email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 คุณครับ... ผมเป็นผู้ชาย!!!

ชื่อตอน : บทที่ 2 คุณครับ... ผมเป็นผู้ชาย!!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2560 19:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 คุณครับ... ผมเป็นผู้ชาย!!!
แบบอักษร

ในขณะที่บรรยากาศกำลังเป็นไปอย่างสนุกสนานสำหรับทุกคนยกเว้นผม ประตูห้องโถงสุดหรูหราของโรงแรมห้าดาวก็เปิดออกพร้อมกับมีคนจำนวนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับชุดที่ดูขัดกับงานมากๆๆ นี้งานแต่งนะเว้ย... มิใช่งานศพล่อซ่ะดำตั้งแต่หัวจรดเท้าเชียว... และทันใดนั้นก็มีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ หน้าตา... น่ากลัวเพราะมีหนวดขึ้นเต็มปรกคลุมไปซ่ะครึ่งหน้าใส่แว่นตาดำ ใส่แว่นตาดำ!! ในงานเลี้ยงตอนกลางคืนท่าจะบ้าแฮะ แต่เงียบไว้อย่ามอง อย่าสบตา อีอย่างนี้มาดเจ้าพ่อมาซ่ะเองเจ้าหนี้แน่ ใคร๊ ใคร ไปเป็นหนี้จนเค้าตามมาทวงถึงงานแต่งแบบนี้ได้ อายไปสามวันแปดวัน

" สวัสดีค่ะ คุณภูมิ ดิฉันนึกว่าหลงทางซ่ะแล้วกำลังนึกห่วงอยู่เชียว"

มนุษย์ป้าข้างผมเสนอหน้าไปยิ้มประจบเจ้าพ่อแล้วครับ สงสัยจะเจอโจทย์

" ไม่หรอก"

" เอ่อ... งั้นเรามาเริ่มงานกัน... "

ขณะที่ป้าผมเหมือนจะพูดอะไรต่อ ผู้ชายหน้าสวยข้างๆเจ้าพ่อ(ขอเรียกอย่างนี้เลยละกันนะ ง่ายดี) ก็แทรกขึ้นมาว่า

" ทางเราเตรียมทนายและเอกสารต่างๆมาแล้วครับ แค่เจ้าสาวเซ็นก็ถือว่าข้อตกลงของเราเรียบร้อยและเป็นอันจบงาน ทางเรามีงานสำคัญต้องไปต่อ ไม่มีเวลามาก " 

ป้าผมถึงกับเงิบเลยทีเดียว คิคิ สมน้ำหน้า...  ว่าแต่แล้วเจ้าสาวอยู่ไหนหล่ะ นี่ผมก็รออยู่นานแล้วนะ ไม่เห็นโผล่

" งั้นก็เชิญทางนี้ค่ะ ที่โต๊ะบนเวที "

ป้าเดินกลับมาหาผมแล้วครับหลังจากจัดแจงให้พวกเจ้าพ่อเดินไปทางเวที

" ตามฉันมาทางนี้ แล้วไม่ต้องพูดหรือถามอะไรนะ " 

เอ้า พูดก็ไม่ได้ ดีที่อย่างน้อยยังคิดในใจได้ไม่งั้นผมคงอกแตกตาย เพื่อบ้านๆท่องไว้ๆเดี๋ยวก็จบแล้ว... แต่แปลกๆนะ ทำไมเจ้าพ่อถึงนั่งเก้าอี้เจ้าบ่าวที่จัดไว้บนเวทีหล่ะ เจ้าพ่อไม่ใช่แขกเหรอ แล้วๆๆๆอย่างนี้ถ้าผมขึ้นไปก็นั่งเก้าอี้เจ้าสาวอ่ะสิ อ้าวๆทำไงอ่ะ ไม่มีใครบอกเจ้าพ่อเหรอ โอ๊ย... ทำอะไรน่าขายหน้าจริงๆ เป็นถึงเจ้าพ่อแท้ๆต้องบอกๆอย่างนี้ต้องบอกไม่ได้ๆเราเป็นคนดีไม่อยากให้คนอื่นถูกหัวเราะเยาะ พอผมเดินขึ้นไปถึงบนเวทีที่มีลุงผมยืนอยู่ข้างหลังเก้าอี้เจ้าสาว ผมก็เดินไปนั่งลง ข้างหน้าผมเป็นเอกสารสองสามแผ่นที่เป็นภาษาแปลกๆ นี่อะไรเนี่ย!!  แต่จะให้กรีดร้องว่าอ่านไม่ออกก็ไม่ได้เดี๋ยว พวกเจ้าพ่อข้างๆหาว่าโง่ต้องโชว์ๆว่าเราฉลาดอ่านออก

" คุณภูมิครับ เริ่มเลยแล้วกันนะครับ"

ลุงผมหันไปยิ้มให้เจ้าพ่อแล้วบอกเริ่มอะไรสักอย่าง เจ้าพ่อหันมามองผมนิดๆแล้วนิ่งไปพักนึงก่อนส่งเสียงในลำคอเบาๆว่า

" อืม"

พอมองใกล้ๆแบบนี้แล้วยิ่งน่ากลัวครับ เจ้าพ่ออ่ะเจ้าพ่อตัวเป็นๆแน่ๆ อย่างโหด ผมเห็นเค้าลงมือเซ็นลงไปในช่องลายเซ็นบนเอกสารภาษาแปลกๆ2-3แผ่น แบบงงๆ แล้วเลยลงมือเซ็นตามในช่องที่น่าจะเป็นผมที่ต้องเซ็นงานนี้ไม่รู้อะไรหล่ะครับเซ็นไปก่อน... รู้สึกตัวเองโง่ๆยังไงก็ไม่รู้นะ ก่อนที่ผมจะทันคิดอะไรได้เอกสารก็เสร็จเรียบร้อย ก่อนที่ทนายคนที่พวกเจ้าพ่อพามาด้วยจะพูดว่า

" เอาหละ เอกสารต่างๆก็เสร็จเรียบร้อยหมดแล้วนะครับ นับตั้งแต่วินาทีนี้ คุณทั้งสองคนคือสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฏหมายแล้วครับ ขอแสดงความยินดีด้วยครับ"

เสียงปรบมือดังก้องไปทั่วงานและดังสะท้อนไปมาในหัวผม พร้อมเสียงตะโกนแสดงความยินดีและจนตอนนี้ที่ผมนั่งอยู่ในรถคันใหญ่โตและดูหรูคันนี้มาสักพักแล้วแต่เสียงที่ว่าก็ยังไม่หายไปจากสมองผม ก่อนผมจะตบหน้าตัวเองเรียกสติแล้ว หันไปบอกคนที่นั่งนิ่งเงียบข้างๆว่า

" คุณครับ...ผมเป็นผู้ชายนะ นี่ๆจับดูเห็นไหมผมไม่มีนม "ผมพูดพร้อมกับจับมือเค้ามาแตะแรงๆที่หน้าอกตัวเอง เจ้าพ่อรีบดึงมือกลับ พร้อมขยับออกห่างผมจนไปติดประตูอีกฝั่ง อะไรไอ้ท่าทางแบบนั้น นี่คนนะไม่ใช่เชื้อโรค... ทำท่าทางซ่ะ 

" เข้าใจแล้วใช่ไหม ผมเป็นผู้ชายเหมือนคุณมีเหมือนคุณทุกอย่างเลยอ่ะ เป็นเจ้าสาวไม่ได้... เข้าใจเนาะ อ่ะโอเค ในเมื่อเข้าใจกันแล้วบอกคนของคุณให้วนรถกลับไปส่งผมที่โรงแรมที ผมคิดว่าผมคงเข้างานผิด จริงๆงานแต่งของผมอาจอยู่ห้องข้างๆ"

ผมพูดบอกเจ้าพ่อแต่เค้าก็ยังเอาแต่เงียบแล้วใช้หางตามองผมเพียงนิดแล้ว กลับไปมองตรงไปข้างหน้าอย่างเดิม อะไรว่ะ

" ผมโกรธแล้วนะ คุณรู้ไหมถ้าผมโกรธแล้วจะเกิดอะไรขึ้น ผมกล้าพูดเลยว่าคุณไม่อยากให้มันเกิดขึ้นแน่"😡

" ไฟ... รู้สึกถึงไฟ"

" เอ๊ะ... อะไร ไฟไหม้เหรอ ตรงไหนอ่ะในรถเหรอ รถไฟไหม้ ช่วยด้วย!! ช่วยด้วย... เอ๊ะ ไม่ใช่หนิ นี่คุณหลอกผมเหรอ"

ผมทุบเจ้าพ่อไปเน้นๆหนึ่งที แต่พอรู้สึกตัวจึงรีบหดมือกลับ นึกชื่นชมในความกล้าของตัวเองจริงๆแล้วสุดท้ายก็เป็นผมที่ขยับเข้าไปหาเจ้าพ่อเอง

" นี่คุณ คุยกับผมหน่อยเถอะ ผมยอมแพ้แล้วนะ ผมเบื่ออ่ะ พูดอยู่คนเดียวแบบนี้มันเหงาๆไงไม่รู้นะๆๆ"

" ข้าก็รออยู่ว่าเจ้าจะพูดไปได้ นานสักแค่ไหนแต่ก็นานจริงๆ จนแอบคิดว่าเจ้าอาจเคยเป็นนก"

" อ้า พูดแล้วๆในที่สุดก็พูดสักที น้ำตาคลอเลยอ่ะ มาทำความรู้จักกันหน่อยมั๊ยเจ้าพ่อ เอ๊ยๆไม่ใช่เจ้าบ่าวๆว่าไง อยากรู้จักเจ้าสาวของคุณหน่อยไหม"

" เฮ้อ... ว่ามาเถอะข้าเข้าใจว่าเจ้าคงจะคันมากหากไม่ได้พูดมันตอนนี้"

"แหม... วาจาคมคายเหมือนกันนะเรา บาดเลือดซิบๆเลย แต่ไม่เป็นไร ทนได้ๆ"

ผมยิ้มตาหวานเชื่อมส่งให้เจ้าพ่อของผม อิอิ พูดเองเขินเองนะเนี่ย ว่าแต่เจ้าพ่อเนี่ยพูดจาโบราณๆเนอะ อย่างกะพวกเจ้าชายหลงยุค.... 

......................

มาแบบเงียบๆ และไปแบบง่วงๆนอนก่อนนะคะทุกคนเห็นมีคนบอกรออ่าน วาแคนเลยฮึดสู้จนพิมพ์ตอนที่สองเสร็จจนได้ ขอบคุณมากนะคะ วาแคนดีใจมากเลย เชียร์กันด้วยนะ😊




ความคิดเห็น