ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความวัวไม่ทันหายความควายก็เข้ามาแทรก์NC++

ชื่อตอน : ความวัวไม่ทันหายความควายก็เข้ามาแทรก์NC++

คำค้น : yuri,เลสเบี้ยน,อิโรติก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 46.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2560 18:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความวัวไม่ทันหายความควายก็เข้ามาแทรก์NC++
แบบอักษร

มีน


การต์

สิ ​(คุณสิหารูปที่ตรงคอนเซปยากมากเลย555+แต่ชอบเธอสวย)


23.00น.

กัญญานั่งอยู่ที่ริมระเบียงชั้นล่างในมือถือกระบอกปืนอยู่ เธอกำลังขัดให้มันเงา หลังจากที่นายหญิงของเธอเข้านอนแล้ว ก่อนที่จู่ๆเธอก็รู้สึกตะหงิดใจอะไรบางอย่าง เสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังใกล้เข้ามาทางที่เธอนั่งอยู่ เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาทุกขณะ กัญญาสอดนิ้วเข้าไปเหนี่ยวไกปืนพลางใช้หูเงี่ยฟังเสียงเท้านั้น จนมันใกล้เข้าจนจะถึงแผ่นหลังเธอกัญญาจึงหันกระบอกปืนไปหาคนๆนั้นในทันที

“โอ๊ย....” มีนาเอ่ยเสียงร้องทันทีเมื่อปลายกระบอกปืนของอีกฝ่ายชนเข้ากลางหน้าผากของเธอพอดี

“ชั้นเจ็บนะ..” มีนาเอ่ยพลางเอามือขึ้นปิดที่หน้าผาก กัญญาดวงตาเบิกโตด้วยความตกใจ ก่อนชักปืนลงต่ำแล้วก้มศรีษะขอโทษอีกฝ่ายทันที

“เอ่อ..ขอโทษค่ะ..ชั้นไม่คิดว่าจะเป็นคุณมีน” กัญญาเอ่ยด้วยสีหน้าสำนึกผิดใครจะไปนึกว่าดึกดื่นปานนี้คุณหนูเจ้าของบ้านจะมาเดินเลาะริมระเบียงหลังบ้านมืดๆแบบนี้

“คุณแม่ให้เงินเดือนคุณเท่าไรเนี้ย...แหม..ทำหน้าที่ดีซะเหลือเกินนะคะ คุณการต์นี่..ค่อยระวังตัวเองอยู่ตลอดเลยรึไงกัน..” มีนาเอ่ยในขณะที่มือยังคงถูที่หน้าผากเบาๆ กัญญานิ่งเงียบไปสักพักก่อนที่จะพูดว่า

“คุณมีนมีอะไรคะ...” กัญญาเอ่ยเสียงเรียบถามอีกฝ่าย มีนาหันมองซ้ายขวาสักพักจึงขยับใบหน้าเข้าไปใกล้กัญญาที่ยืนก้มหน้าอยู่ กัญญาแอบมองใบหน้าสวยของคนที่ตัวเล็กกว่าก่อนที่เธอจะรู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้าขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

“ชั้นเบื่อ...ชั้นอยากออกไปเที่ยว...” มีนากระซิบเบาๆที่หูของกัญญา กัญญาดวงตาเบิกโตในทันที ก่อนที่จะพูดว่า

“เมื่อวานคุณหนูก็ไปมาแล้วนิคะ..” มีนาชักสีหน้าไม่พอใจในทันที เธอมองบนและยกมือขึ้นกอดอกให้กับความไม่เข้าใจของอีกฝ่าย ก่อนจะพูดต่อว่า

“เมื่อวานก็ส่วนมะวาน วันนี้ก็ส่วนวันนี้...” มีนาเอ่ยพลางจ้องไปที่ใบหน้าของกัญญา

“แล้วคุณมีนเอามาบอกชั้นทำไมล่ะคะ...ก็เห็นว่าทุกทีคุณอยากจะเที่ยวคุณก็หนีออกไปซะทุกครั้ง เอามาบอกชั้นแบบนี้ คุณไม่กลัวว่าชั้นจะฟ้องนายหญิงเหรอค่ะ..” กัญญาเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ มีนาถอนหายใจเฮิกใหญ่ก่อนตอบว่า

“ชั้นเคยบอกแล้วใช่มั๊ยว่าจะไม่ทำให้คุณแม่เป็นห่วงอีก เพราะฉะนั้นวันนี้ คุณการต์... คุณต้องไปกับชั้น...” มีนาเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง ต่างจากกัญญาที่กลับทำสีหน้างงๆใส่เธอ



-------------------------------------------------------------------------------------






“วู๊..!!!!!!!” มีนาตะโกนเสียงดังอย่างซะใจอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่ที่กัญญาเป็นคนขี่ กัญญาหันกลับมามองมีนาที่ยิ้มหน้าบานอยู่ข้างหลังเธอเล็กน้อย ก่อนหันกับไปอมยิ้มเล็กๆ

“ขี่ให้มันเร็วๆกว่านี้ได้มั๊ยคุณการต์...!!!!!” มีนาตะโกนใส่กัญญาพร้อมๆกับตบไปที่ไหล่ของอีกฝ่าย

“ไม่ได้แล้วคุณมีน...!!!!!  แค่นี้ก็เร็วพอแล้วนะ!!!!.” กัญญาตะโกนตอบ

“โห!!!!!  ไม่ใจเลยอะ คุณการต์!!!!!!.” มีนาเอ่ยอย่างเสียอารมณ์ กัญญาได้แต่อมยิ้มเบาๆ

หลังจากที่ขับวนเล่นอยู่สักพัก กัญญาก็จอดรถข้างทางตรงสะพานสลิงข้ามแม่น้ำ มีนาลงจากรถแล้วถอดหมวกกันน๊อตออก เธอสะบัดผมเล็กน้อยให้เข้าที่ก่อนยื่นหมวกกันน๊อตให้กัญญา แล้วเดินไปเกาะราวสะพานมองดูวิวแม่น้ำเจ้าพระยา กัญญาวางหมวกของมีนาลงก่อนถอดหมวกของตัวเองออกเช่นกัน เธอสางผมยาวสีดำที่ปิดบังหน้าตาขึ้นอย่างลวกๆก่อนก้าวลงจากรถ แล้วไปหยุดยืนอยู่ข้างๆคุณหนูของเธอ

“ตอนแรก..ชั้นคิดว่าคุณมีนจะอยากหนีไปเที่ยวผับแบบเมื่อวานซะอีก...” กัญญาเอ่ยขึ้นพร้อมหันไปมองใบหน้าของมีนา ทำให้มีนาหันกลับมาในทันที

“เที่ยวทุกวันก็ไม่ไหวมั้งค่ะคุณ..” เธอเอ่ยพร้อมสายตาค้อนๆอีกฝ่าย แล้วหันกลับไปมองแม่น้ำข้างหน้าอีกครั้ง ก่อนที่จะถอนหายใจเสียงดัง

“เป็นอะไรคะ..” กัญญาเอ่ยถามอย่างกังวลใจเมื่อเห็นว่าคุณหนูของเธอถอดหายใจออกมาซะดัง

“ใครกันนะ..ที่ให้คำนิยามว่า เกิดมาเป็นลูกคนรวยน่ะ ชีวิตช่างน่าอิจฉา ลูกคนรวยคนอื่นเป็นไงไม่รู้นะ แต่ลูกคนรวยแบบชั้นอะ แหม่ง..ไม่เห็นจะมีความน่าภาคภูมิใจตรงไหนเลยอะ..ก็แค่ลูกคุณพ่อที่เป็นรัฐมนตรี แต่ก็คอรัปชั่นกินภาษีประชาชนไปวันๆ กับคุณแม่ที่เหมือนจะดูดี มีธุรกิจส่วนตัวใหญ่โต แต่ก็ผิดกฎหมายซะส่วนใหญ่ บอกใครก็ไม่ได้ ชีวิตแหม่งน่าเศร้า...” มีนาพูดตัดพ้อตัวเองแบบเซงๆ

“คุณพ่อกับคุณแม่ของคุณหนูท่านคงมีเหตุผลของท่านแหละค่ะ..ท่านอาจมีความจำเป็นอะไรบางอย่างที่บอกคุณหนุไม่ได้ ก็ได้นะคะ..” กัญญาพูดปลอบใจมีนา เธอรู้สึกไม่ดีเลย ที่อีกฝ่ายมีทัศนะคติที่ไม่ได้กับครอบครัวของตัวเองแบบนี้ แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อสิ่งที่คุณหนูของเธอพูดเป็นความจริง

“คุณการต์..คุณบอกชั้นทีได้มั๊ยว่า ชั้นจะหนีจากความจริงได้ยังไง..” มีนาเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาพร้อมกับแววตาที่เศร้าหมองลง กัญญามองอีกฝ่ายอย่างเศร้าใจ เธอไม่รู้จะตอบกับอีกฝ่ายว่าอย่างไร สำหรับเด็กอายุ18 การที่คุณหนูรับรู้เรื่องราวอันโสโครกสกปรกแบบนี้ มันก็คงจะเป็นอะไรที่ยากมากๆแน่ แต่ก็อย่างว่าเธอจะมีสิทธิ์ปลอบใจอะไรอีกฝ่ายได้มากเหล่า ในเมื่อเธอเองก็เป็นหนึ่งในสิ่งสกปรกโสโครกนั่น

“ชั้นว่าเรากลับกันเถอะค่ะ..” กัญญาพูดตัดบทขึ้น มีนาค่อยหันมาทางกัญญาแล้วพูดว่า

“ไปอีกทีนึงได้มั๊ย...” มีนาเอ่ยด้วยสายตาอ้อนวอน

“ไปไหนค่ะ...” กัญญาถามอย่างไม่เข้าใจ

“ตอนนี้ร่างกายต้องการแฮลกอฮอร์ละง่ะ..” มีนาเอ่ยพลางยิ้มแห้งๆใส่กัญญา

“คุณมีน....” กัญญาเอ่ยเสียงต่ำ ด้วยใบหน้าหนักใจขึ้นมาในทันที



-----------------------------------------------------------------------------------






ผับแห่งหนึ่ง

กัญญานั่งเซงๆ อยู่ที่โซฟาคนเดียว จ้องมองดูคุณหนูของเธอที่ลุกไปชนแก้วกับผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ แล้วก็ยืนเต้นอยู่ที่โต๊ะสาวๆพวกนั้น ก่อนที่ซักพักจะกลับมานั่งที่โซฟาเหมือนเดิม แล้วยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม

“พอแล้วมั๊ยคะ..” กัญญาเอ่ยพลางใช้มือแย่งแก้วในมือของมีนาออก มีนาค่อยๆวางแก้วหลังจากที่ยกเครื่องดื่ม ดื่มจนหมดแก้ว

“เฮอ...สนุกดีจังเลยอะ ขนาดมาคนเดียวนะเนี้ย ออ.. ลืมไป นั่งหัวโด่อยู่นี่อีกคนนี่หว่า เออๆๆ ใช่” มีนาเอ่ยด้วยอาการมึนเมาพลางใช้นิ้วจิ้มไปที่หน้าอกของกัญญา2-3ครั้ง

“เมามากเลยนี่ค่ะ...กลับเหอะ นี่ก็ดึกมากแล้วด้วย..” กัญญาเอ่ยพลางโอบเอวพยุงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น

“โอเคๆ กลับก็กลับ...” มีนาเอ่ยอย่างไม่ปฏิเสธ ก่อนที่ไฟในร้านจะเปิดแจ้งสว่าง พร้อมกับเสียงเพลงที่เงียบดับลง ผู้คนต่างพากันแตกตื่น มึนงงกับสถานการณ์ กัญญากับมีนาเองก็เช่นกัน

“สวัสดีครับ..ขอประทานอภัยทุกท่าน นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ ด้วยเราจะขอเวลาสักครู่เพื่อทำการตรวจบัตรประชาชนนะครับ ขอให้ทุกท่านอยู่ในความสงบ และยื่นประจำอยู่ในที่ของท่านนะครับ เดี๋ยวเจ้าหน้าที่ของเราจะเข้าไปตรวจค้นเองครับ ขอบคุณครับ” กัญญาดวงตาเบิกโตทันทีเมื่อสิ้นเสียงประกาศ แต่คนที่ตกใจยิ่งกว่าก็คือมีนา

“ฉิบหายแล้ว..ไหมล่ะ...” เธอบ่นกับตัวเองพลางจ้องมองใบหน้าของกัญญาแล้วยิ้มแห้งๆออกมา กัญญาเอียงคอให้อีกฝ่ายเล็กน้อยด้วยใบหน้าเบื่อเซงสุดขีด เมื่อรู้ว่าความซวยเข้ามาบังเกิดกับตัวเธอเสียแล้ว 



----------------------------------------------------------------------------------------





เพี้ย!!!!!!!!

ร่างของกัญญาร่วงลงไปกองอยู่ที่พื้น ด้วยแรงฝาดจากกระบอกปืนของของวุฒิชัย แรงกระแทกในครั้งนี้หนักกว่าแรงตบครั้งไหนๆ แม้แต่แรกตบจากฝ่ามือของสินีเองยังไม่อาจสู้ได้ แรงกระแทกของกระบอกปืนทำให้หน้าผากของกัญญาแตกในทันที เลือดสีแดงข้นไหลอาบใบหน้าด้านซ้ายของเธอในทันที สินีที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่รีบเข้าไปหากัญญาแบบลืมตัวในทันที

“การต์...” เธอเอ่ยเรียกอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง

“พ่อค่ะ!!!.” มีนาเอ่ยด้วยความตกใจเธอไม่คิดว่าพ่อของเธอจะโกรธมากขนาดนี้ หลังจากที่ตรงรีบบินกลับมาเพื่อเครียร์ปัญหาเรื่องที่เธอถูกจับที่ผับเพราะอายุไม่ถึง20

“หุบปากไปเลยยัยมีน!!!! แก่น่ะตัวดีเลย อายุแค่นี้ริเข้าผับเข้าบา เอาชื่อชั้นไปอ้างไม่พอ ยังไปโดยตำรวจจับให้ชั้นตามเซ็ดตามล้างอีก ทำอะไรทำไมไม่รู้จักไว้หน้าชั้นบ้างเลย!!!!!!.” วุฒิชัยเอ่ยอย่างหัวเสียก่อนหันมาทางกัญญา

“นี่คือบทลงโทษของแก่การต์!!!! ที่หลังแก่ต้องดูแลและค่อยห้ามปราบลูกชั้นให้ดีกว่านี้!!! ไม่ใช่สนับสนุนให้ท้ายกัน ให้มันเอาแต่ใจไปทำอะไรนู้นนี่นั่น จนมั่วไปหมด!!!” วุฒิชัยตะคอกใส่กัญญาพลางใช้นิ้วชี้ ก่อนถอนหายใจยืนเท้าเอวแล้วพูดว่า

“พรุ่งนี้นักข่าว แหม่งต้องแห่กันมาบ้านแน่!!! ลูกรัฐมนตรีกระทรวงดังโดนจับเพราะเข้าผับโดยที่อายุยังไม่ถึง20 เออดีแท้!!!!....” พูดจบวุฒิชัยก็เดินขึ้นบันไดไปอย่างหัวเสีย สินีมองตามวุฒิชัยสักพักจึงหันมาทางกัญญาแล้วเอ่ยถามว่า

“การต์เธอโอเคมั๊ย...” สินีเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นห่วงหลังเห็นว่าอีกฝ่ายมีเลือดออกมาก

“ไหวค่ะ..” กัญญาเอ่ยตอบพลางค่อยพยุงตัวขึ้นช้าๆโดยมีสินีค่อยช่วยพยุง

“สุเมธ!!!!” สินีเอ่ยเรียกชื่อคนขับรถ

“ครับนายหญิง...” คนขับรถรีบวิ่งเข้ามาในทันที

“พาคุณการต์ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้..”

“ครับนายหญิง” คนขับคนรับคำก่อนที่จะเดินมาพยุงตัวกัญญาไปขึ้นรถ มีนายืนเงียบมองดูสถานะการณ์ตรงหน้า ที่ครั้งนี่มันหนักมาก หนักกว่าทุกๆครั้งที่เธอต้องทำให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะตัวเธอ เธอค่อยๆหันไปมองสินีที่ยืนกอดอกจ้องหน้าเธอด้วยสายตาที่ตำหนิ ก่อนที่สินีจะเดินขึ้นบันไดตามวุฒิชัยไป ทิ้งไว้เพียงมีนาที่ยื่นนิ่งอึ้งอยู่เพียงลำพัง



-----------------------------------------------------------------------------------






วุฒิชัยยืนกอดอกหันหลังมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความหัวเสีย สินีค่อยๆเดินไปทางด้านหลังอย่างช้าๆก่อนที่จะพูดว่า

“จริงๆแล้ว..ชั้นว่าคุณก็ทำเกินกว่าเหตุไปนะคะวุฒ” สินีเอ่ยเสียงเรียบ

“แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง คุณจะให้ผมตบหน้าลูกสาวของเรามั๊ยล่ะ ถูกแล้วล่ะคนที่สมควรโดนก็คือการต์ แทนที่จะห้ามปรามกัน กับสนุนส่งเสริม ผมว่า..หาคนดูแลคนใหม่ดีกว่ามั๊ย” วุฒิชัยเอ่ยในขณะที่ยังหันหลังให้สินี สินีรู้สึกใจหายกับคำว่าเปลี่ยนผู้ดูแลใหม่ ปกติแล้วเธอไม่เคยรู้สึกเศร้าหรือเสียดายผู้ติดตามคนไหนเลย ไม่ว่าคนๆจะอยู่หรือตายหรือไม่ แต่ไม่ใช่กับกัญญา

“ไม่ต้องถึงขนาดนนั้นก็ได้มั้งค่ะ...การต์เป็นคนของชั้น เอาไว้ชั้นจะตักเตือนเธอ ให้เธอไม่ทำงานผิดพลาดอีกแบบนี้ แหม..ตลอดเวลาที่ผ่านมาการต์เค้าก็ช่วยคุณกับชั้นกำจัดศัตรูไปเยอะมากมายนิค่ะ จะทิ้งจะขว้างคนมือดีแบบนี้ไป ก็น่าเสียดายนะคะวุฒ..” สินีเอ่ยพลางขยับเข้าไปโอบกอดสามีจากทางด้านหลัง พลางใช้มือลูบไล้ที่แผ่นอกกว้างของอีกฝ่ายช้าๆ

“สิว่า..คุณอย่าเครียดมากนักเลย เรามาหาอะไรสนุกๆทำกันดีกว่านะค่ะที่รัก..” สินีเอ่ยเสียงกระเซ่าให้สามีของเธอ ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะล้วงลงต่ำเข้าไปในกางเกงชุดนอนของวุฒิชัย พลางใช้มือเรียวยาวสัมผัสโอบอุ้มส่วนล่างของวุฒิชัยเบาๆ วุฒิชัยคลายความหงุดหงิดในทัน เข้าเหงยหน้าขึ้นเล็กน้อยในขณะที่แกนกลางด้านล่างเริ่มขยายตัวจากการถูกสัมผัส ไม่นานวุฒิชัยก็หันกลับมาทางสินีที่ฉีกยิ้มให้เขา วุฒิชัยจับสินีนอนคว่ำกับเตียงในทันที เขาใช้มือถกกระโปรงชุดนอนของภรรยาขึ้นแล้วดึงชั้นในตัวจิ๋วทิ้งออกลงไปกองกับพื้นอย่างรวดเร็ว ก่อนถกกางเกงตัวเองออกเผยให้เห็นแกนกลางที่ผงาดเต็มที่ เขาสอดใส่มันเข้าไปในตัวของสินีโดยเร็วและแรง ไม่มีการเล้าโลม ไม่มีการสัมผัสใดๆ วุฒิชัยเพียงต้องการระบายความเครียดทั้งหมดเท่านั้น

“อ๊ะ โอ๊ยยยอ๊ะ” สินีส่งเสียงร้องเมื่อถูกอีกฝ่ายจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว เธอไม่ได้รู้สึกยินดีกับสัมผัสที่ได้รับเลยแม้สักนิด หากแต่มันจะช่วยให้กัญญาไม่ถูกปลดออกจากการเป็นผู้ติดตามได้ละก็ เธอก็พร้อมจะเบี่ยงเบนความสนใจของสามีเธอ กัญญาชั้นคิดถึงแต่เธอ ชั้นเป็นห่วงเธอ ชั้นคิดถึงแต่สัมผัสของเธอ สินีพร่ำบอกตัวเองภายในใจในขนาดที่ถูกสามีจับกดลงกับเตียงแล้วกระแทกแกนกลางเข้าสู่กายเธออย่างหื่นกระหาย

“อ้า... อ๊ะ  อ้าๆๆ   อ้า” สินีส่งเสียงร้องออกมาเป็นระยะ




------------------------------------------------------------------------------------


โถ่ๆๆๆ คุณการต์ของชั้นจะต้องเจ็บอีกเท่าไรเจ้าค่ะ กว่าจะจบเรื่องโถ่ๆๆ ทูลหัวของบ่าว 

​วันนี้วันหยุดเลยมีเวลาอัฟสองตอนเสียเลย อิๆ

​ปล.ฝากติดตามเรื่องก่อนหน้าด้วยนะคะ ไฮโซ เงินตรา ราคะ ความรัก เขียนจบแล้วค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว