ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Step Father : Ep.13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2560 21:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Step Father : Ep.13
แบบอักษร

Step Father ep.13​

"เป็นอะไรเอ่ย"​


Devid Talk

ขณะที่ผมกำลังขับรถอยู่ ผมก็เหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งข้างๆอยู่เป็นระยะๆ ตอนแรกทุกอย่างก็ปกติดี แมวก็ร้องเพลงไปตลอดทาง จนถึงทางเข้าบ้านผมนี่แหละ แมวก็เริ่มตัวสั่นๆ หน้าซีดๆ เหมือนกลัวอะไรบางอย่าง ผมเลยพยายามเหยียบคันเร่งให้รีบไปถึงบ้านใหญ่ทันที พอผมจอดรถเสร็จก็เห็นแมวตาโตพร้อมกับตัวที่สั่นกว่าเมื่อกี้ ผมเลยจับเข้าที่มือไทม์ แต่อีกคนกลับสะดุ้งพร้อมกับโบกมือเชิงว่า ไม่เป็นไร  ผมเห็นท่าไม่ดีเลยรีบลงจากรถแล้วไปเปิดประตูพร้อมกับจับมือไทม์ไว้แน่น


“พ่อออออออ!!” เดินไปไม่ได้เท่าไหร่ ไทม์ก็ตะโกนเรียกพ่อออกมาดังๆ  “ม่ายยยยยยยยย!!” ไทม์ร้องออกมาเสียงดังก่อนจะทรุดตัวลง ผมเห็นท่าไม่ดีเลยรีบทรุดตัวลงอยู่ในระดับเดียวกับไทม์ แล้วก็กอดไทม์ไว้แน่น “อ๊ากกกก” ไทม์กุมหน้าอกตัวเองไว้แน่น


“ไทม์ เป็นไร” ผมถามขึ้นเมื่อคนในอ้อมกอดดิ้นไปมาอย่างบ้าคลั่ง “ไทม์ ตอบป๋ามา” ผมถามอีกครั้ง แต่ดูเหมือนคนตัวเล็กจะไม่ได้ยินที่ผมพูด ผมเลยวางมือไว้ก่อนจะลูบเบาๆ และมันก็ได้ผล คนตัวเล็กสะดุ้งก่อนจะจับมือผมมากอดไว้แน่น น้ำตาจากคนในกอดรินไหลหยดลงบนมือผมจนชุ่ม เจ็บวะ


ผมรู้สึกว่าคนในอ้อมกอดไม่ดิ้นแล้ว ผมก็ตบหน้าเล็กเบาๆ 2 ที


“ไทม์ ไทม์ครับ” ผมเรียกไอ้แมวเบาๆอย่านุ่มนวล แล้วก็อุ้มแมวในท่าเจ้าหญิงก่อนจะเดินขึ้นบันได


“ตาเดฟ ใครเป็นอะไร เสียงดังถึงในครัว” ผมที่กำลังจะเดินขึ้นบันไดขั้นที่ 2 ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงของผู้ที่คลอดผมออกมา


“ไทม์ครับไม่รู้เป็นอะไร ตอนนี้สลบไปแล้ว” ผมบอกก่อนจะเดินขึ้นไปต่อ แม่ก็ไม่ได้ห้ามอะไรก่อนจะพูดอะไรก็ไม่รู้อยู่คนเดียว


“มาเอากุญแจคืนแล้วสินะ”


ผมวางแมวอย่างเบามือ ก่อนจะห่มผ้าให้ เพราะ กลัวมันหนาว ดูสิ ขนาดหลับยังสั่นเป็นเจ้าเข้าเลย สงสารวะ


“พ่ออ อย่า ม่ายยย” ไทม์ดิ้นอย่างแรงพร้อมกับตะโกนออกมา ฝันเหมือนเดิมสินะ ฝันที่ทำให้ไทม์กลัวและเกลียดมาเฟีย


ผมมองภาพตรงหน้าก่อนจะเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อขึ้นเตียงไปนอนข้างๆคนตัวเล็ก โดยที่ชันแขนข้างหนึ่งไว้ เพื่อจะได้มองมันแบบสะดวก ผมมองภาพตรงหน้าก่อนจะส่ายหัว เพราะ สงสารคนตัวเล็กจับใจ ผมทนมองภาพตรงหน้าไปไหว เลยดึงไอ้ตัวเล็กเข้ามากอดไว้


มันกระตุกหนึ่งทีก่อนจะหยุดดิ้นหยุดสั่นแล้วกอดผมไว้แน่น ก่อนจะร้องไห้ออกมาก ไอ้แมวร้องไห้อีกแล้ว ผมนี่มันเป็นผู้ชายที่เหี้ยเนาะ เมียร้องไห้ แต่ตัวเองทำได้แค่ปลอบใจ


ผมคิดเรื่องหนึ่งได้ก่อนจะโทรไปหาไอ้ฟรัง


“ดูประวัติแมวให้กูหน่อย” ผมพูดจบก็วางสายใส่ฟรังทันที


ผมสงสัยตั้งนานแล้วครับ ว่าทำไมเวลานอน ไอ้แมวต้องฝันแต่เรื่องนี้ พอผมน้าอร น้าอรบอกไม่รู้ แต่แววตาน้าอรตอนที่ผมถาม มันเจือปนด้วยความเศร้า ผมว่ามันต้องมีอะไรแอบแฝงแน่นอน


“ป๋าครับ” ไทม์เรียกผมเบาๆพร้อมกับดิ้นยุกยิกนิดหน่อย ก่อนจะกอดผมแน่นๆ


“ว่าไงเรา เป็นไรเอ่ย” ผมถามไทม์ทันทีที่ไทม์เงยหน้ามามองผม


“ไทม์ก็ไม่รู้เหมือนกัน ไทม์เห็น...” ไทม์พูดก่อนจะหยุดหายใจเข้าลึกๆเต็มๆครั้งหนึ่งก่อนจะเล่าต่อ “ไทม์เห็นผู้ชายคนหนึ่งถูกยิงต่อหน้าต่อตาไทม์” ไทม์พูดเสร็จก็ก้มมุดเข้าไปในอกผม “คนที่ยิง ยิงผู้ชายคนนั้น ก่อนจะหันมาหาไทม์ แล้วก็ ยิงไทม์ ไทม์เจ็บ ตรงนี้” ไทม์บอกพร้อมกับจับมือผมเข้าไปในเสื้อ แผลเป็นไทม์


ผมลูบรอยแผลเป็นตรงนั้นเบาๆ แมวอ่อยป่ะเนี่ย


“ไทม์ว่าไทม์เคยมาที่นี่มาก่อน” ไทม์พูดในสิ่งที่ทำให้ผมต้องตกใจ “สิ่งที่ไทม์ฝันตลอดมา เหตุการณ์มันเกิดขึ้น ณ บ้านหลังนี้” ไทม์พูดเสร็จก็ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปหยุดที่รูปรูปหนึ่ง


นั้นมันรูปที่ผมกำลังอุ้มน้องแมวอยู่ น้องแมวที่ว่า ไม่ใช่แมวจริงๆครับ แต่เป็นเด็กชายตาใสแป่วคนหนึ่งตอนนั้นผมอายุ 14 ปี น้องอายุแค่ 2 ขวบ น้องแมวห่างกับผม 12 ปีเหมือนผมกับไทม์ อีกอย่าง น้องแมวเป็นคู่หมั้นผมครับ มันเป็นสัญญาระหว่างเพื่อนสนิท แต่ผมกับแมวกลับเกิดมาเป็นชายทั้งคู่ แต่ทั้ง 2 ฝ่ายก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร เพราะ พ่อและแม่เราเป็นพวกที่ชอบอะไรแปลกๆ คิดถึงน้องแมวแล้วอยากจะร้องไห้


น้องแมวเป็นรักแรกผมครับ ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองชอบไอ้เด็กแมวตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ชอบไปแล้ว แต่แล้ว น้องแมวก็ได้หายตัวไป เพราะอะไรผมไม่รู้ แต่มีคนบอกว่าน้องแมวกับน้าเฟียสตายแล้ว ถ้าเป็นเรื่องจริง ผมพยายามไม่คิดอะไรนะครับ แต่พอให้สืบเรื่องน้องแมว มันกลับมีวันที่น้องแมวตาย และนั้น ทำให้ผมเชื่อว่าน้องแมวตายแล้ว และมันทำให้ผมเสียใจมาก ถึงมากที่สุด แต่เมื่อได้เจอไทม์ ทุกอย่างก็เปลี่ยไป


12 ปีก่อน


ตอนนั้นผมอายุ 19 ปี ผมไปเที่ยวที่ไทย แต่กลับหลงทาง ผมเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินมาด้วยท่าทางกวนตีน แต่โคตรน่ารัก


“หลงอ่อเพ่” ไอ้เด็กคนนั้นเดินเข้ามาถามผม ผมเลยได้แต่พยักหน้าตอบไป เพราะ ยังงงกับท่าทางที่โคตรต่างจากหน้าและตัว “เพ่จะไปไหนห่ะ” ไอ้เด็กนั้นถามผมด้วยเสียงแบบเดิม


“โรงแรมข้างทาง” ผมบอกชื่อโรงแรมให้มันฟัง ข้างทางนี่ชื่อโรงแรมครับ ถึงจะดูชื่อกวนตีนไปนิด แต่ว่าสะดวกสบายมาก ตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจจะหลงนะ แต่พอเดินออกมาเพลินๆ แล้วเสือกหลงอะครับ - -


“เดี๋ยวข้าพาไป เพ่ตามข้ามา” เด็กนั้นพูดจบก็เดินนำผมไป ผมมองเด็กตัวเล็กๆ ที่ดูท่าทางอายุยังไม่ถึง 10 ปีเลยมั่งเนี่ย


ผมคิดอะไรเพลินๆอยู่คนเดียวก็ต้องหยุดกึก เพราะ เด็กตรงหน้าหยุดก่อนจะหันไปตามสายตาเด็กน้อยทันที จะว่าไป หน้าตามันก็เหมือนน้องแมวดีแฮะ โดยเฉพาะดวงตา


“อยากกินหรอ” ผมถาม ‘น้องแมว’ ขึ้นทันที เพราะ สายตาที่มันมอง มันมองไปที่สายไหมที่เขายืนขายอยู่หน้าตลาด


ใช่ครับ ตอนนี้เราอยู่ตลาดกัน ผมจำได้นะว่าต้องผ่านตลาดไปนิดหน่อยก่อนจะถึงโรงแรม ไม่ไกลหรอกครับ


“อื้ออ” เด็กน้อยพยักหน้าก่อนจะส่งสายตาอ้อนๆมาให้ผม


“บอกชื่อมาก่อน เดี๋ยวซื้อให้” ผมบอกเงื่อนไขน้องแมวไป


“ไทม์ไลน์ครับ เรียกไทม์เฉยๆก็ได้” เด็กกวนตีนเมื่อกี้หายไปทันที เมื่ออยากได้ของกิน หึหึ น่ารักชะมัด


“ลุงครับสายไหม 4 ถุง” ผมบอกกับลุงที่ยืนขายสายไหมอยู่


“เย่ๆ” เด็กน้อยกระโดดโล้ดเต้นดีใจ จนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็ต้องยิ้มให้กับความน่ารักและไร้เดียงสานั้น


“ไทม์ส่งพี่เท่านี้ก็พอ พี่จำทางได้แล้ว” ผมบอกไทม์น้อย พอเห็นเด็กน้อยพยักหน้าผมก็ยกยิ้มขึ้นมาทันที ก่อนจะบ้ายบายเด็กน้อยที่หอบถุงสายไหม 4 ถุงด้วยมือและแขนเล็กๆ


พอผมเห็นว่าไทม์เดินไปไกลแล้ว ผมเลยเริ่มเดินตามไทม์น้อยไป อยากรู้ว่าบ้านของเด็กน้อยเป็นแบบไหน อยู่ดีกินดีรึป่าว


แต่บ้านที่ผมวาดไว้กับพังทลายลงเมื่อเห็นว่าบ้านที่ไทม์น้อยอยู่เป็น บ้านเด็กกำพร้า


“แม่ฮ้าบบบ ไทม์มาแว้ววว” ผมมองไทม์ที่วิ่งไปกอดผู้หญิงคนหนึ่งก่อนจะยื่นสายไหมไปให้ ผู้หญิงคนนั้น หน้าคุ้น คุ้นมาก เหมือนน้าเฟียสแม่ของน้องแมว ผมก็ไม่ได้อะไรก่อนจะเดินกลับไปที่โรงแรม แต่ก็ยังคิดถึงหน้าสวยๆที่ไม่เหมือนหน้าผู้ชายของไทม์น้อยตลอดทั้งคืน


พอผมกลับอิตาลี่ ผมก็ยังไม่ลืมไทม์น้อยซักที ผมที่เริ่มทำงานเองตั้งแต่ 16 และมันทำให้ผมมีเงินของตัวเองมากพอสมควร ผมเห็นว่าเงินที่ผมได้แต่ละเดือน ใช้ไปก็ใช้ไม่หมด ผมเลยบริจาคให้บ้านเด็กกำพร้าที่ไทม์น้อยอยู่ โดยกำชับว่า เด็กที่โตที่สุดต้องได้ 150000 บาท และให้เรียนโรงเรียน Y ซึ่งเป็นโรงเรียนที่ผมมีหุ้นอยู่ 20%


ผมยอมรับนะครับ ว่าตอนที่เจอไทม์แล้วไทม์หน้าเหมือนรักแรกของผม ผมก็ว่าจะเอาไทม์มาเป็นตัวแทนของแมวน้อย แต่พอได้รู้จัก และ ได้ใกล้ชิดกัน ผมเริ่มชอบไทม์ และ รักไทม์ รักขึ้นเรื่อยๆทุกๆวัน


ถึงจะมีอะไรฉุดไทม์ให้ออกจากอกผม ผมก็จะฉุดไทม์มาเอง แต่ถ้าไทม์เลือกที่จะไปเอง ผมก็จะล่ามโซ่มันไว้ เมื่อไทม์ทำให้ผมรักแล้ว ผมไม่มีวันปล่อยมันไปหรอก รักใหม่ของผม หึ


กลับมาปัจจุบันต่อดีกว่าครับ


ผมลุกจากเตียงแล้วเดินไปกอดแมวที่หยุดมองรูปนั้นอยู่นาน


“น้องป๋าหรอ” ไทม์ถามขึ้นขณะที่ผมยังคงกอดไทม์ไว้แน่น


“รักแรกป๋า” ผมบอกออกไปโดยไม่ต้องปิดบัง


“น่ารักจังเลยครับ” ไทม์พูดเสร็จก็ยกมือขึ้นไปลูบหน้าน้องแมวในรูปภาพเบาๆ ก่อนท่อนแขนของผมจะโดนอะไรหยดลงมาโดนก็ไม่รู้ “ฮึก” ไทม์ร้องไห้


“ไทม์เป็นอะไร” ผมพูดพร้อมกับผละออกจากแมวก่อนจะบังคับให้มันหันมาหาผม ไทม์ดูจะขัดขืนนิดหน่อย แต่ก็ยอมหันมาแต่โดยดี


“ไทม์ไม่รู้ ไทม์ไม่รู้ว่าไทม์เป็นอะไรครับป๋า” ไทม์พูดก่อนจะร้องไห้ออกมา


“ครับป๋าเชื่อเรา หยุดร้องไห้แล้ว ชู่ว” ผมดึงไทม์มากอดก่อนจะลูบหัวไทม์เบาๆเป็นเชิ่งปลอบ


“ฮือออ” คนตัวเล็กร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม แถมยังกอดผมแน่นกว่าเดิมอีกด้วย


“ไม่เอาไม่ร้องนะคนดี เห็นแมวร้องแล้วป๋าจะตาย” ผมพูดออกมาจากใจ ถึลผมจะไม่มีน้ำตา แต่ผมก็เจ็บ เจ็บที่เห็นคนในอ้อมกอดร้องไห้อย่างหนัก


“อื้ออ” ไทม์แค่รับคำไปเท่านั้น แต่ก็ไม่ได้หยุดร้องอย่าที่บอก


น้องแมวเงียบนะ พี่หมีไม่อยากเห็นน้องแมวร้อง” ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมเรียกแทนตัวเองว่าพี่หมี ทั้งๆที่ไม่ได้เรียกแบบนี้มานาน ตั้งแต่น้องแมวหายไป


“พี่หมีหรอ” แมวพึมพำเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ามามองผม


ผมที่เห็นไทม์หยุดร้องเพราะ ผมเรียกแทนตัวเองว่าพี่หมี ผมเลยพยักหน้าตอบไป เพราะ คิดว่ามันจะได้ผล


อยู่ๆไทม์ก็เบี่ยงสายตาไปอีกทาง ก่อนจะผละออกจากกอดผม ก่อนจะเดินไปที่เตียงแล้วขึ้นไปนอนทันที ผมเห็นว่าไทม์เลิกร้องไห้แล้ว ผมเลยหายห่วงแล้วเดินออกจากห้องไป


ผมเดินลงมาข้างล่างหวังว่าจะไปหาแม่ แต่พอปิดประตูเท่านั้นแหละ


“เดฟ มาคุยกับแม่หน่อย” แม่เรียกผมก่อนจะกวักมือผมให้ตามแม่เข้าไปในห้อง ผมก็ยอมเดินตามไปอย่างว่าง่าย


“แม่มีอะไรครับ” ผมถามเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของผู้ที่คลอดผมมา


“แม่ฝากนี่ไว้กับเดฟหน่อย” แม่พูดก่อนจะยื่นกุญแจดอกหนึ่งมาให้ผม “เมื่อถึงเวลาจงไขใช้มัน” ผมไม่เข้าใจในสิ่งที่แม่พูดหรอกครับ ได้แต่พยักหน้ารับไป “แม่ถามหน่อย” แม่ผมทำหน้าจริงจังขึ้นมา “เดฟรู้จักกับเด็กคนนั้นนานแค่ไหนแล้ว” แม่ถามผม เด็กคนนั้น ไทม์หรอ


“12 ปีแล้วครับ” ผมตอบแม่


“ถ้าแม่บอกว่า เดฟรู้จักกับไทม์ตั้งแต่เด็กแล้วละ” แม่พูดออกมา มันทำให้ผมงงสุดขีด


“แม่หมายความว่าไง” ผมถามต่อ


น้องแมว” สิ่งที่แม่พูดออกมา มันทำให้ผมตาโตขึ้นทันที น้องแมว ไทม์คือน้องแมวหรอ ไม่จริงหรอกน่า “จริง จริงมันคือเรื่องจริง” หน้าตาที่จริงจังของแม่ ทำให้ผมเชื่อ เชื่อว่าแม่ไม่โกหกผมแน่ๆ


“แล้วทำไม..” ผมกำลังจะถามว่าทำไมไทม์ยังไม่ตาย


“เฟียสสร้างสถานการณ์ขึ้นมาเอง” แต่แม่กลับพูดขึ้นมาก่อน “เดฟอยากรู้ไหม ทำไมน้องถึงร้องไห้เมื่อเห็นบ้านหลังนี้” แม่ผมถามกลับ ผมหยักหน้าให้แม่ทันที “พ่อน้องตาย และน้องก็โดนยิง จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด เรื่องมันเกิด ที่นี่ บ้านเรา” สิ่งที่แม่บอกทำให้ผมเกือบทรุดลงไป


“ใครทำ” ผมถามแม่เสียงห้วน เพราะ ผมกำลังคุมอารมณ์ตัวเองไม่ไหวจริงๆ


“ฟาโรห์” พอแม่พูดจบ ผมก็ทรุดลงกับพื้นทันที ฟาโรห์ที่ว่า


พ่อผมเอง

...................................................

​Writer

​ขอโทษที่เมื่อวานไม่ได้มาอัพจ้าาาาาา ฝนตกแรงมากกเฟร่อออออออ

ฮี่ฮี่ ยินดีกับ EXO ด้วยจ้าได้ 100 ถ้วยใช้เวลาเพียง 5 ปี ตอนนี้ 102 แล้วเน้อออ 

ย้อนหลังนิดหน่อย 10 ปีแล้วน้าาา ที่อยู่ด้วยกันมา รักน้าาาา รักนะก่ะ

อาจงงงวยหน่อย เพราะ มันงง5555

ความคิดเห็น