ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ ( ฉบับใหม่)

ปัง ปัง ปัง

เสียงปืน3นัดดังติดต่อกันพร้อมกับร่างชายวัยกลางคนค่อยๆซุดฮวบลงกับพื้นอย่างน่าอนาด

หึ รอยยิ้มมุมปากสุดเท่ปรากฎบนใบหน้าหล่อคมของมาเฟียหนุ่มที่มีนามว่า 'ลาคอสต์' มาเฟียที่ใครๆต่างขนานนามว่า      มาเฟียปีศาจ

Turrrrr......

เสียงโทรศัพท์ชายหนุ่มดังขึ้นมาแทบจะทันทีเมื่อเขาได้จัดการไอ้คนที่มันทรยศบริษัทเขาตั้งหลายสิบล้าน ที่จริงไอ้เงินพวกนั้นมันไม่ทำให้เขาขนหน้าแข้งร่วงสักนิดแต่ยังไงคนทรยศก็ไม่ควรเก็บไว้ จริงไหม เอาล่ะเข้าเรื่องเลยล่ะกัน เขาหยิบโทรศัพท์เครื่องแพงยับออกมาจากเสื้อสูทเนื้อดีก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นชื่อคนที่โทรมา

// ครับ พ่อ// 

//แกอยู่ไหน// เสียงที่ดูมีอำนาจถามขึ้น

//อืม จะให้ผมอยู่ที่ไหนดีล่ะครับ บริษัท หรือคอนโด ดี// น้ำเสียงทุ้มตอบออกไปอย่างกวนๆ

// ไอ้ลูก เว-ร ฉันพูดกับแกดีๆแล้วน่ะ อย่ามาทำให้ฉันอารมณ์เสียน่ะ ลาคอสต์// เสียงที่ดูมีอำนาจกล่าวอย่างหัวเสีย

 

// หึ หึ หึ อย่าทำตัวเป็นตาแก่ขี้โมโหสิครับพ่อ ผมยังไม่อยากให้ใครนินทาพ่อน่ะครับว่าเป็นตาแกขี้โมโห //เสียงทุ้มยังคงพูดออกไปอย่างกวนๆไม่มีขาดตกบกพร่อง

//ฮึ่ย เออ ฉันไม่พูดกับแกเรื่องนี้แล้ว วันนี้6โมงเย็นแกต้องมาเจอฉันที่บ้านใหญ่ถ้าแกไม่มาคงจะรู้ตัวน่ะว่าจะซวยขนาดไหนเพราะครั้งนี้ฉันเอาจริง// เสียงที่ดูมีอำนาจกล่าวออกไปอย่างเหนื่อยใจ ก่อนที่ประโยคสุดท้ายดังเข้มขึ้นมาอย่างจริงจัง

ตู๊ดๆๆๆ

ชายหนุ่มยังไม่ทันแย้งอะไรพ่อของเขาดันตัดสายไปก่อน อย่างนี้เรียกว่ามัดมือชกรึเปล่าน๊า แต่ไปหาที่บ้านใหญ่หรอ มีอะไรรึเปล่าเพราะปกติเวลามีปัญหาอะไรพ่อของเขามักจะมาหาเขาที่บริษัทหรือไม่ก็บ้านส่วนตัวของเขาโดยเฉพาะแต่ครั้งนี้เขาคงชิ่งไม่ได้เหมือนเคยที่เขาทำเวลาพ่อเรียกไปบ้านใหญ่  ไม่ใช่อะไรหรอกเขาแค่ขี้เกียจ (มาเฟียก็ขี้เกียจเป็นน่ะครับ) เดินทางเพราะบ้านใหญ่ไม่ได้อยู่ในตัวเมืองเหมือนบริษัทหรือบ้านส่วนตัวของผม และอีกเหตุผลหนึ่งไอ้ประโยคสุดท้ายที่พ่อผมพูดขึ้นมันดูแปลกๆยังไงไม่รู้   ฉันเอาจริง

 

 

 

กาฟิวส์:

 

สวัสดีฮะ ทุกคนผมกาฟิวส์หรือเรียกสั้นๆว่าฟิวส์ก็ได้ฮะทุกคนคงรู้จักผมในนามนายเอกของเรื่อง ชีวิตของผมก็เหมือนคนธรรมดาทั่วๆไป มีเรียน มีงาน แต่มันก็เกือบจะธรรมดาน่ะถ้าพ่อของผมไม่ได้เป็นมาเฟีย ใช่! ผมเป็นลูกมาเฟียแต่เรียกว่าลูกเลี้ยงจะดีกว่าเพราะผมถูกพ่อแท้ๆของตัวเองขายให้กับตระกูลมาเฟียใหญ่ตอนอายุ10ขวบ แต่ผมไม่คิดจะเสียใจแม้แต่น้อยกับเรื่องพันนั้น   เฮอะ!จะมีพ่อดีๆที่ไหนขายลูกตัวเองให้กับคนอื่นได้เหมือนพ่อผมบ้างล่ะ.....ตั้งแต่ผมเข้ามาอยู่ในโลกของมาเฟีย 'คุณชาร์ต' ซึ่งมีศักดิ์เป็นพ่อเลี้ยงของผมสอนให้ผมรู้จักกับคำว่า มาเฟีย อย่างลึกซึ้งเชียวล่ะ ไม่ว่าจะให้ผมเรียนศิลปะป้องกันตัว เรียนกลโกงของมาเฟีย หรือแม้กระทั้ง เรียนวิธีการเป็นภรรยาที่ดี ตั้งแต่อายุ10ขวบ ผมถูกปลูกฝังให้เป็นคนเด็ดขาด แน่วแน่และออ่นโยน ผมรู้สึกขอบคุณคุณชาร์ตที่ให้ผมมีวันนี้ ที่ทำให้ผมเป็นคนใหม่ไม่ใช่ กาฟิวส์อายุ10ขวบที่เรียกร้องหาความรักของพ่อแต่ไม่เคยได้รับมันกลับมา......

เฮ้ออออ ที่จริงผมไม่อยากให้ชีวิตของผมดูดร่าม่าอะไรหรอกน่ะแต่จะทำยังไงล่ะฮะ เมื่อมันเป็นความจริงล้วนๆ  ซึ่งตอนนี้ผมอายุ17ปีพอดีไม่มีขาดมีเกิน มันเป็นปีที่จะทำให้ชีวิตผมมีสีสันมากจากเดิมที่มีอยู่ ทำไมน่ะหรอ..ก็ผมจะได้ใช้วิชาการเป็นภรรยาที่ดีแล้วน่ะสิ  แค่คิดก็สนุกแล้ว 

รอหน่อยน่ะฮะคุณลาคอสต์ว่าที่สามีของผม......เราจะได้เจอกัน

 

                       

.

.

.

.

สวัสดีค่ะขอโทษคนที่คอยอ่านนิยายของโกโก้ดริ๊งส์ที่หายไปนานน่ะค่ะพอดีต้องเตรียมตัวสอบ แฮะๆนี้แอบอู้มาเชียวนะ

เอ่อ ถ้าแต่งนิยายไม่สนุกก็อย่าถือสาเค้าน่ะ  พอดีเป็นเด็กใหม่น่ะ แฮะๆ  (แอบมีเปลี่ยนแปลงนิดหน่อยสำหรับบทนำ)

 

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/11.gif

 

 

 

 โหวต+เม้นท์= กำลังใจดีๆในการแต่งจร้าาา

 

 

 

 

สวัสดีจร้า นักอ่านทุกคนเราเป็นนักเขียนมือใหม่ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยน๊าาาาาาานามปากกา โกโก้ดริ๊งส์

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น