นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายหื่นฮา เป็นแนวใหม่ที่ไม่เคยเขียนเหมือนกัน หวังว่าคนอ่านคงจะชอบนะคะ อัพไม่เป็นเวลาค่ะ สุดแต่ว่าจะว่างตอนไหนและปั่นทันรึเปล่า แรกๆ คงอัพได้ทุกวัน แต่หลังจากหมดสต็อกแล้วอาจต้องรอกันบ้างนะคะ อย่าด่ากันล่ะถ้าอัพช้าหรือหยุดอัพไปบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ^ ^

ในเมื่อกล้ามาราวีถึงที่...ก็จัดไป! (ต้น) ฝ่าเท้ายันสลบ!!!!!

ชื่อตอน : ในเมื่อกล้ามาราวีถึงที่...ก็จัดไป! (ต้น) ฝ่าเท้ายันสลบ!!!!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 71.4k

ความคิดเห็น : 83

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2560 18:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ในเมื่อกล้ามาราวีถึงที่...ก็จัดไป! (ต้น) ฝ่าเท้ายันสลบ!!!!!
แบบอักษร

18.ในเมื่อกล้ามาราวีถึงที่...ก็จัดไป!

ผ่านไปเพียงแค่ไม่กี่วันหลังจากสัตตบงกชได้พบแฟนเก่าของบุญฤทธิ์ บ่ายวันหนึ่งหลังจากที่เธอเพิ่งรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ กริ่งประตูห้องก็ดังขึ้น

เนียนซึ่งล้างจานอยู่ในครัวรีบเดินไปเปิดประตู และไม่ได้รู้ตัวเลยว่าได้เปิดรับตัวอันตรายเข้ามาในห้องแล้ว

ผู้หญิงที่ชื่อตะวันกรีดกรายเข้ามาในห้องของเธอแล้วมองไปทั่วก่อนเบ้ปากเล็กน้อย ดูจากกิริยาดูถูกนั้นแล้วสัตตบงกชรู้ดีเลยว่าผู้หญิงคนนี้คงมาเพื่อหาเรื่อง

"ฉันเอาเสื้อของบอสมาคืน"

เนียนซึ่งยืนอยู่ด้านหลังผู้หญิงคนนั้นตาลุก มองเสื้อเชิ้ตสีขาวในมือผู้หญิงคนนั้นแล้วมองเจ้านายซึ่งนั่งหน้านิ่งอยู่บนโซฟา เนียนมองไม่ออกจริงๆ ว่าตอนนี้คุณบัวของเธอคิดอะไรอยู่ แต่ถ้าเป็นเธอ ถ้ามีผู้หญิงมาท้ารบกับเธอแบบนี้เธอไม่มีวันปล่อยเอาไว้แน่!

"อ้อ นี่คงไม่รู้สินะว่าเมื่อคืน ก่อนบอสจะกลับมาที่นี่เขาไปอยู่กับฉันก่อน" คล้ายตะวันเดินเข้ามาวางเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวเอาไว้บนพนักวางแขนข้างตัวสัตตบงกชแล้วลอยหน้าลอยตาพูดต่อ "บอสคงอยากปิดเธอเอาไว้เพราะเป็นห่วง กลัวจะกระทบกระเทือนถึงลูกในท้องของเขา" คล้ายตะวันยิ้มหวานแล้วก้มลงหมายจะทาบมือไปที่ท้องของสัตตบงกช แต่สัตตบงกชรีบตีมือเธอดังเผี้ยะแล้วลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น

คล้ายตะวันใช้มืออีกข้างถูมือข้างที่ถูกตีแล้วส่ายหน้า "ทำเป็นหวง หวงทั้งๆ ที่หลังจากคลอดแล้วเธอก็จะไม่มีสิทธิ์ในตัวเด็กคนนี้แล้ว ฉันจะบอกอะไรให้เธอตาสว่างนะแม่สาวบ้านไร่ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันไม่คิดจะมีลูก บอสเขาก็คงไม่ไปจ้างเธอมาทำลูกให้หรอก

ความจริงฉันก็ควรขอบใจเธอที่ช่วยอุ้มท้องทายาทให้บอสแทนฉัน แต่บอกตรงๆ ว่าฉันก็กลัว กลัวว่าเธอจะหลงคิดว่าบอสเป็นสามีเธอไปจริงๆ วันนี้ก็เลยตั้งใจมาเตือนให้เธอได้สำนึกเอาไว้ว่า ฐานะที่แท้จริงของเธอคืออะไร"

แม้สัตตบงกชจะรู้ดีว่าไม่ควรหวั่นไหวไปกับคำที่ผู้หญิงซึ่งไม่ได้หวังดีกับเธอ ต้องการจะแย่งผัวไปจากเธอพูด แต่สิ่งที่ผู้หญิงคนนี้พูดออกมามันรู้ลึกรู้จริงมากเกินไปหรือไม่

มันรู้ได้อย่างไรว่าเธอเป็นชาวไร่ เธอกำลังท้อง และเธอทำสัญญากับบุญฤทธิ์ไว้เช่นไร

หลังจากคิดมาครู่หนึ่ง คำตอบที่ได้มีเพียงอย่างเดียวนั่นก็คือ...บุญฤทธิ์บอกน่ะสิ

แล้วเขาบอกผู้หญิงคนนี้ทำไม เหตุใดต้องนำเรื่องส่วนตัวของเขากับเธอไปเที่ยวโพนทะนา ถ้าไม่ใช่...เขาต้องการให้ผู้หญิงคนนี้รับรู้เพื่อให้เธอสบายใจ

สัตตบงกชกำมือแน่น เธอยังจำวันที่เธอเผชิญหน้ากับผู้หญิงคนนี้เป็นครั้งแรกได้ วันนั้นบุญฤทธิ์ก็พูดกับเธอตรงๆ เช่นนี้ เขาบอกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีความหมายกับเขา เขาเจ็บแล้วจำ เขาไม่คิดทิ้งขว้างเธอ ไม่คิดจะแต่งงานกับใครหน้าไหนทั้งนั้น

นั่นเขาพูดจริงหรือแค่พูดเพื่อให้เธอสบายใจ เมื่อสบายใจแล้ว คลอดแล้ว เขาก็อุ้มลูกเธอไปให้ผู้หญิงคนนี้เลี้ยง

ผู้หญิงคนนี้นี่นะจะเลี้ยงลูกเธอ!

สัตตบงกชกวาดตามองคนที่ยืนกอดอกเชิดหน้าอยู่ตรงหน้าเธอ มองอย่างไรๆ ก็มองไม่เห็นว่าผู้หญิงพรรค์นี้จะเลี้ยงลูกเธอให้เป็นคนดีได้

"ฉันรู้ดีว่าฐานะของฉันคืออะไร ควรอยู่ตรงไหน มีแต่คุณที่ไม่รู้ว่าควรอยู่ตรงไหน ไปซะ ฉันไม่อยากคุยกับคุณ และคุณก็คงพอใจแล้วที่ได้มาข่มฉัน ไปได้แล้ว" สัตตบงกชโบกมือไล่และหันไปมองเนียน สั่งด้วยสายตาให้เนียนรีบๆ ลากผู้หญิงหัวสูง หยิบโหย่ง แสนน่ารังเกียจนี้ไปให้พ้นหูพ้นตาเธอ

แต่คนแบบคล้ายตะวันไม่เคยถูกไล่ ไม่เคยถูกปฏิเสธ เธอจึงสะบัดเนียนที่เข้ามาจับแขนหมายจะลากเธอออกไปจากห้องอย่างแรง ก่อนทำสีหน้ารังเกียจพร้อมสะบัดแขนคล้ายมีอะไรสกปรกติดแขนเธอ

"อย่าเอามือสกปรกมาแตะต้องตัวฉันนะ! เดี๋ยวเถอะ ถ้าบอสเขารู้ว่าแกกล้าทำแบบนี้กับฉันแกต้องตกงานแน่"

แม้จะได้รับคำขู่แต่เนียนก็ไม่กลัว ในความคิดของเนียน คุณบัวกับคุณบอสเท่านั้นที่เป็นเจ้านาย และเมื่อเจ้านายสั่งเธอก็ทำตาม สาวใหญ่ปราดเข้าไปจับแขนคนที่เธอไม่น่าเปิดประตูให้เข้ามาในห้องนี้อีกครั้ง จากนั้นกระชากด้วยแรงทั้งหมดที่มีจนคล้ายตะวันเสียหลักเกือบล้ม เสียงร้องวี้ดว้ายดังขึ้นจนสัตตบงกชต้องยกมือปิดหู

"รีบๆ พาออกไปเนียน ฉันไม่ชอบเสียงวี้ดๆ เหมือนเปรตขอส่วนบุญเลย ปวดประสาท"

"แก! นี่แกว่าฉันเป็นเปรตเหรอ นังบ้า นังผู้หญิงชั้นต่ำ! "

สัตตบงกชไม่คิดเลยว่าคนที่ดูเหมือนจะสูงส่ง เหมือนอยู่คนละระดับกับเธอ เวลาโกรธ...จะกลายเป็นพวกระดับเดียวกับคนงานในไร่เธอเสียอย่างนั้น

เพราะมัวแต่งง มัวแต่ตกใจ คล้ายตะวันที่สลัดเนียนทิ้งได้อย่างไม่ยากเย็นจึงพุ่งเข้าถึงตัวเธอในทันที

ผู้หญิงคนนั้นเงื้อมือขึ้นสูงแล้วฟาดลงมา แม้สัตตบงกชจะมีปฏิกิริยาช้าไปหน่อยแต่เธอก็ยังเบี่ยงตัวหลบทัน ฝ่ามือที่หมายจะตบหน้าเธอนั้นจึงฟาดเข้าที่หัวไหล่ดังเพี้ยะ

มันเจ็บๆ แสบๆ อยู่ไม่น้อย แต่สัตตบงกชเคยเจออะไรที่เจ็บกว่านี้มาแล้ว ดังนั้นโดนแค่นี้มันเรียกว่าเจ็บเท่ามดกัด

เธอรีบเดินหนี เพราะแม้จะไม่เจ็บเท่าใดนัก เธอก็ไม่ได้โรคจิตชอบความเจ็บปวดถึงจะยืนนิ่งให้ใครมาตบมาตีเอาตามใจชอบ

ทว่าผู้หญิงคนนั้นไม่หยุด พอเธอเดินหนีมันก็เดินตาม แถมยังพยายามจะจิกผมเธอด้วย ดีนะที่ผมเธอสั้นมันจึงกำไม่อยู่ กระนั้นสัตตบงกชก็มั่นใจมากว่าผมเธอต้องติดมือผู้หญิงคนนี้ไปหลายเส้นแล้วแน่ๆ

โอ๊ย! มันจะไม่ไหวแล้วนะ

เมื่อใกล้ถึงขีดสุดของความอดทน สัตตบงกชก็เลือกที่จะตะโกนออกไปก่อน "หยุดนะ ถ้าไม่หยุดโดนแน่! "

"อ๋ออออ นี่แกขู่ฉันเหรอ มาสิ มา..."

ยังลอยหน้าลอยตาพูดไม่ทันจบคล้ายตะวันที่เป็นฝ่ายรุกไล่ตบตีสัตตบงกชเพียงฝ่ายเดียวก็ต้องล้มตึง หงายหลังทั้งยืนเพราะฤทธิ์ฝ่าเท้ายันสลบ

**เงียบบราเดอร์ **

ก็บอกให้หยุด ทำไมไม่หยุดล่ะคะ หึหึ คิดรังแกคนท้องหราาาาา

​บัวนี้รักสงบ แต่ก็รบไม่ขลาด คริ คริ สมกับที่เป็นคนไทยจริงๆ ค่ะบัว

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว