ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 วางฟอร์ม (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 วางฟอร์ม (2)

คำค้น : สิเน่หาเมียบำเรอ,ธราวุธ,หทัยภัทร

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.9k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2560 12:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 วางฟอร์ม (2)
แบบอักษร

     ช่างไม่รู้เอาเสียเลยว่าการกระทำเล็กๆของตน สูบฉีดหัวใจหทัยภัทรมากแค่ไหน มุมน่ารักๆที่หาได้ยากจากผู้ชายคนนี้

           "พ่อไปทำงานก่อนนะครับ ฟอด"  ปลายนิ้วเรียวส่งมาเกลี่ยแก้มนุ่มนิ่ม เอ่ยบอกกับบุตรสาว ไม่วายหอมแก้มเสียฟอดใหญ่รวมถึงคนเป็นแม่ของลูกด้วย

           "อุ้ย!" หญิงสาวตาโตรู้สึกถึงแรงจังหวะเต้นของหัวใจติดขัด ยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองอัตโนมัติ

           "มัดจำไว้ก่อน" เสียงเข้มกระซิบบอกข้างหู ทำเอาคนตัวเล็กยืนแข็งทื่อทำตัวไม่ถูกเป็นหุ่นไปชั่วขณะ

          นัยน์ตาหวานยืนอึ้งมองตามแผ่นหลังผู้เป็นสามีพร้อมกับรอยยิ้มบางผุดขึ้นประดับแต้มบนใบหน้า ยอมรับเต็มหัวใจว่าเธอดีใจแต่อดที่จะนึกถึงวันเวลาที่ผ่านมาไม่ได้

          แว่วเสียงของเธอคือสิ่งที่เขามองข้าม เอ่ยถามหลายประโยคมีเพียงการเมินเฉยหรือไม่ก็พยักหน้าส่ายหัวตอบสั้นๆตามฉบับคนเย็นชาฝั่งใจอยู่กับอดีตที่เจ็บปวด ผูกใจไว้กับคนรักเก่าที่ป่านนี้สุขสมไปกับชีวิตครอบครัวใหม่

          เพราะรักเธอถึงได้ทนอยู่ เพราะความกตัญญูทำให้เธอไม่อาจหนีหายไปจากที่แห่งนี้ เพราะลูกน้อยเธอถึงได้อดทนสู้ตลอดเวลาที่ผ่านมา ดวงใจน้อยๆแต่กำลังใจแสนยิ่งใหญ่

          "ฟอด หอมที่สุดลูกใครเอ่ย" เมื่อกี้พ่อหอมครานี้แม่หอม แก้มยุ้ยๆกลมป่องช่างน่าฟัดเสียจริง "ลูกพ่อทิมใช่ไหมคะ"

          ภาพแสนน่ารักของแม่ลูกตกอยู่ในสายตาของใครบางคน ผู้ซึ่งเดินละออกไปเมื่อครู่ยืนมองพร้อมกับยกยิ้มอยู่ตรงพุ่มไม้ หัวใจแกร่งพองโตแม้จะเต็มไปด้วยบาดแผลช้ำหนองก็ตามที

          อดีตที่ผ่านมาเขาทำตัวแย่เป็นสามีที่ไม่ได้เรื่อง นั้นเพราะเขาเป็นของเขาแบบนี้ ยิ่งกับเด็กผู้หญิงที่มารดาอุปการะเลี้ยงดูด้วยแล้ว เขายิ่งไม่อยากยุ่งเกี่ยว แต่ชะตาฟ้ากลับเล่นตลกส่งเธอมาเป็นแม่ของลูก

          "ข่าวใหม่ๆเว้ย!" เสียงเข้มดังก้องเรียกให้คนอื่นสนใจให้ไปมอง มาพร้อมกับหน้าตาตื่นของนายป่องหนึ่งในคนงานของไร่

          "เสียงดังอะไรของเอ็งว่ะไอ้ป่อง" ป้าแก้วคนงานคนเก่าคนแก่ของไร่เพลงลมเอ็ดเข้าให้ ก่อนกระแซะเข้ามาถาม "ว่าแต่ข่าวไรว่ะ"

          "ก็พ่อเลี้ยงน่ะสิป้า จีบเมียตัวเองอยู่ตรงเรือนเล็กโน้นแหน่ะ มีหอมแก้มด้วยนะ" เพียงขึ้นต้นประโยคแรกทุกคนจึงพร้อมใจกันหันมามองมาฟังโดยทันที แต่กลับต้องรีบหลบสายตาเมื่อใครคนนั้นที่เอ่ยถึง กำลังเดินเข้ามาใกลเ

          "แล้วอะไรต่อ" เสียงหนึ่งดังขึ้นถามทำเอาคนอยากพูดอยากเม้าส์ เปิดปากเตรียมตัวพูดทันทีขณะหมุนตัวกลับไปยังต้นเสียง

          "เสียดายไม่มีจู.." คำพูดในประโยคสุดท้ายพร้อมหน้าถอดสีของคนหนุ่ม ได้แต่ส่งยิ้มเห่ยๆกลับไปให้"พะๆพ่อเลี้ยง มาตอนไหนครับ"

          "ไม่มีงานทำหรือว่าไม่อยากทำแล้วว่ะไอ้ป่อง" ใบหน้าครามคมตีหน้าขรึมเอ่ยถามผู้เป็นลูกน้อง รู้ดีว่านายเป็นคนเฮฮาช่างพูดช่างเจรจา เขาเองก็แกล้งพูดไปเท่านั้น

           "ไม่น่าถาม" นายป่องยิ้มเห่ยส่ายหัวน้อยพูดเสียงแผ่ว ก่อนดีดตัวตรงพร้อมออกสเต็ปวิ่ง "ป่องขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ"

          ผู้เป็นเจ้านายอย่างธราวุธได้แต่สายหัวให้กับความทะเล้นขี้เล่นของอีกฝ่าย แต่ทว่าข่าวใหม่เมื่อครู่ทำเอาผู้เลี้ยงหนุ่มถูกด้วยสายกรุ้มกริ่มยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ของเหล่าแม่ยกคนงานทั้งหลายเมี่ยงมองอมยิ้มกันเป็นแถว

          คนไม่เคยถูกแซวด้วยสายตาเกินอาการประหม่าเก้อเขินทำตัวไม่ถูกได้แต่เก๊กขรึมตามฉบับ ตรวจงานเช็คความเรียบร้อยเข้าสู่โหมดจริงจังอีกครา

          ผลผลิตรอบนี้ถือว่าดีกว่ารอบที่ผ่านๆมา ในเรื่องของเชื้อโรคและแมลงก็ดูจะลดน้อยลงไปตามลำดับ แต่ก็ถือว่าได้ผลที่น่าพอใจ

          ปกติทุกวันพ่อเลี้ยงหนุ่มทำหลายหน้าที่ทั้งตรวจดูแมลงและเชื้อโรคขององุ่น ผสมปุ๋ยพรวนดินและเก็บเกี่ยวผลไม้ที่พร้อมออกสู่ตลาด แต่สำหรับวันนี้คงต้องขอเกงานสักครา มุ่งตรงไปยังเรือนเล็กอีกหน

          ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเหตุใดถึงได้ลุกขึ้นมาทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำ แต่ก่อนทำตัวเหินห่างดั่งคนแปลกหน้า แต่บัดนี้สิ่งที่เขาทำกลับแตกต่าง

          'แอ้มขอติดรถไปไร่ด้วยนะคะ' เสียงหวานดังขึ้นพร้อมกับปรากฏร่างบางในชุดคลุมท้องสีกรมประลายการ์ตูนน่ารัก

         'จะไปเป็นภาระทำไม' สีหน้าไม่สบอารมณ์ ซ้ำดวงตาสีนิลที่บ่งบอกความเหนื่อยระอากับคนตัวเล็กที่ชอบหาเรื่องตลอดเวลา

          'แอ้มแค่เป็นห่วง คุณทิมพึ่งหายไข้' คนประสงค์ดีถึงกับหน้าหม่นแสงสลดลงทันตา น้ำเสียงเจือปนไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ทว่าคนหัวใจหินมีหรือจะมองเห็น

         'ฉันไม่ได้อ่อนแอเหมือนเธอ' 

         'คุณทิม..'

          ตอนนั้นไม่รู้ทำไมเขาหงุดหงิดทุกครั้ง ที่แม่คนตัวเล็กเที่ยวอยากทำโน้นนี้ไปนั้นนี้ ไม่ห่วงสังขารตัวเองแต่กลับห่วงใยคนอื่นอยู่ร่ำไป

          ถ้าเธอเป็นผู้หญิงตัวเปล่าเขาจะไม่บ่นไม่ว่าเลยสักนิด แต่นี้ตัวเองกำลังตั้งท้อง ทำตัวเกเรเป็นเด็กไปได้ ครั้นเมื่อนึกถึงก็อดจะยิ้มไม่ได้

         "หึ"

          รอยยิ้มของราชสีห์หนุ่มมีให้เห็นเพียงชั่ววินาที เมื่อเขาถนัดหน้านิ่งซ้ำยังขรึมจนดูเย็นชา แต่ทว่ากลับเสริมให้เขาดูดีตามฉบับพ่อเลี้ยงหนุ่มชาวไร่ชาวสวนไม่น้อย

          เสียงเย้ายอกคู่แม่ลูกดังแว่วแต่ดังพอให้คนฟังได้อมยิ้ม เร่งฝีเท้าเข้าไปหาบุคคลทั้งสอง หากแต่ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อมีเสียงหนึ่งเอ่ยเรียก

          "พี่ทิม.."


**************************************

หั่นน้อๆ..คิดลึกไปไกลแล้วแม่นบ่อ มากกว่าจับมือก็แอบขโมยหอมแก้มเมีย หอมแบบหน้าซื่อๆเลยนะพ่อเลี้ยง อะไรแบบนี้มันต้องดำเนินไปทีละขั้นอะนะตะเอง มันส์ฟินๆบนเตียงมีตึงมีแน่นอน อร๊ายอีกไม่แค่กี่ตอน อุ๊บ! รออ่านนะจ้ะตัวเอง

ตัวเองตอนหน้าเค้าขออนุญาตติดเหรียญติดกุญแจนะจ้ะ เหมือนกับทุกๆเรื่องที่ผ่านมาของเค้าน้อ ไม่แพงนะจ้ะ คิคิ ส่วนใครไม่มีเหรียญอย่าเศร้าไปนะ ทางธัญวลัยเค้ามีกุญแจแจกฟรีนะจ้ะ 

หากมีข้อผิดพลาดหรือพบคำผิดต้องขออภัยนะคะ

-รานิล-

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว