ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ความสุขของคุณสิ

มีนานั่งอยู่ที่โซฟาในห้องโถง เธอยังคงใส่เสื้อผ้าตัวเดิมตั้งแต่เมื่อคืน ในมือถือรีโมททีวี สายตาจ้องไปที่ทีวีอย่างเลื่อนลอยด้วยใบหน้าที่อิดโรย เธอไม่ได้นอนทั้งคืนตั้งแต่เจอเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนั้น ก่อนที่สินีจะเดินลงจากบันไดลงมาหยุดยืนตรงที่เธอนั่ง 

"อะไร...นี่อย่าบอกนะว่าใส่ตัวนี้ตั้งแต่มะคืนน่ะ เสื้อผ้าหน้าผมจัดเต็มเชียวนะ รึว่าพึ่งกลับมาตอนเช้าล่ะ.." สินีเอ่ยพิจารณามีนาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย มีนาไม่พูดอะไรเธอถอนหายใจเฮิกใหญ่ ก่อนลุกขึ้นจากโซฟาแล้วหันหน้ามามองที่สินีด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยเช่นกัน ก่อนที่จะขว้างรีโมทที่อยู่ในมือลงไปที่โซฟาโดยแรง แต่ความแรงจากการโยนกลับทำให้มันกระเด้งลงมาตกที่พื้น สินีมองพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของลูกสาวก่อนยกมือขึ้นกอดอกจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ มีนาไม่เก็บรีโมทที่กระเด้งตกลงไปที่พื้น เธอกลับเดินผ่านผู้เป็นแม่ไปในทันที ก่อนเหลือบมองใบหน้าของกัญญา ที่ยืนอยู่ทางด้านหลังด้วยสายตาที่เย็นชา แล้วเดินขึ้นบันไดไปด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย สินีหันกลับมามองตามแผ่นหลังของมีนาด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจ 

"เป็นอะไรของเค้าอีกล่ะ...ดูแสดงกิริยาเข้าสิ ไม่มีความน่ารักเลยลูกคนนี้..." สินีเอ่ยด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ ก่อนหันไปพูดกับกัญญา 

"ไปดูยัยมีนให้ชั้นหน่อยสิ ขืืนชั้นขึ้นไปคุยเองตอนนี้ี มีหวังได้มีเรื่องกันอีกแน่" กัญญาพยักหน้ารับคำสั่งเล็กน้อยก่อนที่จะเดินตามมีนาขึ้นไป



------------------------------------------------------------------------------------






กัญญาเปิดประตูเข้าไปในห้องมีนาช้าๆ ก่อนเผยให้เห็นร่างของอีกฝ่ายที่ยืนกอดอกหันหลังให้เธอ 

"เป็นอะไรไปคะ..ไปหงุดหงิดอะไรมา ขว้างรีโมทซะกระเด้งขนาดนั้น ระวังคุณแม่จะโกรธเอานะคะ.." กัญญาเอ่ยพรางอมยิ้มโดยที่ไม่รู้ว่ามีนาไม่ได้สนุกไปกับคำพูดของเธอเลยสักนิด มีนาค่อยๆหันหน้ามาทางกัญญาด้วยสีหน้าที่ปวดร้าว เสียงบอกรักของคนสองคนท่ามกลางบทรักอันเร้าร้อนนั่นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองของเธอ จนทำให้เธอไม่อาจข่มตานอนหลับลงได้แล้วต้องไปนั่งน้ำตาซึมอยู่หน้าทีวีจนรุ่งเช้า กัญญาค่อยๆหุบยิ้มลงช้าๆเมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายที่ตอนนี้นัยตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง

"ออกไป.." มีนาเอ่ยเสียงแข็งด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย กัญญาประหลาดใจเล็กน้อยกับคำพูดของอีกฝ่าย 

"เป็นอะไรไปคะ.." กัญญาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง ก่อนที่จะก้าวเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย

"บอกให้ออกไปไง..!!" มีนาตะคอกเสียงดังขึ้นอีกพรางขยับตัวถอยหนีกัญญาไปด้านหลังเล็กน้อย กัญญาได้แต่ทำหน้าสงสัยอย่างไม่เข้าใจ 

"ออกไปซี่....!!!!!..." มีนาจ้องใบหน้าของกัญญาตาเขม่นพร้อมๆกับใช้มือสองข้างดันที่หน้าอกของอีกฝ่ายโดยแรง จนกัญญาเซถลำไปด้านหลัง 

"บอกว่า..ให..้ออกไปไง..ชั้นไม่..ชั้นไม่..อยากเห็น...คุณ..ฮือๆๆ ไม่อยาก...เห็นหน้าคุณการต์..อีกแล้ว.." มีนาเริ่มร้องไห้พรางเอ่ยไล่อีกฝ่ายด้วยเสียงที่สั่นเครือ  น้ำใสๆไหลออกจากดวงตาเป็นทางยาว เธอเริ่มใช้ฝ่ามือทุบตีอีกฝ่ายหนักขึ้นเรื่อยๆ 

"ออกไปซะ....ออกไป..  ฮือๆๆๆ...  ออกไป... ออกไปซี่ ฮืออๆๆ" มีนาใช้แรงทั้งหมดทุบตีที่หน้าอกของกัญญาอย่างบ้าครั่ง กัญญาทำได้เพียงปล่อยให้อีกฝ่ายทุบตีอยู่อย่างนั้น ด้วยแววตาที่เศร้าสร้อยลง เธอไม่รู้หรอกนะว่าคุณหนูของเธอกำลังมีอะไรในใจ แต่สิ่งที่เธอทำได้คือยอมให้อีกฝ่ายทุบตีระบายความโกรธแค้นที่อยู่ในใจอยู่อย่างนั้น 

"คุณมีน..." กัญญาเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่หดหู่ใจ 

"ฮือๆๆๆๆ  อ้าาาา อะฮืออๆๆๆ ออกไป...ฮือออ  ฮือๆๆๆๆ " มีนาปล่อยโหร้องไห้ครวญครางก่อนค่อยๆทรุดลงกับพื้นช้าๆ ฝ่ามือของเธอค่อยๆรูดลงในขนาดที่ยังกำเสื้อของกัญญาจนยับ เธอค่อยๆคล้ายมือเรียวนั้นออกลงไปนั่งกองที่พื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก 

" ฮือๆๆๆๆ  อ้าาาา  ฮือออๆๆๆๆๆๆ" มีนายังคงร้องไห้ฟูมฟาย กัญญาค่อยก้มตัวลงไปหาอีกฝ่ายช้าๆด้วยใบหน้าที่เห็นใจ ก่อนที่เอื้อมมือไปแตะที่ไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆ 

"อย่ามาถูกตัวชั้นนะ!!!!." มีนาเอ่ยตะคอกก่อนใช้มือสะบัดแขนของกัญญาออกไปโดยแรง จนตัวให้ตัวเธอเสียศูนย์เล็กน้อยไปข้างหลัง กัญญามองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจกับพฤติกรรมที่มีนากำลังเป็นอยู่ 

"ถ้าอย่างนั้น..ชั้นจะออกไปค่ะ..." กัญญาเอ่ยเบาๆเธอไม่รู้หรอกว่าต้องทำอย่างไงให้อีกฝ่ายรู้สึกดี ในเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่พร่ำบอกให้เธออกไป เธอก็จะไปเผื่อว่าอีกฝ่ายอาจจะสบายใจขึ้นมาบ้าง หลังจากนี้หากมีเรื่องอะไรขุ่นเคืองต่อกัน ค่อยพูดจากันที่หลังจะดีกว่า กัญญาค่อยๆลุกขึ้นช้าๆแล้วก้าวเดินออกจากห้องไป โดยทิ้งให้อีกฝ่ายนั่งร้องไห้ฟูมฟายพรางใช้กำปั้นทุบหน้าอกตัวเองอยู่อย่างนั้น



-------------------------------------------------------------------------------------------





กัญญาเดินลงมาจากบันไดด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อย เธอไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมอยู่ๆมีนาถึงมีพฤติกรรมเปลี่ยนไปแบบนี้ ก่อนที่จะมาหยุดยืนที่ข้างโซฟาที่ๆ สินีนั่งอยู่

"ว่าไง...สรุปยัยลูกหัวดื้อนั้นเป็นอะไร...." สินีเอ่ยด้วยใบหน้าเรีบยเฉย กัญญาก้มศีรษะลงเล็กน้อยก่อนพูดว่า

"ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ..คุณมีนพึ่งไล่ชั้นออกมา.." กัญญาเอ่ยตอบตามความเป็นจริง สินีถอนหายใหญ่เฮิกใหญ่ สักพักจึงลุกขึ้นจากโซฟา

"งั้นเราก็ไปกันเถอะ..ปล่อยไว้สักพัก..เดี๋ยวก็คงจะดีขึ้นเองแหละ..." พูดจบสินีก็เดินนำกัญญาออกไปข้างนอกในทันที ก่อนที่กัญญาจะเดินตามสินีออกไปเช่นกัน



--------------------------------------------------------------------------------






สินีกับกัญญาเดินเลาะมาตามทางเดิน ในงาน นิทรรศการภาพวาด  งานที่รวบรวมเหล่าภาพวาดจากศิลปินชื่อดังจากหลากหลายทั่วมุมโลกมาไว้ที่นี่ สินีเป็นคนมีรสนิยมสูง นอกจากการไปนั่งฟังเพลงคลาสสิกในโรงละครแล้วก็มีหอศิลป์หรืองานนิทรรศการนี้แหละ ที่ดูเหมือนเธอจะชอบเอามากๆ สินีและกัญญาเดินดูรูปภาพกันไปเรื่อยๆ กัญญาสังเกตเห็นรอยยิ้มจากใบหน้าสวยของอีกฝ่าย เธอรู้สึกดีและมีความสุขทุกครั้งที่สินีสามารถฉีกยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งแตกต่างจากปกติที่เอาแต่ทำใบหน้าเงียบครึมและมักชอบพูดจาด้วยเสียงเรียบๆ

“ตอนสมัยเป็นวัยรุ่น จำได้ว่าคุณพ่อพาชั้นมาที่แบบนี้ครั้งแรก ตอนนั้นชั้นตื่นเต้นมาก วิ่งไปดูโน่นดูนี่ใหญ่เลย ส่วนตัวของชั้นเอง จริงๆแล้วก็ชอบวาดภาพอยู่นะ แต่ก็ห่างหายมานานมาแล้วล่ะ” สินีเอ่ยในขณะที่เท้ากำลังก้าวเดินไปเรื่อยๆ ก่อนหันมาหากัญญาที่จ้องหน้าฟังเธอพูดอยู่ก่อนแล้ว แล้วพูดว่า

“ไว้สักวันชั้นจะวาดรูปเหมือนของการต์ให้สักรูปดีม่ะ...แต่ว่าเป็นรูปเปลือยนะ หึๆๆ” สินีพูดติดตลกพรางหัวเราะอย่างมีความสุข กัญญาอมยิ้มให้กับคำพูดของสินี ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินมาหยุดอยู่ที่หน้ารูปภาพ ๆหนึ่ง วาดศิลปินชาวฝรั่งเศสผู้มีชื่อเสียง สินีจ้องมองภาพเบื้องหน้าอยู่นาน กัญญาเองก็เช่นกันเธอหันไปมองรูปภาพตามสินี

“นี่เป็นรูปที่ชั้นชอบมากเลยรู้มั๊ย...”  สินีเอ่ยพรางอมยิ้มออกมาอย่างสุขใจ ภาพที่สินีมองคือภาพของหญิงสาวที่รูปร่างหน้าตาสะสวยทุกองค์ประกอบของใบหน้าชั่งสมส่วนและดูสง่างาม

“สวยดีนะคะ..ผู้หญิงที่อยู่ในภาพ...” กัญญาเอ่ยพรางจ้องมองที่รูปภาพไม่ลดละ

“ใช่...สวยมาก  แต่ว่า...เห็นมั๊ยการต์...” สินีเอ่ยพรางชี้นิ้วมือไปที่รูปภาพ กัญญาพยายามมองตามในสิ่งที่สินีอยากให้ดู

“มันมีชิ้นส่วนของภาพหายไป จากตรงนั้น ที่ๆมีรูปร่างเหมือนจิ๊กซอนั่นไง..”  กัญญาจ้องมองตามสินีก่อนที่จะเห็นว่ารูปภาพได้ขาดหายไปจริงๆ รูปภาพถูกวาดให้เป็นช่องจิกซอเล็กๆที่อยู่บริเวณร่างกาย ถ้าไม่สังเกตดีๆบางคนก็อาจจะไม่เห็น

“ใช่ค่ะ..หายไปจริงๆ” กัญญาเอ่ยเมื่อเธอเห็นสิ่งที่สินีชี้ให้ดู สินีลดแขนลงช้าๆ พรางฉีกยิ้มออกมาเบาๆ

“รู้มั๊ย..ทำไมชั้นถึงชอบรูปนี้...” สินีเอ่ยถาม

“ไม่ทราบค่ะ..” กัญญาเอ่ยตอบในทันที สินีก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วพูดว่า

“มันเหมือนชีวิตของชั้นนะสิ..ดูสวยงาม ร่ำรวย มีอำนาจ แต่ก็รู้สึกว่ามีบ้างอย่างขาดหายไปอยู่ดี..” สินีเอ่ยก่อนเหงยหน้ากลับขึ้นไปมองที่รูปภาพอีกครั้ง

“อะไรเหรอค่ะ..ที่ขาดหายไปในชีวิตคุณสิน่ะ...” กัญญาหันมาถามสินี

“ความสุขไง..แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ...ตอนนี้ชั้น...เจอมันแล้วล่ะ...” สินีเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับที่มือของกัญญา โดยที่ไม่ได้หันมามองอีกฝ่าย ทำเพียงอมยิ้มเล็กๆและจ้องมองดูรูปภาพตรงหน้าอยู่อย่างนั้น กัญญาก้มลงมองมือของอีกฝ่ายที่ยื่นมาสัมผัสที่มือของเธอ ไอร้อนจากฝ่ามือของสินี ทำให้กัญญาหัวใจผองโตทุกครั้ง เธอยิ้มอย่างสุขใจที่ได้มีโอกาสรู้จัก และรับใช้ผู้หญิงคนนี้ แม้ว่าจะแสดงออกต่อกันไม่ได้ตลอดเวลาว่ารู้สึกดีต่อกันมากเท่าใด แค่สัมผัสที่แสนจะจริงใจเพียงครั้งคราว ก็ทำให้มีความสุขได้มากพอดู

“อะแฮ่ม..!!!..”  เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากทางด้านหลังของทั้งคู่ สินีรีบปล่อยมือจากกัญญาก่อนหันไปมองที่เจ้าของเสียง ก่อนที่รอยยิ้มที่มีจะหดหายไปในทันที สินีเปลี่ยนไปทำหน้าไม่สบอารมณ์ในทันทีที่เห็นใบหน้าของรินลนี ข้างๆกันคือแจน ผู้ติดตามที่ถือว่าอายุน้อยมากในวงการ

“มาทำม่ะ!!!.” สินีเอ่ยเสียงแข็งใส่รินลนี

“จุ๊ๆๆๆๆ  แหม..วันนั้นจับลูกไปว่าปากร้ายแล้ว..ที่แท้ก็ปากร้ายเหมือนแม่นิเองอะ ใจเย็นสิค่ะคุณสิ วันนี้ชั้นมาดีนะ...” รินลนีเอ่ยพรางยกมือขึ้นกอดออก

“เธอตั้งใจตามชั้นมาเหรอ...” สินีเอ่ยยังคงเอ่ยเสียงแข็งใส่อีกฝ่าย

“เปล่านะ..คุณสิ ชั้นแค่อยากมาดูผลงานศิลปะในงานนิทรรศการบ้างก็เท่านั้นเอง  แต่ดูเหมือนว่ารสนิยมเราจะคล้ายๆกันเนอะ.. รักชอบอะไรคล้ายๆกันเลย ทำธุรกิจก็ธุรกิจเดียวกัน อายุก็พอๆกัน เลย หึๆๆ”  รินลนีเอ่ยพรางยิ้มเยาะให้อีกฝ่าย สินีพยายามเก็บกดอารมณ์ไว้  เพราะตอนนี้เธอเริ่มที่จะลำคาญแล้วก็เบื่อผู้หญิงคนนี้เต็มที แต่เธอไม่อยากที่จะมีเรื่องมีราวในตอนนี้  ก่อนจะหันไปบอกกัญญาว่า

“ป่ะ...เรากลับกันดีกว่า..” พูดจบสินีก็เดินนำไปในทันทีโดยมีกัญญาเดินตามออกไป ทิ้งให้รินลนียืนแสยะยิ้มด้วยท่าทางกวนประสาทอยู่อย่างนั้น



-----------------------------------------------------------------------------------






มีนานอนซึมอยู่ในห้องทั้งวันจนเย็น เธอไม่ได้ไปโรงเรียน และเธอก็ไม่ได้ออกจากห้องเลยตั้งแต่เช้า เอาแต่นอนอยู่บนเตียงในขณะที่หางตายังมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่


ติ๊ดๆๆ

เสียงข้อความจากมือถือดังขึ้นครั้งหนึ่ง มีนาเอื้อมมือไปหยิบมือถือขึ้นมาเปิดข้อความดู ด้วยใบหน้าที่เหนื่อยอ่อน

***ไงค่ะ..คนสวย...หายไปนานเลย  วันนี้ออกมาเที่ยวกับพี่มั๊ยคะ  .....พี่โย***

 มีนาไม่ได้มีท่าทีตื่นเต้นหรือสนใจข้อความที่อ่านสักเท่าไหร่ แต่นิ้วเรียวก็กดตอบกลับอีกฝ่ายไปในทันทีว่า

***ดีเหมือนกันค่ะ  ช่วงนี้กำลังเบื่อๆ***

พิมพ์เสร็จเธอก็กดส่งด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ก่อนที่มีนา จะค่อยๆพยุงร่างของตัวเองขึ้นปาดน้ำตา แล้วลุกไปอาบน้ำในทันที



---------------------------------------------------------------------------------------

อ้าวมีนจะกลับไปดื้ออย่างเก่าแล้วเหรอ โถ่ๆๆๆ ขอเวลาให้คุณการต์ได้ตัดสินเลือกก่อนซี่ คุณการต์ก็คุณการต์เถอะ คุณจะรู้สึกดีทั้งแม่และลูกไม่ได้นะ ฮืออออ

กลับหน้าเรื่อง

http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/950535617.gifเราเป็นนักเขียนเงาที่ไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนค่ะhttp://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/a550924622.gif

 

ถนัดแนวอิโรติก20+ http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/Yellow-Head00002.gifแต่งนิยายเพื่อสนองจินตนาการของตัวเองเท่านั้น

ไงก็เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะค่ะ เพื่อว่าวันนึงเราจะเปิดเผยตัวตนให้คุณรู้ก็ได้ http://cdn-th.tunwalai.net/files/emotions/yv01..gif

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น