email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 อ้าว... เจ้าพ่อไม่ใช่มนุษย์เหรอ? 😲

ชื่อตอน : บทที่ 5 อ้าว... เจ้าพ่อไม่ใช่มนุษย์เหรอ? 😲

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2560 19:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 อ้าว... เจ้าพ่อไม่ใช่มนุษย์เหรอ? 😲
แบบอักษร

" ​แล้วแต่เจ้าๆ ชิส์ ไอ ด๊อน แคร์ เถอะ ว่าแต่คุณสองคนข้างหน้านะ ไม่ง่วงเหรอ คุยกันบ้างก็ได้ นี่ก็ดึกมากแล้วนะ จริงๆก็เลยเวลานอนผมแล้วด้วยซ้ำนะ "

ผมพยายามชวนเคลล์กับอีกคนที่นั่งข้างกันคุยเพราะเบื่อที่ต้องนั่งพูดกับรูปปั้นหินข้างๆ นี่ถ้าปกตินะเวลานี้ผมควรจะนอนสบายอยู่บนเตียงอุ่นๆนุ่มๆแล้วแท้ ไม่ต้องมานั่งลำบากในรถแบบนี้หรอก นี่ก็ขับกันซ่ะ อย่างกะว่าถ้าหยุดขับแล้วจะไม่ได้ขับอีก ไม่มีพักกันบ้าง นั่งมาจะสี่ชั่วโมงอยู่แล้วนะ จะไปอเมริกากันรึไงคร้าบบบบบ 😣

" นี่เจ้านั่งอยู่เงียบๆสักสิบนาทีจะได้ไหม ตั้งแต่ออกจากโรงแรมมาข้าได้พักแค่ตอนเจ้าเข้าไปในห้องพักเจ้าเท่านั้นนะ"

" โอ๊ะ มีเหวี่ยงๆ ขอโทษๆก็ทำไมไม่บอกหล่ะว่าอยากพักเงียบๆคนก็อยากสร้างความคุ้นเคยด้วยเฉยๆอ่ะ ก็เห็นว่าต้องเป็นสะมี พันยากันแล้ว แค่อยากให้รักๆกัน คะ.. แค่.. ฮึกๆๆ... นั้น"😢


บีบน้ำตาไว้ก่อนเผื่อเจ้าพ่อเห็นใจ เหวี่ยงน่ากลัวใช้ได้ครับ สมเป็นเจ้าพ่อตัวจริง... พร้อมขยับไปติดประตูดอีกฝั่งพยายามทำตัวเล็กๆบี้แบนติดประตูให้ได้มากที่สุดเหตุเพราะกลัวรองเท้าที่พี่ท่านสวมอยู่มากครับใหญ่ ยาวได้อีกนะพ่อคุณทูนหัว หมายถึงเท้านะอย่าคิดลึก หรือตัวเราคิดลึกอยู่คนเดียวว่ะ นั่นแหละหาได้เศร้าเสียใจกับคำพูดแต่อย่างใด กลัวส้นตรีนล้วนๆ😅


" ขยับไปทำไม กลัวข้า...? "


" แค่พูดไม่หยุดแค่นี้ ถึงกับจะฆ่ากับเลยเหรอ... คนอะไรใจยักษ์ ใจๆๆๆใจร้ายยย.... โฮ... แม่ช่วยหยกด้วย หยกจะได้ไปเจอแม่แล้วแต่หยกไม่ดีใจเลยสักนิด เราอย่าพึ่งเจอกันไม่ได้เหรอแม่...  ขอเวลาหยกอีกสักร้อยสองร้อยปีได้ไหม เราค่อยเจอกัน... "😭

" เลิกเพ้อเจ้อ แล้วลงรถมาสักที อย่าให้ต้องรอนาน ไม่งั้นเจ้าได้โดนฆ่าจริงๆแน่"

" อ้าว ถึงแล้วหรอ ก็ไม่เรียกนะ เดินลงคนเดียวเลย เป็นคนไทยจริงรึเปล่า. น้ำใจอ่ะมีไหม"

" ใครบอกว่าข้าเป็นคน.... ไทย"

" แหม เว้นวรรคนานซ่ะใจหายเลยนะ นึกว่าจะบอกว่าเป็นมนุษย์จากดวงอาทิตย์ซ่ะอีก"

" ถ้าตลกจนพอใจแล้วก็ตามมา"

" ตาม...?!  ตามไปไหน แถวนี้มันมีแต่ป่าทั้งนั้นเลยนะ ซ้าย ขวา หน้า หลัง ป่าทั้งนั้นอ่ะ ยกเว้นที่ยืนอยู่เนี่ยที่เป็นถนนให้พอเดินได้"

" ข้าบอกว่าตามมา...! "

หันมาสั่งเสียงเข้มอีกครั้งแล้วก็ออกเดินไปพร้อมลูกน้องชุดดำของเจ้าพ่อแหละ มีเคลล์กับอีกคนที่ยืนเยี่ยงผมไปด้านหลังเหมือนรอให้ผมเดินก่อน... อะไรวะเนี่ย... แม่ค้าบบช่วยหยกด้วย หยกถูกหลอกมาฆ่า... 😭ถูกหลอกมาเป็นเจ้าสาวว่าแย่แล้วแต่ถูกหลอกให้เดินมาให้ฆ่าแย่กว่า... 

" คุณหยกครับอย่ามัวเพ้อเจ้อไร้สาระอยู่เลยครับ เดินตามนายท่านไปเถอะก่อนที่จะคลาดกัน"

" ไร้สาระคุณคนสวยว่าหยกเหรอ!!? "

ลูกน้องหน้าสวยที่นั่งจ้างๆเคลล์มาตลอดว่าผมอ่ะ เห็นเงียบมาตลอดทาง ไอ้เราก็นึกว่าจะนิสัยดี ที่แท้ก็ข้างนอกดูหวานเหมือนอ้อย ข้างในนี่มันพริกชัดๆพริกขี้หนูสวนด้วย แสบจี๊ด... เลย😖

" คุณหยกครับ นี่ เรย์ครับ ทำหน้าที่คล้ายสิ่งที่เรียกว่าเลขาในโลกที่ท่านอาศัยมา... "

" เลขา... ของใคร?  ของเจ้าพ่อหน่ะเหรอ  อืมก็เหมือนนะ แต่โลกๆนี่คืออะไร อธิบายแปลกๆ ไปๆตามเจ้าพ่อไปกันเถอะ เดี๋ยวถูกทิ้งขึ้นมาจริงๆผมจะโดนคุณเรย์ขาจิกเอา สายตานี่ไม่ธรรมดานะ จิกเจ็บใช้ได้เลยนะคุณเนี่ย"😝

พูดกวนเรย์หน่อยครับ ผมถูกชะตาน่ะไม่ใช่ไม่ชอบหรืออะไร ผมมันพวกชอบแกล้งคนที่ตัวเองชอบหรือถูกชะตาน่ะ นิสัยเสียส่วนตัวที่แก้ไม่หายสักที ทั้งสองคนพยักหน้ารับคำผม แล้วออกเดินตามกลุ่มของเจ้าพ่อไป แต่ก็เกิดปัญหาขึ้นอีกครับ ซึ่งคนที่เป็นตัวถ่วง. ก็ไม่ใช่ใครมันคือ...หยกเอง😓

" คุณหยกครับ กระเป๋าใส่อะไรมาเหรอครับท่าทางจะหนัก แค่บะหมี่ซองที่คุณบอก ไม่น่าจะหนักขนาดนั้นนะครับ"

" 555 คุณคิดถูกแล้วในนี่นะมีหลายอย่างเลยหล่ะ ของสำคัญของผมทั้งนั้น... "

" แต่ผมว่าของสำคัญของคุญกำลังทำพวกผมเสียเวลานะ"

" นี่คุณเลขาเรย์ขา...  พูดจาอย่างนี้ไม่สวยเลยนะ"

" เจ้า...! "

" เรย์สุภาพหน่อย นี่คุณหยกน่ะ ท่านเป็นถึง... "

" ข้ารู้แล้วเคลล์เจ้าไม่ต้องพูด อีกอย่างจะใช่ตัวจริง จริงๆรึเปล่าก็ยังไม่แน่เลย"

ก่อนที่จะเกิดเหตุคู่รัก เอ้ย คู่หูถุงมือเจ้าพ่อตีกัน ก็มีเสียงตวาดหนักๆขึ้นว่า... 

" พอได้แล้ว... "

" นายท่าน/ขออภัยขอรับ"

สองเสียงร้องขึ้นพร้อมกัน แล้วก้มหน้าคุกเข่าหนึ่งข้างลงกับพื้นอย่างกะอัศวินสมัยโบราณอ่ะ

" เท่ห์แฮะ... คุณๆเราจะไปไหนอ่ะ เดินเข้ามาในป่าลึกพอสมควรแล้วนะ เดินมาจะสองชั่วโมงแล้วด้วยอีกเดี๋ยวก็จะเช้าแล้วด้วย ตกลงเราจะไปไหนกัน หนีข้ามชายแดนเหรอ... แล้วหนีทำไมอ่ะ หรือคุณลืมจ่ายค่าไฟ... "😲

" เราไม่ได้จะข้ามชายแดน แต่เราจะข้ามเขตแดนของโลกใบนี้กับโลกอีกใบต่างหาก!? "

" โลกอีกใบ คุณพูดเรื่องอะไร?  "

" ไม่ต้องถาม ตามมาข้าได้ยินเสียงน้ำตกแล้วอีกสักพักคงถึงจุดเชื่อมต่อของประตู เร็วเรามีเวลาไม่มาก หากพลาดการเปิดประตูครั้งนี้ ครั้งหน้ากว่าประตูจะเปิดได้อีก คงไม่ทันการณ์แล้ว"

เจ้าพ่อพูดๆแล้วก็รีบเดินจากไป เคลล์เดินมาหาผมแล้วก็อาสาถือกระเป๋าแทน เพื่อประหยัดเวลา โถ กระเป๋าลากอันสะดวกสบายของผมพอไม่ได้อยู่ในป่าคอนกรีตแต่มาอยู่ในป่าดงดิบแบบนี้แล้วช่างเป็นภาระชิ้นใหญ่และหนักเหลือเกิน... 😥

" ถึงแล้วขอรับ... นายท่าน"

" อืม. บอกทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมเรามีเวลาไม่มาก หากช้าอีกจะไม่ทันการณ์"

ได้ยินเสียงเจ้าพ่อคุยกับลูกน้องชุดดำแล้วผม รีบวิ่งไปดูน้ำตกอย่างเร็วไว โอ้โห... สวยมากเป็นน้ำตกที่สวยจริงๆ แต่จะสูงไปไห...!?  แถมดูๆแล้วลึกแน่ น้ำก็ไหลแรง ดูๆแล้วน่าจะเป็นน้ำตกประเภทดูแต่ตา... นะตัวอย่าต้องถ้ายังไม่อยากดับ.... 😫

" โอ้ เรามาทำอะไรที่นี้เหรอ คุณท่านเซสต์"

คงไม่ใช่จะฆ่าผมด้วยการจับโยนลงน้ำตกนี่นะ บอกเลยดับแน่มองไม่เห็นทางรอดอ่ะ

" ประตู... คือที่นี้ เราต้องข้ามไป"

" ไม่มีทาง No way 🚦 "

หลอกมาฆ่าจริงด้วย...!! . พ่อแก้ว แม่แก้วช่วยลูกด้วย... 😲ก่อนที่ผมจะสติแตกไปมากกว่านี้เคลล์ก็เดินมาซุบซิบอะไรไม่รู้กับเจ้าพ่อ เจ้าพ่อพยักหน้าแล้วบอกทุกคนเตรียมพร้อม... เดินทางทันทีไม่รอแล้วท่านว่างั้น

" เดินทาง... คุณ!? ... คุณล้อผมเล่นใช่ไหม"

" ไม่... เราจะเดินทางข้ามจากโลกนี้ไปโลกอีกแห่ง ข้าไม่ใช่คนของโลกนี้  เจ้านก..."

".... "😲

ผมได้แต่อ้าปากตาค้างพูดอะไรไม่ออกในใจคิดได้แต่ว่า ถ้าเจ้าพ่อไม่บ้าก็ผมนี่แหละที่เพี้ยนได้ยินอะไรบ้าๆแบบนี้... แต่ถ้าทั้งหมดคือเรื่องจริงงั้น.... 

" อ้าว เจ้าพ่อไม่ใช่มนุษย์เหรอ?... "

" ข้า... ไม่ใช่คนของโลกนี้ เข้าใจแค่นี้ก็พอ เตรียมตัวได้แล้ว เลิกถามมาก"

" จ้ะ สะมี๊"😘

ขอให้ได้กวนสักเล็กน้อยก็พอใจอ่ะผม หลังฟังเจ้าพ่อก็นิ่งไปนิดๆแล้วส่ายหัวเดินจากไปแต่ผมแอบเห็นนะว่าแอบหูแดงอ่ะ เขินอ่ะดิๆ งี้แหละคนมันหน้าตาดี มีเสน่ห์ก็ต้องหัดใช้หัดบริหารมันบ้างเดี๋ยวสนิมเกาะ...แล้ว อยู่ๆเจ้าพ่อก็โยนหินอะไรสักอย่างลงไปในน้ำตก เฮ้ยๆนั่นคงไม่ใช่ทับทิมนะ แดงเถือกเม็ดเป้งขนาดนั้น.... โอ๊ย... พอคุณรู้ไหมเนี่ยทำอะไรลงไป กรรมแท้ๆเลย เนี่ยแหละ คนรวย เห็นแล้วแสลงโรคเจ้าแม่เกลือของผมจริงๆ... 

" ไปได้แล้วเจ้านก"

" ไปไหน อะไร!? "

ผมถามอย่างตกใจ คงไม่ใช่ให้โดดลงไปในน้ำหมุนๆวนๆที่อยู่ๆก็เกิดขึ้นนั่นหรอกนะ สงสัยน้ำจะแพ้ทับทิม หมุนใหญ่เชียว... 😅

" กระโดดลงไป"

" ไปด้วยกันดิ ผมขี้เหงาอย่าให้ผมไปคนเดียวเลยนะ"😂

" อืม งั้นไป... "

" เดี๋ยวๆๆๆๆ ขอ... ขอทำใจแปป ธัมโม สังโฆ พุทโธ สัพเพ... "

" ไปเดี๋ยวนี้"

" ผมพึ่งนึกได้ว่าเป็นโรคกลัวความสูงมาตั้งแต่ชาติก่อน ขอทำ... "

ก่อนที่ผมจะได้คิดคำแก้ตัวอะไรอีก เจ้าพ่อมันก็เดินไปกระชากกระเป๋าของผมจากมือเคลล์แล้วโยนลงไปในน้ำตก ผมเห็นอย่างนั่นก็ตกใจมาก... แล้วก่อนที่ใครจะทันตั้งตัวผมก็กระโดดตามกระเป๋าลงไปอย่างไม่กลัวโรคกลัวความสูงจากชาติที่แล้วจะกำเริบสักนิด พร้อมตะโกนก้องว่า... 

"  มาม่าของหยก...!!! "

ผมคว้ากระเป๋ามากอดไว้ได้พร้อมๆกับที่ตัวผมกระทบผิวน้ำวนขนาดใหญ่นั้น...ให้ตายผมทำอะไรเนี่ย ขายขี้หน้าจริงเชียวแล้วยังตะโกนอะไรบ้าๆนั่นออกไปอีก เจ้าพ่อต้องหัวเราะผมอยู่แน่ๆ เฮ้อ แล้วทำไมผม ถึงยังหายใจได้นะอยู่ในน้ำแท้ๆอีกโลกเหรอ? แล้วจะเป็นยังไงนะ... จะมีป่าเหมือนที่นี้ไหมนะ ปลาหล่ะจะอยู่ในน้ำไหม จะมีทะเลรึเปล่า... ผมคิดอะไรอยู่ละเนี่ย... ยังไงก็ช่างขอให้อีกโลกมีแต่เรื่องโชคดีด้วยเถอะ เรื่องร้ายๆขอให้จบแล้วทีเถอะ ขอให้จบที่โลกนี้ที อยากไปอยู่ที่สงบๆใช้ชีวิตเงียบๆกับสัตย์เลี้ยงสักตัวแล้วก็มีเด็กตัวเล็กๆอยู่ในบ้านคอยวิ่งเล่นให้ได้พอสดชื่นหน่อย... เฮ้อ คิดบ้าไรว่ะเนี่ย นี่ก็เมืีอไหร่จะจมถึงก้นน้ำตกสักที รอจนเซ็งแล้วนะเฮ้ย!  ลองกระพริบตาแล้วขยับเปิดเปลือกตาขึ้นอ้าว มองเห็นได้เฉยเลย 

' โอ๊ะ นั่นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์'

คิดคนเดียวขำๆแล้วค่อยๆลอยขึ้นไปหาผิวน้ำแล้ว.... 

" ขึ้นมาได้แล้ว.... จ้า"

ยิ้มกว้างพร้อมชูมือหนึ่งข้างขึ้นสูงเพราะอีกข้างนั้นจับกระเป๋าอยู่ (ไม่ยอมปล่อยอีกแน่) แต่พอมองลงมาที่พื้นดินด้านหน้าก็พบกับเด็กน้อย หน้าตาน่ารักดวงตาและผมหลากสี แตกต่างกัน อยู่ 3-4 คน แต่ละคนมองจ้องมายังผมอย่างสงสัยปนตกใจ ก่อนจะรีบวิ่งหนีออกไปคนละทิศคนละทาง

" เด็กๆก็งี้ เจอคนหน้าตาดีหน่อยก็อายจนวิ่งหนี ไม่เป็นไรๆ ไว้หายเขิน หายอายค่อยกลับกันมาใหม่ละกัน"😘จะรอนะ... 


...,.................

​มาแล้วๆๆ เค้าเดินทางข้ามมายังโลกที่เป็นจุดเกิดเรื่องแล้วนะคะ แต่ดูแปลกนะคะ น้องหยกของเราโผล่มาที่ไหนเนี่ย...? แล้วคนอื่นๆหล่ะไปไหนหมด....? เหมือนเดินนะคะ เม้นต์ ไลค์ ติชมกันได้ บาย... 😇😘☺


ความคิดเห็น