นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายหื่นฮา เป็นแนวใหม่ที่ไม่เคยเขียนเหมือนกัน หวังว่าคนอ่านคงจะชอบนะคะ อัพไม่เป็นเวลาค่ะ สุดแต่ว่าจะว่างตอนไหนและปั่นทันรึเปล่า แรกๆ คงอัพได้ทุกวัน แต่หลังจากหมดสต็อกแล้วอาจต้องรอกันบ้างนะคะ อย่าด่ากันล่ะถ้าอัพช้าหรือหยุดอัพไปบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ^ ^

แพ้ (ปลาย) รักเป็นพิษ

ชื่อตอน : แพ้ (ปลาย) รักเป็นพิษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 78.2k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2560 18:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แพ้ (ปลาย) รักเป็นพิษ
แบบอักษร

"ก็ใครจะไปรู้ล่ะ" สัตตบงกชพูดอุบอิบ "เห็นแม่นายบอกว่าพี่งานยุ่ง แล้วปกติวันธรรมดาพี่ก็จะมาอยู่ที่กรุงเทพ ไม่เคยไปหาบัว บัวก็เลยคิดว่าถึงบัวจะมาอยู่ที่นี่ พี่ก็คงจะทำเหมือนเดิม มาหาบัวแค่วันศุกร์เสาร์"

เห็นสัตตบงกชพูดความในใจผสานความน้อยใจนิดๆ ออกมาแล้วบุญฤทธิ์ก็นึกเอ็นดู เขารั้งเธอเข้ามากอด ให้เธออิงพักอยู่กับอกแล้วลูบแขนเธอเบาๆ "พี่จะมาอยู่กับบัวทุกวันเท่าที่จะมาได้"

"แล้วที่จะมาไม่ได้นี่เพราะอะไรคะ แล้วถ้าไม่อยู่กับบัวพี่จะไปอยู่กับ..." คำว่าใครยังไม่ทันได้หลุดออกจากปาก สัตตบงกชก็งับมันเอาไว้ได้เสียก่อน เธอช้อนสายตามองผู้ชายที่กำลังก้มลงมองเธอซึ่งเอนตัวพิงอยู่กับอกเขา เธอมองไม่เห็นความรำคาญในแววตาเขา กระนั้นเธอก็ยังไม่กล้าที่จะถามในสิ่งที่ตนเองไม่มีสิทธิ์ถามออกไป

ถูกต้อง เขาจะเป็นของเธอก็ต่อเมื่ออยู่ที่ไร่หรืออยู่ในห้องนี้เท่านั้น พอออกไปข้างนอก เขาเป็นอิสระ จะไปไหน กับใครก็ได้ทั้งนั้น

"ทำไมไม่ถามให้จบ" แม้จะรู้อยู่แล้วว่าประโยคที่ถามไม่จบนั้นสัตตบงกชต้องการถามว่าอย่างไร แต่บุญฤทธิ์ก็ยังอยากให้เธอถามเขา เพราะอะไร...อาจเป็นเพราะมันทำให้เขารู้กระมังว่าเธอแคร์เขา หวงเขา

สัตตบงกชเลือกที่จะถอนหายใจแล้วเอียงศีรษะซุกอกกว้าง ไม่ตอบ

"หือ"

พอไม่ตอบ แผ่นอกกว้างใหญ่ที่ใช้ต่างหมอนก็ขยับขึ้นลง เร่งเร้าให้เธอตอบ

หญิงสาวก็เป็นคนจริงน่ะนะ ปกติมีอะไรในใจก็ไม่ค่อยเก็บไว้อยู่แล้ว จึงโพล่งมันออกมา

"เพราะบัวไม่มีสิทธิ์ ขอโทษที่บัวมักลืมไปว่าบัวไม่ใช่เมียพี่..."

ไม่รอให้สัตตบงกชพูดจบบุญฤทธิ์ก็ถามสวนกลับ "ใครว่าบัวไม่ใช่เมียพี่"

ฟังเขาพูดแล้วสัตตบงกชก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ เธอเอนตัวออกมาจากอกเขา วางมือลงบนอกนั้นแทนแล้วเอียงคอ ทำหน้าน่ารักมองเขา...สามีของเธอ

"บัวระ..." ทันทีที่เกือบหลุดคำว่ารักออกไป หัวใจหญิงสาวก็วาบแรง สีหน้าน่ารักๆ เผือดซีดทันควันจนบุญฤทธิ์ที่มองเธอยิ้มๆ อยู่ถึงกับตกใจ รีบถาม

"มีอะไร ทำไมจู่ๆ ก็หน้าเสีย"

"คือ...จู่ๆ ก็ขมคอน่ะค่ะ" สัตตบงกชเลือกที่จะโกหกแล้วยกมือปิดปากตนเอง ทำเหมือนอาการแพ้กำเริบจนบุญฤทธิ์ต้องช่วยประคองเธอเข้าไปในห้องน้ำ ทิ้งให้ประโยคบอกรักที่เธอยังพูดไม่ทันจบ...พูดไม่ได้ ให้กองเอาไว้ตรงนั้น กองเอาไว้อย่างไร้ค่า เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย

- - - - - - - - - -


คืนแรกในป่าคอนกรีตเป็นคืนแสนทรมานใจ

สัตตบงกชนอนไม่หลับแต่ต้องแกล้งทำเป็นหลับ ต้องนอนตัวแข็งอยู่แบบนั้นจนกระทั่งได้ยินเสียงหายใจเป็นจังหวะบอกว่าหลับลึกของบุญฤทธิ์แล้วนั่นแหละ เธอจึงพลิกตัวซึ่งนอนตะแคงหันหลังให้เขาให้หันกลับมามองคนที่นอนหงายอย่างแสนสบายอยู่ข้างตัวเธอ

มุมปากหญิงสาวหยักยิ้มเมื่อเห็นเขาในท่าทีสบายๆ แบบนั้น เธออดใจเอาไว้ไม่ได้จึงเลื่อนนิ้วชี้ไปแตะริมฝีปากเขา แล้วจึงนำนิ้วนั้นมาแตะริมฝีปากของตัวเอง

...เหมือนคนโรคจิต

คิดแล้วน้ำตาคนเข้มแข็งก็รื้น เมื่อรู้ตัวว่าตนก็ได้แต่เป็นอีแอบแบบนี้ แค่จะบอกรักผัวตัวเองก็ยังไม่ได้ กลัวว่าเขารู้แล้วจะผวา จะกลัวว่าเขาจะคิดว่าเธอจะเกาะ จะแสดงท่าทีเป็นเจ้าของให้เขาอับอาย

สัตตบงกชเริ่มรู้สึกแล้วว่าการอยากได้ใคร่มีในสมบัติของผู้อื่นเป็นบาป ความละโมบทำให้เธอต้องตกอยู่ในนรกทั้งเป็น

ถ้าเธอไม่รับปากแม่นาย ไม่มอบตัวให้บุญฤทธิ์ ตอนนี้เธอก็ยังคงเป็นไอ้บัวที่แสนห้าวหาญ เป็นผู้จัดการไร่ที่แข็งแกร่ง แข็งกร้าว ไล่เบี้ยลูกน้องจนเป็นที่หวั่นหวาด ไม่ต้องมาแอบนอนร้องไห้เพราะรักเป็นพิษแบบนี้

*'บัวจะเลิกรักพี่'*เธอสาบานกับตนเองในใจ แต่...เธอยังไม่รู้เลยว่าจะเลิกรักเขาได้อย่างไร

- - - - - - - - - -


บุญฤทธิ์ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงอาเจียนของสัตตบงกช

เขารีบตวัดเท้าลงจากเตียงแล้วเดินไปลูบหลังลูบไหล่เธออย่างเห็นใจ เมียเขาร้องไห้อีกแล้ว มันทำให้เขารู้ว่าอาการแพ้นี้ทำให้เธอทรมานมากแค่ไหน บัวของเขาเคยเป็นคนเข้มแข็งแท้ๆ ไม่คิดเลยว่าตอนนี้เธอจะอ่อนแอจนทำเขาปวดใจ

หลังอาเจียนจนหมดแรง บุญฤทธิ์ก็อุ้มสัตตบงกชมานอนบนเตียง ปลอบให้เธอนอนต่ออีกสักพัก ส่วนตัวเขานั้นเดินออกไปที่ห้องครัว หาแครกเกอร์กรอบๆ เค็มๆ ซึ่งสั่งให้เนียนเตรียมเอาไว้ออกมาจากตู้เก็บของเหนืออ่างล้างจาน

เขาอ่านหนังสือมา บอกว่าคนท้องที่แพ้มากในตอนเช้า หากได้กินอะไรกรอบๆ เค็มๆ จะอาการดีขึ้น ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจริงรึเปล่า แต่เขาก็ยังอยากลองดู

จานแครกเกอร์ถูกวางลงบนท้องของสัตตบงกชที่นอนหน้าเซียว เธอปรือตาขึ้นมองเขาแล้วเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อยราวจะถามว่าเขาเอาอะไรมาวางเอาไว้บนท้องเธอ แต่...เธอไม่มีแรงจะเอ่ยปากพูดเสียด้วยซ้ำ

"แครกเกอร์จ้ะ พี่เคยได้ยินว่าคนท้องถ้าได้กินแล้วจะอาการดีขึ้น บัวลองหน่อยไหม"

เพียงแค่ได้ยินชื่อของกินที่ไม่น่ากิน ไม่เคยกินแล้วสัตตบงกชก็ส่ายหน้า

"น่า นะจ๊ะ ลองนิด บัวกินน้อยเหลือเกิน ดูเหมือนจะผอมลงด้วยใช่ไหม"

ชวนจบบุญฤทธิ์ก็เอาอกเอาใจเมียรักถึงขั้นหยิบแครกเกอร์บิ แล้วจ่อชิ้นเล็กๆ ลงที่ปากของเธอ

การเอาใจแบบไม่เข้าท่านี้เกือบทำสัตตบงกชอารมณ์เสีย แต่พอเธออ้าปากหมายจะปฏิเสธเขา ลิ้นเธอก็แตะเข้ากับความเค็ม

*เค็ม เค็ม อื้อ...*เธอรับเอาแครกเกอร์ชิ้นเล็กเค็มๆ กรอบๆ เข้าปากแล้วเคี้ยว อื้มมมม

ทันทีที่ได้รู้รส ร่างที่นอนระทดระทวยราวคนใกล้ตายก็ผุดลุกขึ้นมาแล้วคว้าแครกเกอร์ด้วยมือทั้งสองข้างก่อนเอาเข้าปาก

เธอกินเหมือนตายอดตายอยาก เหมือนปอบสิง จนกระทั่งบุญฤทธิ์ที่ยืนมองอยู่ยังอดไม่ได้ รีบจับมือเธอแล้วเตือน

"เดี๋ยวบัว กินช้าๆ สิ นี่บัวเป็นอะไร"

"อร่อยอะ" สัตตบงกชพูด ดวงตาวาว "อร่อยมากเลยพี่ เอามาให้บัวอีกได้ไหม"

"ได้สิได้ แต่บัวกินช้าๆ นะ เดี๋ยวติดคอ เดี๋ยวพี่ไปเอามาให้เพิ่ม"

ได้ยินดังนั้นหญิงสาวที่เคี้ยวของอร่อยตุ้ยๆ ก็ยิ้มกว้าง มือสองข้างคว้าแครกเกอร์เอาไว้แล้วใช้หลังมือเลื่อนจานเล็กให้บุญฤทธิ์ไปเอาของอร่อยมาให้เธออีก

- - - - - - - - - -

**吐 **

โอ๋ย ยังแพ้ไม่เลิก แพ้กันทั้งตอน แพ้ใจ แพ้ท้อง แพ้ความรู้สึก น้ำตามา!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว