ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

Legend of Return 01

ภายในเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟจากตึกต่างๆและป้ายจากแหล่งสถานเริงรมย์ที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ หนุ่มสาว วัยรุ่น วัยกลางคน และในบริเวณนั้นได้มีสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง...บริเวณพุ่มไม้..image

จู่ๆก็เกิดแสงสว่างจ้าขึ้นมาอย่างฉับพลันและหายไปเพียงพริบตาก็ได้มีบุคคลบุคคลหนึ่งปรากฎขึ้นมาด้วยเส้นผมที่ยุ่งเล็กน้อยผมยาวเกือบถึงบ่าเส้นผมที่เป็นสีดำส่องประกายจากแสงไฟภายในเมืองทำให้ดูลึกลับดวงตาที่เต็มไปด้วยความมืดมน...เมื่อเขาลุกขึ้นยืนขึ้นทำให้เห็นสัดส่วนของร่างกายที่มีความสูงถึง 184 เสื้อสีดำกางเกงยืนสีซีดที่ดูเหมือนจะเป็นแบรนด์เนมชื่อดังแต่มันเก่าจนแทบที่จะดูไม่ออกและเสื้อโค้ทที่ดูม่อซ่อสีเขียวเข้มและรองเท้าบูทสีดำที่ดูเข้ากับชุดและผิวสีที่เป็นสีขาวแบบคนมีสุขภาพที่ดี เขาอ้าปากเหมือนจะพยายามพูดบางสิ่ง

"อะ อ่า อึ่ม "

เขาหันไปมองบริเวณรอบๆก็จะไปให้ความสนใจกับแสงไฟที่มาจากภายใน เมืองจากตึก จากโคมไฟ จากจอสีฟ้าที่สว่างอยู่บนมือของผู้คน และภาษาที่ติดตามป้ายต่างๆก่อนพึมพำอย่าเบาๆก่อนจะค่อยๆเพิ่มระดับเสียงอย่างสั่นครือ

"นี้ฉัน..ฉะ..ฉันกลับมาแล้วใช่ไหม?" แล้วนํ้าตาที่ค่อยๆไหลออกมาจากจากดวงตาทั้งสองข้างอาบลงบนแก้มทั้งสองของเขาก่อนจะร้องไห้โฮออกมาอย่างเสียงดัง....

สักพักหนึ่งจากการร้องไห้ทำให้เขานึกถึงความทรงจำที่ผ่านมามันชั่งหนักหนาเหลือเกิน 30 ปี ที่เขาหายไปจากที่ตรงนี้ จากครอบครัว จากเพื่อน จากคนรู้จัก จนเขาไม่คิดว่าจะได้กลับมาในวันนี้ในตอนที่เขาจากไปเขาอายุเพียงแค่ 17 ปี เด็กอายุ 17 ปีถูกดึงไปในโลกที่เต็มไปด้วยสิ่งเพ้อฝัน? สิ่งงมงาย? สิ่งที่ไม่มีทางทำได้ ในโลกที่เต็มไปด้วยการต่อสู้สิ่งที่ทำให้เขารอดมาจนถึงทุกวันนี้ก็คือความฉลาดของตัวเขาและการตัดสินใจที่เด็ดขาดอย่างรอบคอบ และโชคดี...

เขาค่อยๆเช็ดนํ้าตาออกไปในตอนนี้สายตาที่ดูมืดมนกลับมาสดใสอีกครั้งเขาเสยผมขึ้นและสูดหายใจลึกๆและปล่อยออกมาอย่างช้าๆและค่อยๆเดินไปภายในเมืองระหว่างทางเขาสำรวจตัวของเขาพบว่าร่างกายเขากลับมาเป็นเด็กอายุน้อยๆเขาคาดว่าน่าจะอายุประมาณ 20 แต่ที่เขาแปลกใจคือปกติแล้วร่างกายของเขาควรจะเป็นชายกลางคนที่อายุประมาณ30ปีสิแต่ตอนนี้เขาเด็กลงมากๆ

"เฮอร์มีส*เรื่องนี้เจ้าต้องมีคำอธิบายให้แก่ข้า"

เขาตะหวาดเสียงไปในอากาศที่ว่างเปล่าเป็นเสียงที่แตกต่างจากเมื่อกี้ลิบลับ เมื่อเขาพูดจบก็พลิกหลังมือขึ้นมาดูก่อนจะพบเป็นหน้าปัดนาฬิกาที่ดูโบราณมีเข็มอยู่2เล่มที่เล่มหนึ่งสั้นเล่มหนึ่งยาวและอีก2เล่มที่ดูคล้ายกับคริสตันและพื้นหลังนั้นเป็นรูปงู2ตัวที่ไขว้กันตอนนี้เข็มที่เป็นคริสตัลชี้ไปที่เลข1

"หึ พลังข้า กลับมาแค่ส่วนเดียวจริงๆสินะ"

และเขาก็เดินมาถึงร้านแห่งหนึ่งโดยไม่ได้มองทางแม้แต่น้อย

"หือ? ร้านเสื้อผ้า" เขาเหลือบตาไปที่ป้ายเพื่อสังเกตุ

"มันเป็นภาษา?...เกาหลี...สินะ"

"นี้ฉันอยู่ประเทศเกาหลีหรอกหรอ?"

เขาก้มดูเสื้อผ้าเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในร้าน พนักแทบจะทุกคนต่างหันมามองเขาเพราะว่าเขาเป็นคนที่ค่อนข้างสูงจึงทำให้ตกเป็นเป้าสนใจบ่อยๆนี้เป็นธรรมดาของคนตัวสูงเขาชินกับมันแล้วพนักงานส่วนใหญ่เมื่อหันมาดูเขาและสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าเมื่อพบว่าผู้ที่ผ่านมาเหมือนคนธรรมดาจึงหันกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมากนักเพราะในโลกที่เขาได้ไปคนแบบนี้มีกันแทบจะทุกที่

เมื่อเดินมาถึงเคาน์เตอร์ก็หยุดเหมือนนึกอะไรบางอย่างก็จะพูดออกมาเป็นภาษาอังกฤษ

"ขอโทษนะครับช่วยตรวจสอบบัตรเครดิตใบนี้ให้หน่อยครับ" แม้ว่าจะผ่านมา30ปีแต่เขาก็ยังไม่ลืมภาษาอังกฤษที่เขาได้เรียนมานั้นเป็นหลักประกันอย่างดีว่าเขาเป็นคนที่ฉลาด เมื่อพูดจบเขาล้วงมือไปในกระเป๋ากางเกงที่ว่างเปล่า ก้อนสัญลักษณ์นาฬิกาบนหลังมือจะเปร่งแสงเล็กน้อยก่อนจะมีบัตรเครดิตออกมาแล้วทำเป็นว่าหยิบมันออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้พนักงานตรวจสอบและเขาก็เอ่ยถามอีกครั้งด้วยภาษาอังกฤษ

"ขอโทษนะครับไม่ทราบว่าวันนี้วันที่เท่าไรครับ"

"วันนี้วันที่ 24 พฤศจิกายน xx89 แล้วค่ะ"

พนักงานตอบก่อนจะหันไปมองหน้าจออีกครั้งปล่อยให้คนคนนี้สับสนอยู่

"นี้มัน...ผ่านมาแค่เดือนเดียวเองในตอนนี้เราเป็นแค่เด็กม.ปลาย? หมายความว่ายังไงกัน? หรือจะเป็นการผกผันของเวลาที่เฮอร์มีสพูดถึงกัน?" นี้คือสิ่งที่เขาคิดภายในใจ

"ขอโทษนะค่ะ? มิสเตอร์ ฟรีส?" พนักงานมองหน้าจอพร้อมกับอ่านชื่อของเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า

"ตอนนี้บัตรของคุณพึ่งถูกอายัดเมื่อ 18 วันก่อนค่ะ"

ฟรีสนิ่งเงียบเพราะกับนึกถึงช่วงเวลาของเขาแต่ฟรีสก็ได้ยิินเสียงเสียงพนักงานชายคนหนึ่งที่หัวเราะเขาและพูดจาดูถูกเขาเพื่อทำเป็นเท่ต่อหน้าพนักงานสาวสวยฟรีสได้กล่าวขอบคุณพนักงานที่เคาน์เตอร์และเมื่อฟรีสกำลังเดินออกจากร้านเขาก็สบตากับพนักงานชายคนนั้นเพียงชั่วขณะที่พนักงานชายคนนั้นได้สบตากับฟรีสดวงตาของฟรีสก็เปลี่ยนเป็นสีฟ้าที่น่าขนลุกและเย็นชาออกมาเพียงแค่มองแค่แวบเดียวเข่าของพนักงานคนนั้นก็ทรุดลงกับพื้นและกอดตัวเองเอาไว้แน่นเพราะมันรู้สึกว่าเมื่อมองฟรีสเมื่อกี่เหมือนมันได้เปลือยกายอยู่ท่ามกลางพายุหิมะที่มีลมหนาวผ่านร่างกายจนทำให้มันทนไม่ได้!!!

------------------------------------------------

เป็นยังไงกันบ้างครับกับตอนแรกคอมเมนท์เพื่เป็นกำลังและติชมไก้นะครับ

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น