ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2560 11:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15
แบบอักษร

​บทที่15

     ประสบการ์ณต่างๆ ที่สอนให้ผมเข็มแข็ง

   ประสบการ์ต่างๆที่ทำให้ผมต้องร้ายขึ้น

   ประสบการ์ณต่างๆที่ทำให้ผมต้องลุกขึ้นมาสู้

   และประสบการ์ณอีกมากมายที่เป็นบทเรียนของผม

             “ยินดีด้วยครับคุณตั้งครรภ์ได้เดือนกว่าๆแล้ว” ชายร่างสูงในชุดกาวสีขาวสะอาดพูดขึ้นพลางส่งยิ้มอ่อนๆให้ ซึ่งเพิ่มเสน่ห์ให้ชายตรงหน้าอย่างมาก ‘เขาดูอบอุ่นและโอนโยน’

        ร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยอ่านลายละเอียดที่หมอพึ่งยื่นให้ดูอย่างเงียบๆ ใบหน้าสวยเรียบนิ่งสายตาจดจ่ออยู่กับเอกสารต่างๆมากมาย ชายร่างสูงหรือหมอปาน ยืนดูร่างบางเงียบๆ

        คิวเงยหน้าจากเอกสารเหล่านั้นก่อนที่สายตาจะสบเข้ากับหมอปาน ชายหนุ่มที่มองดูตนอยู่แล้ว ชายหนุ่มเลิกลักทำตัวไม่ถูกทันทีก่อนจะชวนร่างบางคุยเปลี่ยนเรื่อง

     “อะ...ออ คือว่า แล้วพ่อของเด็กละครับ”

      “...........”

    “..........”   

     ความเงียบเข้ามาปกคลุมตอนนี้ชายหนุ่มคิดว่าเข้าทำให้มันอึดอัดเขาต้องทำอะไรซักอย่างชายหนุ่มยืนมือไปขยี้ผมคิวเบาๆแล้วส่งยิ้มให้

    “ถ้ารำบากใจก็ไม่ต้องตอบก็ได้ครับ” ร่างบางยิ้มรับ ความอบอุ่นที่ตนไม่ได้รับมานานความอบอุ่นที่โหยหามาตลอด

     “ตอนนี้คิวเป็นคนไข้ของพี่แล้วนะ ถ้ามีอะไรก็มาปรึกษาที่พี่นะครับ”

     “แล้วก็พุธหน้ามา ตรวจด้วยละ”

     “ครับ ขอบคุณมากนะครับ” ผมยิ้มให้ ผมรู้สึกสบายใจยังไงไม่รู้แหะ หมอปานจะเป็น          ’พี่ชาย’ที่แสนดีที่สุดของผมเลยละ เขาต่างจากคนบางคนเอามากๆ เขาทั้งเอาแต่ใจ เจ้าอารมณ์ น่าโมโห อารมณ์แปรปรวน หลอกลวง ไม่มีความดีเลยซักอย่าง แต่กลับเป็นคนที่ผม...

   ...

   ...

   ...

   รักเหรอผมคิดอะไรอยู่เนี้ย ท่องไว้สินั้นคือคนที่หลอกมึงไงคนที่ทำให้มึงต้องเจ็บคนที่ทำให้มึงเสียใจ

@บ้าน

       “ไปไหนมา”

      ผมหยุดเดินเพราะถูกเสียงนิ่งๆที่เย็นชาเอามากๆถาม

          กายที่นั่งไขวห้างอยู่บนโซฟาสีดำสนิทหัวเสียขึ้นมาทันทีเมื่อถามร่างบางตรงหน้าแล้วไม่ได้รับคำตอบ

     “กูถามว่าไปไหนมา!!!”

      “ไปกินข้าวกับไคมาครับ”

      “ได้ไปไหนต่อไหม”

      “ไม่ครับ”

      “ตอแหล!” ผมเม้มปากแน่นคำพูดที่หยาบคายแบบนั้นมัน.....

        “ไปโรงพยาบาลมาครับ”ผมตอบไปตามความจริง

      “หึ สงสัยทะเลาะกับคู่หมั้นไอ้การมันจนต้องไปหาหมอสินะ อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะว่ามึงไปทำอะไรโรสหนะ”…….นี้เหรอผู้ชายที่พึ่งบอกว่าขอให้มั่นใจตัวเองก่อนว่ารักผมแต่นี้มันแสดงให้เห็นว่าคุณไม่มีแม้แต่ความห่วงใย ตกลงคุณเป็นคนอย่างไงกันแน่..กาย..

กาย พาร์ท

      หลังจากผมได้รับโทรศัพท์จากไอ้ธามที่มันไปห้างที่ตัวเล็กของผม? ไปกับเพื่อนมัน ว่ามันไปมีเรื่องกับคู่หมั้นของไอ้การ ยิ่งยัยโรสอะไรนั้นมันก็ใช่ว่าธรรมดาซะที่ไหนถ้าเกิดตัวเล็กของผมถูกมันตบเข้าละ

       พอผมเห็นร่างบางเดินเข้ามาในบ้านก็ลองถามดูแต่ผมกับถูกเงียบใส่เป็นห่วงนะไม้ใช่ว่าไม่ห่วง ห่วงโคตรๆเลยละ แต่ด้วยที่ว่าผมเป็นคนอารมณ์ร้อนเลยเผลอตะคอกไปเสียแล้วT T

      ผมไม่อยากให้มันไปยุ่งกับยัยโรสนั้นเลยเชื่อสิ ถ้าเกิดมีเรื่องกันยัยนั้นคงใช่มารยาอ้อนพ่อแม่ปู่ย่าตายายทั้งตระกูลเลยก็ว่าได้ให้มาจัดการตัวเล็ก แล้วเวลาที่ผมไม่อยู่ละใครจะมาดูแลตัวเล็กกัน







มาต่อแล้วนะ^-^

ความคิดเห็น