ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter5 น่ารังเกียจ

ชื่อตอน : Chapter5 น่ารังเกียจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.4k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2560 18:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter5 น่ารังเกียจ
แบบอักษร

"จะปล่อยฉันได้หรือยังคะ" ฉันเอ่ยขึ้นหลังจากที่ภายในลิฟท์ตกอยู่ในความเงียบแถมเขายังไม่ยอมปล่อยมือที่จับฉันเอาไว้อีก ตอนนี้ข้อมือฉันมันเจ็บไปหมดแล้ว เขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเพียงแค่ชายตามองมาที่ฉันเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมปล่อยข้อมือฉันออกเขาแค่ผ่อนมือให้เบาลงเท่านั้นเอง

ติ๊ง!

     เสียงลิฟต์ดังขึ้นทำให้เราให้เราสองคนละสายตาออกจากกันเขาพาฉัน ไม่สิ! เรียกว่าลากน่าจะถูกมากกว่า เขาลากฉันออกมาจากลิฟต์ตรงไปยังห้องสุดท้ายของชั้น ฉันมองไปรอบๆไม่มีใครเลยสักคนบนนี้คาดว่านี่น่าจะเป็นชั้นที่อยู่ของเขาคนเดียวนั่นแหละ

กริ๊ก

    เขาเปิดประตูห้องออกแล้วผลักฉันเข้ามาด้านในส่วนตัวเขาเองหันกลับไปล็อคห้องเอาไว้ ฉันถอยห่างออกจากตัวเขาไปพอสมควรฉันต้องระวังตัวเองเอาไว้ก่อนไม่รู้ว่าเขาพาฉันขึ้นมาทำไมแถมยังทำเป็นขรึมไม่ยอมพูดจาอีกต่างหาก น่ากลัว! มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

"ตกลงจะบอกได้หรือยังคะว่าพามาที่นี่ทำไม" ฉันบอกเขาออกไปอย่างไม่พอใจ

"ฉันก็บอกเธอไปแล้วว่ามีเรื่องจะคุยด้วย" เขาบอกติดน้ำเสียงหงุดหงิด คนที่ต้องหงุดหงิดมันต้องเป็นฉันไม่ใช่หรอ อยู่ดีๆก็โดนแม่เขาตำหนิต่อว่ายกใหญ่ แถมเขายังพาฉันมานี่อีก

"ก็พูดมาสิคะฉันไม่ได้มีเวลาว่างมานั่งรอคุณทั้งวันหรอกนะคะ เสียดายเวลาชีวิต!" ฉันเอ่ยอย่างประชดชัน เมื่อก่อนฉันยอมเขามาหมดทุกอย่างแล้วตอนนี้ฉันไม่จำเป็นต้องกลัวเกรงเขาอีกต่อไป

"น้องภูมิลูกฉันใช่ไหม" เขาเอ่ยถามฉันเสียงสั่นๆ ฉันชะงักไปนิดหน่อยแต่ก็แค่นิดหน่อยเท่านั้นแหละ ฉันกระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างกวนๆ

"คุณคิดแบบนั้นหรอคะ" 

"เธอหมายความว่ายังไง" เขาขมวดคิ้วเป็นปมทั้งสองข้างเมื่อฉันถามกลับไปแบบนั้น

"คุณคิดว่าไงล่ะคะ" ฉันยังคอยก่อกวนเขาไม่เลิก ฉันยังไม่เข้าใจเลยทำไมจู่ๆเขาถึงลากฉันมาถามเรื่องลูกได้ ฉันคิดว่านี่มันเป็นเรื่องตลกร้ายแห่งปีเลยแหละ

"อย่ามารวนนะพิมพ์ ถามว่าน้องภูมินี่ลูกฉันใช่ไหม!" เขาตะคอกใส่ฉันเสียงดังจนหน้าแดงไปหมด เขากำลังหมดความอดทน นั่นแหละที่ฉันอยากเห็น หึ! ฉันอยากให้เขาหัวร้อนดูบ้าง ตอนแรกคิดเอาไว้ว่าฉันไม่อยากเจอเขาแล้วไม่อยากยุ่งไม่อยากวุ่นวาย แต่ดูเหมือนตอนนี้ฉันมีอะไรทำระหว่างที่มาทำงานแล้วล่ะ

"คุณคิดว่าน้องภูมิเป็นลูกคุณหรอคะ ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ" ฉันเลี่ยงการตอบคำถามของเขาโดยการถามเขากลับไป

"......." เขาเงียบ ฉันจึงถือโอกาสพูดมันต่อไป

"ลูกคุณคงตายไปตั้งแต่หลายปีก่อนแล้วล่ะค่ะคงไม่ได้เกิดหรอก คุณสั่งให้ฉันฆ่าเขาแล้วนี่คะน้องภูมิจะมาเป็นลูกคุณได้ยังไงจริงไหมคะ ฮ่าๆๆ" ฉันหัวเราะกลบเกลื่อนราวกับตัวเองกำลังเล่าเรื่องตลก แต่ใครจะรู้ว่าในใจฉันเจ็บปวดแค่ไหน ทุกการกระทำของเขาน่ะมันเป็นบาดแผลที่ไม่มีวันหายไปจากใจฉันได้เลย 

"ฉัน.. อะเอ่อ.."

"ไม่ต้องห่วงเลยค่ะ สบายใจได้น้องภูมิไม่ใช่ลูกคุณหรอค่ะ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะพาแกมาเรียกร้องให้คุณรับผิดชอบแล้วโดนเขาไล่ให้อับอายแบบตอนนั้นหรอกค่ะ สบายใจได้ ฮ่าๆๆ" ฉันยังคงยิ้มร่าเริงหัวเราะต่อไปแต่เหมือนว่าเขาจัไม่ยิ้มขำไปกับฉันเลยสักนิด เขามองมาที่ฉันอย่างไม่เข้าใจแถมมือแกร่งของเขายังบีบข้อมือฉันแรงมากขึ้นจนรู้สึกเจ็บไปหมด

"ปล่อยฉันก่อนค่ะ มันเจ็บนะคะ!"

"งั้นเธอก็พิสูจน์สิ ว่าน้องภูมิไม่ใช่ลูกฉัน เธอกล้าตรวจดีเอ็นเอมั้ยล่ะ" ฉันสบสายตาเขาไม่มีแววตาของการล้อเล่นแต่อย่างใด

"ทำไมฉันต้องพิสูจน์ด้วยล่ะคะ มันไม่ใช่เรื่องจำเป็นเลยสักนิดเดียวทำไมฉันต้องเสียเวลาทำเรื่องบ้าๆแบบนี้ด้วย" ฉันสลัดมือจนสามารถหลุดออกจากการเกาะกุมของเขาได้ ฉันเกาะอกยืนมองเขาอยู่อย่างท้าทาย

"ที่เธอไม่กล้าพิสูจน์มันเป็นเพราะน้องภูมิเป็นลูกฉันจริงๆใช่ไหม!" เขาสาวเท้าเข้ามาหาฉันอย่างเร็ว ฉันจึงถอยหลังหนีเขาด้วยความตกใจเช่นกัน

"นี่คุณ! คุณมีปัญหาอะไรมากหรือเปล่าคะ จู่ๆคุณก็มาบอกฉันว่าน้องภูมิเป็นลูกคุณเนี่ย บ้าไปแล้วหรอคะ" ฉันพูดออกไปยาวยืดตามความคิดของตัวเอง

"....,."

"เงียบทำไมละคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวนะคะ พอดีจะไปดูลูกน่ะค่ะ" ฉันส่งยิ้มให้เขาอย่างฝืนๆก่อนจะเดินผ่านเขาไปแต่ยังไม่ทันได้ถึงประตูเขากระชากฉันกลับมาด้วยแรงทั้งหมดที่มีอยู่

"ว้ายยย ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย"

"น้องภูมิเป็นลูกฉัน!"

"คุณมันบ้า คุณมันเป็นผู้ชายที่รังเกียจมากที่สุด ฉันเกลียดคุณ คุณบอกให้ฉันเอาเขาออกบอกให้ฉันฆ่าเขา เขาไม่ใช่ลูกของคุณ ฮึก แล้วพอมาตอนนี้คุณ... ฮึก คุณมาบอกว่าเขาเป็นลูกของคุณได้ยังไง ในเมื่อคุณไม่ต้องการเขามาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!!"

"......."

"ถ้าคุณอยากมีลูกคุณก็ไปทำกับเมียคุณโน่น ไม่ต้องมายุ่งกับลูกชายฉัน"

".........." เขาเอาแต่ยืนเงียบในขณะที่ฉันได้ระบายความในใจที่มันอัดอั้นมานานออกมา

"แล้วไปบอกแม่คุณด้วยนะคะว่าที่ฉันมาที่นี่ไม่ได้จะกลับมาทวงความรับผิดชอบจากลูกชายเขา ฉันมาทำงาน และลูกชายฉันก็ไม่ใช่หลานเขา เขาไม่ใช่ลูกชายของคุณ" ฉันหันหลังเดินหนีเขาออกมา แต่เสียงเรียกของเขาทำให้ทุกอย่างหยุดชะงักกระทันหัน

"เธอเป็นเมียฉัน!!" ฉันหันกลับไปมองเขาด้วยความโกรธจนถึงขีดสุด

"ฉันไม่เคยเป็นเมียคุณ และไม่มีวันที่จะเป็น!!" ฉันเดินออกมาทันทีที่พูดจบไม่ได้รอให้เขาพูดอะไรต่อ ฉันรีบลงลิฟต์ไปยังชั้นที่พักแต่พอออกมาจากลิฟต์ฉันต้องมีความแปลกใจอีกรอบที่เห็นคนที่ยืนอยู่กับลูกชายของฉัน

"คุณหญิง ขอลูกชายฉันคืนด้วยค่ะ" ฉันมองมือของแม่คุณทิมที่จับมือลูกชายฉันอยู่ด้วยแววตาเรียบนิ่ง เขาปล่อยมือน้องภูมิออกทันทีแต่ก็ไม่ได้ต่อว่าฉันอย่างตอนแรกซึ่งทำให้ฉันแปลกใจอยู่เหมือนกัน เป็นอะไรกันไปหมดครอบครัวนี้! ฉันรีบพาน้องภูมิเข้าห้องทันทีไม่อยากคุยกับพวกคนใจร้ายไม่อยากดูน่าสมเพชในสายตาพวกเขาอีก

"น้องภูมิครับ เขาทำอะไรหนูหรือเปล่าลูก"

"คุณย่าไม่ได้ทำอะไรครับ"

"วะว่าไงนะ คุณย่าหรอ" ฉันเอ่ยถามลูกอย่างตกใจ

"ใครบอกให้หนูเรียกเขาแบบนั้นลูก"

"คุณย่าบอกน้องภูมิฮะ" นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว