ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่7 : เคน (แฟนเก่า)

ชื่อตอน : ตอนที่7 : เคน (แฟนเก่า)

คำค้น : นิยายฟินๆ

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 257

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2560 23:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7 : เคน (แฟนเก่า)
แบบอักษร

​ฉันและเพื่อนๆกินข้าวกลางวันกันเสร็จก็เตรียมตัวกลับบ้านของแต่ละคน สาเหตุที่ไม่ได้อยู่หอพักกัน เป็นเพราะว่าบ้านของแต่ละคนอยู่ใกล้ๆกับมหาลัยเลยยังไงล่ะ

ตอนนี้พักเที่ยงอีกเดี๋ยวจะมีคาบเรียนอีกทีตอนบ่ายสอง

พวกเราเดินมาถึงจุดนั่งพักที่มีโต๊ะไม้หินอ่อนจัดวางอยู่หลายๆที่ ใต้ต้นไม้ใหญ่ทีี่ให้ความร่มเย็น ส่วนมากผู้คนก็มักจะชอบมานั่งกันแถวๆนี้ แต่ละคณะก็มักจะได้เจอกันอยู่บ่อยๆ

"เอริน. วันนี้เธอจะกลับพร้อมกับพวกเรามั้ย" ลอร่าถาม

ปกติแล้วลอร่าจะเป็นพวกลูกคุณหนูแต่จะมีรถยนต์เป็นของตัวเอง ทุกๆวันซูซี่กับเลิฟก็จะชอบกลับพร้อมกับลอร่าเสมอ คงเป็นเพราะขี้เกียจเสียตังค์ค่ารถโดยสาร

"ไม่ดีกว่า ฉันว่าจะแวะไปที่อื่นด้วย" 

"อ้าว จะไปไหนหรอ" เลิฟถาม

"ก็..."

กรี๊ดดดดดด (เสียงกลุ่มนักศึกษา)

เสียงดังสนั่นขนาดนี้ไม่หันไปมองก็บ้าแล้ว😲

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็รีบวิ่งไปดูแต่แล้วก็ต้องสะดุดกับผู้ชายที่เดินเข้ามาขวางตรงหน้า คนๆนั้นก็คือเคน...แฟนเก่าของฉัน! 

คนที่ฉันเกลียดมากที่สุด เค้าทิ้งฉันเพื่อไปหาอีกคน นั่นก็คือเชอร์รี่ อดีตเพื่อนรักของฉันเอง ไม่คิดเลยว่าจะหักหลังกันได้ลงคอ!

ถ้าคิดดีๆมันก็น่ายินดีนะ คนเลวกับนางมารร้ายอยู่ด้วยกันก็เหมาะสมกันดี👏👏

"เอริน เดี๋ยวก่อนสิ" เคนพูดกับฉัน

เมื่อเพื่อนๆของเอรินเห็นสองคนนั้นคุยกัน เลิฟจะเข้ามาขัดขวางแต่ลอร่าห้ามเอาไว้เพราะอยากให้ทั้งคู่คุยกัน เผื่ออาจจะมีอะไรค้างคา ตัวเอรินเองอาจจะมีคำพูดมานานแต่ไม่ได้พูดก็ได้ เพื่อนๆเลยเข้าใจและยืนดูอยู่ห่างๆ

"จะไปไหนหรอ" เคนถามฉัน

"ไปไหนก็ได้" ฉันหันไปมองหน้า "ที่ไม่มีนาย!"

ฉันพยายามจะเดินหนีแต่เคนพยายามจพหยุดฉันและได้จับมือฉันเอาไว้ ทำให้เราทั้งคู่สบตากัน

"ไม่เอาสิ" เคนทำหน้าตาละห้อยเหมือนคนน่าสงสาร แต่โทษทีมาขอความสงสารผิดคน!

พายุอยู่ท่ามกลางแฟนๆก็ได้มีผู้จัดการและบอดี้การ์ดอีกสามคนช่วยมาแยกแฟนคลับให้ออกห่างจากตัวเค้าไว้ได้ ทำให้พายุได้เห็นสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือผู้ชายจับมือเอรินเอาไว้

พายุไม่สนใจถึงแม้ว่าเค้าจะเคยไปส่งเธอที่บ้านก็ตาม มันเป็นแค่คำสั่งของปู่เฉยๆ เค้าจังยอมทำตามง่ายๆ จากนั้นเค้าก็เดินจากไป

"นี่! หยุดนะ ปล่อย!!" เชอร์รี่เข้ามาขวาง "ทำไรกันน่ะ คิดว่าฉันไม่เห็นรึไง!" เชอร์รี่ทำท่าหมาหวงก้าง

"มันไม่มีอะไรหรอก~" เคนพยายามเคลียร์ให้ใจเย็นแต่มองเหมือนอีกฝ่ายจะไม่พอใจ

"ก็รี่เห็นอยู่ว่าเคนจับมือมัน!" 

"เชอร์รี่~" เคนทำเสียงอ่อน

"เห้อ" ฉันถอนหายใจ

"อะไรของแก!" เชอร์รี่หันมาตวาดใส่ฉัน

"พูดจบกันรึยัง?" -_________-"

"ทำไม!?" ทำหน้ากวนบาทา

"รำคาญ =_="

"ยัยเอริน!" เชอร์รี่ถลึงตาใส่ฉันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"ต๊ายยย อะไรกันค้าชะนี~" ซูซี่เดินเข้ามาชน

"โอ๊ย!" เชอร์รี่ทำเสียงหลง

ผู้ชาบเค้าเบื่อเชอร์รี่เน่าแล้วอะ แกจะมารัควานเค้าทำไม" เลิฟแซะ

"ไม่จริง" เชอร์รี่ถลึงตาใส่

"นี่แหละน้าาา ของเน่าๆราคาต่ำ!จะไปสู้ของดีราคาแพงทำไม" ลอร่าซ้ำเติม

"ฮ่าๆๆๆ" เพื่อนๆรุมขำเชอร์รี่

เชอร์รี่รู้สึกอายและเสียหน้ามาก รู้ว่าตัวเองคนเดียวคงสู้สามคนนี้ไม่ไหวเลยเดินหนีไป

"ฝากไว้ก่อนเถอะ! ฉันเอาคืนพวกแกแน่!" เชอร์รี่ชี้หน้า

"เชิญเลยค่า~ เชิญๆๆๆ" ซูซี่ตะโกน

"แพ้แล้วอย่ามาพาลสิยัยเน่า!" เลิฟซ้ำเติม

"ฮ่าๆๆ" เพื่อนๆขำกัน

"ตลกเนอะว่ามะ" ซูซี่หันมาเบะปากใส่ก่อนจะหยุดและเงียบทันที เมื่อเห็นเคนยืนทำหน้านิ่งมองเอรินอยู่อย่างนั้น

"ขอโทษ..." เคนพูดอย่างแผ่วเบา

"..."

ในจังหวะนี้เป็นจังหวะที่เงียบงันเหมือนมีเพียงแค่ฉันกับเคนเท่านั้น แต่ทุกอย่างในวันนี้...มันสายเกินไป! 

"เรากลับมา..." 

"ฉันไปล่ะ" ฉันพูดและรีบหันหน้าวิ่งหนีเค้าทันที ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น

ฉันไม่อาจจะให้อภัยเค้าได้ ถึงแม้ว่าจะกลับมาเป็นเพื่อนเหมือนเคย ฉันคงทำไม่ได้ ให้ระหว่างเร่สองคนเป็นแค่คนรู้จักเท่านั้นก็พอ.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว