ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

Part1

·นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรง โปรดใช้วิจารนญาณในการอ่าน 

ปล. บางครั้งไรต์ก็อินกับเนื้อเรื่องมากๆเลย ไม่ว่ากันนะคะ 

 

Part1 

อุณหภูมิที่เย็นสงัดในยามค่ำคืน ไม่แม่จะส่งผลให้ร่างสองร่างที่กำลังกอดก่ายกันจนแทบจะกลืนเป็นร่างเดียวเลยแม้แต่น้อย เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดนั้นดังสลับกับเสียงหอบต่ำของร่างสูงผู้คุมเกมส์ 

" 

อะอื้อ..วิน..บะเบาหน่อย..เจ็บ....อะอ้ะ" 

เสียงครางกระเส่าที่ดังสลับกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมห้องนอนหรูจนเกรงว่าคนด้านนอกจะได้ยิน คนตัวเล็กที่ดูเหมือนจะเป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ดูอ่อนแรงกับบทรักที่รุนแรงของอีกคนจนจะหมดสติอยู่ร่อมร่อ 

" 

อ้า..วิน..กูเจ็บนะ!" 

" 

อยู่เฉยๆสิวะ!!..แห่ก" 

คนที่กำลังสนุกกับร่างกายสวยงามตรงหน้าตวาดออกมาอย่างสุดจะทนเมื่อดูเหมือนคนด้านล่างกำลังขัดขืน 

" 

เจ็บนะ...อึก...อ้ะ" 

ตากลมโตที่คลอด้วยน้ำใสๆจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของคนด้านบนอย่างตัดพ้อ 

จะมีซักครั้งมั้ย 

? 

ที่คนตรงหน้าจะอ่อนโยนกับเขา 

มันจะมีซักครั้งหรือเปล่า 

?? 

" 

อืมมม..อะ..แห่ก" 

เสียงทุ้มครางในลำคออย่างพอใจพร้อมๆกับสะโพกหนาที่กระแทกเข้าออกแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อตนใกล้ถึงที่หมาย 

" 

อ๊ะ..วะ..วิน" 

" 

อืมมมม" 

ของเหลวสีขาวขุ่นไหลย้อนออกจากช่องทางรักของคนใต้ร่าง เช่นเดียวกับน้ำสีใสที่ไหลออกจากหางตากลมโต 

" 

จะไปไหนก็ไปไป.." 

ร่างสูงถอนแก่นกายออกจากตัวอีกคน พร้อมๆกับเอ่ยปากไล่คนที่นอนหอบอยู่บนเตียง 

" 

อ้ะ..วิน..กูเจ็บ!" 

เสียงหวานเอ่ยบอกอีกคนอย่างน้อยใจเมื่อไหล่ของตนถูกมืิอหนาผลักออก 

" 

วิน!..กูไม่ใช่ของเล่นของมึงนะ!!" 

" 

ออกไปได้แล้ว..กูรังเกียจ" 

" 

กูรักมึงนะวิน..เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ" 

" 

กูไม่เคยรักมึง 

' 

เสียงทุ้มเอ่ยบอกอีกคยอย่างรำคาญพร้อมๆกับเปลือกตาหนาที่ปิดลงด้วยความเหนื่อยอ่อน 

" 

แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน....เหอะ" 

ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มอย่างถูกใจพร้อมๆกับมือบางที่เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์อีกคนอย่างถือวิสาสะ 

" 

อ้ะ.." 

เสียงหวานหลุดครางออกมาอย่างตกใจเมื่อจู่ๆศรีษะเล็กรับรู้ได้ถึงแรงกระชากจากด้านหลัง 

" 

อย่ายุ่งกับโทรศัพท์กู" 

เสียงทุ้มกระซิบข้างหูของคนตัวเล็กพร้อมๆกับมือหนาที่กระชากโทรศัพท์ของตนคืน 

...ปึก!... 

ร่างบางที่หล่นลงจากเตียงเพราะแรงพลักของอีกคนกระแทกเข้ากับพื้นเย็นเฉียบอย่างจังจนหัวเข่าที่เคยขาวบัดนี้กลับมีโลหิตสีแดงประดับอยู่ 

"..... 

อึก" 

ปากสีเชอรี่เม้มแน่นกลั้นเสียงสะอื้น เช่นเดียวกับมือขาวเนียนที่ค่อยๆเช็ดเลือดออกจากหัวเข่าของตนเอง 

* 

ปึก...!* 

ธนบัตรปึกใหญ่ถูกปากระทบเข้ากับใบหน้าหวานจนกระดาษมีค่าปลิวว่อนจนเกลื่อนห้อง 

"... 

วิน..กูไม่ได้..ขาย..ตะ..ตัว" 

เสียงหวานเอ่ยบอกอีกคนสั่นๆตากลมโตที่หวานเชื่อมไปด้วยน้ำตามองคนร่างสูงอย่างน้อยใจ 

" 

มึงจะอะไรกับกูนักหนาวะลม!" 

" 

วิน........" 

ปากเล็กครางแผ่วออกมาเป็นชื่ออีกคนพร้อมๆกับใบหน้าหวานที่ก้มมองพื้นเพื่อไม่ให้อีกร่างเห็นน้ำตาของตนที่กำลังไหลเป็นทาง 

" 

อย่ามางี่เง่า!..ออกไปได้แล้ว" 

" 

วิน.. 

4 

ปีที่ผ่านมา..มันไม่ไม่ความหมายเลยใช่มั้ย.." 

ร่างเล็กพยุงตัวเองขึ้นจากพื้นก่อนจะค่อยๆก้าวไปหาร่างที่อยู่บนเตียง 

" 

ไหนบอกว่ารักกันไง.." 

"......" 

" 

ไหนบอกว่าจะดูแลกันตลอดไปแต่ทำไม...ฮึก..ทำไม" 

" 

เพราะกูรักสโน..มาก" 

มือหนาเอื้อมบีบคางเรียวของคนที่ร้องไห้จนตาบวม แรงบีบที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆเป็นเหตุให้หน้าหวานเริ่มเหยเกจนสังเกตได้ 

"...... 

เจ็บ" 

เสียงแผ่วเบาที่เอ่ยออกมาจากปากเล็กกระจับไม่ได้แม้จะทำให้แรงบีบลดลงเลยแม้แต่น้อย 

" 

ถ้าไม่รักกู..อึก..ละ..แล้วมานอนกับกูทำไม" 

" 

ก็มึงแรดมาให้กูเอาถึงห้องเองไม่ใช่หรอ...เหอะ" 

ใบหน้าหวานส่ายไปมาเบาๆเพื่อปฎิเสธอีกคน 

" 

กู..แค่..คิดถึงมึง" 

" 

ก็จัดให้แล้วนี่..กลับไปได้แล้ว" 

" 

ก็จัดให้แล้วนี่..กลับไปได้แล้ว" 

มือหนาผลักศรีษะเล็กเต็มแรงจนผู้ถูกกระทำแทบจะซบหน้าลงกับพื้น 

".... 

ขออยู่ด้วยได้มั้ย..." 

ตาคมตวัดมองอีกคนอย่างไม่พอใจเช่นเดียวกับตากลมหวานเชื่อมที่รีบก้มมองพื้น 

" 

อย่าหวังสูง...ออกไป!" 

"... 

ฮึกฮืออ..ปล่อย.." 

เสียงหวานเอ่ยบอกคนที่กำลังกระชากร่างของตนทั้งน้ำตา ร่างเล็กถูกกระชากลากไปตามพื้นจนถึงหน้าประตูห้องอย่างทุลักทุเล 

...พรึบ... 

เสื้อผ้าที่เกลื่อนกลาดอยู่ตามพื้นในคราแรกถูกโยนใส่ใบหน้าหวานอย่างจัง 

และคนที่ทำก็คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากวินเทอร์เจ้าของร่างสูงเพียงคนเดียวในห้อง 

".. 

วิน..กะ..กูขออยู่ด้วย" 

" 

ออกไป!!" 

เสียงทุ้มตวาดลั่นจนร่างเล็กๆเผลอสะดุ้งอย่างหวาดกลัว 

" 

ใส่เสื้อผ้าซะ" 

" 

ฮึก..อึก.." 

ปากเล็กเม้มแน่นเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นพร้อมๆกับมือขาวบางที่ค่อยๆหยิบเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่มาใส่ 

".......... 

ไปส่งหน่อยได้มั้ย..." 

" 

เหอะ..มาเองก็กลับเองสิ" 

#######100%###### 

ความรัก...... 

มักจะมาพร้อมความเจ็บปวด... 

น้อยคนนัก 

ที่จะได้สัมผัสกับคำว่าสมหวัง.... 

แต่ถึงกระนั้น... 

ทุกสิ่งมีชีวิตบนโลก... 

ก็ยังคงต้องการ 

ความรัก...... 

# # # # # 

เรื่องนี้คือฟิคเรื่องแรกที่แต่ง555+ อ่านแล้วติชมด้วยน้าาา 

นิยายเรื่องเก่าๆมีเนื้อหารุนแรง ทั้งตัวภาษา พล็อต เหตุการณ์ เต็มไปด้วยความไม่สมเหตุสมผล หากใครอยากอ่านรบกวนทำความเข้าใจให้มากด้วยนะคะ
แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น