นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายหื่นฮา เป็นแนวใหม่ที่ไม่เคยเขียนเหมือนกัน หวังว่าคนอ่านคงจะชอบนะคะ อัพไม่เป็นเวลาค่ะ สุดแต่ว่าจะว่างตอนไหนและปั่นทันรึเปล่า แรกๆ คงอัพได้ทุกวัน แต่หลังจากหมดสต็อกแล้วอาจต้องรอกันบ้างนะคะ อย่าด่ากันล่ะถ้าอัพช้าหรือหยุดอัพไปบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ^ ^

รสชาติใหม่ (กลาง) NC 20++++++ บวกเยอะไปงั้นแหละ 5555

ชื่อตอน : รสชาติใหม่ (กลาง) NC 20++++++ บวกเยอะไปงั้นแหละ 5555

คำค้น : NC

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 143.8k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ค. 2560 23:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
รสชาติใหม่ (กลาง) NC 20++++++ บวกเยอะไปงั้นแหละ 5555
แบบอักษร

คิดไปคิดมาคนที่ถูกเร่งเร้าด้วยการถูของร้อนลงบนหลังมือก็ตัดสินใจยืดตัวขึ้นแล้วแตะริมฝีปากกับปลายคางเขา

"จูบบัวหน่อย"

บุญฤทธิ์ยิ้มแล้วก้มตัวลงมาทำตามคำขอของเธอ คำขอของคนที่บอกว่าไม่ชอบ ไม่อยากจูบ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะติดใจเสียแล้ว

ปลายลิ้นตวัดพลิกพลิ้วมอบความสุขให้กันและกันจนท้องน้อยของทั้งคู่ต่างมีระลอกคลื่นแห่งปรารถนาหมุนวน สัตตบงกชเอียงคอรับจุมพิตที่ทวีความดูดดื่มมากขึ้นและ...ยกมือทั้งคู่ขึ้นคล้องคอบุญฤทธิ์เอาไว้ เปิดปากถ้ำแบบเป็นธรรมชาติและเหมาะสมที่สุด

รถไฟไทยที่ไม่ได้อืดอาดเหมือนรถไฟจริงๆ ไม่รีรอล่าช้า เมื่อรู้ว่าตอนนี้ปากถ้ำเปิดโล่งแล้วบุญฤทธิ์ก็ลดมือข้างหนึ่งลงไปจับขาที่อ้ากว้างเอาไว้ ขืนให้มันอ้าออกอีกนิด ส่วนอีกมือประคองรถไฟจ่อหน้าถ้ำแล้วค่อยๆ มุด

"อื้อออออ" แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ช่องทางรักถูกรุกล้ำ แต่เป็นเพราะอาวุธของบุญฤทธิ์มันเกินมาตรฐานชายไทย ความตึงแน่นจึงทำให้สัตตบงกชครางฮือ ใบหน้าเธอเหยเกเพราะความอึดอัดคับแน่นและเจ็บตึงอยู่นิดๆ

บุญฤทธิ์ที่หอบหายใจหนักสังเกตเห็นความเจ็บปวดในวงหน้าเธอจึงจูบประทับอีกครั้งก่อนปลอบ "ไหวไหม ถ้าไม่ไหว ไม่ได้ยังไงเดี๋ยวพี่เปลี่ยนไปที่เตียงให้"

"ลองดูก่อนก็ได้"

มันเป็นคำตอบที่ทำให้ชายหนุ่มถึงกับยิ้มและเอ่ยชม "บัวคนเก่ง คนดีของพี่"

บัวคนเก่งคนดีของพี่ร้องอ๊าออกมา ตัวเกร็งไปหมดเมื่อรถไฟขบวนใหญ่และยาวแล่นเข้าถ้ำไปหมดทั้งขบวน

เธอรู้สึกว่าถ้ำเธอเต้นตุบๆ แสบนิดๆ ร้อนมากๆ เพราะขบวนรถไฟที่ฝังตัวอยู่ หญิงสาวสะบัดศีรษะไปทางด้านหลัง หลับตา แล้วพ่นลมหายใจออกจากปากยาวๆ ก่อนจะเริ่มครางออกมาเมื่อรถไฟขบวนบุญฤทธิ์แล่นแปลก มันแล่นขึ้นหน้าแล้วถอยหลังสลับกันแบบนี้อย่างช้าๆ

"เจ็บไหม ไหวไหม"

"อื้อ" สัตตบงกชพูดไม่ออก ได้แต่รับคำในลำคอแล้วหอบหายใจสลับกับครางเบาๆ

ไม่นานสะโพกที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็เริ่มขยับสอดคล้องกับการขยับสะโพกของผู้นำ บุญฤทธิ์ยิ้มอีก "โอเคแล้วใช่ไหม"

"อื้อ" เป็นคำตอบรับในลำคอสั้นๆ อีกเช่นเคยที่เธอตอบกลับมา แต่บุญฤทธิ์ไม่ถือสา เพราะมีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่านั้นเยอะ

"รถไฟไทยจะเปลี่ยนเป็นชินคันเซ็นแล้วนะ พร้อมเดินทางไปกันพี่รึยัง"

สัตตบงกชไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เพิ่งได้ยินเป็นคำบอกกล่าว คำขู่ หรือคำหวาน แต่ฟังแล้วเธอเสียวหน้าท้องวาบๆ และพอลืมตามองคนที่ใช้มือทั้งสองข้างจับเอวเธอเอาไว้แล้วยิ้ม ยิ้มกว้าง เธอก็...

"โอ๊ยพี่ พี่ พี่คะ อื้อออออ" ร่างบางหัวสั่นหัวคลอนไปกับแรงกระแทกที่โถมเข้าหาเธออย่างไม่ยั้ง นี่มันรถไฟหรือเสาเข็มกันแน่ เข้ามาแต่ละทีเนื้อๆ เน้นๆ เต็มแรงเต็มอารมณ์จนขาสัตตบงกชเกร็ง ปลายเท้าจิกราวกับกำลังเรียนบัลเลต์

ชินคันเซ็นแล่นไปได้ครู่เดียวก็พาผู้โดยสารไปถึงที่หมาย สัตตบงกชร้องลั่นเมื่อถึงจุดสุดยอด มือที่กอดคอบุญฤทธิ์เอาไว้เผลอข่วนคอเขาจนได้แผลหลายรอย ร่างที่กระตุกรุนแรงถูกรัดให้แนบไปกับร่างชื้นเหงื่อที่ยังไปไม่ถึงจุดหมาย

"ถึงแล้วเหรอ ดีไหม"

สัตตบงกชเหนื่อยเกินกว่าจะตอบ เธอที่ซบหน้าอยู่กับลาดไหล่ของผู้ถามได้แต่หอบหายใจรวยระรินคล้ายคนใกล้สิ้นใจ จนกระทั่ง...บุญฤทธิ์เริ่มขยับสะโพกอีกครั้ง

"พี่! " หญิงสาวเรียกเสียงแหลม ร่างที่อิงซบร่างสูงใหญ่ขยับออกห่าง แต่ทว่าห่างได้แต่ช่วงร่างกายท่อนบน ร่างท่อนล่างยังแนบชิดสนิทสนมจนคลื่นแห่งความปรารถนาสาดซัดมาอีก

"โอ๊ยพี่ มันมาอีกแล้ว"

"อื้อ" ถึงคราวที่บุญฤทธิ์พูดไม่ออกได้แต่พึมพำในลำคอบ้าง ใบหน้าของชายหนุ่มค่อนข้างแดงเพราะเลือดลมและอารมณ์ที่กำลังไต่ขึ้นสูง เขาสูดปากสลับกับครางลึกในลำคอ ส่วนสะโพกก็ขยับแรงตามอารมณ์

ไม่นานเขาก็รับรู้ได้ถึงอาการบีบรัด ตอดตุ๊บๆ และเสียงครางดังลั่นยามถึงจุดหมายของสัตตบงกชอีกครั้ง เขากัดริมฝีปากแล้วส่งแรงไปที่สะโพก ขยับด้วยความเร็วสูงสุด จากนั้นก็ร้องลั่น

"บัว บัว บัวจ๋า"

เนื้อตัวชายหนุ่มเบาหวิวไปหมด เขาแอ่นสะโพกไปข้างหน้า แช่รถไฟอยู่ในถ้ำแสนอุ่นชื้นครู่หนึ่ง รอจนปล่อยธารแห่งชีวิตไปจนหมดจึงถอนตัวออกมา

เพราะใช้เรี่ยวแรงไปมากพอควรร่างใหญ่จึงอ่อนเพลียไม่น้อย เขาโถมตัวกอดคนที่เอนอิงผนังห้องหายใจระรวยๆ แล้วถาม

"ท่านี้ดีไหมบัว"

"อืม" หญิงสาวพึมพำตอบสั้นๆ

"มีอีกหลายท่านะ ดีกว่านี้อีก"

ได้ยินคำชวนแบบนั้นคนที่หมดเรี่ยวหมดแรงจนไม่รู้ว่าจะไปทำงานไหวรึเปล่าก็เบิกตาขึ้น มองผู้ชายที่เธอคิดว่าเป็นคุณชายนุ่มนิ่มสไตล์หนุ่มในเมืองอย่างไม่อยากจะเชื่อ พร้อมใช้มือข้างหนึ่งยันอกเขาแล้วผลักออกไปจากร่างเธอสุดแรง

"โอ๊ย! ไม่เอาแล้วนะ บัวหมดแรงแล้ว คนบ้าอะไรแบบนี้ เรี่ยวแรงมหาศาล ไม่เหนื่อยไม่เพลียบ้างเลยรึไงนะ" ตำหนิไปสัตตบงกชก็จัดขยับเสื้อลายสก็อตตัวใหญ่ให้ลงมาคลุมขาแล้วถัดสะโพกลงมาจากโต๊ะเขียนหนังสือ

"โอ๊ะ! " ไม่คาดเลยว่าพอเธอลงมายืนปุ๊บขาก็อ่อนจนต้องคว้าโต๊ะด้านหลังเอาไว้เป็นหลัก ไม่อย่างนั้นมีหวังเธอคงได้ลงไปนั่งกับพื้นห้องแล้วแน่ๆ

การเสียหลักนั้นทำให้เธอจำต้องขยับตัวอย่างรวดเร็วเพื่อทรงตัว และเพราะต้องขยับร่างกายท่อนล่างนี่เองเธอจึงรู้สึกอะไรๆ ได้ชัดเจนขึ้น

นอกจากส่วนนั้นมันจะยังแสบๆ ขัดๆ แล้ว มันยังมี...น้ำอะไรก็ไม่รู้ไหลออกมา

‘อร๊ายยยยย มันต้องเป็นน้ำของเขาแน่’ พอคิดได้หญิงสาวก็หน้าแดงจัด อายจนไม่รู้จะอายอย่างไร แถมยังรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาอีกด้วย

หญิงสาวลนลานทรุดลงนั่ง มือหยิบกางเกงยีนของเธอที่กองอยู่ไม่ไกลขึ้นมาซับ กำลังเช็ดทำความสะอาดอยู่ดีๆ บุญฤทธิ์ก็ทิ้งตัวลงมากอดเธอเอาไว้จากด้านหลัง เขาจูบเธอเบาๆ ที่ใบหูแล้วพึมพำ

"พี่มีความสุขจัง บัวล่ะ โอเคไหม เจ็บรึเปล่า พี่ทำแรงนะวันนี้"

สัตตบงกชหน้าแดงก่ำ “ก็แรงอยู่” เธอพูดอุบอิบราวต่อว่าเขา ทั้งที่จริงแล้วเธอไม่ได้คิดต่อว่าเขาเลย เธออายต่างหากที่เมื่อครู่เธอถึงแบบสุดๆ ไปเลย เธอรู้ว่าเธอทั้งดิ้นเร่าๆ กรีดร้องเสียงอุบาทว์ แล้วก็ข่วนเขาด้วย หญิงสาวเอี้ยวตัวไปมองบุญฤทธิ์ที่ยิ้มให้เธอ สีหน้าเขาดูอารมณ์ดีอย่างยิ่ง ดี...ทั้งที่คอเขามีรอยแดงเพราะถูกเธอข่วนตั้งหลายรอย

หญิงสาวไล้นิ้วกลางของตนเองลงบนแผลข่วนพวกนั้นเบาๆ โดยรับรู้ทันทีว่าพอเธอทำเช่นนั้นร่างบุญฤทธิ์ก็สะท้านเบาๆ

“บัวยั่วพี่เหรอ”

พอถูกถามและมองด้วยสายตาฉ่ำเยิ้ม มือที่ลูบแผลซึ่งตนเองสร้างแบบเบามือก็เปลี่ยนเป็นหยิกที่ต้นแขนคนหื่นทันที “บ้าเหรอ”

“ไม่บ้าล่ะ มาลูบๆ ถูๆ แบบนี้แปลว่าต้องการอีก”

แล้วมือที่โอบรอบเอวเธอเอาไว้ก็ลูบลงไปตามแนวสะโพกก่อนเลื้อยเข้าไปใน...อื้อออออ

**好纠结啊 **

อร๊ายยยยย ยังไม่พออีกหราาาาาา พอได้แล้ว อิจฉา!!!!!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว