ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : อึดอัด

คำค้น : yuri,เลสเบี้ยน,อิโรติก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2560 13:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อึดอัด
แบบอักษร

สินีค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นก่อนที่จะเหลือบไปเห็นใบหน้าของกัญญาที่นั่งอยู่บนหัวเตียงในมือถือหนังสือนิตยาสารอยู่

“ตื่นนานแล้วเหรอการต์...” สินีเอ่ยออกมาด้วยอาการงัวเงี้ย กัญญาค่อยๆลดระดับหนังสือลงก่อนอมยิ้มให้สินี เธอเอื้อมมือไปวางนิตยาสารในมือไว้ที่โต๊ะข้างเตียงแล้วหันมาพูดกับสินีว่า

“ได้สักพักแล้วค่ะ เห็นคุณหลับชั้นเลยไม่อยากกวน...” กัญญาเอ่ยพลางยิ้มที่มุมปาก สินียิ้มตอบอีกฝ่ายก่อนที่จะยกแขนสองข้างบิดขี้เกียจ

“อืม...อ้า...ปวดเนื้อเหมื่อยตัวไปหมดเลย ไม่รู้ว่าด้วยฤทิ์แอลกอฮอร์ที่ตกค้างรึว่าอะไร” สินีเอ่ยติดตลกพลางอมยิ้มเบาๆ กัญญายิ้มให้กับคำพูดของสินีในทันทีเธอรู้ได้ในทันทีว่าไม่ใช่อย่างแรกแน่นอน เกรงว่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า จะไม่ให้ปวดเหมื่อยได้ยังไงในเมื่อนายหญิงของเธอออกจะเร้าร้อนรุนแรงและหักโหมมากมายขนาดนั้น กัญญาคิดก่อนที่แอบยิ้มอยู่คนเดียว

“หันหลังเถอะค่ะ เดียวชั้นนวดให้” กัญญาเอ่ย สินีพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะพลิกตัวนอนคว่ำในทันที กัญญาค่อยเลื่อนผ้าห่มที่คลุมปิดแผ่นหลังของอีกฝ่ายออก ก่อนเผยให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียนของสินี กัญญาค่อยใช้ฝ่ามืดนวดคลึงไปทั่วแผ่นหลัง สินีรู้สึกดีและสดชื่นขึ้นมาในทันที

“อ้า...รู้สึกสบายดีจัง..” สินีเอ่ย กัญญาไม่ได้พูดตอบอะไร ก่อนที่สินีจะพูดต่อว่า

“คิดถึงเรื่องเมื่อวานขึ้นมา บ้างทีชั้นเองก็บ้าบิ่นพอตัวเลยเนอะ เธอว่ามั๊ยการต์” จู่ๆสินีก็พูดถึงเรื่องมะวานอีกครั้ง กัญญามองไปที่ใบหน้าของสินีในขนาดที่มือยังคงนวดอยู่

“แต่อย่างว่าแหละ ทุกการตัดสินใจต้องเด็กขาด ไม่อย่างนั้นคนที่จะกลายเป็นเหยื่อก็คือตัวเราเอง ชั้นเรียนรู้ทฤษฎีนี้มาจากคุณพ่อ แต่ก็อย่างว่าอีกแหละมันก็ไม่มีความ100เปอร์เซ็นเสมอไป คุณพ่อถึงได้จากไปไง ธุรกิจนี้น่ะ ถ้าไม่แข็งแกร่งพอละก็ หึ..” สินีเอ่ยพลางยิ้มเยาะเบาๆออกมา

“เลิกพูดถึงมันเถอะคะ..เรื่องความเป็นความตายน่ะ ชั้นยังอยู่กับคุณสิ...ตรงนี้..คุณไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ไม่มีใครทำอะไรคุณสิได้แน่นอน” กัญญาเอ่ยด้วยแววตาจริงจัง สินียิ้มออกมาในทันทีก่อนพูดว่า

“ขอบใจนะการต์...  ไม่มีผู้ติดตามคนไหนจะดีได้เท่าเธออีกแล้วการต์ ทั้งสวย เก่ง แม้กระทั่งเรื่องอย่างว่า หึๆๆ ชั้นชอบนะ เวลาที่เธอพูดหยาบใส่ชั้นตอนมีอะไรกันน่ะ มันโครตรู้สึกดีเลยการต์ ฮ่าๆๆ สงสัยชั้นจะเป็นโรคจิตละล่ะ..” สินีเอ่ยพลางหัวเราะให้กับคำพูดของตัวเอง กัญญาเองก็เช่นกัน



---------------------------------------------------------------------------------------




สินีเดินลงบันไดลงมาที่โต๊ะอาหารโดยมีกัญญาเดินตามติดๆเช่นเคย เธอนั่งลงตรงโต๊ะอาหารที่มีมีนานั่งอยู่ก่อนแล้วด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นเคย แม่บ้านตักข้าวให้เธอในทันที ก่อนที่เธอจะเหลือบมองลูกสาวคนสวยที่เอาแต่จ้องมาที่เธอกับกัญญา

“เป็นอะไรอีกยัยมีน...” สินีเอ่ยเสียงเรียบ มีนาไม่ตอบอะไร ก่อนที่จะค่อยๆลุกจากโต๊ะอาหาร

“อิ่มแล้วค่ะ...” เธอพูดสั้นๆก่อนที่จะเดินลุกจากโต๊ะอาหารไป ในขณะที่เดินสวนกับกัญญาเธอก็ไม่ลืมที่จะจิกตาใส่อีกฝ่าย กัญญาได้แต่งวยงงกับท่าทีของอีกฝ่าย

“เฮอ..เอาอีกแล้ว เป็นอะไรขึ้นมาอีกแล้วล่ะ...น่าเบื่อจริงๆยัยเด็กคนนี้ จะเอาแต่ใจไปถึงไหน...” สินีเอ่ยพรึ่มพร่ำกับตัวเองด้วยความเบื่อหน่ายก่อนพูดต่อว่า

“การต์...ไปดูคุณหนูให้ชั้นหน่อยสิ...” สินีเอ่ยออกคำสั่ง

“ได้ค่ะ นายหญิง...” กัญญารับคำก่อนที่จะก้มศรีษะให้สินีเล็กน้อยแล้วเดินตามมีนาไป



---------------------------------------------------------------------------------------






มีนานั่งอยู่ที่ระเบียงหลังบ้าน ตรงที่ๆกัญญาชอบมานั่งขัดกระบอกปืนไม่รู้ว่ามุมอับเงียบๆของบ้านมุมนี้กลายเป็นมุมโปรดของเธอไปตั้งแต่เมื่อไร เธอสวมหูฟังไว้ที่ศรีษะเปิดเพลงดังลั่นจนมันดังออกมาข้างนอก ไม่รู้ทำไมจู่ๆเธอถึงได้รู้สึกเซงเมื่อล่วงรู้ความลับของความสัมพันธ์แม่เธอกับกัญญา จริงๆมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอเลย มีนากำลังสับสนกับตัวเอง ว่าเธอโกรธที่แม่ของเธอนอกใจพ่อรึว่าโกรธที่กัญญาเป็นชู้กับแม่ของเธอกันแน่ ก่อนที่จะเหลือบไปเห็นร่างของกัญญาที่เดินตามมา มีนาจ้องมองกัญญาก่อนที่จะถอดหูฟังออก

“มาทำม่ะ..” มีนาพูดจาห้วนๆใส่กัญญา กัญญาก้มศรีษะลงเล็กน้อยก่อนพูดว่า

“คิดแล้วเชียวว่าคุณมีนต้องมาอยู่ที่นี้” กัญญเอ่ยเสียงเรียบ

“ทำม่ะ! ชั้นจะมานั่งบ้างไม่ได้เหรอ..! นี่บ้านชั้นนะ!” มีนาเอ่ยเสียงสูงใส่อีกฝ่าย กัญญาจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่กำลังมองค้อนใส่เธออย่างไม่เข้าใจ ทำไมเดี๋ยวนี้ไม่ว่าเธอจะทำอะไรคุณหนูของบ้านจะต้องอารมณ์เสียใส่เธอตลอด ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้มันไม่ใช่แบบนี้เลย มีนาเดินมาตรงหน้ากัญญาเธอถอดหัวฟังออกจากคอก่อนที่จะ

ฟุ๊บ!!

มีนาขว้างหูฟังใส่หน้าของกัญญาในทันที กัญญาไม่ได้หลบ เธอยังคงยืนเฉยๆด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยก่อนจะพูดออกมาว่า

“คุณมีนสบายใจรึยังค่ะ คุณจะคุยดีๆกับชั้นได้รึยัง..” กัญญาเอ่ยถาม มีนายืนกัดกรามด้วยสีหน้าที่ครุ่นเคืองจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่าย

“คุณการต์กับคุณแม่เป็นอะไรกัน..” มีนาเอ่ยเสียงเรียบใบหน้ารอคำตอบ

“ก็เป็นนายกับผู้ติดตามไงค่ะ คุณมีนจะถามทำไม..” กัญญาเอ่ยเบี่ยงเบน ก่อนที่จะหลบสายตาของมีนาไปทางอื่น เธอรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายต้องล่วงรู้อะไรบางอย่างมาแน่ๆ แต่ยังไงซะก็ต้องทำใจดีสู้เสือไปก่อน

“ตอแหลว่ะ!!! คุณการต์ คุณกล้าโกหกชั้นเหรอ!! บอกมา!!.” มีนาเริ่มตะคอกใส่กัญญาก่อนที่จะเดินเข้าไปดึงเสือสูทของอีกฝ่ายแล้วเขย่าไปมา พลางจ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเป็นเอาตาย กัญญาได้แต่ยืนนิ่ง เธอเบือนหน้าหนีอีกฝ่ายไปทางอื่น

“อะไรว่ะ!! ไม่ใจเลยว่ะ!! แหม่ง!! กล้าทำก็กล้ายอมรับถึงจะถูกเปล่าว่ะ” มีนาเอ่ยก่อนที่ปล่อยมือออกจากเสื้อของกัญญาโดยแรง

“เกลียดคุณว่ะ  คุณการต์..” มีนาเอ่ยทิ้งท้ายด้วยสีหน้าที่ปวดร้าว ก่อนที่จะเดินสวนเข้าไปชนไหล่ของกัญญาโดยแรงแล้วเดินหนีไป กัญญาได้แต่มองตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายด้วยความอึดอัดใจเช่นกัน



---------------------------------------------------------------------------------






กัญญาเดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร สินีหยิบผ้าขึ้นเซ็ดปากเธอได้ทานข้าวเสร็จพอดี ก่อนที่สินีจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยขึ้นว่า

“เป็นไง..ยัยคุณวีนอะไรใส่เธอรึเปล่า” กัญญาก้มหน้าลงเล็กน้อย

“ก็นิดหน่อยค่ะ ตอนนี้คุณหนูขึ้นไปบนห้องแล้วค่ะ” กัญญาเอ่ยตอบ เธอกำลังเก็บอาการกังวลใจไว้คนเดียว

“อืม...งั้นชั้นคงต้องขึ้นไปดูสักหน่อยจะดีกว่า...เธอไม่ต้องตามชั้นไปหรอก รออยู่ที่นี้แหละ” พูดจบสินีก็เดินออกจากโต๊ะอาหารขึ้นบันไดไปทันที



ก๊อกๆๆๆๆ


สินีเคาะประตูห้องมีนา ก่อนที่ประตูจะเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าของลูกสาวคนสวยที่บูดบึ้งเดินมาเปิดประตูให้เธอ


เพลี้ย!!!!!!

สินีตบเข้าที่ใบหน้าของมีนาในทันที มีนาใช้มือกุมที่หน้าของตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะหันมามองหน้าผู้เป็นแม่อย่างไม่เข้าใจ

“ตบหนูทำไมค่ะ” มีนาเอ่ยถามด้วยแววตาค้อนคอด

“ชั้นผิดเองที่เลี้ยงแกมาไม่ดี ทุกวันนี้แกถึงได้กลายเป็นคุณหนูเอาแต่ใจ แกก้าวร้าวกับพ่อแม่ ก้าวร้าวใส่คนอื่นในบ้านไปทั่ว แกอายุ 18 แล้วมีน ไม่ใช่เด็กๆที่ชั้นจะต้องคอยมานั่งเอาใจอีกแล้ว ถ้าแกยังไม่ปรับปรุงตัวละก็ เห็นทีชั้นก็จะไม่ทนเหมือนกัน ชั้นจะส่งแกไปอยู่เมืองนอกเพื่อดัดสันดาน ชั้นบอกตรงๆนะมีน ชั้นเบื่อที่จะเลี้ยงดูแกเหลือเกิน แกอย่าทำให้ชั้นต้องเหนื่อยใจไปมากกว่านี้ได้มั๊ย..” พูดจบสินีก็เดินออกจากตรงนั้นในทันทีด้วยสีหน้าที่เหนื่อยหน่าย มีนาดวงตาเบิกโต กับการกระทำของสินี เธอได้แต่นิ่งอึ้ง สินีคงไม่รู้หรอกว่า คำพูดเมื่อสักครู่ได้ทำให้ไฟในตัวมีนาลุกโชนขึ้นมา ไฟที่พร้อมจะเผาผลานทุกอย่างให้มอดไหม้


---------------------------------------------------------------------------------------

หุๆๆๆ คุณมีน คุณจะมาร้ายรึมาดีกันน้า รอติดตามในตอนต่อไปนะค่ะ จุ๊บๆ เหอะๆ พิมพ์จนเหนื่อยเลย ขออภัยหากมีคำผิดด้วยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว