นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายหื่นฮา เป็นแนวใหม่ที่ไม่เคยเขียนเหมือนกัน หวังว่าคนอ่านคงจะชอบนะคะ อัพไม่เป็นเวลาค่ะ สุดแต่ว่าจะว่างตอนไหนและปั่นทันรึเปล่า แรกๆ คงอัพได้ทุกวัน แต่หลังจากหมดสต็อกแล้วอาจต้องรอกันบ้างนะคะ อย่าด่ากันล่ะถ้าอัพช้าหรือหยุดอัพไปบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ^ ^

เชื่อใจ (ต้น) การเผชิญหน้าครั้งแรกระหว่างปัจจุบันกับอดีต

ชื่อตอน : เชื่อใจ (ต้น) การเผชิญหน้าครั้งแรกระหว่างปัจจุบันกับอดีต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 69.2k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2560 18:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เชื่อใจ (ต้น) การเผชิญหน้าครั้งแรกระหว่างปัจจุบันกับอดีต
แบบอักษร

17.เชื่อใจ

คล้ายตะวันตื่นแต่เช้า เข้าครัวทำโทสต์ขนมปังไข่ดาวอะโวคาโด อาหารเช้าที่เธอเคยทำให้บุญฤทธิ์กินบ่อยๆ สมัยเรียนอยู่ที่อังกฤษด้วยกัน ก่อนกลับเข้ามาอาบน้ำ แต่งหน้าบางๆ แบบเป็นธรรมชาติแล้วเลือกสวมเสื้อกล้ามสีขาวเนื้อค่อนหนา และกางเกงคล้ายกางเกงวอร์มสีเทา

หญิงสาวมองเงาของตนเองในกระจก เธอในตอนนี้ไม่ต่างจากเธอเมื่อหลายปีที่แล้ว เธอจะทำให้เขารู้ว่าเธอไม่ได้เปลี่ยนไป และเขาเองก็ยังรักเธอเหมือนเดิมด้วย

หลังจากยิ้มให้กระจกเงาแล้วหญิงสาวผู้เพียบพร้อมก็เดินออกจากห้องนอนไปยังห้องครัว หยิบถาดใส่อาหารเช้าสุดหรูออกมาแล้วถือถาดซึ่งมีจานสองจานไปยังห้องของแฟนเก่า ซึ่งอีกไม่นาน...ก็จะกลายมาเป็นสามีคนปัจจุบันของเธอ

- - - - - - - - - -


เสียงกริ่งประตูทำให้บุญฤทธิ์ที่กำลังโกนหนวดอยู่หน้าอ่างล้างหน้าในห้องน้ำขมวดคิ้วเล็กน้อย เนื่องจากประหลาดใจที่วันนี้เนียนกดกริ่งแทนที่จะเปิดประตูเข้ามาเลย

คนที่เขาจ้างให้มาดูแลสัตตบงกชรู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือว่าเขาต้องการให้เมียเขาพักผ่อนมากๆ แล้วทำไมยังมา...

จู่ๆ ชายหนุ่มก็รู้สึกเย็นวาบที่หลังคอ เขาแทบโยนมีดโกนหนวดในมือทิ้งแล้วเปิดประตูห้องน้ำออกไปทันที

ใจเขาหายวาบเมื่อบนเตียงไม่ปรากฏร่างของสัตตบงกช

"ซวยแล้ว! " ชายหนุ่มสบถก่อนกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปจากห้องนอน

- - - - - - - - - -


ใช่แต่คล้ายตะวันจะประหลาดใจที่เห็นผู้หญิงแปลกหน้าสวมชุดที่คล้ายชุดนอนเป็นคนเปิดประตูรับเธอ สัตตบงกชก็ประหลาดใจเช่นเดียวกันที่คนมากดกริ่งหน้าประตูห้องเธอไม่ใช่เนียน

ทั้งสองจ้องกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนคล้ายตะวันจะถอยหลังแล้วเอียงหน้าไปมองเลขที่ห้องซึ่งเธอถามอนุชิตมาแล้วว่าเป็นห้องของบุญฤทธิ์

ยังไม่ทันที่จะมีใครเอ่ยปากถาม คล้ายตะวันก็เห็นร่างของคนที่เธอมาหาเดินเร็วๆ เข้ามา ประกาศว่าเธอไม่ได้มาผิดห้อง

"บอส" คล้ายตะวันเรียกเสียงหวานแล้วส่งยิ้มหวานข้ามหัวผู้หญิงแปลกหน้าที่เธอไม่รู้จักเข้าไปให้คนที่เธอเคยสนิทเสน่หาอย่างยิ่ง "ตะวันตกใจหมด นึกว่ามาผิดห้องซะแล้ว"

บุญฤทธิ์ไม่ได้ยิ้มให้เธอ ตรงกันข้ามเขากลับมีสีหน้าเครียดนิดหน่อย

เอ๋...สัญชาตญาณของผู้หญิงกรีดร้องเตือนเธอให้ตวัดสายตามามองผู้หญิงผมสั้นที่สวมเสื้อยืดตัวโคร่ง และยืนขวางประตูอยู่

เมื่อตาต่อตามาประสานกันอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีความงงงัน ประหลาดใจใดๆ อีก ดวงตาคู่หนึ่งเต็มไปด้วยการประเมิน ก่อนจะจบลงด้วยรอยยิ้มมั่นใจ ส่วนดวงตาอีกคู่ก็มองผู้หญิงแปลกหน้าอย่างประเมินเช่นกัน ทว่าพอประเมินคนตรงหน้าเทียบกับตนเองเสร็จ สัตตบงกชก็ปวดหัวใจอย่างมาก

ใครจะไปคิดว่าบุญฤทธิ์เป็นคนแบบนี้ เขาให้ผู้หญิงที่จะควงออกหน้ากับผู้หญิงที่ซุกซ่อนเอาไว้ลับๆ มาอยู่ในคอนโดเดียวกัน

เขาใจร้ายไปไหม!

น้ำตาเอ่อขึ้นเต็มตาสัตตบงกชทันที และเมื่อไหล่เธอถูกบุญฤทธิ์โอบ เธอก็สะบัดแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องนอนโดยไม่ฟังอะไร

ก็ทำไมต้องฟัง เจ้าของที่แท้จริงเขากล้ามาประกาศตัวแบบนี้แล้วเธอจะทำอะไรได้

ยืนรอให้บุญฤทธิ์แนะนำเธอกับผู้หญิงคนนั้นให้รู้จักกันหรือ

เขาจะแนะนำว่าอะไร

'นี่คือเมียลับๆ ของผม ส่วนนี่...คือคนที่ผมกำลังจะแต่งงานด้วย'

โอ๊ย! สัตตบงกชที่ยังไม่ทันได้เดินเข้าไปในห้องนอนยกมือขึ้นกุมหน้าอกตนเองที่เจ็บจี๊ดขึ้นมา มันเจ็บ เจ็บมากจนเธอกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่เลยทีเดียว

- - - - - - - - - -


ประตูห้องนอนยังไม่ทันถูกปิดก็มีแรงผลักสวนเข้ามา สัตตบงกชไร้เรี่ยวแรงที่จะฝืน เธอจึงเลือกเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำ แต่ก็ยังไม่ทันปิดประตู ยังไม่ทันได้ซ่อนใบหน้าเปื้อนน้ำตาจากใครๆ บุญฤทธิ์ที่เดินตามมาไม่ละลดก็ยื่นมือมาเชยคางเธอขึ้นแล้วถาม

"ร้องไห้ทำไม"

เพราะความโกรธกระมังสัตตบงกชจึงเลือกที่จะทำตัวไม่น่ารัก เธอตอบสวนเขาไปทันทีด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว "ร้องเพราะดีใจมั้งที่วันนี้ได้เจอผู้หญิงอีกคนของคุณ"

บุญฤทธิ์ยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นทำให้คนท้องที่ฮอร์โมนไม่ปกติไพล่คิดไปว่า เขากำลังยิ้มเยาะ ยิ้มดูถูกที่เธอบังอาจแสดงความหึงหวงเขาออกไปทั้งที่ไม่มีสิทธิ์

"พี่ไม่มีผู้หญิงคนอื่น นั่นน่ะเป็น...อดีต อดีตที่ผ่านมานานแล้ว"

"อดีต" สัตตบงกชเงยหน้ามองบุญฤทธิ์ก่อนจะร้อง "อ้อ ผู้หญิงที่คิดจะร่วมแต่สุขไม่ร่วมทุกข์คนนั้นนั่นเอง"

ชายหนุ่มพยักหน้า "ใช่ เขากลับมาหาพี่เพราะวันนี้พี่มีทุกอย่างมากกว่าเดิม รวมทั้ง...สมองด้วย" บุญฤทธิ์เคาะไปที่ขมับของตัวเอง "พี่เคยเจ็บเพราะเขามาแล้ว บัวคงไม่คิดว่าพี่จะโง่เจ็บซ้ำสองเพราะคนที่ไม่คู่ควรใช่ไหม"

‘จะไปรู้เหรอว่าเขาคิดอย่างไร ผู้ชายน่ะ บางทีก็ใช้ไอ้นั่นคิดไม่ได้ใช้สมองคิดซะหน่อย’ เธอเถียงเขาในใจ แต่ปากกลับถามออกไปว่า "พี่แน่ใจเหรอว่าจะไม่กลับไปหาเขา เขาสวยนะ"

พอได้ยินคำเรียกขานเขาว่า 'พี่' ตามเดิม บุญฤทธิ์ก็ยกมือปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มเธอช้าๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ไม่มีวัน"

เพียงแค่นั้นสัตตบงกชก็โผเข้าหาอ้อมอกเขา อกกว้างที่ยังจะเป็นของเธอคนเดียว...ไปอีกสักพัก

- - - - - - - - - -

**คุณต้องการที่จะตาย? **

เจอกันจังๆ พร้อมรบมากตอนนี้ พี่งี้คันมือแทนหนูบัว!!!!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว