email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 สิ่งสำคัญ... ที่เหลืออยู่ที่ห้องพัก..?

ชื่อตอน : บทที่ 3 สิ่งสำคัญ... ที่เหลืออยู่ที่ห้องพัก..?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2560 19:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 สิ่งสำคัญ... ที่เหลืออยู่ที่ห้องพัก..?
แบบอักษร

​" คุณชื่ออะไรเหรอ ผมชื่อหยกนะ สูง 170 ซม. พอดีๆน้ำหนักน่าจะ55 กิโลนี่แหละ เพราะช่วงนี้รู้สึกแก้มพองๆสงสัยน้ำหนักขึ้น🤗 เป็นคนร่าเริง สดใส แบบนี้เป็นปกติ อ้อๆแล้วก็เป็นคนมองโลกในแง่ดี แบบว่าคิดบวกตลอดๆ เจออะไรก็คิดบวกคิดดี เข้าข้างตัวเองไว้ก่อน ถามว่าหลงตัวเองไหม นี่ก็ไม่นะแบบว่าหน้าตาดีจริงๆจนโกหกไม่ได้... รู้จักกันแค่คร่าวๆก่อนนะ แล้วคุณหล่ะ "

ยิ้มตาปิดส่งท้ายประโยคให้เจ้าพ่อเค้าหน่อยเผื่อจะสร้างรอยยิ้มตอบได้บ้าง คนอะไรหน้าตายขนาด... 

" ข้าชื่อ เซสต์ "

" เอ่อ แค่นี้ ไม่มีอะไรที่อยากบอกอีกเหรอเช่น ชอบกินอะไร กลัวอะไร หรือเรากำลังจะไปที่ไหนงี้"

" สรุปที่ถามเพราะอยากรู้จักข้า เหงาปากหรือหาทางหนีกันแน่ "

" บ้า!  หนีเหนออะไร ที่ไหน ยังไง ใคร๊จะไปทำกัน ไม่มี๊.... "

โอ๊ย รู้ได้ไงเนี่ย เป็นเอ็ดเวิร์ด คัลเลนรึไงอ่านความคิดได้งี้ นี่เราคงไม่ได้แสดงพิรุธอะไรออกไปนะ ดีนะที่โกหกเก่งแต่เด็ก ไม่งั้นเจ้าพ่อจับได้แน่ว่าคิดหนีมัน...  แต่จะทำไงดีอ่ะ ต้องหาทางกลับไปหาลุงเพื่อเอาเอกสารบ้านแม่ให้ได้แล้วยังต้องกลับไปเอาของที่ห้องอีก ไม่ได้เอาอะไรติดมาสักอย่าง เสื้อผ้าก็มีแต่ที่ใส่อยู่... แล้วยังเหลือสิ่งนั้นไว้ที่ห้องอีกตั้งหลายอัน สิ่งสำคัญที่คอยช่วยเรามาตลอดไม่ว่าจะเวลาที่เราเหลือตัวคนเดียว หรือโดนเจ้านายใจยักษ์ไล่ออกอย่างไม่มีเหตุผลสิ่งนั้นก็คอยอยู่ด้วยเสมอ ต้องกลับไปเอาให้ได้... 

" เฮ้อ เหลือตั้งเยอะด้วยสิ "

ผมถอนหายใจแล้วพูดออกมาแบบเพ้อๆแต่ดังพอให้อีกคนที่นั่งข้างๆได้ยินชัดเจน  แต่ดูเหมือนจะยังไม่ดังพอ

" ทำยังไงดีน้า... ถึงจะไปเอาของสำคัญที่ห้องพักได้  เฮ้อ... "

" เสียดาย จังเลยน้า... "

" คืนนี้ต้องคิดมากจนนอนหลับลึกแน่เลย เพราะอยากฝันเห็นก็ยังดี... "

แต่ก่อนที่ผมจะพร่ำเพ้อต่อ เสียงสวรรค์ก็ดังขึ้นขัดก่อนว่า

" ถ้ามันจะสำคัญขนาดจนแค่ฝันเห็นก็ยังดีขนาดนั้น ข้าจะให้คนขับรถไปเอาให้"

" ไม่ได้!   ให้คนอื่นไปเอาไม่ได้!  เด็ดๆเลยต้องเป็นผมไปเอาด้วยตัวเองเท่านั้น!!   แต่จะมีใครใจดีพาไปไหมน้อ... "

พูดแล้วก็กะพริบตาปริบๆให้เจ้าพ่อสักสองสามที พอน่าสงสาร เอาหัวพร้อมหน้าหล่อๆเข้าไปถูๆไถๆที่บ่าของเจ้าพ่อแบบอ้อนๆพร้องครางหงิงๆแบบที่คิดว่าน่ารักสุดๆ แต่ผลที่ได้... 

" เจ้านี่เก่งนะ นอกจากเป็นนกแล้วยังเป็นสุนัขได้ด้วย เลี้ยงเจ้าก็คงจะสนุกดี"

" เออ ไม่เอาก็ได้ ไม่สนอะไรแล้ว"😣

กอดอกแล้วหันหน้าออกไปมองวิวนอกหน้าต่างรถ โมโหๆทำขนาดนี้แล้วนะ มันต้องบอกว่าได้สิข้าจะพาไปส่งสิ แล้วนี้อะไร!!  ยังจะมานั่งเงียบอีก ง้อหน่อยสิเจ้าพ่อ

" นี่ ผมโกรธแล้วนะ ง้อหน่อยสิ"😤

" หึ เจ้านี่เด็กจริงๆนะ แต่... ก็ดีแล้วหล่ะ"

"อะไรดี พูดมานะ ไม่งั้นคืนนี้นอนนอกห้องเลยนะคุณเจ้าบ่าว"

" ก็ว่าไปนะเจ้า ใครบอกว่าเรานอนห้องเดียวกัน แล้วใครบอกเจ้าว่าคืนนี้เราจะนอนน่ะ"

" หมายความว่าไง นอนคนละห้องน่ะพอเข้าใจแต่ไม่นอนนี่คือ...? "😕

" ตามนั้น "

" โอ๊ย เอายาวๆได้ไหม นี่อะไร... สั้นตลอด รู้ไหมหนุ่มไทยใจงามอย่างผมชอบแบบยาวๆ ใหญ่ๆ... เอ๊ย ไม่ใช่ ไม่เกี่ยวหนิ แบบผมหมายถึงพูดอธิบายให้เข้าใจหน่อย แบบชัดเจนๆน่ะ"😅

นี่ตัวเราพูดอะไรแปลกๆออกไปรึเปล่าว่ะ หันมามองตัวเราทั้งรถเลย ลูกน้องชุดดำข้างหน้าขนาดขับรถอยู่มันยังหันมาเลย แหม ไม่ห่วงชีวิตตัวเองก็ช่วยห่วงสวัสดิภาพชีวิตน้อยๆของน้องหยกหน่อยเถอะ

" เจ้านี่พูดจา... เหมือนกันนะ ท่าทางดูเรียบร้อยดีแท้ๆ "

" ไอ้พูดจา... ของคุณคืออะไร กรุณาเติมคำในช่องว่างด้วย ผมไม่อยากเดาเดี๋ยวคุณจะหาว่าผมลามก"

" ก็ถ้าจะพูดแบบนี้ ก็ไม่ใช่ว่าเดาคำตอบไปแล้วรึไง"

" พอๆเลิกต่อล้อต่อเถียงกับผมสักที บอกมาดีกว่าจะพาไปพรุ่งนี้ หรือวนรถไปตอนนี้"

" สรุปคือต้องไปเท่านั้น? "

" ใช่สิ คุณรู้ไหมว่ามันสำคัญกับผมมากน่ะ ผมบอกเลยว่า ถ้าไม่มีมันก็ไม่มีเจ้าสาวแสนดีของคุณอยู่ตรงนี้แน่"

" ผู้มีพระคุณของเจ้า?  เช่นนั้น เคลล์ ​กลับรถไปที่ห้องพักของเจ้านกนี่ก่อน"

" ขอรับ นายท่าน"

" ฮะฮะฮะ ขอรับ นายท่าน เค้าพูดงี้ด้วยอ่ะคุณๆคุณได้ยินเหมือนผมไหม ขำอ่ะ... อ้าว ไม่ขำกันเหรอ ขอโทษครับ เงียบก็ได้... "🤐

อะไรอ่ะ ก็คนมันเส้นตื้นนี่นา มีแต่คนพูดจาโบราณๆ มันก็ต้องตลกบ้างสิ อุ๊ย แต่แบบนี้คนชื่อเคลล์นั่นก็ต้องอายมากดิ โดนหัวเราะเยาะ ทำไงดีๆหยกไม่อยากทำให้คนอื่นเสียใจ... 

" นี่ๆคุณเคลล์ หยกขอโทษนะ หยกไม่ได้ตั้งใจ คือว่าเป็นคนเส้นตื้น จริงๆนะ อภัยให้หยกเถอะ นะๆๆ"

" นี่คุณ... ช่วยผมพูดหน่อยสิ"

เจ้าพ่อบ้านั่งเงียบอยู่ได้ช่วยพูดหน่อยดิ ลูกน้องแกนะเฮ้ย ไม่งั้นจะร้องไห้แล้วนะเว้ย... และขณะที่ผมกำลังรีดเร้นน้ำจากทุกส่วนในร่างกายมาที่ดวงตา... ตั้งใจว่าจะร้องไห้ให้มันหนักๆ😢เอาให้มันตกใจกันไปเลยนั้น

" เคลล์... "

เจ้าพ่อก็เอ่ยชื่อคนข้างหน้าออกมาสั้นๆ เค้าก็ตอบรับเจ้าพ่อแล้วพูดกับผมแบบนิ่งๆว่า

" ผมไม่โกรธคุณหยกหรอกครับ แต่ที่ไม่พูดเพราะพวกเราไม่ได้รับอนุญาติให้คุยกับคุณจนกว่านายท่านจะสั่ง หรืออนุญาติให้คุย"

" อะไรอ่ะ ผมไม่ใช่นักโทษนะ ห้ามอะไรผมก็ไม่โกรธเท่าห้ามพูด ห้ามคุยนะบอกเลย"

" ถึงห้องพักแล้ว ไปเอาของที่ว่านั้นแล้วเราจะกลับกันทันทีเลย ห้ามเจ้าตุกติก... ไม่งั้นอย่าหาว่าข้าใจร้าย!! "

"... "

แค่จบประโยคห้วนๆที่เจ้าพ่อพูดผมก็เงียบจนมาถึงห้องพักเลยครับใครจะไปกล้าขัดขืนทำได้แค่พยักหน้าจนหัวแทบหลุด วิกผมขยับกันเลยทีเดียวนี่ก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่เป็นหนึ่งในความลับร้อยแปดของผม ใช่ครับทุกผมใส่วิก... 😲ใส่มานานแล้วหล่ะครับตั้งแต่ละอ่อน 16 ขวบปีได้ จนตอนนี้ คนที่รู้เรื่องก็มีแค่พ่อแม่แต่ตอนนี้ก็อย่างที่รู้กันมีแค่ผมนี่แหละที่รู้... ก็ไม่รู้นะว่าจะปิดทำไม แต่ไม่อยากให้ใครรู้อ่ะ มันอายไงไม่รู้... แต่ผมไม่ได้หัวล้านเป็นลานโล่งนะ บอกไว้ก่อนเผื่อใครคิดงั้นศรีษะผมมีผมปรกคลุมหนาแน่นดีเพียงแต่สีมันแปลกแยกนิดหน่อยเลยใส่วิกดีกว่า เพราะถ้าจะย้อมก็เสียดายสีปัจจุบันไงไม่รู้ มันรู้สึกว่าธรรมชาติๆนี่แหละดีแล้ว แต่ตอนนี้แต่งงานแล้วก็จะไม่ปิดหรอกจะบอกเจ้าบ่าวเลย... เผืี่อเค้าตกใจเซ็นต์ใบหย่าให้... คิดเรืี่องวิกไปมือผมก็ขนของต่างๆนาๆที่จำเป็นลงกระเป๋าเดินทางแบบมีล้อ ผมชอบนะมันสะดวกอะเดินลากไปมาไม่ต้องหิ้ว... และแน่นอนสามารถบรรจุของสำคัญๆของผมได้ครบทุกห่อ... ด้วย😁

" คุณหยกครับ ของสำคัญที่ว่านี่คือ... เจ้านี้เหรอครับ?! "

" อืม!  ใช่แล้ว นี่นะไม่ว่าจะมีอุปสรรคมากมายเข้ามาในชีวิตผมมากมายแค่ไหนนะ มันก็ดีกับผมเสมอ คุณค่าที่คุณคู่ควรมีไว้คู่ครัวมาม่าเองจ้า "

ผมพูดพร้อมชูซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสต้มยำกุ้งไปตรงหน้าเคลล์แทบจะกระแทกหน้าเลยก็ว่าได้

" โธ่ ผมก็นึกว่าอะไรสำคัญมากมาย "

" นี่แหละสำคัญแล้ว ถ้าหากไม่มีของกินน่ะนะ คนเราไม่ว่าใครหล่อ สวย รวย เลิศ แค่ไหนก็ตายคือๆกัน เพราะฉะนั้นของกินสำคัญ ขาดไม่ได้ๆ"

" ครับๆยังไง ไว้ไปบอกเหตุผลกับนายท่านเองเถอะครับ แล้วนั่นจะไปไหนครับ"

" ขออาบน้ำแปป เหนืีอยและร้อนมากๆ ถ้าฉันไม่ได้อาบตอนนี้ นายท่านนายต้องเป็นหม้ายตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานแน่ๆ"

" สามนาทีพอไหมครับ"

" อย่าตลกอาบน้ำนะไม่ใช่ต้มบะหมี่ถ้วย หนึ่งนาทีก็พอ... "

ผมพูดพร้อมหัวเราะออกมา เออเนาะ ลูกน้องเจ้าพ่อก็ตลกดีอ่ะ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำมาจัดการกับสารรูปตัวเองแล้วตะโกนออกไปบอกเคลล์ที่รออยู่นอกห้องนอนว่า

" รอสัก 30 นีนะ ขอสวยแปป เดี๋ยวว่าที่สามีไม่ประทับใจ"

เออเนอะ...  เรานี่ก็แรดไม่เบาเลยนะ แต่ตอนนี้หาทางหนีก่อนหละเว้ย ใครจะอยู่ให้โง่หล่ะ. รู้จักหยกน้อยไปซ่ะแล้ว... 


**............................** 

มาแล้วนะคะ ต้องการกำลังใจไว้มาเติมพลัง เม้นต์กันหน่อยน้าาาาา☺😊😁


ความคิดเห็น