ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Step Father : Ep.10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.2k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2560 18:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Step Father : Ep.10
แบบอักษร

​Step father ep.10

"โดนตบซะเจ็บแก้มเลย"​


อิตาลี่


ทุกคนอ่านไม่ผิดหรอกครับ ตอนนี้ผมอยู่อิตาลี่จริงๆ หลังจากนั่งฮอมา จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ได้นะครับว่าการเดินทางจากกรุงเทพมาอิตาลี่ ใช้เวลาแค่ 4 ชม. เป็นไปได้ไง ผมก็งงอยู่หน่อยๆ เพราะ ปกติที่ผมอ่านหนังสือมาคือ การเดินทางจากกรุงเทพมาอิตาลี่ใช้เวลาตั้ง 6 ชม. แต่นี่ แค่ 4 ชม.เอง


ตอนนี้ผมอยู่ในเพ้นท์เฮ้าส์ของป๋าครับ ผมกำลังนั่งกอดอกอยู่เตียงแล้วหันหลังให้ป๋าอยู่ บอกเลยตอนนี้โกรธมาก ตั้งแต่ข่าวถึงตอนที่ลากออกมาทั้งๆที่กำลังจะไปดูหนัง น่าจะให้ดูหนังเสร็จก่อน


“ทำไมไม่ตอบไลน์” ป๋าถามขึ้นมาทำลายความเงียบภายในห้อง “ทำไมไม่ตอบ” ป๋าพูดขึ้นเมื่อผมให้ความเงียบเป็นคำตอบ ผมก็ยังมึนครับไม่ตอบ บอกเลยโกรธ “เป็นไร” ป๋าถามเสียงอ่อนลงมากจากเมื่อกี้ “หันมาคุยกันมา” ป๋าบอกพร้อมกับหมุนตัวให้ผมหันไปมองป๋า “เป็นไร หือ?” ป๋าถามผม


“ป่าว แค่ไม่เข้าใจอะไรนิดหน่อย” ผมตอบ


“ไหน ไทม์มีอะไรไม่เข้าใจ ถามป๋ามาซิ” ป๋าพูดเสียงนุ่มก่อนจะกอดเอวมหลวมๆ ผมใช้แขนคล้องคอป๋าซะเลย


“ตกลง ป๋ายังไงกับผม” ผมเปลี่ยนสรรพนามใช้แทนตัวเอง เพื่อให้ดูเป็นการเป็นงานขึ้นมานิดหน่อย


“ไทม์” ป๋าเรียกชื่อผม เรียกทำไมครับ ผมทำหน้าสงสัยก่อนที่ป๋าจะเฉลย “แทนตัวเองว่าไทม์ก่อน” ป๋าบอก คงไม่ชอบสินะ


“ป๋ายังไงกับไทม์” ผมถามป๋าอีกครั้ง


“ป๋ายังไงกับไทม์คืออะไรครับ?” ป๋าถามต่อ


“ป๋าทำแบบนี้ทำไม” ผมเปลี่ยนคำถาม


“แบบไหมไทม์” ป๋าถามเสียงหนัก


“ป๋ามีแฟนแล้ว” ผมเว้นวรรคให้ป๋าคิด “แล้วไทม์ละ” ผมถามป๋าก่อนจะก้มหน้าพร้อมกับคลายอ้อมแขนที่คล้องคอป๋าอยู่แล้วเปลี่ยนไปเป็นกอดเอวหนาแทน


“รู้ได้ไง” ป๋าถาม


“เหอะ” ผมหัวเราเยาะตัวเอง “เขารู้ทั้งประเทศ” ผมบอก ใช่ ป๋ากับเบลล์ไม่มีใครไม่รู้จัก แต่ผมเพิ่งมารู้ เพราะอะไรนะหรอ เพราะสัญญานั้นไง สัญญาระหว่างเรา ว่าเราจะไม่สืบหรือ ดูรูปกันก่อนจะเจอกัน แต่พอผมเจอกับป๋าแล้ว ก็ถือว่าสัญญาอันเป็นยกเลิก


“คิดว่าไง” ป๋าก็ยังคใช้น้ำเสียงปกติคุยกับผม ทั้งๆที่ตอนนี้ผมแทบจะระเบิดอยู่แล้ว


“เหมาะสมกันดี หน้าตาก็คล้ายกันก็หน้าตาดีทั้งคู่ ฐานะก็ดีทั้งคู่ เหมาะดี” ผมก็ตอบไปตามใจคิด ไม่ใช่ประชด ผมพูดจริง ถ้าป๋าจะคบกับเบลล์ก็ไม่แปลกหรอก


ถ้าผมแพ้ ผมก็หาคนใหม่ จะยากอะไร แต่ก็ไม่แน่ ผมอาจไม่แพ้ก็ได้ หวังว่านะ


“ก็ว่างั้น” ป๋าก็ตอบกลับมาเหมือนเดิม


กริ๊งๆ กริ๊งๆ


อยู่ๆก็มีสายเข้า และ มันเป็นของโทรศัพท์ป๋าด้วย ป๋าคลายกอดก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ตรงที่เดิมที่ป๋านั่งก่อนจะกดรับ


“ว่าไงเบลล์” ป๋าพูดกับคนในสายพร้อมกับมองผมไปด้วย ว้าว แฟนโทรมาตอนอยู่กับผม “อืม เวลาเดิม ห้องพี่” โห นัดกันมางี้เลยหรอ ไม่กลัวแฟนเข้าใจผิดหรอวะ “มา โอเค เจอกันตอนเย็น” แล้วป๋าก็วางสายแล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างๆก่อนจะมากอดผมเหมือนเดิม


“ไม่กลัวแฟนเข้าใจผิดหรอ” ผมถาม


“ไม่อะ” ป๋าตอบกลับอย่างไว


เหอะ คงทำจนแฟนชิน สงสัยเคยเจอมาหลายคนแล้ว ผมก็คงเป็นคนแบบพวกนั้นด้วย


“ครับ” ผมพูดจบ เรา 2 คนก็จ้องตากันอยู่ซักพัก ก่อนที่ป๋าจะโน้มหน้าลงมา หวังจะจูบ แต่โทษทีวะ อารมณ์ไม่ดี “อย่าทำ” ผมพูดออกมาและมันทำให้ป๋าชะงักเล็กน้อย


ก็เคยๆกันอยู่นี่หว่า” ป๋าพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาท


“เออ ป๋าแม่งก็เคยมาหมดแหละ” ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะควบคุมตัวเองไม่ได้ จนต้องนับ 1-10 ในใจ


“ประมาณครึ่งโรมแล้วละ” ป๋าก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแบบเดิม


“ผมก็ครึ่งโรงเรียน” ผมก็ประชดป๋าไป พร้อมกับอารมณ์ร้ายที่เริ่มปะทุขึ้นมามากขึ้นเรื่อยๆ


“อยากวะ ตอนไหนเบลล์จะมาวะ” ป๋าพูดพร้อมกับผิวปากเล่น


ผิดกับผมที่กำลังเดือดขึ้นเรื่อยๆ


“ออกไปรอข้างนอกสิ ทนไม่ไหวจริงๆก็มือครับ” ผมใช้น้ำเสียงที่คิดว่าเฉยที่สุดตอบไป


“ก่อนจะมือขอไทม์ก่อนได้ไหมละ” ป๋าพูดก่อนจะเลียริมฝีปากตัวเองพร้อมกับประโยคต่อมาที่ทำให้ผมโคตรขึ้น “ยังไงก็ซื้อมาแล้วขอใช้ให้คุ้มหน่อย” ป๋าพูดติดตลก พร้อมโน้มหน้าลงมาจะจูบผมเหมือนเดิม


ซื้อหรอ เหอะ ผมก็คงเป็นได้แค่ ​อีตัว สินะ


เพี๊ยะ!


หน้าป๋าหันไปตามแรงตบของผม


“ป๋าแม่งเลว ฮึก” พร้อมกับน้ำตาที่อดกลั้นมาหลายวัน “แค่บอกไม่รักก็จบ ฮึก มันเจ็บนะเว้ย ฮือออ” ป๋าที่เมื่อกี้หันหน้าไปตามแรงตับของผมชะงักเล็กน้อยเมื่อหันมาแล้วพบกับน้ำตาที่นองเต็มหน้าผมไปหมด “มีแฟนแล้วยุ่งกับไทม์ทำไม ฮึก ทำไมวะ ฮือออ” ผมระบายออกมาเสียงดังลั่นห้อง ผ่านม่านน้ำตา ผมเห็นป๋ากำลังนั่งช็อกค้างกับสิ่งที่เห็น “ซื้อไทม์หรอ ไทม์คงเป็นได้แค่นั้นสินะ ฮึก ไทม์มันไม่มีค่าอะไรเลย” เหมือนป๋าจได้สติก็รีบมากอดผมพร้อมกับจูบลงบนเรือนผมนุ่มของผม


“ป๋าขอโทษ” ป๋าพูดออกมาเสียงเบา ผิดกับผมที่ร้องไห้เสียงดังคาอ้อมอกป๋าและทำได้เพียงจิดเล็บลงบนแขนป๋า


“อย่ามากอดไทม์” ผมสะบัดตัวออกจากป๋า ก่อนจะวิ่งออกจากห้องนอนแล้วเข้าไปอีกห้องที่ไม่รู้ว่ามันคือห้องอะไร


ปัง!


ผมปิดประตูเสียงดังแล้วรีบล็อกห้องทันที ได้ยินแต่เสียงป๋าที่ทุบประตูห้อง


“ไทม์ เปิดประตูให้ป๋าหน่อย” ป๋าพูดพร้อมกับทุบประตูห้องดังปังๆๆ


“ไม่ ไทม์ไม่มีค่าอะไร ฮึก ให้ป๋ากอดหรอก” ผมประชดออกไป “ไปซะ ไทม์อยากอยู่คนเดียวซักพัก” ผมบอกกึ่งสั่ง


“ไทม์ นะคะ นะคนดีของป๋า ป๋าขอโทษ เปิดประตูมาคุยกับป๋าหน่อย ป๋าไม่ได้ตั้งใจ ป๋าแกล้งเล่นเฉยๆ ไทม์ ป๋าขอร้อง” ป๋าพูดจบผมก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรมาอีกไม่ว่าจะเป็นเสียงป๋าหรือเสียงทุบประตู


คงไปแล้วสินะ


ผมชันเข่าขึ้นก่อนจะซุกหน้าตรงเข่าก่อนจะร้องไห้ออกมา สุดท้ายป๋าก็เห็นน้ำตาของผม


พอสติผมเริ่มเข้าร่องเข้ารอยผมก็ลุกขึ้นพร้อมกับเดินวนไปทั่วห้อง


ห้องทำงานป๋า


ผมเดินดูไปเรื่อยๆ ป๋ามีหนังสือเยอะจัง ทั้งเครื่องดนตรีอีกหลายชนิด ผมเดินไปเดินมา แล้วไปหยุดอยู่ตรงโต๊ะทำงานป๋า ผมนั่งลงที่เก้าอี้ของป๋า กลิ่นป๋ายังติดอยู่เลย ฉับพลันผมได้กลิ่นป๋า ผมก็เริ่มอยากร้องไห้ขึ้นมาอีก


ผมนั่งที่เก้าอี้ทำงานป๋านานแค่ไหน ผมไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีตอนที่มีคนมาเคาะประตูห้องที่ผมอยู่ในขณะนี้


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“บอกแล้วไงว่าอยากอยู่คนเดียว” ผมตะโกนออกไปเพราะคิดว่าเป็นป๋า


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“ไทม์อยากอยู่คนเดียว” ผมตะโกนออกไปอีก ก่อนจะหันหลังให้กับประตู


แกร็ก!


ผมรีบหันไปตามเสียงทันที ดูเหมือนว่าคนข้างนอกจะมีกุญแจแล้วไขเข้ามาเมื่อเห็นว่าผมไม่มีทางเปิดแน่ๆ ตอนแรกผมคิดว่าป๋าเป็นคนเปิดเข้ามา แต่ไม่ใช่ คนที่เห็นกลับเป็น เบลล์ แฟนสาวของป๋า เบลล์ที่เข้ามาในตัวห้องแล้ว ยังไม่ลืมที่จะปิดประตูห้องแต่ไม่ได้ล็อกห้องแต่อย่างใด


“เบลล์” ผมพูดชื่อเธอคนนั้นออกมา ก่อนจะหันหน้าหนี


“หวัดดีไทม์ไม่ได้เจอกันนานเลย” จากที่ตอนแรกผมคิดว่าเธอจะทักผมเป็นภาษาอิตาลี่ แต่ไม่ใช่ เธอกลับทักผมด้วยภาษาไทย!


“ไม่ต้องห่วง ผมคืนป๋าให้คุณแล้ว” ผมบอกเธอ เพราะ คิดว่าที่เบลล์เข้ามาหาผม เพราะเรื่องนี้แน่ๆ


“เบลล์กับพี่เดฟไม่ได้คบกัน” ผมหันไปทันทีที่เธอพูดจบ


“แล้ว..” ผมที่ยังพูดไม่จบ เบลล์ก็พูดขึ้นมาเสียก่อน


“มานั่งก่อนมา เบลล์จะเล่าให้ฟัง” เบลล์เดินเข้ามาหาผมก่อนจะลากผมไปนั่งโซฟาตัวใหญ่ที่สามารถใช้นอนได้


“เบลล์ไม่ต้องห่วง ผมคืนป๋าให้เบลล์แน่นอน” ผมพูดออกไปอย่างใจคิด


“เอะ! อะไรของไทม์เนี่ย เบลล์ก็บอกว่าไม่ได้คบกับพี่เดฟไง” เบลล์ทำเสียงจุ๊จิอย่างไม่ค่อยพอใจ


“งั้นมีอะไร” ผมถาม


“จะมาเล่าเรื่องเบลล์กับพี่เดฟให้ฟัง” เบลล์บอก “ห้ามขัด” เบลล์สั่งผมเพราะ กลัวว่าผมจะขัดเธอพูด ก็คงจะใช่ “เบลล์บอกเลยนะ ว่าเบลล์รักพี่เดฟมาก ก.ไก่ล้านตัว” เขาเริ่มเรื่องกันงี้หรอ “ไทม์รู้ไหม พี่เดฟเหมือนเทวดาสำหรับเบลล์เลยแหละ ถึงพี่เดฟจะเป็นมาเฟียที่ใครๆต่างก็บอกว่าเหี้ยม ไม่มีใจ ในวงการด้านมืดอะนะ แต่นั้นแหละ ทุกคนรู้จักพี่เดฟในนามนักธุรกิจ ไทม์อาจจะยังไม่รู้นะ ว่าพ่อพี่เดฟมีเมียน้อย แล้วเมียน้องของพ่อพี่เดฟ คือแม่เบลล์เอง” เบลล์พูดถึงตอนนี้แล้วเงียบไป ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจพูดต่อ “แม่เบลล์กับพ่อพี่เดฟรักกัน แล้วก็มีเบลล์ แม่เบลล์เป็นดาราดัง ใครๆก็รู้จัก แต่กลับมาท้องกับพ่อ แม่รับไม่ได้เกือบจะทำแท้งหลายครั้ง เพราะ กลัวมีคนรู้แล้วจะอับอาย แต่สุดท้ายแม่ก็หนีไปต่างประเทศไปคลอดเบลล์แล้วก็เลี้ยงเบลล์อยู่นั้นจนเบลล์อายุได้ 5 ปี แม่เบลล์ก็ตาย เพราะ มีคนลอบฆ่าแม่ ฮึก” เบลล์เล่าถึงตอนนี้ก็ร้องไห้ออกมา “เบลล์ก็เกือบจะตายตาแม่ไป แต่แล้ว ก็มีผู้ชายคนหนึ่งมาช่วยเบลล์เอาไว้ รู้ไหมใคร” เบลล์หันมาถามผมทั้งน้ำตา


“ป๋า” ผมพูดเสียงเบาหวิว


“ใช่แล้ว เก่งนะเนี่ย พี่เดฟเป็นผู้ช่วยชีวิตเบลล์เลยละ แล้วเบลล์มารู้ทีหลังว่าเบลล์มีพี่ชาย แล้วพี่ชายเบลล์ก็คือพี่เดฟ” อะไรนะ ผมทำหน้าเหวอทันที “ตกใจละสิ แต่มันคือเรื่องจริง พี่เดฟคือพี่ชายเบลล์ พ่อรู้ด้วยว่าพี่เดฟรู้ว่าเบลล์เป็นน้องสาว แต่แม่พี่เดฟไม่รู้ พี่เดฟกับพ่อเลยช่วยกันปิดเรื่องเบลล์ เบลล์ที่ทำงานในวงการแสงสีตั้งแต่เด็กพอโตขึ้นก็เริ่มมีคนรู้จักเบลล์เพิ่มมากขึ้น พี่เดฟกลัวคนขุดเรื่องและกลัวแม่พี่เดฟรู้ว่าเบลล์เป็นลูกอีกคนของพ่อ เลยสร้างข่าวว่าคบกัน” ผมที่เข้าใจทุกอย่างก็เริ่มรู้สึกผิดที่ไปตบหน้าป๋าอย่างนั้น “พี่เดฟรักไทม์มากนะ” อยู่ๆ เบลล์ก็เปิดเรื่องผมกับป๋าขึ้นมา


“ผมว่าเบลล์เข้าใจผิดแล้วมั้ง” ผมบอกเพราะไม่เชื่อหรอกว่าป๋าจะรักผม


“ก็ลองถามดูสิ พี่เดฟรออยู่ในห้อง” เบลล์บอกผมพร้อมกลับลุกขึ้นก่อนจะดึงผมให้ลุกขึ้นตาม “ไทม์โชคดีมากนะ ห้องส่วนตัวพี่เดฟอะ รายนั้นไม่ให้ใครเข้าเลยนะนั้น.” เบลล์พูดก่อนจะขยิบตาข้างหนึ่ง


“ขอบคุณมากเบลล์” ผมบอกเพราะผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ จะมีซักกี่คนที่จะเล่าให้คนอื่นฟังและยอมรับว่าตัวเองเป็นลูกเมียน้อย


ผมหยุดอยู่หน้าห้องส่วนตัวป๋าอยู่ซักพัก คิดอยู่ว่าจะพูดขึ้นว่าไงก่อนดี ช่างเหอะ เปิดเข้าไปเลย


แอดดดด


ผมค่อยๆเปิดประตูเบาๆ แต่เสียงมันไม่เบาให้นี่สิ


ภาพที่ผมเห็นคือป๋ากำลังนอนก่ายหน้าผากอยู่ พอป๋าได้ยินเสียงประตูห้องเปิด แล้วเห็นว่าผมเป็นคนที่เปิด ป๋าก็รีบลุกแล้วเข้ามากอดผมทันที ยังไม่ลืมที่จะใช้เท้าปิดประตู


“ป๋าขอโทษครับ” คำแรกที่ป๋าพูดออกมาคือขอโทษ ซึ่ง เรื่องนี้ป๋าไม่ผิดเลยวะ คนที่ผิดคือผมเอง


“ไทม์ขอโทษครับ ที่ไม่ฟังป๋าเลย” ผมพูดพร้อมกับซุกหน้าลง อยู่ๆผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยอยู่บนอากาศทั้งๆที่กำลังกอดป๋าอยู่ก็ตาม


รู้สึกเหมือนหลังจะโดนเตียง


ป๋าวางผมลงบนเตียงอย่างนิ่มนวล พอผมเป็นอิสระจากกอดป๋าแล้ว ผมก็ยันตัวเองขึ้นแต่ป๋าก็ไม่ปล่อยให้ผมได้ทำอย่างนั้น ขึ้นคร่อมผมทันที


หน้าป๋า แดงเป็นรอยมือ สาเหตุ.. จากผม


ผมใช้มือสัมผัสตรงนั้นเบาๆ


“ขอโทษครับ” ผมล็อกคอป๋าให้เข้ามาใกล้ๆ แล้วหอมแก้มข้างที่ผมตบป๋าทันที “เจ็บไหม” ผมถามเมื่อผละออกจากแก้มมป๋า


“ฮืออ ป๋าเจ็บจังเลยอ่าา” ป๋าพูดเสียงอ่อย พร้อมกับล้มตัวตอนเต็มตัวและกอดเอวผมไว้


“เจ็บก็นอนครับ” ผมพูดเสร็จก็หันไปมองนาฬิกาตรงโต๊ะหัวเตียง ถ้าเป็นประเทศไทยก็ 3 4 ทุ่มแล้ว แต่ที่นี่ ก็จะประมาณ 4 5โมงเย็น


“ครับ” ป๋าตอบกลับมาก่อนจะซุกหน้าเข้าที่ซอกคอขาวของผม


ผมรู้สึกปวดหัวปวดตานิดหน่อย อาจะเพราะร้องไห้มากไปหรือไม่ก็ไม่คุ้นกับเวลาและอากาศของอิตาลี่ เอาจริงๆนะ ผมง่วงมากเลยไม่ได้ถามเรื่องที่เป็นมาเฟีย


งั้นผมนอนดีกว่า


“ฝันดีครับปีศาจของแมว” ผมบอกฝันดีป๋าก็จะจับมือป๋ามาจูบแล้วก็จับไว้อย่างงั้นตลอด


ถึงจะอึดอัดหน่อย แต่ก็อบอุ่น



...................................................

​Writer

​วันนี้มาดึกนบอกเลยยย5555 

ซอรี่น้าาาาา ฟังเพลงแม่ๆเพลินไปหน่อย ฮะ ฮะ ฮอลิเดย์ ฟานสวยมากเฟร่ออ

เราจะติ่งไปด้วยกัน5555 ไรท์ติ่งเยอะมากนะบอกลเอออ555 คุยได้ทุกวงนาจ้าาาา

ความคิดเห็น