ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2560 14:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

บทนำ

กรรซ์

คุณแม่หมาป่าของข้าส่งเสียงร้องในลำคอเพื่อจะบอกให้ลูกๆของนางรีบเร่งฝีเท้า  เพราะตอนนี้เราช้ากว่ากำหนดการแล้ว หากเกิดไปถึงที่หมายช้ากว่านี้เกรงว่าพี่ๆตัวเมียในคอกของนางจะไม่เหลือตัวผู้ให้จับคู่ด้วย ซึ่งมันก็หมายถึงการไร้คู่ในช่วงฤดูหาคู่ปีนี้  แต่ถึงจะบอกว่าให้รีบเร่งฝีเท้าอย่างไรตัวข้าก็คงจะไม่สามารถควบสี่ขาเร็วไปกว่าพวกพี่ๆหรอก  เพราะข้ามันประหลาด  พี่ๆทั้งแปดตัวของข้ามีขนสีเงินยวง เข้มบ้างจางบ้างแตกต่างกันไปแต่ทั้งหมดก็อยู่ในช่วงสีเดียวกัน  พวงหางยาวขนฟูนุ่มนิ่ม ข้าชอบเล่นหางพวกเค้าที่สุดเลยละ  ผิดกับข้าที่แขนขาเก้งก้าง จมูกปากก็ไม่ยื่นแบบพี่ๆ ขนตามตัวก็น้อยจนแทบจะมองไม่เห็น  พอฤดูหนาวมาเยือนก็ต้องลำบากพวกพี่ๆมาช่วยให้ความอุ่น  มาให้ข้านอนกอดคลายหนาว  เพราะข้าไม่มีขนหนาๆปกคลุมตัวเพื่อกันความหนาวเหมือนพี่ๆและคุณแม่หมาป่า  เวลาพี่ๆกับคุณแม่ออกล่าข้าก็ต้องอยู่เฝ้าโพรง เพราะข้าอ่อนแอผิวหนังของข้าเกิดแผลได้ง่าย  พี่ๆกับคุณแม่มีหางแต่ข้าไม่มี  ข้าไม่มีอะไรที่เหมือนพวกเค้าเลยสักอย่าง  หากไปเจอหมาป่าตัวอื่นจากต่างฝูง  ต่างถิ่น  ข้าก็มักจะถูกแกล้งเสมอ แต่ถึงจะแตกต่างจากพี่ๆและคุณแม่มากเท่าไหร่  พวกเค้าก็หาได้รังเกียจข้าซ้ำยังดูแลข้าอย่างดีเสียอีก

คุณแม่หมาป่าบอกว่าเมื่อหลายปีก่อนท่านเก็บข้ามาจากลำธารใกล้โพรง  ตอนนั้นคุณแม่บอกว่าจะจับข้ากินเสียด้วยซ้ำถ้าไม่ติดว่าข้าคว้าเต้านมท่านมาดูดอย่างหิวโหยเสียก่อน  ประจวบกับพอดีที่ท่านพึ่งคลอดพี่ๆพอดีท่านจึงมีน้ำนมให้ข้า ฟังแบบนั้นข้าก็แอบหวาดๆเหมือนกัน  ถ้าตอนนั้นข้าไม่หิวจนหน้ามืดป่านนี้ชีวิตข้าจะเป็นอย่างไรนะ

กรรซ์

"อย่ามัวแต่เหม่อสิ! รีบเร่งฝีเท้าเร็วๆเข้า"  พี่ชายคนโตร้องเรียกข้าเสียงดังปลุกข้าที่กำลังคิดอะไรเพลินๆให้ตื่นจากพะวังด้วยน้ำเสียงเอ็ดๆ  

…พอใกล้ฤดูเลือกคู่พี่ๆกับคุณแม่หมาป่าก็ดูเหมือนจะดุขึ้นนิดหน่อยแหะ…

"ขอโทษครับพี่เกรย์"  ข้าส่งยิ้มประจบๆไปให้พี่ชาย

กรรซ์

"พี่เกรย์ก็ใจเย็นๆสิครับ น้องเล็กกลัวหมดแล้ว เนอะตัวเล็กเนอะ"  พี่กรายเอ่ยยิ้มแซวยิ้มๆพรางลดฝีเท้าลงเพื่อจะให้ข้าวิ่งตามทัน

...พี่กรายเป็นพี่ชายคนรองที่ข้าสนิทด้วยที่สุดละ...

"โอ้ย!วิ่งเร็วๆกันหน่อยได้ม้ั้ย ข้าอยากเห็นหมาป่าตัวผู้จากต่างถิ่นจะแย่แล้ว"  พี่สาวตัวที่สามเอ่ยเสียงดังด้วยน้ำเสียงแสนจะไม่สบอารมณ์

"แหะแหะ ครับท่านพี่กาอาร์"

โบ๋วววววววว~

พลันคุณแม่ที่วิ่งนำหน้าก็หอนเสียงดังเป็นสัญญาณว่าอีกไม่นานจะถึงที่หมายแล้ว พี่ๆหมาป่าร้องเสียงดังอย่างตื่นเต้นทันที

...ไม่เห็นจะต้องตื่นเต้นขนาดนั้นเลยนี่  ข้าอยากอยู่แบบนี้กับพี่ๆและคุณแม่หมาป่าที่โพรงของเราแบบเดิมมากกว่า...

ข้าลอบคิดอย่างเศร้าสร้อย เพราะอีกไม่นานต่อจากนี้พี่ๆตัวเมียของเค้าก็คงจะมีตัวผู้หล่อๆมาเกี้ยว  พี่ๆตัวผู้เองก็คงจะพบกับหมาป่าสาวที่ถูกใจ  พอจับคู่กันก็ต้องแยกไปอยู่ในถิ่นใหม่ซึ่งก็เท่ากับว่าข้าจะถูกทิ้ง

...ข้าไม่ชอบเลย...

ความคิดเห็น