นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายหื่นฮา เป็นแนวใหม่ที่ไม่เคยเขียนเหมือนกัน หวังว่าคนอ่านคงจะชอบนะคะ อัพไม่เป็นเวลาค่ะ สุดแต่ว่าจะว่างตอนไหนและปั่นทันรึเปล่า แรกๆ คงอัพได้ทุกวัน แต่หลังจากหมดสต็อกแล้วอาจต้องรอกันบ้างนะคะ อย่าด่ากันล่ะถ้าอัพช้าหรือหยุดอัพไปบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ^ ^

แพ้ (กลาง) มีความอ้อนสามีเบาๆ

ชื่อตอน : แพ้ (กลาง) มีความอ้อนสามีเบาๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 83.6k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2560 18:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แพ้ (กลาง) มีความอ้อนสามีเบาๆ
แบบอักษร

สัตตบงกชอยากให้โลกนี้ไม่มีตอนเช้า ดึกแล้วเป็นเที่ยงเป็นบ่ายได้เลยหรือไม่ เธอจะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกอดโถส้วมอยู่ทุกเช้าแบบนี้

หญิงสาวผู้เคยเข้มแข็ง เคยอดทน เคยสู้กับอะไรร้ายๆ แรงๆ มามากโก่งคออาเจียนไปร้องไห้ไป

เธอไม่เคยรู้สึกพ่ายแพ้อะไรขนาดนี้เลย ไม่เคยรู้สึกอ่อนแอ และไร้ประโยชน์แบบนี้ด้วย

"บัว"

ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกจากผู้ชาย เสียงที่คุ้นหู คนที่กอดโถสุขภัณฑ์อยู่ราวกับรักมันมากก็หันกลับมามองด้านหลัง

น้ำตาเธอพลันไหลพรากออกมาอีกเมื่อเห็นบุญฤทธิ์ที่ไม่ได้บอกว่าวันนี้จะมาที่นี่ยืนอยู่ตรงนั้น ยืนมองเธอด้วยสายตาเป็นห่วง

"พี่..." หญิงสาวเรียกเขาด้วยน้ำเสียงระโหยราวคนไร้เรี่ยวแรง และพอได้ยินแบบนั้นร่างสูงใหญ่ก็ปราดเข้ามานั่งข้างตัวเธอแล้วประคองเธอเอาไว้อย่างทะนุถนอม

"ทำไมสีหน้าบัวแย่แบบนี้ พี่กลับไปกรุงเทพไม่กี่วันดูบัวผอมลงไปตั้งเยอะ ยาแก้แพ้ไม่ได้ผลเลยเหรอ"

"ถ้าบัวกินยาได้มันก็อาจจะได้ผล แต่นี่บัวกินไม่ได้เลย กินอะไรก็อาเจียนออกหมด"

บุญฤทธิ์ดึงคนที่กอดโถสุขภัณฑ์ให้หันมากอดเขาแทน เขาตบไหล่เธอเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ "บัวไม่เคยบอกพี่ นี่ถ้าแม่ไม่โทรไปบอกพี่ก็คงไม่รู้ว่าบัวแย่ขนาดนี้"

"บัวไม่อยากทำให้พี่เป็นห่วง บัวไม่อยากให้ใครเป็นห่วง...เลย..." คำสุดท้ายสัตตบงกชต้องหยุดสะอื้นก่อนจะพูดมันออกมาได้ และพอพูดจบเธอก็ปล่อยโฮ "แต่บัวไม่รู้จะทำยังไง บัวทรมาน บัวหิวแต่ก็กินไม่ได้ บัวไม่อยากร้องไห้แต่ก็ร้องทั้งวัน บัวอยากทำงานแต่ก็ไปทำไม่ได้ มันเหม็นไปหมด บัวทำงานที่บัวรักไม่ได้ บัวไม่มีประโยชน์เลย บัวไร้ค่า"

ฟังคำระบายที่ออกมาพร้อมเสียงร้องไห้ เสียงสะอื้นจนฟังแทบไม่รู้เรื่องแล้วบุญฤทธิ์ก็ถอนหายใจ รู้สึกเห็นใจและเข้าใจเธอเหมือนกัน

จากผู้หญิงที่แข็งแรงเหมือนไม้ต้นใหญ่ จู่ๆ ไม้ก็ล้ม ทำอะไรที่เคยทำไม่ได้ เธอย่อมรู้สึกแย่แบบนี้

"บัวไร้ค่าที่ไหน บัวลืมไปรึเปล่าว่าบัวกำลังประคองสิ่งที่มีค่าที่สุดของเราเอาไว้" บุญฤทธิ์เลื่อนมือไปยังท้องที่แบนราบของเธอ ก่อนยิ้มให้คนขี้แยซึ่งเงยหน้าเปื้อนน้ำตามองเขา "ตอนนี้หน้าที่ของบัวไม่ใช่การดูแลไร่นี้ แต่เป็นการดูแลลูกของเรา และลูกของเราจะแข็งแรงได้ก็ต่อเมื่อบัวแข็งแรง ร่างกายบัวจะแข็งแรงก็ต่อเมื่อจิตใจบัวแข็งแรง บัวเข้าใจไหม อย่างขี้แยสิบัวของพี่" แล้วมือที่วางทาบท้องของเธอก็ยกขึ้นมาเกลี่ยน้ำตาให้ออกไปจากพวงแก้มซีดเซียว

"บัวก็ไม่ได้อยากร้องไห้ แต่...แต่มันไหลออกมาเอง" พูดแล้วน้ำตาเป็นสายก็ไหลพรากลงมาอีก

บุญฤทธิ์ยิ้มกว้าง แล้วโน้มใบหน้าลงมาจูบประทับซับน้ำตาให้เธอ "ฮอร์โมนคงเปลี่ยนแปลง ทำให้บัวอ่อนไหว บัวจ๋า"

เขาเรียกเธอบัวจ๋าอีกแล้ว ก่อนนี้เธอเคยอาย เคยรู้สึกประหลาด เคยขนลุกเสียด้วยซ้ำเวลาเขาเรียกเธอแบบนี้ แต่วันนี้...เธอไม่รู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว เธอชอบ ชอบเวลาเขาเรียกเธอเสียงหวานด้วยชื่อหวานๆ แบบนี้มากเลย

หญิงสาวซุกหน้าลงกับอกเขาแล้วถอนหายใจ ถอนสะอื้น

"บัวไปอยู่กับพี่นะ"

"หือ" พอได้ยินคำชวน คนที่กำลังสบายอยู่ในอกอุ่นก็เด้งตัวออกมามองหน้าคนชวนด้วยดวงตาโตราวไข่ห่าน

"ไปกรุงเทพด้วยกัน แม่บอกว่าบัวแพ้กลิ่นดิน พี่เลยคิดว่าตอนนี้บัวควรไปอยู่ป่าคอนกรีตกับพี่จนกว่าจะหายแพ้ดีกว่า ถึงบัวทนอยู่ที่นี่ต่อไปก็ทำอะไรไม่ได้ ทำงานไม่ได้ก็รังแต่จะยิ่งเครียด ไปพักผ่อนกับพี่เถอะนะ ให้พี่ได้ดูแลบัว ดูแลลูก"

"แล้ว...ใครจะดูแลไร่นี้ล่ะ แม่นายแก่แล้วนะพี่"

"แม่เลี้ยงเด็กเอาไว้อีกตั้งหลายคน ให้ช่วยกันกระจายหน้าที่รับผิดชอบไปสิ ตอนนี้เมียพี่ต้องดูแลตัวเอง ดูแลลูก ซึ่งเป็นงานที่สำคัญที่สุด เข้าใจใช่ไหม"

สัตตบงกชพยักหน้า ถึงไม่อยากเข้าใจ ไม่อยากทิ้งงานแต่สภาพเธอเป็นแบบนี้ เธอมีทางเลือกหรือ

- - - - - - - - - -


ป่าคอนกรีต...บุญฤทธิ์ช่างเลือกใช้คำได้เหมาะสมกับสภาพที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้า มีแต่ตึกๆๆๆ สูงๆๆๆๆ

หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงอึดอัดที่ต้องอยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้ การไม่มีต้นไม้ ไม่มีดินทำให้เธอสบายใจมากกว่าเพราะไม่เกิดอาการแพ้เลย

"ดูเหมือนลูกพี่คนนี้จะเป็นเด็กในเมืองนะ" หลังจากสำรวจพื้นที่ภายในห้องของคอนโดหรูกลางใจเมืองเรียบร้อย สัตตบงกชก็มานั่งพักที่ห้องรับแขกซึ่งมีหน้าต่างยาวกรุเต็มผนังด้านหนึ่ง ทำให้มองออกไปเห็นทิวทัศน์ของกรุงเทพมหานครได้อย่างชัดเจนในมุมสูง

บุญฤทธิ์ที่เพิ่งเดินไปสั่งงานเด็กรับใช้ภายในห้องครัวตรงเข้ามาหาเธอแล้วทรุดกายลงนั่งเคียง มือเขาแตะหน้าท้องเธอเบาๆ แล้วยิ้ม "ลูกคนแรกเหมือนพ่อไม่ดียังไง"

"ก็ไม่ได้ว่าไม่ดี แต่..." หญิงสาวเหลือบมองคนที่ยังยิ้มให้เธออยู่ เพราะเขาดูอารมณ์ดีเธอจึงกล้าถามลองใจ "แบบนี้ลูกคนที่สองต้องเหมือนบัวนะ เป็นเด็กบ้านนอก"

"เรื่องแบบนี้ต้องแล้วแต่ใจของลูกสิ ถึงเราจะเป็นพ่อเป็นแม่ พี่ก็ไม่คิดจะบังคับลูกหรอกนะ พี่รู้ดี การโตขึ้นมาภายในกรอบ โตขึ้นมาพร้อมความคาดหวังมันอึดอัด มันทรมานแค่ไหน"

ความจริงแล้วสัตตบงกชก็อยากรู้เรื่องเกี่ยวกับพ่อของลูกให้มากขึ้นอยู่เหมือนกัน แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรสาวใช้วัยกลางคนหน้าตาท่าทางเรียบร้อยก็เดินนำแก้วน้ำส้มคั้นออกมาวางยังโต๊ะเตี้ยหน้าโซฟารับแขก

บุญฤทธิ์ขอบใจสาวใช้ที่เขาแนะนำว่าชื่อเนียนเบาๆ แล้วคะยั้นคะยอให้สัตตบงกชลองดื่มน้ำส้มคั้นสดดู

สัตตบงกชไม่ขัดศรัทธาเพราะเธอก็กำลังกระหายน้ำอยู่เหมือนกัน ปากเธอดื่ม แต่ตามองสาวใช้คนนั้นเดินกลับเข้าไปในห้องครัว

เมื่อได้อยู่ตามลำพังกับสามีอีกที หญิงสาวที่จิบน้ำส้มรสดีเข้าไปครึ่งแก้วแล้วก็วางแก้วลงบนที่รองแก้วก่อนบอกสามีด้วยความเกรงใจ

"ทำไมต้องจ้างคนรับใช้ด้วย ห้องแค่นี้บัวอยู่เองจัดการทุกอย่างเองได้ ไม่ต้องสิ้นเปลืองหรอก"

"เนียนเขาไม่ใช่คนรับใช้อย่างเดียว เขาเป็นผู้ช่วยพยาบาลด้วย เขาเป็นญาติของแม่บ้านที่บ้านพี่ พี่เลยให้เขามาช่วยดูแลและอำนวยความสะดวกให้บัว" บุญฤทธิ์อธิบายพร้อมรอยยิ้ม "บัวต้องเข้าใจด้วยว่าบัวตอนนี้ไม่ปกติ ยังมีอาการแพ้อยู่ ต้องมีคนดูแลเผื่อแพ้หนักหรือเป็นอะไรไป"

"พี่หมายความว่าบัวต้องอยู่กับเนียนสองคนเหรอ แล้วพี่ล่ะ พี่จะมาหาบัวบ้างไหม"

บุญฤทธิ์ส่ายหน้า "ใครว่าพี่จะให้บัวอยู่กับเนียนสองคน เนียนจะมาเช้าและเย็นกลับ เขาจะกลับตอนที่พี่กลับจากทำงาน มาอยู่กับบัวแล้ว อ้อ แต่ถ้าวันไหนพี่ติดธุระ มาไม่ได้ พี่จะให้เขาค้าง บัวจะได้มีเพื่อน"

"อ้อ" ได้ยินแบบนี้สัตตบงกชค่อยโล่งใจหน่อย นึกว่าเขาจะพาเธอมาแล้วก็ทิ้งเธอให้อยู่กับใครก็ไม่รู้เสียแล้ว

"ทำไม บัวคิดว่าพี่จะเอาบัวมาทิ้งที่นี่แล้วไม่สนใจบัวอย่างนั้นเหรอ"

เมื่อถูกถามดักคอแบบนี้สัตตบงกชก็ทำได้เพียงยิ้มเก้อๆ แล้วหัวเราะแหะๆ ออกไป แต่แม้เธอจะทำท่าสำนึกผิดออกมาเช่นนั้น บุญฤทธิ์ก็ยังใจร้าย ใช้นิ้วบีบจมูกเธอแล้วเขย่าเบาๆ จนปลายจมูกสั่น

นี่ถ้าหากเธอทำจมูกมาล่ะก็ มีหวังจมูกได้เบี้ยวไปแล้วแน่ๆ ดีนะ ที่เธอสวยแบบธรรมชาติ

"เห็นผัวตัวเองใจร้ายแบบนั้นได้ยังไงฮึ"


**亲亲 **

อร๊างงงงงง พี่บอสสสสสส เอ็นดู

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว