ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 18 100%

ชื่อตอน : My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 18 100%

คำค้น : Zayn, Khow Fang, Love, เมียเด็ก, เซน, ข้าวฟาง, รัก, ปืน, ดิว

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.8k

ความคิดเห็น : 75

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2561 16:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 18 100%
แบบอักษร

หลังจากที่ผมง้อข้าวฟ่างสำเร็จ ผมก็กลับมาทำงานปกติ ส่วนเมียตัวน้อยของผมก็กลับมาลัลล้าและขอเงินผมเหมือนเดิม อย่าได้คิดว่าผมจะอ่อนหวานกับข้าวฟ่างนะ ผมยังเหมือนเดิม ที่ปากหวานเพราะง้อเมียเฉยๆ ฮึๆ ไม่ได้มีอะไรพิเศษเพิ่มขึ้น

ผมยังนึกอายไม่หายที่ต้องง้อข้าวฟ่างด้วยวิธีอ่อนหวาน เรียกเมียตัวน้อยของตัวเองว่า…ตัวเล็ก กัดลิ้นพูดเลยนะนั่น

ถ้าพวกเพื่อนๆ ผมรู้ผมอายยันลูกบวชแน่ๆ และซึ่งผมไม่ให้พวกมันรู้แน่นอนว่าผมง้อเมียวิธีที่โคตรมุ้งมิ้งเชี่ยๆ ผมง้อข้าวฟ่างทั้งคืนจนคนตัวเล็กเพลียไปเรียนภาคเช้าไม่ไหว ส่วนดิวกับไอ้ปืนในคืนนั้นก็ไม่ได้มีอะไรเกินเลยนอกจากนอนกอดกันตามประสาคนเป็นแฟนกัน

ซึ่งผมบอกได้เลยว่ามันอ่อน!

ถ้าเกิดผมเป็นไอ้ปืนนะ ไม่ได้แค่นอนกอดดิวเฉยๆ หรอก ฮึๆ

“ข้าวฟ่างไปยัง?” ดิวมาพอดี

วันนี้ฉันมีเรียนบ่ายแต่มาที่บริษัทกับพี่เซนตั้งแต่เช้าเพราะพี่เซนลากมา -_-+ ลากมาเพียงเพราะไม่อยากให้ฉันเบื่อ แล้วคิดว่าการพามาบริษัทด้วยเนี่ยฉันไม่เบื่อเลย? เหอะๆ พี่เซนให้ใส่ชุดนักศึกษาตั้งแต่เช้าเพื่อรอดิวมารับไปเรียนด้วยกัน ตอนบ่าย พี่เซนมีประชุมด่วนตอนบ่ายเลยไปส่งฉันไม่ได้ เลยโทรให้ดิวมารับฉันแทน และดิวก็มาแล้ว…

“ป๋าเดี๋ยวหนูไปเรียนก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” ไหว้ผัวเอากฤษ์เอาชัยก่อนเข้าเรียนหน่อย

“อืม ห้ามพากันไปเที่ยวนะ” มีสั่งด้วย

“ค่า ปะดิว”

“เธอออกไปรอข้างนอกก่อนได้ปะ ฉันมีเรื่องจะปรึกษาพี่เซนหน่อย”

“อือๆ” ฉันเดินออกมานั่งรอดิวข้างนอกห้องพี่เซน

อยากรู้จังว่าดิวมีเรื่องอะไรคุยกับพี่เซนนะ

“อ้าว ไม่รีบ?” ผมถามดิวที่ยังยืนอยู่ที่เดิมทั้งๆ ที่ข้าวฟ่างออกไปข้างนอกแล้ว มีเรียนบ่ายไม่ใช่เหรอ นี่ก็เที่ยงกว่าแล้ว

“ดิวมีเรื่องจะปรึกษาพี่หน่อย”

“ปรึกษาเรื่องอะไรล่ะ?” ผมมองดิวอย่างตั้งใจ

“ครั้งแรกนี่มันเจ็บไหม?” คำถามของดิวทำเอาผมเงียบไปเลย

ทำไมอยู่ๆ ดิวถึงมาถามเรื่องแบบนี้กันวะ

“ทำไมถึงถาม? อยากลอง?” ผมเลิกคิ้วถามดิวอย่างแซวๆ

ผมพอจะคิดได้ว่าทำไมดิวถึงได้มาถามเรื่องแบบนี้กับผม ไอ้ปืนอาจจะมาขอมีเซ็กซ์กับดิว แต่ดิวกลัวเจ็บเลยไม่ให้และมาถามผมเพราะผมมีประสบการณ์

แต่แล้วไง ผมจะพูดได้ยังไงเพราะผมเป็นทำไม่ได้เป็นคนนอนให้ทำ ผมได้ยินผู้หญิงที่เสียสาวครั้งแรกพูดกันว่าเจ็บ และตอนที่ข้าวฟ่างถูกผมฟันครั้งแรก เธอร้องไห้และทุบตีผมใหญ่ และผมก็คิดว่า…มันคงจะเจ็บ (มั่ง) แต่ก็การันตีไม่ได้ว่าเจ็บมากน้อยแค่ไหน

เพราะฉะนั้น…

“พี่ไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บมากน้อยแค่ไหน ต้องไปถามข้าวฟ่างเพราะเป็นฝ่ายฉีกและมีทุกอย่างเหมือนดิว”

“เอ่อ…” คำพูดของผมทำเอาดิวถึงกับหน้าแดง

ผมพูดผิดตรงไหน? ก็ข้าวฟ่างเป็นฝ่ายเสียซิง เสียซิงมันก็ฉีกดิ พรหมจรรย์ไงที่ฉีกอะ ทำเป็นเขินไปได้ทั้งๆ ที่มันเป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์เรา

“พะ…พี่…ดิวไปเรียนแล้ว >//<” แล้วดิวก็เดินหน้าแดงออกไปจากห้องผมโดยไม่ได้ข้อมูลอะไรจากผมมากนัก

สงสัยจะเขินคำว่าฉีกของผมล่ะมั่ง



Khow Fang Part

“ดิวเป็นอะไรหน้าแดงๆ” ฉันถามดิวเพราะดิวหน้าแดงตั้งแต่เดินออกมาจากห้องพี่เซนแล้ว ขนาดขับรถยังหน้าแดงไม่หายเลย

“ไม่มีอะไร”

“แน่ใจ?”

“อือ” ไม่ค่อยเชื่อว่าดิวจะไม่มีอะไรจริงๆ ดิวเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังคิดอะไร แล้วก็เอ่ยถามฉัน…

"ข้าวฟ่าง ถามอะไรหน่อยดิ"

"อืม ถามมาสิ" ฉันพูด มือก็ล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ามาเล่นพลางๆ

"ครั้งแรกนี่เจ็บม่ะ? "

กึก!

ถึงกับหยุดเล่นโทรศัพท์

"ถะ...ถามอะไรอะ? ดะ...ดิวบ้า >//<" ถามอะไรของดิวเนี่ย ใครเขาถามกันแบบนี้เล่า ฉันก็อายเป็นนะ >//<

"ฉันอยากจะรู้เฉยๆ ศึกษาไว้ก่อนไง ตกลงมันเจ็บมั๊ย? " ดิวถามฉันน้ำเสียงจริงจัง

แต่...ใครจะกล้าบอก

"มะ...ไม่รู้อ่า ฉันบอกไม่ได้ ฮือออ..." ไม่ยอมบอกง่ายๆ หรอก และจะไม่บอกเด็ดขาดด้วย

"อะไรวะ! ไปถามพี่เซนก็บอกว่าไม่รู้ บอกให้มาถามเธอเพราะเธอมีเหมือนฉัน พอมาถามก็ไม่รู้ ไม่บอกอีกหุ๊! แบบนี้จะไปถามใครได้วะ โว้ยยย!! เครียดโว้ย! " ดิวโวยวายเอามือขยี้ผมตัวเองเหมือนคนบ้า

ฉันไม่ผิดนะที่ไม่บอก ก็คนมันอายนี่ใครจะกล้าบอกกันว่ามัน…งื้อออ ไม่พูดหรอกนะ

ให้ตายก็ไม่บอกหรอกด้วย

"ทำไมต้องมาไล่ถามคนอื่นอะ ดิวก็ลองให้ปืนดูสิ แล้วดิวจะรู้ว่ามันเจ็บไม่เจ็บ" ฉันเสนอไป ก็ขนาดฉันยังเสียให้พี่เซนตั้งแต่มัธยมมันก็ไม่แปลกหรอกถ้าดิวกับปืนจะจึกๆ กันเหมือนกัน ก็คนเป็นแฟนกันนี่

"อืมๆ จะยอมให้ไอ้ปืนมันละกัน คงไม่เจ็บเท่าไหร่หรอกมั่ง เนอะข้าวฟ่าง? "

"ไม่รู้สิ แต่ฉันเจ็บมาก อุ๊ปส์! ฮือออ..." ฉันพลาดไปแล้ว รีบเอามือปิดปากแทบไม่ทัน ไม่สิ ไม่ทันแล้วต่างหาก

"ฮึๆ เจ็บสินะ งั้นไอ้ปืนอด ฮ่าๆ " ดิวหัวเราะออกมาเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองอยากรู้นั้นมันเจ็บรึเปล่า

ไม่ได้ตั้งใจนะปืน แต่มันหลุดปากไปแล้วว่าเจ็บ

ครั้งแรกมันเจ็บจริงๆ นะ แต่พอโดนไปมันก็ฟิน >//<

“ทำไมอยู่ดีๆถึงได้มาถามเรื่องแบบนี้ล่ะ?” อยากจะรู้จริงๆ ปกติดิวไม่ได้สนใจเรื่องใต้สะดือหรอก แต่จะมีมนุษย์กลุ่มหนึ่งที่ต้องการ

คือมนุษย์ผู้ชาย และมนุษย์ผู้ชายที่อยู่กับดิวก็คงไม่พ้น...

มนุษย์ปืน

“ก็ไอ้ปืนมันขอมีอะไรด้วย แล้วฉันเคยฟังจากคนอื่นมาว่าครั้งแรกมันเจ็บมาก แต่ก็ยังไม่แน่ใจจนมาถามคนใกล้ตัว และก็ได้คำตอบ ซึ่งฉันไม่มีทางยอมเจ็บเพื่อให้มันฟินหรอก ฮึๆ”

“จริงๆ มันก็เจ็บแค่ตอนแรกๆ นะ นานๆ ไปมันก็…” อ๊ายยย!! นี่ฉันกำลังพูดเรื่องอะไรเนี่ย

ทำไมถึงกล้าพูด ตบปากตัวเองเท่าอายุข้าวฟ่าง -//-

“นานๆ ไปมันก็…ซี๊ดนะเหรอ?”

“…” ถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว

ดูดิวจะเข้าใจเรื่องพวกนี้มากกว่าฉันอีกนะ

“เคยดูในคลิปนะ ไม่ต้องตกใจ เราก็อายุเท่านี้แล้ว มันก็เคยๆ ดูกันบ้าง”

“อือ” ไม่ปฏิเสธเพราะฉันก็เคยเป็น ช่วงอยากรู้อยากเห็น พอเจอกับตัวก็ปิดปากสนิทเลย

“ว่าแต่…ลีลาพี่เซน…เด็ดปะ?” ดิวเอ่ยถามฉันเชิงแซวๆ

ทะ…ทำไมดิวถึง…

ลามกแบบนี้นะ

“มะ…ไม่บอก งื้ออออ…” ฉันเอามือปิดหน้าตัวเองเพื่อไม่ให้ดิวเห็นสีหน้าตัวเองว่ากำลังเขินอายมากน้อยแค่ไหน

“แก้มแดงแสดงว่าลีลาเด็ด ฮ่าๆ” ดิวบ้า!

“พอแล้ว อย่าพูด รีบๆ ขับรถ ฉันอยากเรียนหนังสือแล้ว!” อยากให้ดิวขับรถให้ถึงมหาวิทยาลัยให้เร็วที่สุดเลย ไม่อยากนั่งให้ดิวถามเรื่องใต้สะดืออีกแล้ว

ว่าจะไม่พูด โดนดิวหลอกเข้าหน่อยหลุดปากพูดทุกที

“แหมๆ แซวนิดแซวหน่อยทำมาเป็นอาย ได้ข่าวว่าง้อถึงพริกถึงขิงนี่ ไอ้ปืนบอกมา คิกๆ”

“ดิวอ่า อย่าแซวได้ไหม >//<” อายไม่รู้จะอายยังไงแล้วนะ เดี๋ยวก็บอกปืนจับปล้ำซะหรอก ฉันจะได้แซวกลับมั่ง

“โอเคๆ ไม่แซวล่ะ ไปเรียนไม่ไหวต้องจัดหนักแน่นอนเลยเนอะ”

"ดิวอ่า >//<"

"ฮ่าๆ "

ไม่นานเราก็มาถึงมหาวิทยาลัย มาถึงที่ลานจอดรถก็เห็นปืนเก๊กท่าหล่อยืนพิงรถรอดิว ฟังไม่ผิดหรอก ปืนรอแค่ดิวเพราะสายตาปืนจับจ้องดิวตั้งแต่ขับรถเข้ามาในที่ลานจอดรถคณะแพทย์แล้ว

ปึก!

ปืนเดินมาเปิดประตูฝั่งดิวทันทีที่รถจอด บริการดีซะเหลือเกิน

“เชิญครับที่รัก ^^”

“ไม่เปิดฝั่งนี้มั่งเหรอปืน อยากให้มีคนเปิดประตูบ้างอะ” ฉันแกล้งถาม

“ไม่ใช่ดิวสุดที่รักก็เปิดเองครับ ^^”

“เสี่ยวแต่เช้าเลยนะมึง ไปเปิดให้ข้าวฟ่างโน้นไป มายืนยิ้มเป็นผีบ้าอยู่ได้”

“มึงอะ : (” ปืนทำหน้าเศร้าเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ฉัน

ปึก!

เปิดประตูให้ฉันเสร็จแล้วก็เดินกลับไปหาดิวหน้าตาชื่นบาน

สองมาตรฐานชัดๆ เลย

“มาถือให้” ปืนยื่นมือเพื่อจะช่วยดิวถือหนังสือ แต่ดิว…

“ถือของมึงเถอะ กูมีมือถือเองได้” ฮ่าๆ อยากจะหัวเราะเป็นภาษามินเนี่ยน

“เมื่อไหร่มึงจะน่ารักกับกูสักทีเนี่ยดิว”

“ฮึๆ เอาน่า อย่านอยไปเลยเดี๋ยวกูให้…”

“ให้อะไร ^^”

“ให้กินข้าวฟรี 1 มื้อ”

“โธ่…กูไม่เอาข้าว กูจะเอามึง ได้ไหมครับที่รัก” ปืนเอาแขนคล้องคอดิว

“ฮึๆ ฝันไปก่อนเถอะมึง ไปกันเถอะข้าวฟ่างปล่อยให้มันเพ้อฝันคนเดียว” ดิวดึงแขนฉันให้เดินตามทิ้งปืนยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

ฉันกับดิวเข้ามาเรียนกันแล้วแต่ปืนไม่มา ปืนไม่ยอมมาเรียน สงสัยจะงอนดิว

“ดิว ปืนไม่ได้เข้าเรียนอะ”

“อืม” ดิวตอบแค่นั้นก็นั่งเรียนต่อ

“จะไม่โทรตามเหรอ?”

“ช่างหัวมัน ถ้ามันจะงอนเพราะเรื่องแค่นี้ก็ปล่อยมันไป”

“ดิว”

“ถ้ามันงอแงเพราะฉันไม่ให้เอา จนงอนไม่ยอมเข้าเรียน”

“…”

“ฉันจะเลิกกับมัน”

ดิวคนจริง



Peun Part

ผมไม่ได้เข้าเรียน ดิวชอบพูดทำร้ายจิตใจผมอยู่เรื่อยเลย ผมยอมรับจากใจเลยว่าผมกำลังน้อยใจดิว ดิวไม่เคยจะทำอะไรให้เหมือนคนเป็นแฟนกันเลย มีแต่ผมที่พยายามเข้าหาดิว พยายามเพื่อดิว ทำเพื่อแฟนตัวเอง แต่ดิวยังทำตัวปกติและเหมือนเดิมทุกอย่าง เหมือนที่เราคบกันเป็นเพื่อน ที่ผมพยายามขอดิวมีอะไรกันเพราะผมอยากให้เธอเปลี่ยนพฤติกรรมจากเพื่อนเป็นแฟนสักที

ผมไม่ได้อยากจะทำแบบนั้นกับดิวจริงๆ สักหน่อย ผมรอดิวได้เสมอ รอเมื่อตอนเธอพร้อม แต่ดิวไม่เข้าใจ ไม่เคยสนใจว่าผมจะรู้สึกยังไงเลย ทำตัวปกติ ไม่เหมือนแฟนแต่เหมือนเพื่อน

ไม่ให้ผมน้อยใจได้ไงวะ

“น้องปืน”

“ครับ”

มีรุ่นพี่เรียกผม เธอมาด้วยกัน 3 คน สวยๆ เอ็กซ์ๆ ทั้งนั้นเลย

“นั่งคนเดียวไม่เหงาเหรอจ๊ะ?” หนึ่งในรุ่นพี่ถามผม

“เอ่อ…ไม่เหงาครับ ^^” ผมยิ้มบางๆ ให้รุ่นพี่

“ให้พวกพี่นั่งเป็นเพื่อนมั๊ยจ๊ะ? ^^”

“อ่า ครับ” ก็ไม่รู้จะปฏิเสธไปทำไม รุ่นพี่ไม่ได้จะมาทำอะไรผมสักหน่อย แค่นั่งเป็นเพื่อนคงไม่เป็นอะไรหรอกมั่ง

“พวกพี่ซื้อขนมมาเยอะเลย แบ่งกันกินเนอะ” รุ่นพี่ยื่นขนมมาให้ผม ผมก็รับมาแล้วยิ้มขอบคุณไป

พวกเรานั่งคุยกันพักใหญ่จนกระทั่งมีคนเดินเข้ามาหาพวกเราด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“ไม่เข้าเรียนเพราะแบบนี้นี่เอง ฮึ!”

“ดิว”

ใช่แล้วครับ คนที่เดินเข้ามาหาผมกับรุ่นพี่ที่นั่งด้วยกันคือดิว และมีข้าวฟ่างที่เดินตามมาติดๆ ดิวมองหน้าผมนิ่ง ผมเดาไม่ออกว่าตอนนี้ดิวกำลังคิดอะไรอยู่ที่เห็นผมนั่งคุยกับรุ่นพี่ผู้หญิง 3 คน

แต่ที่ผมรู้แน่ๆ คือดิวกำลังไม่พอใจผมมากๆ

“ดิวอย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ กูอธิบายได้” ผมต้องรีบอธิบายก่อนที่ดิวจะคิดไปไกลกว่านี้

“ฮึ!” ดิวกระตุกยิ้มที่มุมปากให้ผมก่อนจะรีบเดินออกไป

“นายนี่นะปืน ก่อเรื่องจนได้” ข้าวฟ่างพูดกับผมและวิ่งตามดิวไป ผมรีบลุกขึ้นเพื่อจะตามดิวไป

แต่ทว่า...

หมับ!

“จะรีบไปไหนจ๊ะน้องปืนเรายังกินขนมไม่หมดเลยนะ”

“ขอโทษนะครับ พอดีผมต้องไปง้อแฟน” ผมพูดจบก็สะบัดแขนและวิ่งตามดิว

“ดิว แฮ่กๆ ดะ…ดิว” ผมวิ่งไปเรียกดิวไป ดิวไม่มีท่าทีจะหยุดเดินดิ่งๆ ด้วยความรวดเร็ว

“ดิวรอด้วย มึงกำลังเข้าใจผิดนะ!”

กึก!

ดิวหยุดเดินและหันกลับมามองผม ผมรีบวิ่งเข้าไปหาดิว

"ที่มึงเห็น ไม่ใช่อย่างที่มึงคิดนะเว้ย"

“กูคิดอะไรมึงรู้งั้นเหรอปืน?”

“…”

“กูไม่ได้โกรธมึงที่มึงคุยกับผู้หญิงพวกนั้น แต่ที่กูโกรธมึงเพราะมึงไม่ยอมเข้าเรียน!”

“กู…คือ…กู”

“มึงอย่าทำตัวปัญญาอ่อนให้มากปืน แค่กูไม่ให้เอา งอนจนไม่ยอมเข้าเรียนแต่ไปเสนอหน้าคุยกับผู้หญิงเนี่ยนะ!” ไหนมึงบอกว่าไม่ได้โกรธกูที่คุยกับรุ่นพี่ไง เนี่ยมึงกำลังโกรธเรื่องนี้ด้วย

“กูแค่อยากให้มึงอ้อนกูบ้าง อยากให้มึงทำเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ บ้างนี่”

“กูก็เป็นของกูแบบนี้ มึงไม่พอใจเลิกกับกูก็ได้!”

“ดะ…ดิว” ผมเรียกชื่อดิวเสียงสั่น

“กูพยายามแล้วปืน พยายามเป็นอย่างที่มึงต้องการ แต่กูอึดอัด กูทำไม่ได้ มึงเข้าใจมั๊ยว่ากูทำไม่ได้!”

“…”

“เมื่อตอนเป็นเพื่อนมึงยังไม่เคยเรียกร้องห่าเหวอะไรจากกูเลย มึงยังอยู่สุขสบายดี แต่ตั้งแต่มึงเลื่อนสถานะจากเพื่อนเป็นแฟนมึงก็เรื่องเยอะ เรียกร้องมากขึ้นทุกวัน เรียกร้องมากมายจนกูคิดว่าที่มึงคบกับกูนั้นเพราะรักที่กูเป็นกู หรืออยากได้ตัวกูกันแน่!”

“…”

“กูให้มึงถูกเนื้อต้องตัวกูทั้งๆ ที่กูไม่เคยให้ใครถึงเนื้อถึงตัวกูมากเท่ามึงมาก่อน กูไม่เคยไล่มึงแม้ว่ามึงจะงอแงใส่กู ในใจกูนึกรำคาญมึงฉิบหายแต่ก็พยายามเข้าใจเพราะนั้นคือนิสัยของมึง พยายามยอมรับนิสัยของมึงให้ได้ แต่มึงแม่งไม่เข้าใจอะไรกูเลย จ้องแต่จะกอดจะจูบจะเอากูอย่างเดียว อยากเป็นเจ้าของกูมาก กูให้มึงเอา”

“…”

“แต่หลังจากเอากันแล้ว เราเลิกกัน!”

ผมยื่นกำหมัดแน่น หลังจากฟังความในใจที่ดิวพูดออกมา ดิวคงจะหมดความอดทนกับผมจริงๆ ถึงได้ระเบิดแตกใส่ผมขนาดนี้ ข้าวฟ่างที่ยืนอยู่ข้างๆ ดิวก็ทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นดิวฟิวล์ขาดแบบนี้

“ค่อยๆ คุยกันเถอะนะ ดิวใจเย็นๆ นะ” ข้าวฟ่างเดินไปจับแขนดิว

“รักกันก็มีบ้างที่จะไม่เข้าใจกัน ฉันกับพี่เซนเคยเป็นแบบนั้นมาก่อน ค่อยๆ ปรับตัวกันไปนะ”

“เธอกับพี่เซนไม่เหมือนฉันและปืนข้าวฟ่าง คู่ของเธอเริ่มจากคนแปลกหน้า แต่ของฉันเริ่มจากการเป็นเพื่อนกันมาก่อน เธอเข้าใจมั๊ยว่าเราเห็นด้านที่มันเป็นเพื่อนมาก่อน แต่พอเป็นแฟนมันเปลี่ยนไปเป็นคนละคนที่เราเคยเจอ งอแงมากกว่าเมื่อก่อน ขี้งอน ไม่มีเหตุผล!”

“ขอโทษ” ผมพูดได้เพียงเท่านี้จริงๆ ผมก้มหน้ามองพื้นน้ำตาคลอ ไม่เคยมีใครว่าผมแรงขนาดนี้เลย แม้กระทั่งพ่อกับแม่ผมเอง

“มึงแม่งนิสัยน่ารำคาญไอ้ปืน!” ดิวตะคอกใส่ผมเสียงดัง แต่ก็ทำในสิ่งที่ผมตกใจคือดิวเดินเข้ามากอดผม

หมับ!

“แต่ถึงมึงจะนิสัยน่ารำคาญแค่ไหน กูก็รักมึง”

“ฮะ…ฮึก” ร้องไห้จนได้กู

ผมซบหน้าลงบนไหล่ดิวและกอดเอวดิวแน่น

“ไอ้ขี้แยเอ๊ย ร้องไห้เพื่อ?”

“มึงด่ากูอ่า ฮือๆ แม่ง! ทำไมน้ำตากูไหลไม่หยุดวะ ฮือๆ”

“หยุดร้อง! ไม่หยุดกูไม่ให้นอนด้วยนะ”

“ฮื่ออออ…” มันหยุดร้องไม่ได้อ่า ในใจอยากหยุดร้องมากแต่จิตใจอ่อนไหวง่าย

“เฮ้อ…” ดิวยืนกอดผมจนผมหยุดร้องไห้

น่าอายฉิบ ผู้ชายหล่อๆ ต้องมายืนร้องไห้เพราะถูกแฟนด่า

มึงก็อารมณ์อ่อนไหวง่ายเกินไปไอ้ห่าปืน (ขอด่าตัวเองหน่อย)

“ฮึๆ ร้องไห้ซะหมดสภาพเลย” ดิวเอามือเช็ดน้ำตาให้ผม ลองคิดดูสิผู้หญิงลักษณะคล้ายทอมสูง 170 หน่อยๆ กำลังยืนเช็ดน้ำตาให้ผู้ชายหล่อที่สูง 180 กว่าอย่างผม มันตลกแค่ไหน

โชคดีแค่ไหนที่มีแต่เพื่อนที่เห็นผมตอนนี้ ไม่งั้นผมไม่รู้เอาหน้าไปไว้ที่ไหน

“เพราะมึงอะ ทำกูร้องไห้ ทำกูเสียใจ อึก”

“ฮึๆ” ยังมีหน้ามาทำเสียงฮึๆ ใส่อีก

“มึงต้องรับผิดชอบกู ให้กูดูดนมก่อนนอนด้วย”

ผลัก!

“ไอ้หื่นกาม!” ดิวผลักหัวผมและด่า

ห่านี่ ไม่ถนอมกูสักนิดเลย ผู้หญิงบ้าอะไรวะห่ามฉิบหาย

“ไม่รู้แหละ ถ้าไม่ให้กูดูดนม กูปล้ำมึงแน่!”

“ก็เอาสิ” หือ? เชื้อเชิญ?

“กูเอามึงได้จริงดิ?”

“อือ แต่มึงต้องให้พ่อมึงมาขอกูก่อน กูถึงจะยอมให้มึง…อื้อออ…” ผมไม่รอให้ดิวพูดจบก้มไปจูบปากคนตัวเล็กเน้นๆ โดยไม่ได้สอดลิ้นอะไร แค่ปากแตะปาก

“โอเค”

ผมพาพ่อกับแม่มาขอดิวกับลุงกับป้าของดิว แม่พี่เซนกับพี่เซนด้วย พ่อกับแม่ผมตกใจมากที่ผมกลับไปบ้านและบอกพวกท่านว่าไปขอดิวเป็นเมีย พวกท่านรู้ว่าพวกเราคบกัน แต่ก็ไม่คิดว่าผมจะมาบอกให้พวกท่านไปขอดิวให้เร็วขนาดนี้ ฝั่งดิวไม่ได้เรียกค่าสินสอดจากผมมากมายแต่แม่ของผมยอมทุ่มหน้าตักจัดหนักเลย เพราะผมเป็นลูกคนเดียว แถมได้เมียเก่ง แม่ผมชอบดิวมาก ชอบจนจะเอามาเป็นลูกบุญธรรม แต่โชคร้ายที่ดันโดนผมตัดหน้าเอาดิวมาเป็นลูกสะใภ้ซะก่อน ฮ่าๆ

ผมกับดิวได้หมั้นกันแล้วแหละ คิกๆ ดีใจที่สุดเลย

“ยิ้มห่าอะไรนักหนาเนี่ย กูขนลุกนึกว่าผีบ้า!” -_-! ผมถึงกับกลอกตาเมื่อได้ยินดิวว่า

“กูมีความสุข กูผิดเหรอที่ยิ้ม”

“ไม่ผิด แต่มึงนั่งยิ้มเป็นชั่วโมงแล้ว ไปหาทำความสะอาดห้องสักที” แหมๆ นี่แค่หมั้นกันนะ ใช้กูอย่างกับคนใช้เชียว

“แล้วมึงอะ ทำไมไม่ช่วยกูทำ”

“ยอกย้อนกู?”

“…”

ผมไม่พูดอะไรเดินไปลากเครื่องดูดฝุ่นออกมา ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมจะทำความสะอาดห้อง ไม่ใช่ห้องผมด้วยนะ ห้องของดิวมัน ตั้งแต่มาอยู่ด้วยใช้อย่างกับทาส

อย่าให้กูได้เลื่อนขั้นจากคู่หมั้นเป็นสามีนะ มึงไม่ได้มาใช้กูแบบนี้หรอก ฮึๆ

ป้าป!

“โอ๊ย!” ดิวตบหัวผมครับ

“ยืนยิ้มอะไรของมึง รีบๆ ดูดฝุ่นจะได้ไปตักน้ำใส่ตู้เย็น น้ำจะไม่มีแดกอยู่แล้วเนี่ย!”

“ทำไมมึง…”

ขวับ!

"อะไร!? "

อึก!

ไม่กล้าพูดต่อเลยเมื่อเห็นสายตาของดิวที่เหมือนมีดพุ่งมาปักตรงกลางคอหอย

“ทำไมมึง...ไม่ไปยืนที่อื่นล่ะ กูจะดูดฝุ่นตรงนี้!”

“แล้วก็ไม่บอก!”

---------------------------------------

โชคดีนะที่ได้ไอ้ปืนคนนี้เป็นแฟน ถ้าเป็นคนอื่นดิวไม่ได้มานอนสบายแบบนี้หรอก สำนึกบุญคุณกันบ้างก็ได้ (มั่ง)

ที่ไม่ทำเพราะไม่กล้า แฮร่ๆ

"ดิวตื่น" เอาเท้าสะกิดคนที่นอนหลับสบายอยู่บนโซฟา พอดีมือไม่ว่างน่ะเลยต้องใช้เท้า

"อืออ...อย่ากวนกูง่วง! " มีทำเสียงหงุดหงิดใส่ด้วย

มึงจะสบายเกินไปแล้วนะเว้ย!

"ตื่นโว้ยยย!! นี่มันจะเย็นแล้วนะ! " นอนกินบ้านกินเมืองไปไหน

"อือ...ช่างมัน" ช่างมันพ่อง! ดิ!

"กูหิวข้าว"

ทำความสะอาดห้องงกๆ เจ้าของห้องแม่งนอนหลับฝันถึงพระอินทร์ นี่ถ้าไม่รักจับยัดโถส้วมตายหากไปแล้ว กล้าดียังไงมาใช้คุณหนูปืนสุดหล่อได้

"หิวก็ไปกินดิ กูจะนอน! กวนหาอะไรนักหนาวะ! " ดิวด่าผมทั้งๆ ที่ไม่ลืมตาก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำหน้า

ไอ้เชี่ย! ที่บอกว่าหิวข้าวคืออยากไปกินข้าวกับมัน

ยัยขี้เซา!

ไม่ตื่นใช่ม่ะ...ได้!

หมับ!

"เฮ้ย! " ดิวเด้งตัวขึ้นมาอย่างตกใจเพราะถูกผมจับตูด

"ไอ้ห่าปืนมาจับก้นกูทำไมเนี่ย!? "

"ก็ใครบอกให้มึงไม่ยอมตื่นสักที กูบอกว่าหิวข้าวก็เอาแต่นอน ลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาไป"

"ทำเสร็จหมดแล้ว? " ดิเลิกคิ้วถามผม

"เออ! " กูไม่รอให้มึงใช้กูหรอก เพราะมึงใช้กูที ใช้อย่างกับทาส

"ฮึๆ น่ารักจริงๆ เลยแฟนกูเนี่ย ^^"

"ไม่ต้องมายิ้มให้กู ลุกไปล้างหน้าล้างตากูหิว! " ผมย้ำให้ดิวฟังอีกครั้ง ทำความสะอาดห้องให้มันตั้งหลายชั่วโมงจนเหนื่อยและหิว ไม่ใช่หิวธรรมดาด้วย

หิวมากกกกกกกกกกกกกก!!!

"โอเคๆ รอแป๊บ"

"อืม"

"อยากกินไร? กูเลี้ยง" ใจดีขึ้นมาเชียว คงจะสำนึกผิดที่ใช้ผมทำความสะอาดห้องแน่ๆ ถึงได้ใจดีเลี้ยงข้าว จะน่ารักไปไหน แค่นี้ก็หลงจนไม่รู้จะหลงอะไรอีกแล้ว

"ชาบู" ผมตอบไป...

แต่ดิวแม่ง...

"กูอยากกินก๋วยเตี๋ยวอะ กินก๋วยเตี๋ยวเนอะ" แล้วถามกูเพื่อ?

"อืม ตามใจมึงเลย"

"มึงพูดเองนะ ^^"

"กูขัดใจมึงได้ด้วยเหรอครับ...ที่รัก" ผมเอาแขนคล้องคอดิวแล้วกระซิบพูดที่ข้างหูมัน

ผลัก!

ดิวมันเอามือผลักหัวผม

"อย่ามากอด อายคนอื่นมั่ง" ก็ลืมไปว่าผมพาดิวมาที่ห้าง

"อายทำไมคนเยอะแยะ"

"สัด! " โดนด่า...แต่ไม่แคร์ ฮ่าๆ ผมยังเอาแขนคล้องคอดิวเดินพามันมาที่ร้านก๋วยเตี๋ยว คนก็มองพวกผมกันจนกระทั่งมีพนักงานเดินมาถาม

"มากี่ท่านคะ? "

"2 ครับ"

ดะ...เดี๋ยวนะ มึงจะพูดครับทำหอยอะไรเนี่ย...ดิว!

หรือว่าเห็นเค้าสวยแล้วอ่อย?

ใช่ครับ ดิวเป็นคนพูดประโยคเมื่อกี้ พอดิวพูดจบพนักงานก็ยิ้มแฉ่งให้มันและก็พาพวกผมไปนั่งที่โต๊ะว่าง

"เมนูนะคะ" พนักงานยื่นเมนูมาให้ผมกับดิว แต่ที่แปลกไปกว่านั้นคือ...พนักงานแม่งยืนมองดิวแล้วยิ้ม

เฮ้ๆ นี่พนักงานไม่เห็นคนหล่ออีกคนเลยงั้นเหรอ แล้วอีกนี่แฟนผมนะเฮ้ย!

ต่อหน้าต่อตาเชียว

ปึก!

ผมปิดเมนูอย่างอารมณ์เสีย

"ดิว! "

"อะไร? " ดิวเงยหน้าถามผมหลังจากที่นั่งอ่านเมนู

"ไม่กินแล้ว! "

"แต่กูจะกิน! เอาก๋วยเตี๋ยวต้มยำหมูเด้ง กับบะหมี่เย็นตาโฟค่ะ"

"ค่ะ ^^" ผมมองพนักงานตาลุกเป็นไฟเลย

หึง! หวง! นี่แฟนพี่นะ น้องจ้องอย่างกับจะแดกซะอย่างงั้น

"พี่รับอะไรดีคะ? " แหมๆ ปากถามกูตามองแฟนกู

ต่อยผู้หญิงนี่ผิดมั๊ยวะ?

"เตี๋ยวโฟ! " ผมสั่งไปส่งๆ พนักงานก็จดแล้วก็เก็บเมนู บอกรอสักครู่แล้วเดินออกไป

"กูเห็นนะว่าน้องเขามองมึงอะ" ผมว่า

"เขาก็มองลูกค้าปกติเปล่าวะ หรือมึงจะให้เค้ามองเพดานร้าน? " กวนตีนกูอีกล่ะ

"มองลูกค้าไม่ผิด แต่กูไม่ชอบให้มองนานๆ กูไม่ชอบ! "

"หุ๊! มึงอย่ามาชวนทะเลาะดิ น้องเค้าจะมองจะจ้องก็เรื่องของเขา กูไม่สนใจ เพราะกูมองแต่มึง...โอเค้? " -//- พูดอะไรของมันวะเนี่ย

"อือ" ผมพยักหน้าให้ดิวน้อยๆ

เขินแฮะ...ร้อยวันพันปีดิวไม่เคยพูดจาหวานๆ แบบนี้กับผมเลย

"ก๋วยเตี๋ยวได้แล้วค่ะ" ก๋วยเตี๋ยวที่สั่งถูกวางเต็มโต๊ะ แต่ทว่าก๋วยเตี๋ยวที่ดิวสั่งมันมีลูกชิ้นรูปหัวใจทั้งสองชาม แต่ชามผมไม่มี มีลูกชิ้นธรรมดา

หางคิ้วกระตุกยิกๆ เลยกู

"น้องครับ ที่ร้านมีลูกชิ้นแบบนี้ด้วยเหรอครับ? " ผมชี้นิ้วไปที่ลูกชิ้นรูปหัวใจ

"อ่อ...เป็นบริการพิเศษจากร้านเราค่ะ ^^" เออร้านนี้ดีวะ มา 2 คนเสือกพิเศษให้คนเดียว ฮึๆ

พิเศษจริงๆ!! (กัดฟันพูด)

"อ่อเหรอครับ" ผมมองหน้าพนักงานก่อนจะจับตะเกียบขึ้นมาแล้วคีบลูกชิ้นในชามดิวมากิน ฮึๆ เจอกูแดกไป พิเศษแค่ไหนกูก็ไม่ให้ครับ

หวงเว้ย!

จนกว่าจะได้มาเกือบตาย ไม่ยอมให้ใครมาม่อหรอก ทั้งหญิงและชาย

"..." พนักงานยืนมองผมอย่างตกใจที่ผมคีบลูกชิ้นมากิน ผมยกยิ้มที่มุมปากแล้วเคี้ยวลูกชิ้นตุ้ยๆ ดิวส่ายหน้าให้ผม มันก็ไม่ได้ว่าอะไรนั่งปรุงเครื่องไป ส่วนพนักงานยังยืนอยู่ที่เดิม

ยืนเพื่ออะไร? ไม่เข้าใจวะ

"หนูเป็นลูกเจ้าของร้านนะคะ ^^" อ่อ...ถึงว่าทำไมดิวแม่งได้ลูกชิ้นพิเศษ

"หืม? " ดิวมองหน้าพนักงานที่บอกว่าเป็นลูกเจ้าของร้านอย่างสงสัย มันคงจะงงว่าบอกกูทำไม

"หนูเป็นรุ่นน้องพี่ที่โรงเรียน A หนูมองพี่ทุกวันเลยนะคะ ^^"

มองทุกวัน?

หืมมมมม!!

"-_-+" สีหน้าผมเอง

"เอ่อ...พี่ดิวจะว่าอะไรไหมคะ? ถ้าหนูจะขอไอดีไลน์เพื่อคุย..."

เคร้ง!

"อ่า...โทษทีครับ พอดีช้อนหลุดมือ" ผมมองหน้าลูกเจ้าของร้านนิ่งๆ ก่อนจะเบนสายตามองดิวที่มองมาที่ผมเช่นกัน

"ที่รัก...เสื้อเขาเลอะอะ เช็ดให้เขาหน่อยสิครับ" เมื่อกี้ช้อนตกใส่ชาม ทำให้น้ำก๋วยเตี๋ยวในชามกระเด็นโดนเสื้อของผม ผมทำเสียงอ้อนใส่ดิว น้องลูกเจ้าของร้านถึงกับหน้าเสียที่ยินผมพูด

"ฟะ...แฟนพี่ดิวเหรอคะ? "

"อ่อ...เปล่าครับ" ผมว่า ทำให้น้องลูกเจ้าของร้านยิ้มออกมา

แต่ผมน่ะ ชอบทำให้คนอื่นมีความสุขเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ผมยิ้มให้น้องลูกเจ้าของร้านก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือดิวข้างที่สวมแหวนหมั้นคู่กับผม

"พวกเราไม่ใช่แฟน...แต่...พวกเราเป็นคู่หมั้นกันครับ ^^" ผมพูดและยกมือดิวขึ้นมาเพื่อโชว์แหวนเพชรที่ทั้งผมและดิวใส่คู่กันให้น้องลูกเจ้าของร้านดู

ฮึ! เป็นไงล่ะถึงกับพูดไม่ออกเลย

ฮ่าๆ สะใจโว๊ยยยยย!!

อยากม่อไม่ดูเจอไอ้ปืนไป เอ๋อเลยดิ ฮึๆ

อย่าริอาจมาจีบคู่หมั้นพี่น้อง เดี๋ยวจะจุกไม่รู้ตัว











#จบตอนแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ

ความคิดเห็น