ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Step Father : Ep.8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2560 21:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Step Father : Ep.8
แบบอักษร

Step Father Ep.8

​"ก็สายเปย์"

TimeLine Talk


“ไทม์ ไทม์” ผมที่กำลังหลับอย่างสบาย? แต่ก็ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่หรอก อยู่ๆ ก็มีคนสะกิดให้ผมตื่น


“อื้อออ” ผมครางออกมาอย่างรำคาญ


“ป๋าจะกลับแล้วนะเฮ้ย” คนที่ปลุกผมพูดขึ้น


ป๋า? กลับ?


เฮ้ยย วันนี้ป๋ากลับ


“เฮ้ยย!!” พอสมองผมเริ่มปะติดปะต่อได้แล้วก็ร้องตะโดนออกมา


โป๊ก!


เป็นเพราะผมรีบลุกขึ้นไวไปหน่อย หัวเลยโดนชนกับหัวของคนที่คร่อมตัวเองอยู่


“โอ้ยย” ป๋าตะโกนออกมาอย่างเสียงดังด้วยความความเจ็บปวด ภาพที่ผมเห็นตรงหน้าคือ ป๋ากำลังนั่งกุมหน้าผากตัวเองอยู่


ตอนนั้นผมลืมความเจ็บปวดไปเลย แล้วรีบลงจากเตียงไปหากล่องปฐมพยาบาล พอเจอแล้ว ก็รีบวิ่งมาดูป๋าที่เตียง


“ไหนไทม์ดูหน่อยดิ” ผมพูดกับป๋าแล้วดึงมือป๋าออกจากหน้าผากทันที


โห ทั้งบวมทั้งแดงและอีกไม่นานคงจะเขียวเป็นแน่


“ไทม์ขอโทษครับ” ผมบอกขณะที่กำลังทายาหม่องลงบนหน้าผากที่นูนนิดๆของป๋า


“ไงเรา รีบจังเลยนะ” ป๋าแหย่ผมเล่น  มันใช่เวลาไหม


“ไทม์ขอโทษนะครับ” ผมพุดจบก็จูบเข้าที่หน้าผากนูนๆของป๋า ป๋าชะงัดไปเล็กน้อยแต่ก็ยังให้ผมจูบอยู่นาน


เหมือนจะเย็นๆที่ปากแฮะ ฮ่าฮ่าฮ่า ยาหม่องทำพิษ


“ไม่เป็นไรหรอก ไทม์ให้ยาวิเศษกับป๋าแล้วนี่” ป๋าบอกแถมยังทำหน้ากรุ่มกริ่มอีกด้วย


“กี่..” ผมยังพูดไม่จบ


รีบกลับมานะครับป๋า อ่าา รีบกลับมานะครับป๋า อ่าา


ดะ.. เดี๋ยวนะ น.. นั้นมันเสียงของผมมเมื่อคืน ให้ตายสิป๋า มันยังติดเสียงครางผมด้วยนี่สิ


พอผมได้ยินเสียงริงโทนสายเรียกเข้าของป๋าผมก็หันไปมองค้อนป๋าทันที ป๋าทำหน้าแหยะๆก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ตรงโต๊ะข้างหัวเตียง


ผมเห็นป๋าชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันมามองผมด้วยสีหน้าไม่สู้ดี ก่อนจะเดินออกไปข้างนอก ยังไม่วายปิดประตูด้วย


อะไรวะ ทำไมต้องไปคุยข้างนอกด้วย ไม่เข้าใจ ปกติป๋าจะโชเบอร์คนที่โทรมาให้ผมดูก่อนจะคุยกัน โดยให้ผมได้ยินด้วย


จะว่าไป มีครั้งหนึ่งมีคนไลน์มาหาป๋า แล้วพอดีโทรศัพท์ป๋าอยู่ข้างๆผม ผมเห็นนะ คนที่ส่งมาเป็นผู้หญิงแล้วเธอคนนั้นก็ส่งมาว่า รีบกลับ คิดถึง ผมก็ไม่ได้คิดไรมาก คิดว่าเป็น fc ป๋า เห็นที ต้องสืบหน่อยแล้ว


แต่ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ววะ ผมหันไปมองนาฬิกาที่หัวเตียง


ตี 5 กว่าๆแล้ว


พอผมเห็นเวลาเท่านั้นแหละ รีบลงจากเตียงทันที แต่พอเท้าถึงพื้นเท่านั้นแหละ เจ็บตัวเลยจ้า


ตุบ!


ล้มทันที แข้งขาไม่มีเรี่ยวไม่มีแรง


เหมือนคนข้างนอกจะได้ยินเสียง เพราะผมฟังจากเสียงวิ่งของป๋ากำลังเข้ามาในห้อง ผมเลยรวบรวมแรงฮึดสุดท้าย วิ่งเข้าห้องน้ำทันที


ก็แบบ ไม่อยากรบกวนป๋าคุยกับคนสำคัญ


“ไทม์ เป็นไรมากไหม” เสียงของป๋าดังออกมาจากข้างนอก เสียงของป๋าปนด้วยความเป็นห่วง


ไม่อยากได้ยินเสียงป๋าเลยวะ ตอนนี้แบบ ความรู้สึกมันตีวนไปหมด มันกลัว กลัวว่าตัวเองจะไม่ใช่คนๆนั้นของป๋า กลัวว่าป๋าทำแบบนี้เพื่อให้เราเป็นที่ระบายความใคร่ กลัวเราไม่ใช่ตัวจริง


“ไม่!”ผมหลงตะเบียงเสียงออกไป


“ไทม์!” ป๋าเลยตะเบ็งเสียงกลับมา และมันทำให้ผมเสียเฟล


ช่างแม่ง อาบน้ำ


ผมปัดความคิดทุกอย่างออก ก่อนจะโฟกัสเรื่องการอาบน้ำแทน


15 นาที


ผมไม่ใช่คนที่อาบน้ำนานจริงๆนะครับ เท่านี้แหละพอดี


ลืมไปเลย ผมลืมชุดอยู่ข้างนอก พอคิดได้แบบนั้น ผมเลยนุ่งผ้าเช็ดตัวที่พันแค่ท่อนล่างแล้วเดินออกจากห้องน้ำทันทีโดยไม่สนสายตาของป๋าที่มองมาจากปลายเตียงที่ๆป๋านั่งอยู่


ผมไม่สนหรอว่าป๋าจะทำอะไร หรือ อะไรยังไงกับใครก็ช่าง


ยังไงป๋าก็ต้องเป็นของผม คนเดียว :')


พอผมหาเสื้อผ้าที่จะใส่ไปส่งป๋าเสร็จก็เปลี่ยนทันที เปลี่ยนหน้าตู้เสื้อผ้านั้นแหละ จำเป็นต้องอายไม่ ก็ไม่


ก็เห็นกันมาหมดแล้วนี่


หมับ!


อยู่ก็มีคนกอดผมจากด้านหลัง


“ป๋าจะกลับแล้ว ดูแลตัวเองดีๆนะ” ป๋าพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนหลง


โทษที ใช้ไม่ได้กับผมตอนนี้วะ


“ครับ” ผมก็ตอบพร้อมแกะมือป๋าออก ก่อนจะใส่เสื้อที่เหลือแค่ตัวเดียวที่ยังไม่สวมใส่ “ไปอาบน้ำได้แล้วครับ อีก 1 ชม.เครื่องออก” ผมบอก ป๋าก็พยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปห้องน้ำ


10 นาที


ผมรู้ว่าตอนนี้ป๋ากำลังหาเสื้อผ้าอยู่ ทั้งๆที่หันหลังให้กับห้องน้ำ เพราะ ผมได้ยินเสียงเปิดตู้เสื้อผ้า


แล้วก็ได้ยินเสียงตู้เสื้อผ้าปิด พร้อมกับรู้สึกถึงเตียงยุบ แล้วก็แรงกอดรัดจากข้างหลัง


“ป๋ามีอะไรจะให้ หลับตาก่อน” ป๋ากระซิบข้างหู “หลับตาสิ” พอป๋าเห็นว่าผมไม่ทำตามที่บอก ป๋าก็ดุเบาๆ แถมยังคงความนุ่มนวลภายในเสียง พอเห็นป๋าดุเท่านั้นแหละ รีบหลับทันที รู้สึกเย็นๆที่คอเลยลองจับดู


สร้อยคอ?


“ลืมตาได้” ป๋าบอกด้วยน้ำเสียงที่โคตรร่าเริง


ผมหยิบสร้อยที่คอขึ้นมาดู


ปีศาจแมว?” ผมถามป๋า


“ใช่” ป๋าตอบ “ป๋าสั่งทำพิเศษเลยนะนั้น อย่าทำหายละ” ป๋าบอก ผมเลยหันไปทางป๋า เห็นป๋ามองผมด้วยสายตารักใคร่


“ครับ” ผมตอบด้วยน้ำเสียงออกดีใจเล็กๆ


“ป๋ามีอะไรจะให้อีก” ป๋าบอกก่อนจะยื่นกล่องของขวัญเล็กๆกล่องหนึ่งมาให้ผม


ผมเลยรับมันไว้อย่างนิ่งๆ พอเปิดเท่านั้นแหละ ผมอยากกรี๊ดให้สุดเสียง


ในนั้นมีกุญแจรถ subaru brz ที่บนว่าอยากได้อยู่นานกลับแบล็คการ์ดหนึ่งใบ


เชี้ยย ป๋าสายเปย์


“สีแดง?”ผมถามป๋า พอเห็นว่าป๋าพยักหน้าเท่านั้นแหละ ผมรีบวิ่งไปที่ระเบียงทันที นั้นไง เจอแล้ว! โอ้ยน้องแรดของแม่ จากเรดกลายเป็นแรดแล้วครับ


“ชอบไหม” ป๋าถามขณะที่เดินมาหาผม


ผมหลยหันหน้าไปหาป๋าพร้อมผงกหัวหลายๆครั้ง


ผมสอบใบขับขี่เพราะมันเลยนะเนี่ย คือชอบจริงๆ แต่เพราะไม่ค่อยมีเงินเลยไม่ซื้อ คิดเอาดิ 2 ล้านกว่าอ่ะ รถอีกรุ่นที่ผมชอบ Toyota 86 เลยครับ เขาว่ากันว่า น้องแรดกับ 86 เป็นรถแฝดกัน แต่เพราะน้องแรดไม่แพงเท่า 86เลยเอา น้องแรดนี่แหละ แต่หลังเรีนจบเท่านั้น แต่นี่อะไร ป๋ามาหาอาทิตย์เดียวได้ตั้งรถได้ตั้งแบล็คการ์ด ว่าแต่ เท่าไหร่วะ


“แบล็คการ์ดเท่าไหร่” ผมถามป๋า


“ไม่จำกัด”ป๋าพูดด้วยท่าทางเฉยๆ


“เฮ้ย!!” ผมจะโกนออกมาอย่างตกใจ ทำหายนี่ ซวยแน่ๆT^T


แต่ไม่จำกัดนี่มันก็เยอะไปไหมวะ เอาคืนให้ป๋าดีไหม


“ให้แล้วไม่รับคืน” ป๋าพูดเหมือนเดาใจผมออก “จะไปกันยัง” ป๋าถามก่อนจะจับแขนผมให้ออกมาตามป๋า แต่ผมก็ยังไม่ลืมหยิบกุญแจรถแบล็กการ์ดกับกระเป๋าออกมาตาม


“ป๋าขับ” ป๋าบอกเมื่อเราถึงที่จอดรถกันเรียบร้อยแล้ว ก่อนลงมา ป๋าบอให้ลูกน้องตามมาเฉยๆ เพราะ วันนี้ป๋าขับรถไปเอง รถที่ป๋าจะขับคือ


แทแด น้องแรดนั้นเอง


แหม คงจะดีใจจนน้ำมันสั่นเลยละสิ มีคนขับเป็นป๋า


อ้าว กูหึงรถหรอวะ ฮ่าฮ่าฮ่า ประสาทแล้วเว้ย


สนามบิน Y


ตอนนี้ผมกับป๋ามาถึงสนามบอนเรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้ก็ 6 โมงกว่าแล้ว ป๋าต้องขึ้นเครื่องแล้วสินะ ไม่อยากให้ป๋าไปเลย


ป๋าตอนนี้บอกเลยหล่อมาก ใส่แว่นดำ แถมใส่สูท รอบๆเรามีพวกการ์ดชุดดำกันเต้มไปหมด ความรู้สึกเหมือนมาเหียหน่อยๆ แต่ก็ไม่หน่อยอะ


“เดวิด เครื่องจะขึ้นแล้ว” ฟรานส์โก้ หรือ ฟรัง เลขาคนที่โคตรรสนิทของป๋า ที่ไม่เรียกป๋าว่าคุณเพราะ 2 คนนี้สนิทกันมากกกก! จนนึกว่าชอบกันอยู่ละ


“เออ แปบ” ป๋าพูดกับพี่ฟรังก่อนจะเดินมาหาผม แล้วก็จูบผม จูบผมท่ามกลางคนมากหน้าหลายตา ท่ามกลางการ์ดชุดดำนับ 10 คน


โอ้ย อีป๋า ไทม์เขิน


“กูเบื่อ” ผมได้ยินพี่ฟรังบ่นเบาๆก่อนที่ป๋าจะผละปากออก


“พวกมึงสองคนเฝ้ามันดีๆละ อย่าให้ไปซนไปแรดกับใคร ถ้าเป็นมันเป็นอะไรหรือไปไหนกับผช. 2 ต่อ 2 พวกมึงรู้นะอะไรจะเกิดขึ้น” ป๋พูดด้วยน้ำเสียงที่โครจะเย็นและน่ากลัว ผิดกับตอนที่พูดกับผม


“ป๋าไปแล้วนะ” ป๋าพูดดจบก็หันมาขยี้หัวผมก่อนจะฉีกยิ้มหว่นก่อนเดินนำพี่ฟรังและพวกการ์ดคนอื่นๆไป ยังไม่ลืมที่จะคืนกุญแจรถให้ผม


“กลับเลยไหมครับ” พี่ชายชุดดำคนหนึ่งถาม


“กินข้าวกันก่อนไหมครับ ผมเลี้ยง” ผมบอกพร้อมทุบอกตัวเองเบาๆประมาณว่า มื้อนี้ป๋าเลี้ยง


“จะดีหรอครับ” พี่คนหนึ่งถามขึ้น


“ขัดผมหรอ” ผมลองใช้น้ำเสียงหงุดหงิด


“มะ..ไม่กล้าครับ” พี่ 2 คนนั้นกลับตอบมาด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น


“ฮ่าฮ่าฮ่า ผมล้อเล่น ไปกันเถอะ” พูดจบผมก็เดินนำพี่ชายชุดดำเพื่อไปหาดูว่าร้านไหนว่างแล้วก็เข้าร้านนั้นทันที


ร้านไทยไทย


“ฮ่าฮ่าฮ่า พวกพี่ไทยแท้ทั้งคู่เลยจริงๆดิ” ผมถามเมื่อรู้ว่าชื่อทั้ง 2 คนชื่อว่าอะไร


“คุณไทม์เบาๆสิครับ” พี่โต้งห้ามผมเบาๆ


“ขอโทษครับ” ผมพูดเสร็จก็หันไปมองพี่หิน ที่โฟกัสเรื่องกินอยู่ตอนนี้


G : เรามาดูข่าวต่างประเทศกันดีกว่า


ผมไม่รู้นะครับ ว่าอะไรดลใจให้ผมหันไปมองทีวีจอใหญ่ตรงกลางร้าน


G : วันนี้ดิฉันได้ยินข่าวกระซิบจากต่างประเทศมาค่ะ

B : เรื่องอะไรครับ

G : ก็ที่เบลล์หรือเบลล่านางแบบสาวดาวรุ่งจะไปรอรับหนุ่มรู้ใจที่สนามบินนะสิค่ะ

B : ใครครับ

G : คุณเดวิดไงค่ะ ก็คนที่ได้ฉายาว่า ‘นักธุรกิจหนุ่มมดลูกสั่น’

B : ที่เพิ่งกลับไทยวันนี้นะหรอครับ

G : ใช่ค่ะ


ผมได้ยินแบบนั้นเลยรีบหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงทันทีแล้วเซิร์ชหาคำว่า เดวิด เบลล์ ผมเลื่อนๆดูหัวข้อแถบแต่ละแถบ


เบลล์นางแบบดาวรุ่งควงนักธุรกิจหนุ่มเดวิดออกงาน

เผยโฉมแฟนเดวิดนักธุรกิจหนุ่ม เบลล์

ภาพหลุดเดวิด เบลล์ เข้าโรงแรม

เพื่อนฝ่ายหญิงเป็นพยาน เดวิดมารับเบลล์จริงๆ

เบลล์ เดวิล ไม่ออกมาตอบโต้ข่าว คาด เรื่องจริง


ผมอ่านไปเจ็บไป ทำไมผมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยวะ!!


“ฮืออ” ผมปล่อยโฮออกมา ไม่เกรงใจ 2 คนที่นั่งกินข้าวอยู่


“เหี้ยแล้วไง” พี่ฟินพูดออกมาเสียงดัง


“โดนฆ่าตายแน่” พี่โต้งพูดตามมา


เหอะ พวกพี่ไม่โดนหรอก แต่ป๋าแม่งจะโดน ผมนี่แหละ จะฆ่าป๋าเอง


.......................................................

Writer

ขอโทษที่มาช้าจ้าาาาา

มาแล้วเน้ออออออออ ป๋านี่มีแต่เรื่อง แต่เรื่องนี้จะเป็นยังไง มาติดตามไปพร้อมกันดีกว่าเน้อะ

ติชมได้จ้าาาาาา


ความคิดเห็น