ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Step Father : Ep.4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.8k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2560 23:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Step Father : Ep.4
แบบอักษร

Step father : Ep.4

"แล้วเจอกันครับ"

2 วันต่อมา

ผมไม่ได้กลับบ้านเด็กกำพร้า 2 วันแล้วครับ เพราะป๋าไม่ให้ไป แถมยังบอกอีกว่าอยู่ไทยแค่อาทิตย์เดียว ป๋าเลยขอแม่เรียบร้อย แม่ก็ตกลงไม่ได้ขัดขืนอะไร


ห้าง DX

ผมกับป๋าออกมาเดินห้างกันครับ มาหาซื้อของนี่แหละ เพราะ ห้องป๋าไม่มีอะไรกินเลย แถมตอนนี้ กระเป๋าตังของป๋า อยู่ที่ผมเรียบร้อยแล้วละครับ เสร็จไทม์ไลน์แน่ๆ


ตอนนี้ผมเชื่อเต็มเปาแล้วครับ ว่าคือป๋าจริงๆ ทั้งไลน์ในโทรศัพท์ที่เราคุยกัน ทั้งชื่อจริงของป๋า ผมก็เลยเชื่อได้


ป๋าเล่าให้ผมฟังหมดแล้วครับ ว่าทำไมป๋าถึงมาหาผม จำที่เคยบอกได้ไหมครับ ว่ามีครั้งหนึ่งผมเคยบอกว่าอยากเจอป๋า ป๋าเลยบอกว่าจะมาหา ก็นั้นแหละครับ ป๋าทำตามสัญญาระหว่างเราแล้วครับ


อีกเรื่องที่ผมจะบอกคือ


ทุกคนอย่างพึ่งเข้าใจผิดนะครับ ว่ามีมีอะไรกับป๋าแล้ว ยังหรอกครับ ก็แค่เกือบ ป๋าบอกว่าผมยังไม่พร้อม ทั้งๆที่ผมพร้อมตั้งแต่ 16 แล้ว


อ้าว หลุดปากซะงั้น >.<


ข้ามมๆ


ก็อย่างที่บอกว่าตอนนี้ผมอยู่ห้างกับป๋า แต่ก็ไม่ได้มากันแค่ 2 คนหรอกครับ ก็ป๋าเล่นเอาซะชายชุดดำเดินตามหลังมาขนาดนั้น คนที่เดินผ่านไปผ่านมา มองพวกผมเหมือนตัวประหลาดที่ไม่น่าเข้าใกล้


โอ้ยยยยย อึดอัดชะมัด


“ป๋า ไทม์ขอเดินไปซื้อของคนเดียวได้ไหม” ผมขอ


ถ้าไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับผม ก็ไม่รู้หรอกครับ ว่ามันอึดอัดขนาดไหน บางคนอาจจะบอกว่า ดีจะตาย เท่จะตาย แต่ผมว่าไหม มันดูน่ากลัว ขนาดป๋าเป็นแค่นักธุรกิจยังมีคนเดินตามขนาดนี้ ถ้าเป็นมาเฟีย หรือ พวกที่ทำงานด้านมืดต่างๆ คงไม่ต้องขนนิวเคลียร์ ขนระเบิดมาปกป้องเจ้านายหรอกนะครับ


คิดแล้วก็จนลุก


ชีวิตนี้อย่างแรกๆที่จะไม่ยุ่งคือพวกที่ทำงานด้านมืดนี่แหละ น่ากลัวก็น่ากลัว เหี้ยมก็เหี้ยม ใครๆก็บอกว่าพวกนี้ไม่มีหัวใจหรอก พวกเขาสามารถฆ่าคนโดยไม่รู้สึกผิดได้ สามารถชำแหละศพได้โดยไม่รู้สึกกลัว หรือ ขยะแขยง


อันที่จริงเรื่องพวกนี้ เม้าท์กับอาร์ทเป็นคนบอกครับ


“ทำไมละ” ป๋าถามผม


“อึดอัด” ผมไม่ได้แค่พูด แถมยังทำสายตาส่งซิกไปให้ป๋ารู้ด้วยว่าอะไรที่ทำให้อึดอัด


ป๋าก็ได้แต่พยักหน้าแล้วก็ดีดนิ้วครั้งเดียว


เฮ้ย! อะไรคือการที่ป๋าแค่ดีดนิ้วครั้งเดียว พวกชายชุดดำเกือบ 10 คน ก็เดินแยกกันไปคนละทิศคนละทาง


พวกเขาคุยกันทางไหน ใครรู้บอกผมที


“โอเคยัง” ป๋าถามเสียงนุ่ม


“ขอบคุณครับ” ผมตอบป๋า


ไม่ใช่แค่โอเค แต่โคตรโอเคเลยละะ


จากที่ไม่มีชายชุดดำ หรือ บอดี้การ์ดคอยคุม ผมก็ทำตัวเป็นปกติได้แล้ว ที่ว่าปกติก็คือ คุยกับป๋าตามปกติได้ จะได้ไม่ต้องระแวงว่าจะโดนยิงไหมเวลาพูดกับเจ้านายของพวกเขาไม่ดี


ตอนนี้ผมกับป๋า เดินมาตรงโซนอาหารสด แล้วก็พวกผักผลไม้ต่างๆ


มีสตรอว์เบอร์รี่ด้วยนิ


ผมมีอะไรจะบอกครับ เหยียบให้มิดเลยนะครับ


ป๋าชอบสตรอว์เบอร์รี่มากครับ ตอนแรกที่ผมรู้ผมขำมากนะครับ เพราะ ผู้ชายส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบกิน ผมก็หนึ่งในนั้น


“ป๋าครับ สตรอว์เบอร์รี่” ผมก็หยิบสตรอว์เบอร์รี่มาประมาณ 5 6 กล่อง แล้ววางไว้ในรถเข็นทันที


“รู้ด้วย” ป๋าบอกพร้อมเอามือมาขยี้ผมของผมเล่น


“เรื่องของป๋า ผมไม่เคยลืมหรอก” แล้วผมก็ส่งยิ้มที่คิดว่าโคตรน่ารักไปให้ป๋า


“อื้อ” ป๋าตอบรับ แล้วหันข้างให้ผม


เข้! ป๋าเขินวะ หูแดงเลย ฮ่าๆๆ โอ้ยยย โคตรขำเลย คิดภาพออกไหมครับ หนุ่มฝรั่งตัวสูงๆตัวใหญ่ๆ(ไม่มากหรอก) เขินกับอีแค่คำพูดหวานๆกับร้อยยิ้มกินใจของหนุ่มน้อยตัวเล็กๆ


แล้วผมก็ล้อป๋ามาตลอดทางที่เรากำลังเดินไปเลยละครับ


“ช่วยป๋าหน่อย” ป๋าขอ แต่ว่า ช่วยไรวะ


“ช่วยไรครับ” ผมถามป๋า


“ตามมา”


แล้วป๋าก็ลากผมเข้าร้านร้านหนึ่ง


ระ.. ร้านชุดชั้นในชาย

เหี้ยเหอะ! ไม่คิดว่าป๋าจะหน้าหนาขนาดนี้ แต่เอ้ะ! คนเขาไม่คิดว่าเราเป็นอะไรที่มากกว่าพี่ชายน้องชายหรอกเนาะ


“ช่วยเลือกหน่อย” ป๋าบอกผม “สีไหนดี” แล้วป๋าก็หยิบ กกน.ชายขึ้นมา 2 ตัว สีเทากับสีดำ


ป๊าใส่ไซซ์ใหญ่ขนาดนี้เลยหรอ-..-


โอ้ยยย ไทม์ มึงคิดไรของมึงเนี่ยย หยุดๆๆ


“เอาทั้ง 2 ไปเลย” ผมบอกพร้อมสะบัดหน้าหนี เพราะจงใจที่จะซ่อนหน้าสีแดง


จากที่ผมสะบัดหน้าหนีป๋า ผมเพิ่งรู้ว่ามีคนมองเราเยอะขนาดนี้ ก็นั้นแหละ  ป๋าหล่อไง คนก็ต้องมองเป็นธรรมดา แต่.. ทำไมผมรูสึกตะขิดๆ ไม่ชอบสายตาของผู้หญิงพวกนั้นแฮะ เหอะ!


นี่กูหึงหรอ

อยู่ๆก็รู้สึกถึงมือของใครบางคน จับไหล่ผมแล้วบังคับให้ผมหันหน้าไปหาเขา


“เป็นไรแมว” ป๋าไม่ได้แค่พูด ป๋ายังเอานิ้วมาจิ้มคิ้วที่ขมวดกันของผม


“ป่าว” ผมตอบปฏิเสธไป แถมยังคลายคิ้วที่ขมวดให้กลับอยู่ในทรงเดิมของมัน


พอเจอหน้าป๋าแล้วหายหึงแฮะ แปลก


อ่อ ไม่ใช่อะไรหรอก เพราะ ยังไงป๋าก็ไปไหนไม่ได้อยู่ดี มั้งนะ


แล้วอยู่ๆผมก็ได้ยินพนักงาน 2 คนที่อยู่ใกล้เค้าท์เตอร์คุยกัน


A : มึงคนๆนั้นอะน่าจับเป็นพ่อพันธุ์

B : นั้นมันคุณเดวิด คนที่ติด 1 ใน 100 ผู้ชายน่าสอยของโลกเลยนะมึง

A : จริงจัง

B : จริงจังดิ ไม่ใช่แค่หล่อนะ คุณเดวิด เป็นนักธุรกิจไฟแรงประจำปีนี้ด้วย

A : อื้อหื้ออ ดีงาม ได้ซักครั้ง จะตั้งใจทำงาน มึงง มองทีมดลูกสั่น

B : ใช่ม่ะ! อยากได้ อยากโดน


พอผมได้ยินเท่านั้นแหละ คิ้วผมก็กลับมาขมวดกันอีกแล้ว


แต่ก็อย่างที่ผู้หญิง 2 คนนั้นพูดนั้นแหละ อยากได้ อยากโดน


“อะไรกันคิ้วขมวดอีกแล้ว” ป๋าบอก


ตอนนี้ผมไม่สนอะไรทั้งนั้น ผมตั้งใจฟังเรื่องที่ผู้หญิง 2 คนนั้นคุยกันอยู่


A : ใครวะ คนที่มากับคุณเดวิด

B : เด็กป่ะ ดูหน้าก็รู้แล้วว่าเพิ่งจบ ม.3


ผมนี่อยากกราบงามๆให้พี่เขาเลยครับ คือตอนนี้ผมจบ ม.6 แล้ว สงสัยหน้าผมเด็กมากใช่ไหมละ อุ้ย เขิน


A : สมัยนี้แรดกันจัง

B : ทำใจเหอะมึง คุณเดวิดเขารวย ใครๆก็อยากได้


โห คนสมัยนี้ เดาสุ่มมั่วๆกันเก่งจังเลยเน้อะ


“หืมม เป็นไรแมวน้อย” แล้วป๋าก็หยิกแก้มเรียกสติผมกลับมา


“เสร็จยังครับ” ผมถาม เพราะ ไม่อยากอยู่ในร้านนี้นานหรอก


“ป๋าได้แล้ว” ป๋าพูดเสร็จก็พาผมไปที่เค้าท์เตอร์


ผมเห็นพี่ 2 คนนั้นทำหน้าฟิน แถมยังทำจมูดฟิดๆเพื่อ ดมกลิ่นป๋า จะว่าไป เหมือนหมาเลยแฮะ


"ไอ้แมว จ่ายเงินให้ป๋าหน่อย” ป๋าสะกิดผม


“ครับ” ผมบอกพร้อมกับล้วงเอากระเป๋าเงินของป๋าจากกระเป๋ากางเกงของผม พอเห็นว่าราคาเท่าไหร่ ผมก็หยิบแบงค์พันออกมา 2 ใบ


กางเกงในจำเป็นต้องแพงขนาดนี้ไหม โอ้ยยยย ไอ้ป๋าคนรวย


“ป๋าครับ ป๋ากลับมาหาไมท์แล้ว แล้วไหนของขวัญ ‘จบม.6’ ของไทม์ละ” ผมใช้เสียงอ้อนถามป๋า แถมยังเน้นคำให้ 2 คนนั้นได้ยิน


“ป๋าก็ให้ไปหมดแล้วนะ ตัวก็ให้ ใจก็ให้ เนี่ย กระเป๋าตังยังให้คุมให้เลย เท่านี้ยังไม่พออีกหรอครับแมวน้อย” ป๋าพูด พร้อมกับขยี้หัวผมไปด้วย ยังไม่ลืมที่จะส่งรอยยิ้มหวานๆมาให้ผม


ก่อนจะออกจากร้านไป ผมก็มิวายหันไปมองพี่ 2 คนนั้น เมื่อเห็นว่าพี่เขากำลังมองผมกับป๋าอยู่ ผมก็ยิ้มส่งไปให้หน่อยๆ พอเป็นพิธี


ดูก็รู้ว่าใครชะ


เสร็จจากการเลือก กกน.ช่วยป๋า ผมก็วิ่งไปร้านขนมทันที


เยส! เค้กเรดเวลเวตยังไม่หมด

OMG!! เค้กช็อกโกแลตน่ากินน

เฮ้ย!!! มีเค้กไวท์ช็อก

โห้ยยยย โคตรยั่วอะ


“พี่ฮะ เค้กเรดเวลเวต 2 ช็อกโกแลต 2 ไวท์ช็อก 3 แล้วก็สตรอว์เบอร์รี่ 2 ครับ” 3 อันแรกของผมเอง แฮร่ๆ ส่วนอันสุดท้าย ของป๋า เอาไป 2 กล่องพอ


จากที่ผมสั่งเค้กเสร็จก็ออกมา เจอกับชายชุดดำ 2 คน


ป๋าหายไปไหน


“คุณเดวิดติดงานด่วนครับ เขาบอกว่า ให้ไปส่งคุณไทม์ไลน์ที่คอนโดคุณเดวิดก่อนครับ” อ่อ ติดงานนี่เอง


30 นาทีผ่านไป

ตอนนี้ผมนั่งกินเค้กแล้วก็ดูหนักไปพลางๆ คิดแต่ว่า ตอนไหนป๋าจะกลับมานะ


ติ๊ง!

พอผมได้ยินเสียงไลน์เข้า ผมก็หยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆเค้กขึ้นมาดู ไลน์กลุ่มพวกผมเอง


อาร์ทคนแมน : ไทม์ มึงได้อยู่กับเฮียเดฟป่ะ

ไม่วะ : ไทม์คนดีไม่มีผัว

อาร์ทคนแมน : รูปภาพ

อาร์ทคนแมน : ใช่เฮียป่ะ กูไม่ค่อยแน่ใจ


รูปที่ไอ้อาร์ทส่งมาเป็นรูปที่ป๋านั่งอยู่มุมที่คนมองเห็นยาก (แต่เพื่อนกูเห็น เพื่อนกูเก่ง) โดยที่ตักมีผู้หญิงนั่งอยู่ ไม่ได้แค่นั่ง แต่จูบกันด้วยจ้าาาา


โอเค กูโอเค กูโอเคจริง

แหมะ! อยู่ๆน้ำจากที่ไหนไม่รู้หยดลงโทรศัพท์ที่สั่นตามมือของผม

อ้าว กูร้องไห้หรอ ฮ่าๆ

เฮ้ย กูร้องไห้วะ

ช่างแม่ง แดกเค้กต่อก็ได้

ได้เหี้ยไรละ


“ป๋าแม่งเลว มาหากันแล้วทำงี้หรอ ไหนบอกติดธุระด่วน ตอแหลว่างั้นดิ เลวชิบหาย ให้มาอยู่ ให้มารอ แล้วตัวเองไปเอากับคนอื่นงี้หรอ หยุดไม่ได้ก็อย่ามาบอกว่าจริงจังดิวะ ฮือออ ” แล้วหางตาผมก็เหลือบไปเห็นเค้กสตรอว์เบอร์รี่ เหอะ! ไม่ต้องแดกแม่ง


แล้วผมก็โยนเค้กลงพื้นทันที

กูร้ายแล้วไงทีนี้ เหอะ

ทำไงดีวะ

โอ๊ะ! คิดออกแล้ว

ไปหาป๋าดีกว่า


อยู่ไหน : ไทม์คนดีไม่มีผัว

อาร์ทคนแมน : ผับเม้าท์


พออาร์ทตอบกลับมา ผมก็รีบเข้าห้องไปเปลี่ยนชุดใหม่ทีซื้อมา

ชุดใหม่ที่ว่า ก็เป็นชุดที่ซื้อมาก่อนกลับแหละ ว่าจะใส่มายั่วป๋า แต่ตอนนี้ กูจะใส่ยั่วคนทั้งผับเลย

ก็บอกแล้ว ไทม์คนดีไม่มีผัว

.........................................................................

​Writer

​มาติดตามต่อตอนไหนก็ไม่รู้ แฮร่

ติชมได้จ้าาาา

ปล. อยากถามว่า เอาประโยคแบบติดกันหรือเอาแบบเดิมดีกว่า คือสงสัยมาก พอดีอ่านนิยายในคอมแล้วเวลาเว้นมันอ่านง่าย แต่สำหรับคนที่อ่านในโทรศัพท์จะเป็นแบบไหน อะไรแบบนี้ ช่วยบอกหน่อยยยย


ความคิดเห็น