facebook-icon

ฟินโดนติ่งไต จิ้ม ถูกใจนิยายเรื่องนี้ ให้ไรท์ด้วย ได้มั้ยอ๊ะ...ขอบคุณค่า

บทที่ 2 เวลาไม่รอใคร...

ชื่อตอน : บทที่ 2 เวลาไม่รอใคร...

คำค้น : พรานร้ายพ่ายรัก, เอลยา, นิยายโรมานซ์, นิยายอีโรติด, นิยายรักสำหรับผู้ใหญ่, พระเอกมาเฟีย, พระเอกเจ้าพ่อ, พระเอกแบดบอย, Bad Boy

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 107.6k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2562 09:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 เวลาไม่รอใคร...
แบบอักษร

วีรตามาอยู่อเมริกาตั้งแต่หล่อนอายุได้เพียงสิบปี มารดาแต่งงานใหม่กับจอห์น ไวท์ ชายชาวอเมริกันซึ่งเป็นเจ้าของผับที่ลาสเวกัส เด็กสาวเรียนอยู่ที่นั่นจนกระทั่งอายุสิบหกปี เมื่อเข้าไฮสกูล มารดาจึงส่งมาเรียนที่เมืองบอสตันแห่งนี้ วีรตาฉลาดพอที่จะรู้เหตุผลที่ซ่อนอยู่ของมารดาที่รักลูกสาวคนเดียวอย่างหล่อนดังแก้วตาดวงใจ ยิ่งหล่อนโตขึ้นคุณแม่ก็ยิ่งเป็นห่วง ท่ามกลางสังคมแสงสีลวงล่อแห่ง มหานครบาป หรือ Sin City ใครมีลูกสาวก็ต้องเป็นห่วงด้วยกันทั้งนั้น 

จอห์น บิดาบุญธรรมของหล่อนนั้นเปิดผับหรูสำหรับพวกนักเที่ยวกระเป๋าหนักที่มาเยือนลาสเวกัส รายได้นั้นเหลือเฟือและเกินพอถ้าหากจอห์นไม่เป็นนักพนันตัวยง 

การใช้ชีวิตอยู่ในมหานครแห่งนี้ เป็นไปได้ยากที่จะหลีกเลี่ยงอบายมุขที่ยั่วยวนกิเลสฝ่ายต่ำซึ่งมีเต็มเมืองไปหมด คุณแม่วิไลวรรณได้เปิดร้านอาหารไทยที่นั่นเพื่อหาเงินเอง เพราะหากมัวแต่ฝากความหวังและชีวิตไว้กับสามีอย่างจอห์นนั้น เธอคิดว่าตัวเธอและวีรตาคงจะมีชีวิตตกต่ำในอนาคตอันใกล้นี้เป็นแน่ 

เด็กสาวถอนสายตาจากจอคอมพิวเตอร์พกพาประจำตัว บิดขี้เกียจสองสามที มองนาฬิกาบ่งเวลาสองทุ่มแล้ว เสียงห้องข้างๆ เงียบไปตั้งแต่หลายชั่วโมงก่อน ภาพผู้ชายตัวโตเท่ายักษ์ที่มีผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันท่อนล่างแว้บเข้ามาในหัวอีกครั้ง เด็กสาวสะบัดศีรษะสะบัดตัวทำท่าขยะแขยงกับเรือนกายที่เห็นรอยสักตรงแขนและหน้าอก...บรื๋อออ...ขนลุก! 

วีรตาเดินออกไปยังโซนครัว เห็นพิชนียังอยู่ในชุดเสื้อคลุม ร่างกายสาวรุ่นพี่ลูกครึ่งอวบอัดเกินวัยสิบแปด คงเป็นเพราะเลือดผสมตะวันตกทำให้ดูโตเป็นสาวเต็มตัว หากเปรียบเทียบร่างโปร่งบางอรชรของวีรตาวัยสิบหกปี 

“ไวน์จะทำข้าวผัดไก่ พี่พีชทานด้วยกันมั้ยคะ” เสียงใสร้องถาม หยิบผ้ากันเปื้อนมาใส่ ร่างเพรียวลมเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว 

“ทำเผื่อด้วย ทำไข่ดาวเพิ่มให้พี่สองนะ หมดแรงไปเยอะวันนี้” 

คำพูดเปิดเผยโผงผางตามลักษณะสาวอเมริกันทำให้วีรตาอดหน้าแดงเรื่อไม่ได้ 

“เออนี่... ถ้าครั้งต่อไปแฟนพี่เขามาหา ไวน์อย่ากลับเร็วนะ เขาไม่ชอบ” พวกตะวันตกมักพูดอะไรกันตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อมรักษาน้ำใจเหมือนคนไทย 

“เอ่อ...ค่ะ” แล้วหล่อนจะรู้ได้ยังไงว่าอีตานั่นจะมาตอนไหน แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป วีรตาจัดการทำอาหารอย่างรวดเร็ว เพราะของทุกอย่างมีพร้อมอยู่เต็มตู้เย็น ด้วยคุณแม่ทำร้านอาหารวีรตาช่วยท่านตั้งแต่ท่านเปิดร้านใหม่ตอนหล่อนอายุสิบสองปีแล้ว เรื่องทำกับข้าวจึงเป็นเรื่องหมูๆ สำหรับเด็กสาว 

“ฟานเขาไม่มาบ่อยหรอก เสียดาย เพิ่งกลับไปพี่ก็คิดถึงเขาแล้ว คนอะไรโคตรหล่อโคตรฮ็อตเรื่องบนเตียงสุดยอดเลยเธอเอ๊ย” 

เสียงพิชนีพร่ำเพ้อถึงแฟน วีรตาได้แต่ทำเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง นี่ถ้าไม่ติดว่าอยู่กับพิชนีแล้วหล่อนช่วยคุณแม่ประหยัดค่าใช้จ่ายเรื่องเช่าห้องไปเยอะ วีรตาก็คงจะขอเซย์บ๊าย บายไปนานแล้ว สองเดือนที่อยู่กันมา พิชนีพาเพื่อนมาปาร์ตี้สังสรรค์เต็มห้องแทบทุกอาทิตย์ จนหล่อนอ่านหนังสือแทบไม่รู้เรื่อง แถมยังทิ้งถ้วยโถโอชามไว้ให้ล้างเต็มซิงก์ในรุ่งเช้าถัดมา 

แต่คิดในทางบวกก็ถือว่าเป็นการฝึกความอดทน คุณแม่สอนว่า พระเจ้าส่งคนเข้ามาในชีวิตเราอย่างมีจุดประสงค์ พระองค์ต้องการสอนบางสิ่งบางอย่างแก่เรา ไม่มีใครเข้ามาในชีวิตเราโดยบังเอิญคุณแม่เชื่อเช่นนั้น เวลานี้พิชนีก็คงเข้ามาในชีวิตของวีรตาเพื่อสอนเรื่องความอดทน สอนให้เห็นถึงความต่างระหว่างการตั้งใจเรียนกับการสนุกสนานปาร์ตี้ไปวันๆ เพราะพิชนีติดเอฟเป็นพรืดเวลานี้ 

แต่ดูเหมือนหล่อนจะไม่เดือดร้อนใจอะไรนัก นั่นคงเป็นเพราะเวลานี้ยังเนื้อหอมมีเจ้าพ่อมาเฟียเลี้ยงดูอยู่ เงินทองไม่เคยขาดมือ แต่เจ้าหล่อนไม่คิดบ้างหรือว่าวันหนึ่งในอนาคตหากถูกทิ้งขึ้นมา หล่อนจะทำเช่นไร วันหนึ่งที่ร่างกายหมดความสาวความสวยใช้หากินไม่ได้อีกต่อไปแล้ว 

“พี่พีชได้รับจดหมายจากยูอีกแล้วนะคะ ไวน์เอาวางไว้ที่ตะกร้า” วีรตาเอ่ยบอก พิชนีสะบัดหน้าทำเสียงขึ้นจมูก 

“โอ๊ย...ช่างเถอะ พี่ไม่สนหรอก เรียนไปก็เท่านั้น แฟนพี่รวย แค่เก่งเรื่องบนเตียงก็พอแล้ว เขาไม่สนใจหรอกว่าพี่จะเรียนจบหรือเปล่า พวกผู้ชายเขาไม่เอาเด็กเรียนขึ้นเตียงหรอกยายไวน์ เขาเอาพวกแซ่บซ่านถึงใจ พี่เอาเวลาไปดูคลิปโป๊ไว้เอาใจแฟนดีกว่า...หึหึ” 

พิชนีตอบพลางยักไหล่อย่างไม่แคร์ตามที่ปากว่า วีรตาจึงได้แต่พยักหน้ารับรู้ อุตส่าห์แอบเตือนด้วยความหวังดีแล้ว แต่ช่างเถอะ ถ้าอย่างนั้นก็ตัวใครตัวมันก็แล้วกัน 

“หรือว่าเธออิจฉาพี่ ถึงชอบเตือนเรื่องที่พี่สอบตกดีนักฮึยายไวน์ ต่อไปไม่ต้องยุ่งเรื่องของพี่หรอก เธอก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือไปเถอะ จบมาก็คงจะได้ทำงานเป็นพวกเด็กเสิร์ฟในกาสิโนแถวเวกัสนั่นแหละ” น้ำเสียงถากถางดังต่อ วีรตาไม่โต้ตอบให้เสียอารมณ์เพราะเด็กสาวรู้ดีว่ามันไร้ประโยชน์ พิชนีเป็นคนพูดอะไรไม่คิดถึงหัวอกคนอื่นเช่นนี้ประจำจนหล่อนชาชินเสียแล้ว 

คุณแม่บอกว่า คำพูดเป็นแค่ลม มันไม่บาดคม หากเราไม่เอามาใส่ใจ และคำพูดที่ควรเอามาใส่ใจนั้นก็ควรเป็นคำพูดที่มีประโยชน์ควรแก่การจดจำเท่านั้น วีรตายิ้มออกมาเมื่อนึกถึงมารดา ป่านนี้ท่านคงจะกำลังวุ่นวายอยู่ที่ร้านอาหารสินะ อีกไม่นานวีรตาก็จะจบไฮสกูล หล่อนเรียนเก่งสอบได้คะแนนท็อปแทบทุกวิชา รอเวลาที่จะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในอีกสองปีข้างหน้า 

**************************** 

หนึ่งปีต่อมา สเตฟานมาธุระที่บอสตันจึงแวะมาหาพิชนีในคืนวันหนึ่ง ร่างสูงอาบน้ำเสร็จก็ก้าวขึ้นมาบนเตียงที่มีร่างอวบขาวนอนรออยู่ หล่อนผลักเขาให้นอนราบแล้วแกะผ้าเช็ดตัวออก ปากเล็กก้มไปทำหน้าที่อย่างเป็นงาน สเตฟานครางกระหึ่มในลำคอ ใบหน้าหล่อร้ายเงยขึ้นสูดปากครางเสียงต่ำในลำคอด้วยความเสียวกระสัน หล่อนปรนเปรอเขาจนกระทั่งเสร็จสมในเวลาต่อมา 

“พีชขอเงินเพิ่มอีกหน่อยนะคะฟานขา ช่วงนี้รายจ่ายพีชเยอะมากเลยค่ะ” 

เสียงหวานออดอ้อนพร้อมกับขยับขึ้นไปนั่งบนตัก ใช้มือรูดรั้งเจ้ามังกรยักษ์ที่เพิ่งพ่นน้ำใส่ปากหล่อนปลุกมันขึ้นมาผงาดแผ่แม่เบี้ยอีกครั้ง เอื้อมมือไปหยิบถุงยางมาสวมให้อย่างรู้งาน 

“ฉันโอนเข้าบัญชีให้เธอทุกเดือนตามจำนวนที่ตกลงกันไว้ใช้อะไรนักหนา” 

ถึงแม้เขาจะร่ำรวยมหาศาลแต่สเตฟานไม่ใช่คนโง่เป็นเหยื่อให้ผู้หญิงคนไหนปอกลอก เขาคำนวณผลได้ผลเสียความคุ้มค่าเรียบร้อยแล้วก่อนจะตกลงซื้อขายกับใคร เขาเป็นนักธุรกิจทางการเงิน ไม่ใช่เพียงแค่ผู้ชายมีเงินที่จะขว้างมันทิ้งอย่างไม่แยแส 

สำหรับพิชนีแล้ว เขามาหาหล่อนสองสามเดือนหนหนึ่ง เพราะชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่ลาสเวกัส จะมาบอสตันก็ต่อเมื่อต้องมาประชุมหรือมีธุระกับบิดาและครอบครัวนานๆ ครั้ง ชีวิตของสเตฟานไม่เคยขาดผู้หญิง ที่ลาสเวกัสถิ่นของเขานั้น ก็มีคนสนิทคอยจัดหาส่งให้ถึงเตียงไม่เคยขาดเพียงแค่เขากระดิกนิ้วสั่งเท่านั้น 

“หือฟานขา พีชก็มีรายจ่ายตามประสาผู้หญิงสิคะดาร์ลิ้ง  ค่าบิลล์ต่างๆ แล้วเอ่อ... พีชก็ต้องช่วยไวน์เขาด้วย เขามีปัญหาเรื่องเงิน” 

พิชนีโกหกออกไป สเตฟานขมวดคิ้ว 

“เกี่ยวอะไรกับฉัน เธอหาเรื่องเอง ถ้าอยากได้เงินเพิ่มก็ตัดรายจ่ายเอาเองพีช ฉันไม่ได้มาหาเธอบ่อยๆ ที่ให้นี่ก็เกินพอแล้ว” 

“ทำไมฟานขี้เหนียวแบบนี้ พีชเป็นแฟนคุณนะคะ” 

“ไม่ต้องขอ ถ้าฉันพอใจจะให้ใครฉันให้เอง เดี๋ยวเดือนนี้จะให้พิเศษ แต่อย่างที่บอก เธอหาเรื่องเลี้ยงเด็กนี่ไว้เอง ถ้าเขาเป็นภาระเธอก็ให้เขาไปอยู่ที่อื่น” 

“โอเคๆ อย่าบ่นมากสิคะที่รัก ไวน์เขาไม่มีใคร... พีชช่วยเขาเอาบุญน่ะค่ะตามนิสัยคนไทย ฟานไม่เข้าใจหรอก มาม้ะ อย่าเสียเวลาดีกว่า นานๆ คุณจะมาให้พีชกินเสียทีแบบนี้” 

กล่าวเสร็จก็ขยับยกสะโพกขึ้นคร่อมร่างแกร่งอย่างยั่วยวน 

“อ่า...พีช...เธอหลวมไปนะ แอบเอากับใครลับหลังฉันหรือเปล่า” เสียงห้าวเอ่ยถามอย่างไม่รักษาความรู้สึกใคร 

“บ้าแล้วฟาน ปากคอคุณมันร้ายเหลือเกิน พีชไม่มีใครนะคะ นอกจากคุณ อืม...” 

พิชนีแก้ตัวพร้อมกับร้องครางเสียว ในใจแอบรู้สึกกลัวขึ้นมาเหมือนกันกับคำขู่ของเขาเพราะหล่อนปาร์ตี้และเริ่มมั่วผู้ชายในระยะหลังๆ นี้ ด้วยความชอบเซ็กส์และเขาก็ไม่ค่อยได้มาหาหล่อนเลย 

“อย่าให้รู้นะ ฉันไม่เลี้ยงเธอแน่ ฉันเกลียดที่สุดพวกผู้หญิงร่าน ทรยศเลี้ยงไม่เชื่อง” 

เขาเอ่ยเสียงเข้มก่อนจะจัดการกับร่างอวบอั๋นตามอำเภอใจ 

*********************************** 

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว 

ตอนนี้วีรตาอายุสิบแปดปีแล้ว กำลังเรียนปีหนึ่งที่มหาวิทยาลัยเอกชนมีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในบอสตัน ช่วงเวลาสองปีที่ผ่านมา การอยู่ร่วมอพาร์ตเม้นต์กับพิชนีก็ไม่ถึงกับเลวร้าย เจ้าพ่อมาเฟียแฟนของพิชนีก็นานๆ มาที ไม่ได้มาบ่อยอย่างที่วีรตาแอบกลัว หล่อนไม่เคยเผชิญหน้ากับเขาอีกเลยนอกจากครั้งนั้นเมื่อตอนหล่อนอายุสิบหกปีเพียงครั้งเดียว 

เฮ้ย...ไวน์ ทางนี้ 

เสียงเรียกดังมาจากโต๊ะหินใต้ซุ้มดอกไม้หลังตึกเรียน โต๊ะประจำของวีรตา โซเฟียและแซม สามเกลอเพื่อนซี้ที่สนิทกันตั้งแต่ไฮสกูลและกอดคอตามกันมาเข้ามหาวิทยาลัยอีก วีรตาเร่งฝีเท้าตรงไปหาเพื่อน 

************************************************** 

เอาไปอีกตอนค่า ไรท์กำลังเร่งมือปั่นให้อยู่นะคะ รู้สึกเร่าร้อน...เอ่อ ร้อนที่ก้นน่ะค่ะ เพราะหาเรื่องทำ 2 เรื่องพร้อมกัน แฟนๆ ที่บอกให้ทำทีละเรื่องคงกำลังแอบสมน้ำหน้าไรท์อยู่ ใช่เปล่าตัวเอ๊ง...555 

แต่จะลองดูนะคะ ทำไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็หยุด... เอ๊ะ...ได้มั้ย... เหนื่อยก็ต้องลุกขึ้นมาปั่นสินะ ทำให้รี้ดอารมณ์ค้างเป็นบาปกรรมอันร้ายแรง.... ไรท์กลัวววกรรมตามทันค่า... เพราะฉะนั้น สู้ต่อไปนะเอลยา ขอเม้นต์เป็นกำลังใจและแรงปั่นด้วยน้าค้า... ม้วฟๆๆๆ 

ความคิดเห็น