ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Step Father : Ep.2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2560 00:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Step Father : Ep.2
แบบอักษร

Step father ep.2


หลังจากที่ผมกับไอ้อาร์ทมองหน้ากันเสร็จ ก็เดินตามมันไปเงียบๆ เพราะอะไรนะหรอ


อยากเห็นช็อตเด็ดชัดๆไง แล้วอีกอย่างคือ ถ้าไอ้ปาร์คมันร้อนเตรียมระเบิดถึงขีดสุดเมื่อไหร่ ไม่มีใครเอามันอยู่หรอกครับ


พวกผมเคยเจอแล้วมาแล้ว ^^


“ไรวะ” ทันทีที่เม้าท์ขึ้นไปบนฟลอ มันดึง 2 คนที่กำลังเป็นที่จับตามองแยกออกจากกัน


“อื้อออ ไอ้ปาร์ค มีไรวะ” ดูเหมือนไอ้ตัวเจ้าปัญหายังไม่รู้ว่าคนที่ดึงตัวเองออก กำลังอยู่ในอารมณ์ร้ายแค่ไหน


“มึงเป็นใครวะ” ดูเหมือนผู้ชายคนนั้นจะไม่ยอมให้เหยื่อหลุดมือง่ายๆเป็นแน่


แต่.. เอ๋? ทำไมผับมันเงียบๆไปน่ะ


อ่อ รู้แล้ว คนเสือกมันเยอะเต็มผับนี่เอง


“หึ..” แล้วปาร์คก็คลี่ยิ้มเย็นๆออกมา


“เฮ้ยยย เกิดไรขึ้นวะ” แล้วก็มีคนกลุ่มหนึ่งวิ่งออกมาดูเหตุการณ์ พอเห็นเป็นเพื่อนตัวเองเท่านั้นแหละ “อ้าว ไอ้การ์ดมีเรื่องไร” หน้าตากวนตีนมาเชียว


“มันแย่งเด็กกู” ไอ้การ์ดบอกเพื่อนๆของมัน


“เด็กมึง?” เม้าท์ถาม


โอ้วววว ใกล้แล้วครับ ใกล้แล้ว


“เออ เอากันมาหลายรอบแล้วด้วย” ไอ้การ์ดบอก


เดี๋ยวนะ เอากันมาหลายรอบ? โห กล้าพูด เพื่อนกูไม่ตาต่ำขนาดนั้นหรอกครับ อีกอย่าง


เพื่อนกูมี ผัว แล้วครับ

“ไม่ใช่นะเมา” ไอ้ปาร์คได้ยินแบบนั้น เลยเงยหน้ามองเจ้าของอ้อมกอด เพราะ กลัวว่าอีกคนจะเข้าผิด ว่าตัวเองเคยมีอะไรกับไอ้การ์ดแล้ว


“ถ้าใช่ก็ลองดูดิ หึ” ไอ้เม้าท์มองคนในอ้อมกอดตัวเอง แล้วก็หันไปมองหน้าการ์ดต่อ


“ไม่ใช่ได้ไงครับ ที่รัก” ไอ้การ์ดก็ยงไม่ล้มเลิกความพยายาม “ไม่เชื่อถามเพื่อนกูได้” ไอ้การ์ดหาตัวช่วย “ใช่ไหมมึง”


“เออ” เพื่อนมันก็พร้อมใจกันตอบมาจริงๆ


“โห จริงหรอเนี่ย” หลังจากที่อาร์ทเงียบอยู่ตั้งนานก็พูดขึ้น


“จริง!” ไอ้การ์ดก็แหลต่อ


โอ้ยยย กูเบื่อแล้วนะ ตอแหลกันเก่งจังพวกนี้


“ไอ้ห่า กูจะเอาเวลาไหนไปมีอะไรกับมึง เช้ากูก็เรียน กลับบ้านก็อยู่กับ ผัว เอาเวลาไหนไปหามึงวะ” ปกติ มันเขินจะตายกับว่าผัวเนี่ย ทำไมครั้งนี้พูดง่ายจัง อ่อ เพราะ เหล้านี่เอง


“ใครผัวครับ?” แล้วไอ้เม้าท์ก็ถามต่อ


แหมมม เพื่อนกู


“เม้าท์ไงครับ ผัวกูคือเม้าท์ครับ” ปาร์คก็เลยตอบกลับ


ก็ไม่อยากจะพูดนะครับว่าสองคนนี้ได้กันแล้ว


แต่ก็จะพูดอะครับ ก็ตามนั้นแหละครับ มันได้กันแล้ว จะเล่าให้ฟังคล่าวๆแล้วกันครับ


คือ พวกผม 4 คน เรารู้จักกันตั้งแต่ ป.4 ครับ สนิทกันตอน ม.1 พอขึ้น ม.4 เม้าท์กับปาร์คก็เริ่มเปลี่ยนไป กลับด้วยกันตลอด ผมกับอาร์ทก็รู้นะครับ ว่ามันกิ๊กกันอยู่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก็อารมณ์แบบว่า พร้อมเมื่อไหร่ค่อยบอก แต่พอมา ม.5 เทอม 2 ปาร์คมันโดนรุ่นน้องคนหนึ่งตามจีบแบบ ตื้อมากๆครับ ไปรอหน้าบ้าน กลับบ้านก็มารอใต้อาคาร จนเม้าท์กลัวปาร์คเปลี่ยนใจ เลยมาปรึกษาพวกผม มันก็ตัดสินใจอยู่นานกว่าจะกล้ามาถาม สุดท้าย วิธีที่ดีสุดที่สามารถตัดรุ่นน้องไปได้คือ บอกไปเลยว่าคบกันแล้ว สุดท้ายรุ่นน้องก็ยอมถอย เพราะว่า ใครจะกล้าเล่นกับลูกเจ้าของโรงเรียนละครับ ประมาณ เดือน 2 เดือนก่อน ไอ้เม้าท์พึ่งมาบอกพวกผมว่า ได้กันแล้ว พวกผมก็ตกใจอยู่นึดหนึ่ง แต่ก็อย่างว่าแหละครับ ระดับไอ้เม้าท์แล้ว


กลับเข้าฉากต่อเลยละกัน


“ไม่เชื่อ!” อะไรวะ เริ่มรำคาญไอ้การ์ดแล้วนะเว้ย


“เอ๋? เขาไม่เชื่อ ทำไงดี?” ถึงในผับจะมีแสงไม่มากเท่าไหร่ ผมก็รู้ครับว่าตอนนี้ ไอ้เมาท์มันทำหน้าอย่างไร


เจ้าเล่ห์ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะมึง


ไอ้ปาร์คก็ไม่ค่อยจะทันมันด้วยสิ


“อืมมม รู้แล้ว” ปาร์คพูด


จู่ๆ มันก็ผละออกจากอกของไอ้เม้าท์ แล้วจับหน้าคนที่สูงกว่าล็อคคอให้ต่ำลงมา แล้วก็..


จูบ

จูบกันอย่างดูดดื่ม


กรี๊ดดดดดดดดด             

Oh My Goddd!!!

เด็ดวะสัสส

สุดยอดดด


ผู้คนที่หยุดทุกอย่างเพื่อดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ร้องกรี๊ด โห่ แซว กันออกมา


ผมหันไปหาไอ้อาร์ทที่ยิ้มอยู่ เหมาะเจาะมันก็หันมาหาผมเหมือนกัน


“หนุกไหมมึงวันนี้” ไอ้อาร์ทมันถามผม


“ยิ่งกว่าสนุกอีก แต่กูว่า...” ผมลากเสียงยาวให้ดูลุ้น


“ทำไมเม้าท์ไม่ระเบิดวะ” ผมกับอาร์ทพูดขึ้นมาพร้อมกัน


แล้วผมกับมันก็ต่างพากันเงียบ


แล้วรอยยิ้มก็ผุดขึ้นมา เป็นร้อยยิ้มที่ชั่วร้ายที่สุดของวัน


“งานนี้ จัดหนัก แน่ๆ” ผมพูดอยากมีเลสนัย


เอวพังแน่ๆ หึ” อาร์ทพูดต่อ


“เห้อ สงสารปาร์ตี้ไอน์สไตน์จัง พังแน่ๆ” พวกผมมองหน้ากันแล้วก็ระเบิดหัวเราะกันออกมา


“สนุกไหมละพวกมึง” อยู่ๆเสียงของเม้าท์ก็ดังขึ้น


สิ่งที่ผมเห็นอยู่ตอนนี้ร่างของปาร์คกำลังห้อยต่องแต่งอยู่ไหล่ของเม้าท์ ไอ้ปาร์คก็ไม่อยู่เฉยๆ ทั้งดิ้น ทั้งทุบหลัง จนเม้าท์ทนไม่ไหว


แป๊ะ!

ตีก้นไปหนึ่งที


ไม่รอดแน่เพื่อนกู หึหึ


“สนุกมากกกกกกกกกกกกกกกก” ผมกับอาร์ทลากเสียงยาวอย่างล้อเลียน


“กูกลับก่อนนะ” ยังดีที่มาลาเพื่อนก่อน ยังพามีมารยาทอยู่บ้าง


“ไม่นะพวกมึงงงง อย่าปล่อยกูกลับกับมันนน” หลังจากรู้ชะตากรรมของตัวเอง ว่าจะไม่รอดแล้ว ผู้ที่กำลังจะโดนประหาร บนเตียง ก็เริ่มโวยวายขึ้นมา


ดูจากสถานการณ์แล้ว ผมว่า มันน่าจะสร่างเมาแล้วนะ แล้วก็คงอกแดกเหล้าไปอีกหลายวันแน่ๆ


เพราะ คงไม่ได้ลุกออกจากเตียง


“โชคดีนะมึง ลุกไม่ได้ก็นอนอยู่บนเตียงดีๆ” อาร์ทบอกแล้วก็โบกมือบ๊ายบาย ก่อนที่เม้าท์จะเดินออกจากผับไป


เห็นแวบๆว่าพวกมันโดนการ์ดหน้าผับ(พี่หนึ่งนั้นแหละ)แซวด้วยนี่นา


อ้อ ถ้าจะถามว่าทำไมเกิดเรื่องแบบนี้แล้วจึงไม่มีการ์ดมาจัดการเรื่อง คือ ถ้าปกติเป็นคนอื่นมีเรื่องมันก็คงต้องเป็นแบบนั้น แต่นี่


เจ้าของผับนะครับ ไม่มีใครกล้ายุ่งหรอก


“เอาไงมึง” ผมถามอาร์ท


“แดกต่อสิครับ เสียของหมด” ไอ้อาร์ทบอก ก็จริงของมัน เสียของ เหล้าอะไรต่างๆนานา ยังเต็มโต๊ะอยู่เลย


“ไงพวกมึง เกิดอะไรขึ้นวะ” จากที่ผมกับไอ้อาร์ทกำลังนั่งแดกเหล้ากันอยู่ โดยข้างมันมีผุ้หญิงหุ่นเอ็กซ์นั่งขนับข้าง ไอ้พี่หนึ่งก็โผล่มา


“ผัวเมียทะเลาะกัน” ผมบอก เอ้ะ! แต่จริงๆไม่ได้ทะเลาะนิ “ไม่สิ เมียมีชู้” เฮ้ยย แต่ก็ยังไม่ใช่อยู่ดี แต่ก็เข้าข่ายนะ


“เมียมีชู้ ไปจูบผู้ชายอื่น โดนเลย” ไอ้อาร์ทต่อให้


“ขอให้รอดนะปาร์ค” พี่หนึ่งอวยพร นั้นสิ ขอให้รอด


“ปล่อยไปๆ มาแดกต่อ มาๆพี่เอดส์” ผมเลยยุติการพูดถึง 2 คนนั้น โดยโฟกัสเรื่องเหล้าแทน


จากที่เริ่มสร่างเมาก็กลับมาเมาอีก


อยากเต้น

อยากเต้น

อยากเต้น


คำๆนี้ผุดขึ้นมาในสมองผม


“กูไปฟลอก่อนนะมึง” ผมบอก


“เออ อย่าก่อเรื่องแบบคู่นั้นอีกละ” ไอ้อาร์ทบอก


พี่หนึ่งก็พยักหน้าเป็นเชิงเห็นด้วย


ผมก็ทำท่าตะเบะแล้วเดินไปฟลอทันที



กรี๊ดก๊าดดดด

วี๊ดวิ้วววววว

แจ่มมมมม

อยากด้ายยยย


เสียงโห่แซวดังมาจากข้างล่าง หลังจากที่ผมขึ้นไปบนฟลอ


จากที่ผมเต้นอยู่คนเดียว จู่ๆก็มีคนขึ้นมาเต้นกับผม เหมือนเหตุการณ์มันซ้ำยังไงไม่รู้ แต่ต่างกันที่ ผมไม่มีผัวคุม

อยู่ๆไอ้นั้นก็ล้วงมือเข้ามาในเสื้อยืดสีขาวของผม กลิ่นขอมัน ชวนอ้วกยังไงไม่รู้ กลิ่นแรงไปไหม กล้าฉีดมาได้ไง


“ต่อกันไหมครับ” ไอ้ผู้ชายถามเสียงสั่น


รู้สึกเหมือนมีอะไรจุกที่คอ รู้สึกอยากอ้วก


“ไม่วะ ไปไกลๆดิ” ผมไล่ เพราะเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว


“อะไรกันคนสวย” ไอ้นั้นก็ไม่เลิกตื้อ


“ก็บอกว่า อ้วกกกกกกกกกกก...” จนได้ ถือว่าผมเตือนแล้วนะ


“ไอ้สัส อี๋” ไอ้นั้นก็ผละออกจากผมทันที


“โทษวะ” ผมขอโทษมันแล้วก็ลงจากฟลอ แล้วก็ไปเข้าห้องน้ำทันที เหมือนโลกหมุน ยิ่งเดินยิ่งหมุน แถมตอนนี้โคตรปวดหัว นี่แดกเหล้าเยอะไปหรอ


แล้วผมก็เซล้มลงบนพื้นทันที


แต่.. ทำไมรู้สึกถึงความเย็นของพื้น ทำไมถึงไม่เจ็บ เหมือนลอยอยู่บนอากาศ อากาศที่แสนจะอบอุ่น รู้สึกเหมือนผมกำลังโดนอุ้ม


“อาร์ท กูพาแมวน้อยกลับก่อน ดูท่าจะไม่ไหว” เสียงนี้ คุ้นเกินไปแล้ว


“ฝากด้วยเพื่อนผมด้วยเฮียเดฟ” ผมได้ยินคนคุยกันจนถึงตรงนี้


แล้วทุกอย่างก็มืดดับลง พร้อมกับอ้อมกอดอุ่นๆของคนที่โหยหามาตลอด 10 กว่าปี


"แมวน้อย"



..........................................................................................................

Writer Talk

มาต่อแล้วจ้าาาา

ป๋าเดฟมาแล้วค้าาาา ตอนหน้าซักทอดกันยาวแน่ๆ คริคริ

เพื่อนรัก รักเพื่อน>.,<


ความคิดเห็น