ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Step Father : Ep.1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2560 00:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Step Father : Ep.1
แบบอักษร

Step father ep.1


​"ได้เวลาสนุกแล้วสิ"


หลังจากที่ผมตกลงกับเดอะแก๊งไว้แล้ว ว่าจะไปเลี้ยงที่ผับไอ้เม้าท์


ผมลืมบอกอีกใช่ไหมครับ ว่าไอ้เม้าท์มันเปิดผับ เปิดแบบถูกกฎหมายนะครับ แต่ปิดไม่ตามกฎหมาย ก็มันมีเส้น


ตอนนี้ผมกลับบ้านมาเปลี่ยนเสื้อผ้า


เลี้ยงส่งก่อนไปหาป๋า ต้องเอาให้สุด


ผมสอบทุนอิตาลี่ติด ผมก็ต้องบินไปอิตาลี่ แล้วผมจะคิดถึงแม่มากไหม ผมจะคิดถึงน้องๆมากไหม ผมจะคิดถึงเพื่อนๆมากไหม ผมจะคิดถึงไทยมากไหม ผมจะใช้ชีวิตอยู่แบบไหน ผมจะตามหาป๋าเจอไหม แม่จะเหงาไหม ตอนนี้ สมองผมมีแต่คำถามเต็มไปหมด


“แม่ครับ ไทม์สอบทุนได้ครับ” ผมบอกแม่ทันทีที่เข้ามาในบ้าน


บ้านที่แสนอบอุ่น พี่น้องเต็มบ้าน เต็มจริงๆนะครับ ประมาณเกือบ 20 คนนั้นแหละครับ ฮ่าๆ


แม่หายไปไหน ทำไมเห็นแต่เด็กๆ


“เจ๊ไทม์สอบทุนได้หรอคะ?” กิ่ง เด็กหญิงตัวเล็กอายุ 10 ปีถาม ทันทีที่ผมพูดจบ


“ใช่แล้วครับน้องกิ่ง” ผมตอบน้องกิ่ง


“เจ๊ไทม์สอบได้ที่ไหนครับ” ก้าน เด็กชายอายุ 13 ถามขึ้นมาอีกคน


“อิตาลี่ครับ” ผมตอบ


“เจ๊ไทม์ก็ไม่ได้อยู่แล้วอะดิ”


“เจ๊ไทม์จะไปไหน”


“ทำไมเจ๊ไทม์ต้องทิ้งผม”


ตามด้วยเสียงเด็กๆอีกมากมาย


นี่แหละครับ ครอบครัวที่อบอุ่นของผม


แล้วไม่ต้องตกใจนะครับ ว่าทำไม เด็กๆพวกนี้ถึงเรียกผมว่าเจ๊ไทม์ เด็กๆพวกนี้ให้เหตุผลว่า ผมสวยเหมือนผู้หญิงครับ ตอนแรกก็บอกให้เรียก เฮียไทม์ หรือ พี่ไทม์ แทน แต่เด็กๆพวกนี้ไม่เรียกครับ เรียกแต่เจ๊ไทม์ เจ๊ไทม์ ไปๆมาๆผมก็ชินครับ จะเรียกอะไรก็เรียก เพราะผมไม่ซีเรียสอยู่แล้ว (แต่ก่อนหน้านั้นก็ซีเรียสอยู่นิดๆ)


แต่ว่า แม่ละ แม่ไปไหน กลับมายังไม่เห็นแม่เลย


“แม่ละก้าน” ผมถามก้านออกไป หลังจากที่มองหาแล้วไม่เจอแม่


“ในครัวครับ” พอผมได้คำตอบจากก้าน ผมก็เดินไปที่ครัวทันที แม่อยู่นี่เอง


ถึงผมจะไม่ใช่ลูก และ ไม่ใช่เจ๊ของเด็กๆในสถานที่แห่งนี้จริงๆ แต่ผมกลับมีความรู้สึกว่า ที่นี่คือบ้าน ที่นี่คือครอบครัว อันที่จริง ผมก็ไม่อยากไปเรียนต่อต่างประเทศอะไรนั้นหรอกครับ ผมเป็นห่วงที่นี่ เป็นห่วงแม่ ผู้มีพระคุณของผม แต่ว่า ผู้มีพระคุณอีกคนของผมอยู่ต่างประเทศนี่สิ


มีครั้งหนึ่ง ผมลองถามแม่ดูว่า ผมจะเรียนที่นี่ต่อดีไหม หรือ ไปหาป๋าดี แม่บอกว่า ผมควรไปหาป๋ามากกว่า เพราะ ถ้าไม่มีเขา บ้านเด็กกำพร้าของเราคงอยู่ไม่ถึงทุกวันนี้หรอก


“แม่ครับ ไทม์สอบทุนติดครับ” ผมบอกแม่ หลังจากที่เข้ามาในครัวแล้วเห็นท่าน


“เก่งจังลูกแม่” จากที่แม่ได้ยินผมพูด ท่านก็เดินเข้ามากอดผม


ผมต้องคิดถึงอ้อมกอดอุ่นๆนี้มากแน่ๆ


“แม่ครับ” อยู่ๆน้ำตาผมก็ไหลออกมา


“อะไรกัน ร้องไห้ทำไม หือ?” เมื่อแม่สัมผัสได้ถึงเสียงและตัวสั่นๆของผม ท่านก็ผละออก ลูบหัว แล้วถามผมทันที


“แม่เลี้ยงน้องๆ คนเดียวได้ใช่ไหม” ผมพยายามกลั้นน้ำตาอย่างสุดความสามารถ


“ใครว่าแม่เลี้ยงคนเดียว แม่ยังมีน้าผึ้งกับน้าสรอยู่” แม่ตอบกลับมา


อ่า นั้นสินะ แม่ยังมีน้าผึ่งกับน้าสรอยู่นี่ น้าผึ้งกับน้าสรเป็นคนรู้จักของแม่ครับ น้าผึ้งชอบเด็ก น้าสรชอบช่วยเหลือคน เลยมีคนมาดูแลน้องช่วยๆแม่


“แล้วใครจะทำอาหารช่วยแม่ละครับ” ผมถาม เพราะปกติผมจะช่วยแม่ทำอาหารตลอด เพราะ แม่ทำคนเดียวไม่ไหวหรอก


“เยอะแยะไป ปกติตอนที่ไทม์กลับค่ำ ก้านก็จะมาช่วยแม่ทำ” ดีแล้วละ ผมจะได้หมดห่วงไปนิดหน่อย “ไทม์ วันนี้มีคนมารับน้องซันไปเลี้ยงแล้วนะ” แม่บอก


ทำมาเป็นเปลี่ยนเรื่อง


“ดีแล้วครับ” ผมบอก


ทุกๆปี เราจะได้เด็กๆมาอยู่ด้วยประมาณ 7-10 คน แต่คนที่มารับเด็กไปปีละประมาณ 10-15 คน


ผมก็เคยนะ จะมีคนมารับผมไปเลี้ยง แต่ผมไม่ไป เพราะผม รักที่นี่แล้ว แล้วอีกอย่าง จะให้ผมทิ้งบ้านตัวเองกับแม่สุดที่รักไปได้ยังไงละ จริงไหม


“แล้วนี่ไม่ไปเปลี่ยนชุดหรอ” แม่ถามเหมือนรู้ว่าผมจะไปกินเลี้ยง


“แม่รู้ได้ไง” ผมถาม


“แม่เก่งเรื่องการเดาไง” แม่ผมตอบ แต่ผมไม่เชื่อหรอกว่าแม่เดา “โอเคๆ บอกก็ได้” จากที่แม่เห็นสายตาจับผิดของผมไป แม่ก็ยอมเอ่ยปากออกมาในที่สุด “คือ ปาร์คทักมาหาแม่ ว่าจะยืมตัวลูกจนถึงตี 1 แม่เลยคิดได้ว่า ลูกอาจสอบติดแล้วไปกินเลี้ยงอะไรกันก็ได้ ถ้าปาร์คไป ก็ต้องมีงานสังสรรค์แหละ ฮ่าๆ อีกอย่าง ลูกแม่ต้องแต่งตัวก่อนไปอยู่แล้วนี่เนอะ ไป ไปได้แล้ว” แม่บอก


นี่แหละครับ แม่ของผม ท่านรู้เรื่องของผมหมดทุกอย่าง แถมยังสนิทกับเพื่อนผมถึงขนาดแลกไลน์คุยกันด้วยครับ “ครับผม ผมจะแต่งตัวให้หล่อๆเลย” ผมบอกแม่ แล้ววิ่งขึ้นชั้น 2 ไปอาบน้ำแต่งตัวหล่อๆทันที

l19:20l


จะทุ่มครึ่งแล้วนี่ ปาร์คบอกจะมารับผมตอนทุ่มครึ่งครับ กลัวเพื่อนรอ


ผมรีบลงมาจากชั้น 2 ทันที เห็นแม่กับเด็กๆกำลังกินข้าวกัน เสียงเจี้ยวจ้าวๆ ดูมีความสุขกัน


“ผมไปก่อนนะครับ เดี๋ยวจะกลับมานอนกอด” ผมพูดจบก็ก้มลงไปหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่ “เดี๋ยวซื้อขนมมาฝากนะเด็กๆ” ผมบอกแล้วโบกมือให้น้องๆทันที


“บายยยย~~~”


พอผมออกจากบ้านมาก็เจอรถของปาร์คจอดรออยู่ข้างหน้าแล้ว มาก่อนเวลาอีกนะเนี่ย


แล้วผมก็ขึ้นไปนั่งข้างๆคนขับ


“วันนี้สวยอีกแล้ว” ไอ้ปาร์คพูด


“มึงแหละสวย กูหล่อ” ผมบอก


“ขอบคุณครับ>.<” ปาร์คทำหน้าดี้ด้าทันทีที่ผมชม


“ไปได้แล้วมึง” ผมเร่ง


ครับที่รักกก” มันตอบกลับมากวนๆ


หรือเปล่า.. J


PUB D

ตอนนี้ผมกับปาร์คก็มาถึงผับของไอ้เม้าท์แล้ว


“หวัดดีน้องสาว ขอเบอร์หน่อยครับ” จากที่ผมไปถึงหน้าผัก ก็เจอการ์ดหน้าตาหล่อๆกำลังตรวจคนเข้า อยู่ๆก็หันมาแซวพวกผม


“ไอ้สัส กูผู้ชาย แม่ง ไอ้ห่าพี่วันโรคเอสด์” คนที่แซวผมกับไอ้ปาร์ค พี่มันชื่อหนึ่ง แต่พวกผมเรียกพี่มันว่า พี่วันโรคเอดส์ เพราะ พี่มันเกิดวันโรคเอสด์ 1 ธันวา นั้นเอง อีกอย่าง


เห็นหล่อๆแบบนี้ เจ้าชู้และขี้เอามากนะครับ


“สัส แรง” พี่มันด่าผม “มาไมวะ” พี่หนึ่งถาม


“กูสอบทุนติดวะ อิตาลี่” ผมบอก


“เออ ดีใจด้วย เดี๋ยวซัก 3 4 ทุ่ม กูจะไปแจมด้วย” พี่หนึ่งบอก


เอาจริงๆไหม พี่หนึ่งรวยมากนะครับ แต่กลับมาทำงานเป็นการ์ดหน้าผับ แต่เหตุผลของพี่มันนี่สิ ‘ก็กูเหงา แถมให้ผู้หญิงที่ผ่านไปผ่านมามดลูกสั่นเล่นๆ’ นั้นแหละครับเหตุผล


“โอเค ไปละ” ผมบอก


ผมกับปาร์คเดิมไปที่โต๊ะประจำของพวกผมทันที พวกผมไม่นั่งโซน VIP นะครับ ถึงจะเป็นผับไอ้เม้าท์ เพราะอะไรนะหรอ


ก็เพราะ ถ้าอยู่โซน VIP มันจะเข้าถึงพวกผมยากไง J


“ไงพวกมึง สวยนะวันนี้” พอไปถึงโต๊ะไอ้อาร์ทก็ทักขึ้นมาทันที


“เหอะ!” อยู่ๆไอ้เม้าท์ก็ยิ้มเย็นๆที่มุมปากหลังจากมองผมกับไอ้ปาร์ค


“วันนี้กูจะเอาให้เมาเละ และวันนี้ ราชินีบนฟลอจะเป็นของกู” อยู่ๆ ไอ้ปาร์คก็พูดขึ้นมาเสียงดัง     


“จัดครับเพื่อน” ไอ้อาร์ทพูด พร้อมทำหน้าโรคจิต


“สนุกแน่งานนี้” ผมพูดต่อ ผมมองจาก็รู้แล้ว ว่าไอ้อาร์ทหมายถึงอะไร


งานนี้สนุกแน่ครับเพื่อนๆ หึหึ


แล้วพวกผมก็สั่ง เหล้า เบียร์ วอสก้า แล้วก็ของมึนเมาต่างๆมา


ไม่เมาก็ให้มันรู้ไปดิ โดยเฉพาะไอ้เม้าท์กับไอ้ปาร์คนี่สิ คนหนึ่ง ขาเมา อีกคน ขาปาร์ตี้ จัดหนักสิครับ เอ๊ะ! จัดหนักอะไรอ่ะ -..-?


“เดี๋ยวกูมา” อยู่ๆไอ้เม้าท์ก็ลุกขึ้นแล้วขึ้นไปบนฟลอทันที พอมันขึ้นไปเท่านั้นแหละ เสียงกรี๊ดก๊าดเสียงโห่ร้องดังขึ้นมาทันที


จากที่ผมนั่งมองได้เม้าท์เต้นอยู่ดีๆ อยู่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งขึ้นไปเต้นกับมันด้วย ไม่ได้เต้นอย่างเดียว ทั้งนัวทั้งเนีย ปกติ ไอ้ปาร์คเจอแบบนี้มันจะผลักออก แต่ครั้งนี้ มันแดกเหล้าเยอะ เลยทำให้มันไหลไปกับเขาด้วย แล้วไอ้ผู้ชายที่เต้นกับมัน อยู่ๆก็ล็อคคอปาร์คแล้วดันหน้ามันเข้ามา แล้วก็.. จูบ ผมก็นั่งรอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น


จู่ๆ ไอ้เมาท์ก็ลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินไปฟลอทันที

อยู่ๆผมกับอาร์ทก็หันมองกันโดยไม่ได้นัดหมาย

รอยยิ้มผุดขึ้นนิดๆที่ปากของพวกผม

เอ๋จะเกิดอะไรขึ้นต่อไปน้า

.....................................................................................................................

Writer Talk

คริคริ เกิดอะไรขึ้นกันน้อ 

เอ้ะ! แล้วพระเอกเราละ จะมาตอนไหน รอลุ้นไปพร้อมๆกันน้าาา><

ติ ชม ได้จ้าาาาา จุบุ


ความคิดเห็น