ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ​Step Father : Ep.11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ส.ค. 2560 06:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​Step Father : Ep.11
แบบอักษร

​Step Father ep.11​

​"ถึงจะเป็นมาเฟีย แต่ก็รักเมียคนเดียว"




ผมตื่นขึ้นมาเพราะความหิวล้วนๆ ตอนนี้อยู่ที่อิตาลี่ก็ 5 ทุ่ม ครับ ตอนแรกผมคิดว่าพอผมตื่นขึ้นมา ผมต้องเห็นป๋าที่นอนกอดผมอยู่แน่ๆ แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นครับ ผมตื่นมาไม่เห็นป๋าอยู่ในห้อง ผมไม่ได้คิดอะไรมากเพราะคิดว่าป๋าอาจมีงานด่วนก็ได้ ผมเห็นแสงครับ มันลอดช่องประตูแคบๆเข้ามานิดหน่อย


ผมลงจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูอย่างเบามือ


“มีคนสกดรอยตามเมียกู?” ผมได้ยินป๋าคุยกับใครก็ไม่รู้เป็นภาษาอิตาลี่ แต่ผมก็ฟังออก เพราะ ผมเรียนภาษานี้เป็นภาษาหลัก เพราะ ตอนอยู่โรงเรียนครูให้เลือกภาษาที่จะศึกษาคนละ 1 ภาษา ตั้งแต่ ม.1 และ ต้องเรียนอาทิตย์ละ 3 ชม. ถือว่าใกล้เคียงกับวิชาหลักอื่นๆเลยก็ว่าได้ ผมเลยฟังออกและสามารถสื่อสารพูดคุยรู้เรื่อง แต่ก็ไม่ใข่แค่ภาษานี้ภาษาเดียวหรอกนะครับ


ตอนนี้ผมโฟกัสกับสิ่งที่ป๋าพูดมากกว่า


เมียป๋าก็คือผมสินะ แย่จัง โดนคนสะกดรอยตามด้วย


“อริกู?” ป๋าถามคนในสายเสียงเหี้ยม “แล้วใครวะ” ป๋าพูดอย่างหัวเสียง อาจเพราะกลัวผมเป็นอันตราย “คนของม๊า?”ป๋าถามคนในสายอีกครั้ง “แล้วใครวะไอ้ฟรัง บอกมาเร็วๆดิ” ป๋าพูดอย่างหัวเสียเมื่อไม่ได้คำตอบที่น่าพอใจ ผมก็ไม่รู้อะไรมากหรอก ได้แค่แอบฟังอยู่หลังประตู “กูจริงจัง” ป๋าถามอีก “เกี่ยวอะไรกับแมววะ” ป๋าถาม “เท่านี้แหละ ไปสืบมา” ป๋าสั่ง “พรุ่งนี้ส่ง” แล้วป๋าก็กดวางสายทันที “แมว” ป๋าเรียกผมเสียงเรียบ


 เฮ้ยย รู้ได้ไงวะ ผมสะดุ้งนิดหน่อยก่อนจะเดินไปหาป๋าที่ยืนอยู่หน้าทีวีซึ่งกำลังหันหลังให้ผมอยู่


ที่แท้ก็เงาสะท้อนในทีวีที่ทำให้ป๋าเห็นผม


“ไม่ง่วงหรอ” ผมพูดขึ้นก่อนจะโดนป๋าดึงแขน ให้ไปนั่งตรงโซฟาหน้าทีวี ป๋านั่งลง ก่อนจะดึงผมให้มานั่งตรงตักป๋า แล้วป๋าก็กอดเอวผมไว้หลวมๆเหมือนจะกลัวผมตก


“ไทม์หิว” ผมพูดเสียงเบา เพราะ รู้สึกผิดที่แอบฟังตอนป๋าคุยโทรศัพท์


“ 5 ทุ่ม” ป๋ามองนาฬิกาที่แขวนสูงขึ้นจากทีวีนิดเดียวก่อนจะหันมาคุยกับผม


“ก็ไทม์ยังไม่ได้กินข้าวเลยตั้งแต่เที่ยง ไทม์กินแต่เค้ก” พอผมพูดถึงตรงนี้ผมก็เห็นแววตาป๋าเปลี่ยนไปจากเมื่อกี้


ไปโกรธอะไรใครมาหว่า


“ร้านเค้กนั้นนะหรอ เหอะ” ป๋าพูดเสียงแน่นก่อนจะหันหน้าหนีผม


“เป็นไร” ผมถามก่อนจะจับหน้าป๋าให้หันมามองผม


“หึง” บางทีก็ตรงไป แต่ว่าเรื่องอะไรหว่า


“เรื่อง?” ผมถามป๋าในสิ่งที่ผมอยากรู้


“ไอ้เวรนั่นเป็นใคร” ป๋าถามผมพร้อมกับจ้องตาผมด้วยแววตาที่โคตรแข็งกร้าว


อ่อ สงสัยจะเป็นตอนที่ผมกำลังจะออกไปดูหนังกับพี่ๆ


“ใคร” ผมก็ถามต่อ ที่จริงก็รู้ แต่อยากกวนป๋าเล่น เหมือนที่ป๋ากวนผมไง หึ กวนซะกูร้องไห้เลยครับ กวนตีนอะนะ


“คนที่กอดคอไทม์” ป๋าพูดก่อนจะกระชับกอดให้ผมชิดเข้าไปใกล้กว่าเดิม ผมไม่รอช้า กอดคอป๋าทันทีที่เข้าใกล้กัน


“พี่แฟรงค์” ผมพูดก่อนจะมองหน้าป๋าเพื่อดูปฏิกิริยา


“ที่เคยจีบไทม์” ป๋าถามผมกลับ


ใช่ครับ ก็ผมบอกแล้วไงว่ามีอะไรผมก็บอกป๋า เล่าให้ป๋าฟังหมด ไม่มีซักเรื่องที่ป๋าจะไม่รู้มั้งนะ แต่ว่า นั้นมันเมื่อ 2 3 ปีที่แล้ว ป๋ายังจำได้อยู่หรอ


“ครับ” พอผมพูดจบป๋าก็สะบัดหน้าหนีผมทันที คิ้วหนาก็ผูกกันจนหาทางแก้ไม่เจอ แขนจากที่กอดรัดเอวผมไว้กลับไปกอดอกอย่าแง่งอน ดีนะที่ผมกอดคอป๋าไว้อยู่ ไม่งั้นมีสิทตกแน่ๆ


“เหอะ” ผมบอกตรงๆเลยนะครับ ว่าบางครั้งก็ไม่เข้าใจคำว่า เหอะ ของป๋าซักเท่าไหร่


“เป็นอะไรเนี่ย” ผมถามก่อนจะจับหน้าให้อีกคนหันมา ป๋าก็หันมามองผมอย่างว่าง่าย แต่คิ้วเข้มที่พันกันกับหน้าหล่อๆที่บูดบึ้งอยู่เนี่ย จะทำยงไงดี


“ก็บอกว่าหึงไง” ป๋าใช้น้ำเสียงที่โคตรจะเรียบตอบผม


“หึงทำไม” ผมพูกก่อนจะใช้นิ้วแตะเข้าที่คิ้วของป๋า


“ก็มันเคยจีบมึง” ป๋าบอกพร้อมกับทำเสียงฟึดฟัด จากที่เคยแทนตัวผมว่าไทม์ กลับใช้คำว่ามึงแทน ผมไม่โกรธหรอกครับ บางครั้งผมก็เคยโดน จะเป็นแค่ตอนที่ป๋าโกรธเท่านั้นครับ เพราะถ้าเป็นเรื่องอื่นๆ ป๋าไม่ใช้แน่ๆคำว่ามึงกับกูเนี่ย


“แต่พี่แฟรงค์เขามีคนใหม่แล้ว” ผมอธิบายให้ป๋าฟัง


“แต่มึงก็ไม่ควรไปไหนมาไหนกับมัน” ป๋าพูดเสียงเข้ม


“พี่หนมก็ไปด้วย” ผมพยายามพูดอย่าใจเย็น เพราะ ถ้าป๋าร้อน แล้ว ผมร้อน มันก็.. ตูม! ระเบิดสิครับ


“แต่มันสมควรไหม” ป๋าพูดอย่างเดือดๆ พร้อมกับทำเสียงไม่พอใจพอสมควร  ก็ไม่พอสมควร มันก็หนักแหละ


“ป๋าฟัง!” ผมพูดพร้อมกระแทกเสียงหน่อยๆ “ไทม์มีป๋าคนเดียว ในใจไทม์ก็มีแค่ป๋าคนเดียว ร่างกายนี้ก็เป็นของป๋า ของป๋าคนเดียวเท่านั้น ชัด?” ผมพูดพร้อมยิ้มให้คนตัวสูง ก่อนจะก้มลงไปจุ๊บป๋าเบาๆ พร้อมกับรีบผละหน้าออก


“ไทม์แม่ง” ป๋าพูดออกมาพ่อนจะหันหน้าไปอีกไทม์เพื่อหลบซ่อนใบหน้าที่แดงจัด แต่ก็ยังไม่พ้นหูที่แดงยิ่งกว่าหน้า ผมมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม

ผมไม่ชอบความดราม่าครับ มันน่าสงสาร มันน่ารำคาญ มันน่าเบื่อ มีอะไรก็เคลียกันตอนนั้นเลย ไม่ยืดเยื้อ เอาจริงๆ วันนี้ ตอนที่ผมทะเลาะกับป๋าแล้วบอกอยากอยู่คนเดียว คือ ถ้าผมพร้อมเมื่อไหร่จะไปคุยกับป๋าเอง


อยู่ๆ ป๋ากันหันมามองผมด้วยสายตาวาวโรจ ผมรู้ดีว่าป๋ามองแบบนี้จะเกิดอะไรขึ้นตามมา ผมเลยรีบลุกออกจากตักป๋าทันที แต่ป๋ากลับไวกว่า รีบคว้าเอวผมไว้ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้เตรียมประกบจูบ


โครกกกก


เสียงท้องของผมมันเลยร้องประท้วงมาหน่อยๆ และมันทำป๋าหยุดชะงักก่อนจะยิ้มขำ


“ไม่ทำแล้วก็ได้ เดี๋ยวป๋าทำให้กินเอง รอแปบนะ” ป๋าบอกก่อนจะอุ้มผมให้มานั่งข้างๆก่อนป๋าจะลุกขึ้นแล้วหายเข้าไปในครัว


ผมเหลือบมองโทรศัพท์ของป๋าเล็กน้อย เอาตรงไ ตั้งแต่มาอยู่นี่ ผมยังไม่เห็นโทรศัพท์ของผมเลย


“ไทม์อยากเล่นเกม” ผมตะโกนบอกคนในครัว


1830” ป๋าพูดออกมาเป็นตัวเลข ผมก็งงอยู่นิดหน่อย ก่อนจะถึงบางอ้อ แล้วก็หยิบโทรศัพท์ป๋าขึ้นมา รูปหน้าจอป๋าเป็นรูปปีศาจที่สุดแสนจะน่ากลัว พอผมกดรหัสลงไปแล้วมันก็เข้าได้จริงๆ วอลเปเปอร์หน้าจอของป๋าทำให้ผมต้องชะงัก ป๋าโรคจิต


มันเป็นรูปที่ผมฟุบหน้าลงบนอกของป๋าพร้อมกับรอยแดงสีกุหลายตามจุดต่างๆบนตัว ถ้าใครเห็นก็คงรู้แหละครับ ว่าผมเพิ่งโดนอะไรมา


ป๋าโรคจิต” ผมตะโกนด่าป๋าที่ตอนนี้กำลังยุ่งวุ่นกับการทำอาหารให้ผม


“ป๋าชอบ” ป๋าพูดจบก็หัวเราะออกมา


พอผมคุยกับป๋าเสร็จก็เข้าไปในไอจีทันที ก่อนจะคลิกตรงที่จะลงรูป ผมไม่ต้องเลื่อนหามากก็เจอรูปที่คิดว่าไม่ค่อยเห็นหน้าตัวเอง


'David_Bate Cat <3'

ผมลงรูปไม่ถึงนาทีกดไลค์เป็นพันแล้ว


ผมอ่าคอมเม้นเล่น คอมเม้นที่ว่ามีทั้งภาษาอิตาลี่ ภาษาไทยแล้วก็ต่างๆนานาอีกเยอะ


“อะไรฮึ นั่งยิ่มอยู่คนเดียว” ป๋าถามขณะที่เดินออกมาพร้อมกับอาหารที่ถืออยู่เต็ม 2 มือ ป๋าวางอาหารไว้โต๊ะ ก่อนจะมานั่งข้างๆผม


พอผมได้ยินเสียงป๋า ผมก็รีบเอาโทรศัพท์ป๋าซ่อนไว้ข้างหลัง


“ป่าวนี่” ผมตอบหน้าซื่อใจใส “กินๆ” ผมบอกก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้ข้างๆตัวเอง


“กินสิ” ป๋าตอบก่อนจะมองมาที่ผม แล้วเขยิบเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะใช้มือขังผมไว้ ผมหลับตารอริมฝีปากที่เริ่มขยับเข้ามา แต่น่าแปลกที่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย พอผมลืมตามา ก็เจอป๋ากำลังนั่งมองโทรศัพท์อยู่ ก่อนจะหันมาหาผม


ตอนแรกที่ทำไปก็ไม่ได้กลัวอะไรหรอกนะ แค่แกล้งเล่นเฉยๆ แต่ว่าตอนนี้ ผมกลับรู้สึกกลัวซะงั้น


“แฮร่ๆ” ผมก็ยิ้มน้อยๆไปให้ป๋า ก่อนป๋าจะยิ้มตอบแบบเดียวกันก่อนจะทำหน้าจริงจังจนผมรู้สึกกลัว


“ทำอะไรเนี่ย” ป๋าถามก่อนจะชูโพสต์ที่ผมเพิ่งโพสต์ไป เชี้ยยย คนไลค์เป็นหมื่น


“ไทม์ทำอะไร” ผม็ตอบบ่ายเบี่ยงไป


“อยากลงทำไมไม่บอกละ ป๋าจะได้เอาอีกรูปลง” ป๋าพูดจบก็จิ้มนั้นจิ้มนี่ที่โทรศัพท์ก่อนจะโชให้ผมเห็นว่าคืออะไร


รูปที่ป๋าลง เป็นรูปที่ป๋านอนกอดผมอยู่ หน้าป๋านะเห็นเต็มๆ แต่หน้าผมเห็นเพียงครึ่งหน้า ยังไม่พอ ป๋ายังแท็กผมด้วย ผมมองไปที่แคปชั่นของป๋า

'David_Bate “Il mio gatto”#mind'


Il mio gatto มันแปลว่า แมวของผม


“เฮ้ยย!” ผมตะโกนลั่นเมื่อเห็นรูป


“หึหึ กินข้าว”ป๋าพูดก่อนจะยกจานอาหารมาให้ผม สปาร์เก็ตตี้มะเขือเทศหมู


เมนูโปรด


“ป๋า” ผมเรียกป๋าหลังจากที่กินได้แค่คำเดียว ป๋าทำหน้างงว่าผมเรียกทำไม “ป๋าเป็นมาเฟียหรอ” ผมถามป๋าก่อนป๋าจะชะงักเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าลงต่ำ เพราะป๋ารู้ไงว่าผมไม่ชอบมาเฟียหรือพวกที่มีอิทธิพลแล้วไปข่มเหงคนที่ด้อกว่าตัวเองขนาดไหน


“ครับ” ป๋าพูดออกมาเสียงเบา

“นี่ผมมีแฟนเป็นมาเฟียหรอวะ” ผมพูดกับตัวเอง


“ครับ” แค่ป๋ากลับตอบรับ


“ผมพูดตรงๆนะ” ผมพูดก่อนจะเชยคางป๋าให้เงยขึ้นมาสบตากับผม “ผมกลัวและเกลียดมาเฟียมาก ป๋าก็รู้” ผมพูดออกไปตรงๆ ผมเห็นแววตาป๋าเศร้าขึ้นมาทันทีที่ผมพูดจบ “ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม” ผมพูดเสียงเบาก่อนภาพในหัวจะฉายออกมา มันเป็นภาพที่โคตรน่ากลัว ผมไม่รู้ว่าผมไปจำมาจากไหน หรือ ตอนเด็กเคยดูหนังแบบนี้อะไรรึป่าว มันเหมือนคลิปที่เปิดซ้ำไปซ้ำมา “ผมเกลียด เกลียดมากจริงๆ” ผมมองหน้าป๋าด้วยแววตาที่วาวโรจทั้งๆที่ไม่รู้ตัวเลย


ในฝันของผม ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งโดนฆ่าตายต่อหน้าต่อตาผม ผมได้ยินเสียงของใครกรีดร้อง และ ตะโกนออกมาเป็นคำว่า พ่อ! พอกระสุนนัดที่สองดัง ปัง! ผมก็สดุ้งตื่นทุกที พร้อมกับเหงื่อและน้ำตาที่ไม่รู้ว่าทำไมถึงไหล


"ป๋า..." ผมเรียกป๋าเบาๆ


“ไทม์” ป๋าเรียกผมด้วยสายตาเศร้าส้อย เสียงเรียกของป๋าทำให้ผมหลุดออกมาจากภวงความคิด


“ครับ” ผมตอบป๋า


“ขอให้ไทม์จำเอาไว้” ป๋าพูดจบก็กอดผมแน่นเหมือนกลัวว่าผมจะหลุดหายตายจากป๋าไป “ป๋าไม่สัญญาหรอกนะ ว่าป๋าจะปกป้องและดูแลไทม์ และ จะรักไทม์คนเดียว แต่ป๋าจะทำให้ไทม์เห็นเอง ว่าไทม์คือดวงใจของป๋า ไทม์คือทุกอย่างที่ป๋ามี ถึงไทม์จะไม่ใช่รักแรก แต่ไทม์จะเป็นรักเดียวและรักสุดท้ายของป๋า” พอป๋าพูดจบป๋าก็ผละออกก่อนจะจุบเบาๆที่ปากแดงรื่อๆ ป๋าบอกรักผมหรอ ป๋าบอกรักผม!


ไทม์ก็รักป๋า ถึงป๋าจะเปลี่ยนใจไปจากไทม์ ไทม์ก็จะจับป๋าล่ามโซ่ไม่ให้ออกไปหารักใหม่ของป๋า เพราะป๋าเป็นของไทม์คนเดียว” ผมมองหน้าป๋านิ่งก่อนเรา 2 คนจะหัวเราะกันออกมาโดยไม่รู้สาเหตุ


ผมขอเก็บความสุขแบบนี้ไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะ กลัวว่าวันหนึ่งทุกอย่างมันจะผิดเพี้ยนไปจากที่เราวางกันไว้


ผมกับป๋าจ้องหน้ากัน


“ไทม์รักป๋า / ป๋ารักไทม์” ก่อนเราจะพูดออกมาพร้อมกัน และหัวเราะกันออกมาอีกครั้ง


ป๋ารักผมเข้าอย่างเต็มเปา และ ผมจะทำให้ป๋ารักผมขึ้นมากกว่าเดิม สุดท้ายป๋าก็ขาดผมไม่ได้


เข้าใจตรงกันนะครับ


​...............................................................

Writer

​ขอโทษที่ไม่ได้มาอัพจ้าาาาา ไรท์เผลอหลับตาโต๊ะ!-..-

มาแล้วววววว อยากลงตอนต่อไปต่อจังง ขอโทษน้าาาา ไรท์มีีงานจ้าาาาT^T งานท่วมหัวเอาตัวไม่รอด

แฮร่ ไรท์สอบตกพระพุทธ ขอเวลาแก้หน่อยยยยย5555

แฮร่ๆ ใครต้องการดราม่าไรท์ขอโทษเด้ออ ไรท์ไม่ชอบดราม่า- - สงสารพระนาง


ความคิดเห็น