างกายกับเจ้าของร้านอยู่ เธอมีสีหน้าที่ดูจะหงุดหงิดเล็กน้อย นั่นทำให้ร่างสูงมองตามไปอย่างสนใจ ก่อนจะสังเกตเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนแอบๆ มองเธอ ร่างสูงแสยะยิ้มออกมาแล้วเดินตาม…



“อาตามโรสมาทำไม เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าโรสอยู่กับธินห้ามโทรมา ห้ามมาหา”

“ก็อาไม่มีเงินใช้ วันนี้อาจจะไปโต๊ะ”

“อีกแล้วเหรอ เมื่อไหร่อาจะเลิกการพนันสักที โรสเบื่อที่จะต้องให้เงินอาแล้วนะ นี่พ่อกับแม่ก็จับได้ ลดเงินของโรสลงจนทุกวันนี้โรสแทบจะไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆ เลย”

“ทำมาพูดดี อย่าคิดว่าอาไม่รู้ว่าผัวหน้าโง่ของโรสเจ้าของร้านเพชรนั่นจะไม่จ่ายให้ถ้าโรสต้องการ ไหนจะวิศวกรที่โรสแอบคบอยู่อีก ต่อให้พี่กับพี่สะใภ้ลดเงินดรส โรสก็ไม่มีทางตกอับหรอก”

“ทีอย่างนี้ล่ะมาทำเป็นรู้ดี อาเองก็ถูกพ่อตัดหางปล่อยวัด ถ้าไม่ได้โรส อาก็เป็นขอทานไปนานแล้ว”

“ถึงอาจะเป็นขอทาน แต่อาก็เป็น ‘ผัว’ ของโรสนะ”

“อา!! อย่ามาพูดเรื่องแบบนี้นะ”

ทั้งสองคุยกันอยู่ตรงลานจอดรถชั้นสองที่ไม่มีคนเท่าไหร่เพราะเป็นวันธรรมดาและเป็นช่วงกลางวันด้วย หากแต่ก็ไม่รู้ว่ามีใครกำลังถ่ายวิดีโอนี้เอาไว้ด้วยหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ผู้หญิงสกปรก...ไม่เหมาะกับคุณเลย

“อา...อย่าทำรุ่มร่ามกับโรสที่นี่นะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น แล้วนี่ก็นานแล้ว โรสต้องกลับไปหาธิน อ๊ะ” ร่างสูงเบือนหน้าหนีจากภาพที่เห็นอย่างรังเกียจ ขยะแขยง ผู้ชายที่อายุมากน้องของพ่อกับหญิงสาวเจนจัด

แวบหนึ่งที่เขาหันมามองต่อ ทั้งสองคนก็กำลังแลกจูบกันอย่างเร่าร้อน รุนแรง ที่แบบถ้าถอดเสื้อผ้าแล้วเล่นหนังสดตรงนี้ได้คือทำไปแล้ว

“หึ...ทำเหมือนปฏิเสธ แต่ก็ตอบสนอง น่ารังเกียจจริงๆ”

ร่างสูงนึกแปลกใจ ตัวเองไม่เคยต้องมาทำอะไรแบบนี้ เพราะไม่คิดจะยุ่งเรื่องชาวบ้าน ไม่เคยทำตัวเหมือนพวกปาปารัซซี่ เรื่องมั่วหรือเรื่องเซ็กส์แบบนี้เขาก็ไม่เคย เขาไม่ใช่ชายหนุ่มเวอร์จิ้น เพียงแต่จะทำมันกับคนที่เขาตกลงคบเป็นแฟนด้วยเท่านั้น เขาไม่ใช่ผู้ชายร้อนรัก ความต้องการสูง

แต่พอได้เห็น ‘ธิน’ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นผู้ชายหื่นกามและร้ายกาจ

“พอแล้วค่ะอา อื้อ”

“โรส...อาคิดถึงโรส เราไม่ได้มีความสุขกันมาหลายอาทิตย์แล้วนะ อืม อาคิดถึง อยากกอด อยากลูบไล้ อยากเข้าไปในตัว แล้วกระแทกแรงๆ ตรงนี้ของอามันร้อนไปหมดแล้ว โทรไปบอกยกเลิกผัวหน้าโง่นั่นแล้วไปเอากับอานะโรส”

“อ๊ะ ไม่ได้หรอกค่ะอา อื้อ...แต่ว่า โรสจะไปหาอาที่คอนโดโรสคืนนี้นะคะ รอโรสหน่อยนะ รับรองจะจัดให้ถึงใจเลย แต่ตอนนี้โรสต้องไปหาธิน ยังไงโรสจะพลาดการเป็นสะใภ้ ‘อมรไพพิจิตร’ ไม่ได้”

“ก็ได้...งั้นตอบอาให้ชื่นใจหน่อย ว่าผัวคนนี้ กับผัวหน้าโง่นั่น ลีลาใครดีกว่ากัน”

“ก็ต้องเป็นอาของโรสอยู่แล้ว...เอาดี เอามันส์ เอาแรง ลีลาเด็ด เด็ดกว่าคนอื่นๆ เลยค่ะ”

“งั้นอมให้อาก่อนได้ไหม ไม่ไหวจริงๆ เมียจ๋า”

“งั้น...ไปที่รถเลยค่ะอาขา”

ร่างสูงคิดว่าคลิปแค่นี้ก็คงเพียงพอที่จะทำให้ผู้หญิงคนนี้ออกไปจากชีวิตของร่างโปร่งแสนสวยของเขาได้แล้ว มือแกร่งมองไปยังทั้งสองคนที่เดินไปที่รถก่อนจะแสยะยิ้มแล้วหันหลังกลับเข้าไปในตัวของห้างทันที…




“สวัสดีค่ะ ทีแอนทีไดมอนส์ยินดีต้อนรับค่ะ คุณผู้ชายสนใจสินค้าแบบไหนสอบถามได้นะคะ”

“ผมมาเลือกเพชรให้กับคุณแม่ครับ เป็นของขวัญวันเกิด”

ร่างสูงบอกความประสงค์ที่ดูจะเป็นข้ออ้างของตนไปกับพนักงานสาวในร้าน ดวงตาก็มองไปยังร่างโปร่งที่กำลังยืนคุยกับคนที่น่าจะเป็นผู้จัดการร้านอยู่

“ต้องการเพชรแบบไหนดีคะ จะเลือกตามที่โชว์หรือจะเลือกจากแค็ตตาล็อกคะ”

“ขอดูแค็ตตาล็อกดีกว่าครับ ผมไม่ค่อยรู้เรื่องเพชรเท่าไหร่”

“ถ้าอย่างนั้นเชิญคุณผู้ชายที่โซนรับรองแขกเลยค่ะ” ร่างสูงเดินตามพนักงานไป ตาก็มองที่ร่างโปร่งไม่วางตา แต่ในขณะที่เขากำลังจะเดินถึงตัว เจ้าของร้านหนุ่มก็มองเขา เราสบตากันอีกครั้ง ร่างสูงเห็นความวูบไหวในแววตานั้นแล้วยิ้มออกมา

ดูก็รู้ว่าจำเขาได้

“สวัสดีครับ มีอะไรสอบถามได้นะครับ” ด้วยความเป็นเจ้าของร้านร่างโปร่งจึงเอ่ยต้อนรับ

“สวัสดีครับ พอดีผมจะมาดูของขวัญวันเกิดให้คุณแม่น่ะครับ ท่านชอบเพชรของที่นี่มาก ก็เลยแวะมาเลือกดู”

“เป็นเกียรติมากเลยครับ ไม่ทราบว่ามีแบบในใจหรือยังครับ”

“ยังเลยครับ ผมไม่ค่อยรู้จักเรื่องเพชรเท่าไหร่” เขาส่ายหน้ายิ้มๆ

“คุณแม่ชอบเพชรแบบไหนเหรอครับ ผมจะช่วยดูให้”

ยิ้มสวยจัง...แต่มันก็ยังเป็นรอยยิ้มที่ยิ้มให้กับคนอื่นอยู่ดี

ไม่อยากเป็นคนอื่น…

“ผมเองก็เคยพาท่านมาครั้งเดียว ตอนนั้นก็ไม่ได้สนใจด้วยว่าท่านเลือกแบบไหนไป ขอโทษนะครับ ผมไม่มีข้อมูลเลย” ร่างสูงทำหน้าเศร้า เล่นทำเอาเจ้าของร้านถึงกับทำอะไรไม่ถูก

“ไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยวผมจะช่วยคุณเลือกแบบที่ดีที่สุดเลย คุณสวยเดี๋ยวลูกค้าท่านนี้ผมดูแลเอง คุณไปดูแลหน้าร้านเถอะ” ธินหันไปสั่งพนักงาน ซึ่งเธอก็รับคำสั่งด้วยรอยยิ้มและกิริยาที่สุภาพเรียบร้อย

“ผม ‘พชร เกียรติ์ธำรงรักษ์’ เรียก ‘พีช’ ก็ได้นะครับ”

“อ่า...ผมธินกรณ์ อมรไพพิจิตร เรียกธินก็ได้ครับคุณพีช แสดงว่าคุณพีชต้องรู้จักกับคุณป้าลดาใช่ไหมครับ” ธินถามขึ้น เพราะนามสกุลของพีช เป็นนามสกุลเดียวกับลูกค้าวีไอพีของร้าน

“ฮะๆ คุณแม่ของผมเองล่ะครับ”

“จริงเหรอครับเนี่ย งั้นก็ง่ายเลยครับ ผมพอจะมีแบบเครื่องเพชรที่คุณป้าลดาชอบอยู่หลายแบบเลย ยังไงเชิญคุณพีชนั่งรอเลยนะครับ ผมขอไปเอาแบบก่อน”

“ครับ”

พีชเดินไปนั่งที่โซฟาด้วยท่าทางสบายๆ มองตามร่างโปร่งที่คุยงานกับผู้จัดการร้านสักพักก็เดินหายไปด้านหลัง พนักงานมาเสิร์ฟน้ำหวาน น้ำเปล่าและขนมให้กับเขา แล้วไม่นาน คนที่เขาตกหลุมรักก็เดินออกมาพร้อมใบปลิวสีสองสามใบ ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับเขา

“นี่เป็นใบปลิวของเพชรชุดล่าสุดที่กำลังจะวางจำหน่ายครับ ผมให้คุณพีชดูก่อนเพราะคุณป้าลดาก็เป็นผู้ใหญ่ที่ผมเคารพ ท่านเป็นเพื่อนกับคุณแม่ของผมน่ะครับ ท่านไปงานแฟชั่นโชว์ของเราบ่อยๆ ก็เลยให้คุณพีชดู จะจองเอาไว้ก่อนก็ได้นะครับ”

ทำไมเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะ โลกกลมจริงๆ เสียดายจริงๆ

“แล้วจะวางจำหน่ายตอนไหนเหรอครับ”

“อาทิตย์หน้าครับ วันศุกร์นี้จะมีงานแฟชั่นโชว์เปิดตัว ถ้าวันศุกร์คุณพีชไปงานด้วย แล้วอยากให้มีเซอร์ไพรส์คุณป้า ผมจะได้แจ้งทีมงานให้ ในวันนั้นคุณป้าจะเป็นคนแรกที่ได้เครื่องเพชรชุดนี้ก่อนใครเลย” ร่างสูงมองใบหน้าของคนพูดโดยไม่ละไปไหน

วันเกิดของแม่เขาคือวันอาทิตย์ ของขวัญจริงๆ ก็เตรียมเอาไว้อยู่แล้ว แต่ที่มานี่ก็แค่ข้ออ้าง หากก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความคิดของธินมันดีมากจริงๆ

“ผมสนครับ เพราะงานวันเกิดคุณแม่วันอาทิตย์ ถ้าผมเซอร์ไพรส์ให้ก่อนท่านคงดีใจ”

“ครับ”

“ขอดูหน่อยนะครับ”

“ได้สิครับ” ร่างโปร่งยื่นใบปลิวให้ทันที ส่วนพีชก็เอื้อมไปรับ โดยที่พุ่งเป้าไปที่มือของธินอย่างจงใจ

อ๊ะ…

พรึ่บ!

ในขณะที่ปลายนิ้วของเราแตะกัน ธินก็ถึงกับรู้สึกแปลกๆ ร่างทั้งร่างสะดุ้ง ชักมือออกอย่างรวดเร็ว หัวใจสั่นอย่างผิดปกติ แต่ก็ไม่วายสบตากับดวงตาทอประกายอ่อนโยนของพีช

และนั่น...มันทำให้ธินรู้สึกคิดว่าตัวเองคิดผิด รีบหลบสายตาคู่นั้นอย่างที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรทันที

“ขอโทษที่เสียมารยาทนะครับ” แต่ธินก็มีสีหน้าและน้ำเสียงที่ปกติ

ใบหน้านิ่งๆ สวยกว่าตอนยิ้มอีก แต่ว่า...ยิ้มดีกว่า มันชื่นใจ

“ไม่เป็นไรครับ”

พีชยิ้ม ธินเองก็ยิ้มให้นิดๆ เช่นกัน ร่างสูงทำเป็นดูภาพเรื่องเพชรไปแบบนั้นทั้งที่ในใจเซย์เยสไปแล้วเพื่อดึงเวลาอยู่ให้นานที่สุด แต่เหมือนจะมีมารมาขัดขวางเสียแล้ว

“ธินขา โรสขอโทษที่ไปห้องน้ำนานนะคะ พอดีว่าโรสปวดท้องนิดหน่อย ไม่โกรธกันนะคะสุดหล่อ” หญิงสาวเดินมานั่งลงข้างๆ กับธินแล้วเอ่ยขอโทษ ออดอ้อนเสียงหวาน ไม่สังเกตเลยว่ามีแขกอยู่ ธินยิ้มให้คนรักเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับพีช

“ไม่โกรธครับโรส ผมเข้าใจ พอดีว่าติดลูกค้าด้วยน่ะครับ”

จุ๊บ!

“ธินน่ารักที่สุดเลย” หญิงสาวจูบที่ปากของธินเบาๆ ไม่เกรงใจลูกค้าของคนรักเลยสักนิด ส่วนธินเองก็ได้แต่ส่งสายตาขอโทษให้กับพีชที่ตอนนี้ใบหน้าที่เคยยิ้มตลอดเวลากลับราบเรียบ ไม่พอใจ เจ้าของร้านเลยคิดไปแล้วว่าคงจะโกรธที่โรสทำกิริยาไม่เห็นหัวของเขา

ซึ่งเรื่องนี้ธินก็รู้ว่าคนรักเขาผิด แต่เธอก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว

“เอ่อ...โรสครับ ปล่อยก่อนนะครับ ผมติดลูกค้าอยู่นะ”

“อุ๊ย...ตายจริง ขอโทษด้วยนะ...คะ” เมื่อเห็นหน้าลูกค้าของคนรัก โรสถึงกับอึ้งตะลึงในความหล่อเหลาของพีช ร่างสูงที่เห็นปฏิกิริยาแบบนี้ก็ได้แต่สมเพชอีกคน

“ไม่เป็นไรครับ สรุปผมเอาตามที่คุณธีร์แนะนำเลย ผมคงต้องขอตัวก่อน มีธุระต่อ ยังไงขอเบอร์ติดต่อหน่อยนะครับ ผมจะได้คุยรายละเอียดอีกทีหนึ่ง เรื่องมัดจำ ค่าใช้จ่าย อะไรแบบนี้น่ะครับ”

“ผมกับคุณป้าลดาเรารู้จักกันดี ค่อยเคลียร์กันหลังจบงานก็ได้ครับ”

“ในฐานะที่ครอบครัวเราก็รู้จักกัน ผมก็อยากเป็น ‘เพื่อน’ กับคุณนะครับ”

ธินไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่าตัวเองจะโอนอ่อนกับคำพูดเพราะๆ นุ่มๆ ของพีชเหลือเกิน มันน่าฟัง น่าฟังมากๆ

“นามบัตรของผมครับ” มือขาวหยิบมันจากกระเป๋าแล้วยื่นให้กับพีช

พีชรับมาโดยที่นิ้วของเราแตะกันอีกครั้ง ธินเม้มปากอย่างประหม่า แต่ก็ยังหน้านิ่ง เรียกรอยยิ้มจากร่างสูงได้ดี

“หวังว่าจะไม่ใช่เบอร์ของเลขาหรือผู้ช่วยนะครับคุณธิน”

“ไม่ครับ...สำหรับวีไอพี ผมจะรับเอง”

“งั้นหมายความว่า...ผมคือวีไอพีสินะครับ”

“ครับ ก็ประมาณนั้น”

“มีจำกัดเวลาโทรไหมครับ ผมกลัวจะรบกวนคุณ”

“ได้ตลอดครับ ยกเว้นเวลาผมนอน”

พีชหัวเราะ หยิบนามบัตรของตัวเองยื่นให้กับร่างโปร่งเป็นการแลกเปลี่ยน

“สงสัยเวลาเราจะไม่ตรงกัน เพราะเวลานอนของคุณคือเวลางานของผม เวลานอนของผมคือเวลางานของคุณ ถ้าหากอยากจะไปเที่ยว ผ่อนคลาย โทรหาผมได้นะครับ จะให้พนักงานต้อนรับอย่างดีเลย”

ธินรับมาดูแล้วเบิกตากว้าง ทำเอาหญิงสาวข้างๆ ถึงกับชะโงกไปดูด้วย

“Paradise Club ผับหรูที่มีสาขาทั่วไทยและต่างประเทศ ผมเองก็จำไม่ค่อยได้เท่าไหร่ว่าคุณป้าลดากับคุณลุงทำธุรกิจอะไร แต่ตอนนี้จำได้เลยล่ะครับ ผมไปที่ผับบ่อยๆ”

“สาขาไหนเหรอครับ”

“ถ้าสาขาที่ไปประจำก็คงจะเป็นพระรามเก้า เพราะคอนโดผมอยู่แถวนั้น ถ้าวันไหนเที่ยวก็จะนอนคอนโด แต่ส่วนใหญ่ก็จะกลับบ้านแหละครับ”

“หึหึ ผมคงต้องรีบไปแล้ว ขอบคุณนะครับ”

“ด้วยความยินดีครับ”

ธินกับโรสลุกขึ้น แล้วเดินไปส่งพีชที่หน้าร้าน ร่างสูงยิ้มส่งท้ายมองใบหน้าของธินอีกครั้ง ดวงตาสบกันแล้วหันหลังเดินออกไป ร่างโปร่งเม้มปากแน่นกับความรู้สึกแปลกๆ

เสียงนุ่ม อ่อนโยน มันทำให้ใจสั่นจริงๆ ผิดกับหญิงสาวที่ยืนเครียดมองตามแผ่นหลังกว้างไป ตอนแรกก็อยากจะจับอยู่หรอก แต่พอเห็นสายตาที่จ้องมองแฟนเธอแล้วก็ทำให้โรสรู้สึกไม่พอใจ ไม่สนเธอ แต่สนใจแฟนเธอ ใครจะบ้าที่ดูไม่ออกว่าผู้ชายคนนี้มีรสนิยมแบบไหน

ทำไมจะไม่รู้ว่าพีชคิดอะไร เล่นมองประกาศขนาดนั้น…

ฉันไม่ยอมเสียธินให้กับแกหรอก ไอ้เกย์น่าเกลียด

ถึงจะหล่อรวย แต่ฉันก็ไม่คิดจะจับพวกวิปริตผิดเพศหรอก แล้วอย่าหวังว่าจะได้ธินไปเลย ธินทั้งรัก ทั้งหลงฉัน ที่สำคัญเขาเป็นผู้ชายปกติ แมนร้อยเปอร์เซ็นต์แน่นอน!!!

“ธินขา…”

“หืม...มีอะไรครับ”

“โรสรู้สึกไม่ค่อยดียังไงก็ไม่รู้ค่ะ”

“เป็นอะไรครับ ปวดท้องเหรอ ไปหาหมอไหม เดี๋ยวผมพาไป” หันมาถามคนรักอย่างเป็นห่วง

“โรส ‘คิดถึง’ ธินค่ะ คิดถึงมาก ไม่เจอกันตั้งหลายวัน ไปต่างประเทศแล้วไม่มีของฝากเลย โรสจะงอนจริงๆ นะคะ” ร่างสูงหัวเราะ

“ใครว่าล่ะครับ...ผมคิดถึงแต่โรส อยากได้ของฝากเหรอครับ อยู่ที่คอนโดน่ะ เสื้อผ้า กระเป๋า ผมว่าโรสชอบแน่ๆ เพิ่งออกใหม่ได้ไม่กี่วันด้วยนะครับ”

ได้ยินแค่นั้นหล่อนก็ตาลุกวาว มอบจูบให้กับธินอย่างดีใจ ถึงแม้จะเป็นที่สาธารณะก็ไม่คิดจะอายใครทั้งนั้น

“รักธินที่สุดค่ะ ถ้าอย่างนั้นเราไปคอนโดนะคะ โรสจะไปดูของฝาก แล้วจะให้ ‘รางวัล’ ที่รักของโรสด้วย”

ธินยิ้มออกมามองสีหน้าที่เชิญชวนของคนรักแล้วรีบพาเธอไปไปยังคอนโดทันที




พีชมองตามทั้งสองไปด้วยสายตาวาววับ เขาจะไม่ยอมให้ธินต้องเอาร่างกายของตัวเองไปเกลือกกลั้วกับผู้หญิงสกปรกอย่างโรสไปมากกว่านี้…

นิ้วยาวกดส่งวิดีโอที่ตัวเองอัดเอาไว้ไปทางเบอร์โทรศัพท์ที่เขาเพิ่งจะได้มา แต่ซิมที่ใช้ส่งเขาเพิ่งจะซื้อมันเมื่อกี้เลย โดยใช้บัตรประชาชนของคนขายนั่นแหละลงทะเบียนซิม ใช่เล่ห์กับเสน่ห์นิดๆ หน่อยๆ ก็ง่ายดาย เพราะเขาบอกว่าจะใช้ส่งข้อความเท่านั้น พอส่งเสร็จก็เอาซิมออกแล้วทิ้งไป เอาซิมเดิมมาใส่คืน แต่ยังไงพีชก็มั่นใจว่าธินจะไม่ตรวจสอบอะไรขนาดนั้น อาจจะนึกขอบคุณด้วยซ้ำที่ทำให้ได้เห็นธาตุแท้ของเธอ

“หึหึ”


ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองจะชั่วขนาดนี้มาก่อน…

ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะต้องมาทำอะไรแบบนี้...


“คุณจะมีความสุขได้แค่นี้แหละ ถ้าคุณดี ซื่อสัตย์กับธิน ผมก็คงไม่เข้าไปยุ่ง แต่โทษทีนะครับคุณโรส ผมจะขอแย่งมาเลยก็แล้วกัน”


พีชจะขอทำทุกอย่าง ให้สมหวังกับธิน

คนแรก...ที่ทำให้พีช ตกหลุมรักได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ…

และเป็นคนเดียวที่พีชมั่นใจว่า จะเป็นคนที่เขาเดินจับมือไปตลอดชีวิต


“แต่คงจะยากน่าดู คุณดูจะดื้อและพยศด้วยสิ…”

การทำให้ผู้ชายแท้ๆ มาชอบเขามันยังยากไม่เท่ากับ...ทำให้ใครสักคนมารักเรา…


“ไม่มีอะไร ยากเกินไปสำหรับ พชร เกียรติ์ธำรงรักษ์หรอก”

เตรียมหัวใจ รับความรักจากผมเอาไว้ให้ดีๆ เลยครับธิน...






++++++++++ P E A C H X T H I N ++++++++++

สวัสดีค่า หลังจากเปิดเรื่องไป ก็ทิ้งร้างไว้ 5 เดือนเต็ม กว่าจะได้ฤกษ์มาลงเนื้อหาได้ ยังไงก็ฝากกันติดตาม ฝากกันคอมเม้นท์ด้วยนะคะ นิยายเรื่องนี้ไม่ติดเหรียญค่ะ แต่ว่า แลกกับคอมเม้นท์ ซึ่งหาได้ยากยิ่งนัก รบกวนด้วยน้า เราไม่อยากขู่หรอกว่าถ้าเม้นท์น้อย จะพิจารณาเรื่องติดเหรียญใหม่ แต่เราเอาจริง ช่วงนี้ยิ่งนอยด์ง่าย ฮ่าๆ

มีอะไรก็ไปพูดคุย สอบถาม แนะนำ หรือทวงนิยาย ได้ที่แฟนเพจนะคะ https://www.facebook.com/sawachiyuki/

แพลนนิยายที่จะแต่งของ Sawachi Yuki

บอกเอาไว้ก่อนนะคะว่าเป็นเพียงแพลนคร่าวๆ เท่านั้นค่ะ ที่โพสก็เพื่อจองชื่อเรื่องเอาไว้ด้วย ฮ่าๆ แล้วก็ไม่ได้จะแต่งเรียงลำดับด้วยนะคะ อยากแต่งเรื่องไหนก็จะแต่ง...

 

เรื่องที่จบแล้ว

1.      Beautiful Boy [Project] สยบรักราชินีซึนเดเระ (ฟลาวน์ X แอล) นิยายวัยเด็กน้อยขาดประสบการณ์สุดๆ

2.      Double Husband มีสามีทั้งที...ได้ฟรีถึงสอง (ดิน X ดรีม X เพลิง)

3.      เสพติดอันตราย...รักผู้ชายพันธุ์โหด (พัฒน์ X ธีร์)

4.    Hidden Love วาโยซ่อนรัก (นอร์ท วาโย)

5.    Heartless แค้นนี้...มิอาจห้ามรัก (ราม อิน,จักร จอม,ขรรค์ เงิน)

6.    พ่อเลี้ยงอาทิตย์ (อาทิตย์ X หมู)

7.    อาณาเขตรัก (เขต X เมฆ)

8.    He is mine ที่ร้าย เพราะนายเป็นของฉัน!!! (พุฒิ เจ็ม)

 

 

Sawachi Yuki

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น