นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายหื่นฮา เป็นแนวใหม่ที่ไม่เคยเขียนเหมือนกัน หวังว่าคนอ่านคงจะชอบนะคะ อัพไม่เป็นเวลาค่ะ สุดแต่ว่าจะว่างตอนไหนและปั่นทันรึเปล่า แรกๆ คงอัพได้ทุกวัน แต่หลังจากหมดสต็อกแล้วอาจต้องรอกันบ้างนะคะ อย่าด่ากันล่ะถ้าอัพช้าหรือหยุดอัพไปบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ^ ^

สงครามใต้โต๊ะ (กลาง) อร๊างงงง สงครามอะไรแบบนี้

ชื่อตอน : สงครามใต้โต๊ะ (กลาง) อร๊างงงง สงครามอะไรแบบนี้

คำค้น : อร๊างงงงง NC

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 83.6k

ความคิดเห็น : 60

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2560 18:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สงครามใต้โต๊ะ (กลาง) อร๊างงงง สงครามอะไรแบบนี้
แบบอักษร

"ปล่อย" สัตตบงกชพยายามทำเสียงดุ ทว่าบุญฤทธิ์ไม่ใส่ใจ เขายึดข้อเท้าเธอเอาไว้มั่นและหญิงสาวก็ขัดขืนอะไรไม่ได้มากเนื่องจาก...เนียนเดินออกมาจากห้องครัวอีกครั้งพร้อมเค้กผลไม้ที่บุญฤทธิ์ซื้อมา

เค้กนั้นขนาดสองปอนด์ ตกแต่งด้วยผลไม้เชื่อมดูน่ารับประทาน เนียนวางจานเค้กลงข้างโต๊ะพร้อมมีดตัดเค้กและจานแบ่งสองจาน ส้อมสองคัน

"วันนี้ไม่รู้ทำไม พอพี่เดินผ่านร้านเค้กแล้วอยากกินเค้กผลไม้มาก เลยซื้อมาทั้งก้อนเลย บัวว่าน่ากินไหม"

โอ๊ย! สัตตบงกชขึงตาใส่คนที่จับข้อเท้าเธอมั่น นี่เขาต้องการให้เธออับอายต่อหน้าเนียนหรืออย่างไรถึงได้จับเท้าเธอเอาไว้แล้วชวนคุยแบบนี้

"น่ากินมาก" เธอกัดฟันพูดแล้วกระตุกเท้าอีกครั้งโดยครั้งนี้กระตุกแรงหน่อยกระมังเนียนที่ยังยืนอยู่จึงหันมาถามเธอ

"คุณบัวเป็นอะไรรึเปล่าคะ"

จะให้สัตตบงกชตอบอย่างไรได้ เธอรีบส่ายหน้าแล้วยิ้มเจื่อน "ไม่ ไม่เป็นอะไรเลย"

"บัวเห็นเค้กแล้วคงอยากกินขึ้นมาบ้างล่ะมั้ง"

อดีตผู้ช่วยพยาบาลฟังคำคาดเดาของสามีแล้วหันมามองภรรยาก่อนยิ้ม "อาการแพ้เริ่มทุเลาลงแล้วใช่ไหมคะ แบบนี้ก็สบายแล้วค่ะ"

"แต่ตอนเช้าบัวยังแพ้มากอยู่เลย ฉันเป็นห่วง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหาย เมื่อไหร่จะเลิกกอดกระป๋องแครกเกอร์ได้สักที เธอมีวิธีอื่นนอกจากให้กินแครกเกอร์ทุกวันบ้างรึเปล่าเนียน"

สัตตบงกชไม่เข้าใจว่าทำไมวันนี้จู่ๆ บุญฤทธิ์ก็ชวนเนียนพูดคุย ปกติแล้วเขาแทบจะไม่พูดกับเนียนเลย นี่ถ้าเนียนไม่ใช่คนเรียบร้อยและหน้าตาบ้านๆ แล้วล่ะก็ เธอก็อยากจะลองหึงดูสักทีเหมือนกัน

เอ๊ะ!

หญิงสาวที่อยากหึงเบิกตากว้าง มือที่จับช้อนส้อมเอาไว้สั่นเทาเมื่อ...เมื่อ...เมื่อเท้าเธอในมือของบุญฤทธิ์สัมผัสอะไรบางอย่างที่นูนๆ เป็นแท่ง

นั่นมัน...ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดใช่ไหม!

มือเธอเหมือนอ่อนแรงจนกำช้อนส้อมเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป ช้อนส้อมสีเงินตกลงในจานกระเบื้องสีขาว เกิดเสียงดังที่เรียกความสนใจทั้งจากบุญฤทธิ์และเนียนให้หันมามองเธอ

ตายๆๆๆๆ ลำพังคนที่...คนที่กำลังใช้เท้าเธอวางนาบกับสิ่งที่ไม่ควรนาบในตอนนี้น่ะเธอไม่สนหรอก แต่...แต่ทำไมเนียนต้องหันมามองเธออย่างสงสัยตอนนี้ด้วย

ฮือออออ บัวอาย บัวไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว นี่ถ้าเนียนรู้ เนียนเห็น...เธอจะขายขี้หน้าขนาดไหน ไม่ได้ เธอจะให้เนียนรู้ไม่ได้ว่าตอนนี้เท้าเธอกำลังเหยียบอะไรอยู่

พอคิดได้ว่าควรทำอะไรแล้วสัตตบงกชก็ขึงตาไปยังบุญฤทธิ์ที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วกดปลายเท้าลงไป

เธอก็ทำเพียงแค่นั้นบุญฤทธิ์ก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมาบ้าง ทำให้เนียนหันไปมองบุญฤทธิ์ด้วยสีหน้าสงสัย ด้วยไม่เข้าใจบรรยากาศหื่นๆ ใต้โต๊ะอาหารขนาดเล็กนี้เลยสักนิด

"เอ่อ...ตัดเค้กให้ทีสิ"

หือ แทนที่บุญฤทธิ์รับรู้ความไม่พอใจของเธอแล้วเขาจะรีบปล่อยเธอ หรือไม่ก็รีบไล่เนียนให้ไปไกลๆ เขากลับยื้อให้เนียนอยู่แล้ว...แยกขาออก เพื่อวางเท้าของสัตตบงกชลงอย่างถนัดถนี่ยิ่งขึ้น

โอ๊ยยยยยย มันยาว มันใหญ่ มันปึ๋งปั๋ง มันดันฝ่าเท้าของเธออย่างร่าเริง

"พี่! "

เสียงตะโกนของสัตตบงกชทำให้เนียนสะดุ้งแล้วหันมามองเธออย่างตกใจ ก่อนขานรับ "คะ พี่ทำอะไรผิดคะคุณบัว"

"คือ..." สัตตบงกชทำหน้าไม่ถูก แก้มเธอเหมือนจะร้อนๆ วูบๆ วาบๆ ขนลุกไปทั้งตัวแล้ว "บัวอยากตัดเองน่ะค่ะ" หญิงสาวแถไปเช่นนั้นก่อนรีบสั่ง "พี่เนียนกลับบ้านไปได้แล้วล่ะ เดี๋ยวจานชามพวกนี้บัวจัดการล้างเอง"

"เอ๊ะ แบบนั้นจะดีเหรอคะ"

"ดีค่ะ ดีมาก! " สัตตบงกชลงทั้งน้ำหนักเสียง ลงทั้งปลายเท้าจนบุญฤทธิ์แอบสูดปากเบาๆ

คนบ้า! เธออยากให้เขาเจ็บ ไม่ใช่ให้ทำท่าเหมือนเสียวแบบนั้น โอ๊ย! คนผี ไม่รู้จะด่ายังไงแล้ว

"เอ่อ ค่ะๆ ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณนะคะ พี่ไปก็ได้ค่ะ แต่ถ้าคุณบัวไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืนล้างนะคะ พรุ่งนี้พี่จะมาแต่เช้า..."

"ไม่เป็นไร" คราวนี้บุญฤทธิ์เป็นคนตอบ "พรุ่งนี้มาสายๆ ก็ได้ พรุ่งนี้ฉันเข้าบริษัทสาย"

"อ้อ ค่ะ" แม้เนียนจะรับรู้ได้ว่าวันนี้บนโต๊ะอาหารมีอะไรแปลกๆ หากแต่เธอก็ไม่ถาม ไม่สอดรู้สอดเห็น เธอรีบเดินเข้าไปที่ครัว หยิบกระเป๋าสะพายที่วางเอาไว้ในตู้เก็บของออกมาแล้วกลับบ้านตามคำสั่ง

- - - - - - - - - -


"พี่! " หลังได้ยินเสียงประตูห้องปิดลงสัตตบงกชที่ทนนั่งนิ่งๆ อยู่นานก็ร้องโวยขึ้นพร้อมกระตุกขาแรง "ปล่อยบัวนะ"

"ทำไมล่ะ พี่กำลังรู้สึกดีเลย"

"โอ๊ย! " คนที่...จริงๆ ก็รู้สึกดีอยู่เหมือนกันร้องลั่น "คนบ้า คนผี คนหื่น คน..." เสียงสัตตบงกชสะดุดไปเมื่อเธอได้ยินเสียงซิปรูดลง "พี่! "

"หืม"

มันเหมือนเขาวางเท้าเธอเอาไว้บนท่อนฟืนที่กำลังระอุได้ที่ มันแข็ง มันร้อน มันเต็มไปด้วยความปรารถนา

สัตตบงกชทำหน้าไม่ถูกแล้ว ได้แต่กัดริมฝีปากไว้แล้วยอมให้เขานำขาเธอลูบฟืนร้อนนั้นอย่างรัญจวนจิต

บนโต๊ะอาหารซึ่งควรมีเสียงช้อนส้อมกระทบจานกลับมีเพียงเสียงหายใจลึกๆ ปนหอบของใครบางคนแทน

ให้ตายสิ! สัตตบงกชไม่เคยเห็นบุญฤทธิ์ทำหน้าแบบนั้นมาก่อน เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาหลับพริ้ม ปากเผยอเบาๆ แล้ว...คราง

หัวใจเธอเหมือนจะระเบิด มือกำเบาะเก้าอี้แน่น ลมหายใจเริ่มสะดุด

"พี่...หยุดเถอะ บัวไม่ไหวแล้ว" คราวนี้เสียงเธอไม่ได้ดุอีกต่อไป มันเป็นเสียงแผ่วๆ วอนขอให้บุญฤทธิ์เมตตาเธอต่างหาก

"อือ พี่ก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน" พูดจบมือที่กำข้อเท้าสัตตบงกชเอาไว้นานก็คลายออก จากนั้นร่างสูงก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ปล่อยให้กางเกงสแล็คที่สวมหลุดลงไปกองบนพื้น จากนั้นก็รูดกางเกงชั้นในสีเข้มลงไปกองรวมกัน

สัตตบงกชมองบุญฤทธิ์ที่ก้าวเข้ามาหาเธอด้วยใจระทึกแล้วกลืนน้ำลาย เธอ...เปียกไปหมดแล้ว

บุญฤทธิ์ดึงเธอให้ลุกจากเก้าอี้ กอดเธอเอาไว้แล้วซุกใบหน้าลงกับซอกคอเธอ

เขาประทับจูบ เบาบ้าง หนักบ้าง ขบบ้าง เลียบ้าง กัดบ้างจนแข้งขาเธออ่อนไปหมด

"พี่..." เธอครางเบาๆ แล้วไหวไหล่ด้วยความรู้สึกสยิวไปหมด

"ไม่ไหวแล้วใช่ไหม บัวต้องการพี่ใช่ไหม"

เขากระซิบถามสัตตบงกชก็กระซิบตอบ "อื้อ บัวต้องการพี่"

"ต้องการแค่ไหน"

ดวงตาหญิงสาวที่เงยขึ้นจ้องดวงตาคมวาววับ ก่อนเธอจะตอบอย่างมั่นใจว่า "ทั้งคืน"

- - - - - - - - - -


**好害羞啊 **

อิจฉาบัวจนทนไม่ไหวล้าวววววววว

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว