ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Lucifer คู่รอง ( Run x Pai ) 1

ชื่อตอน : Lucifer คู่รอง ( Run x Pai ) 1

คำค้น : Yaoi, NC, 18+, SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.2k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2560 18:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Lucifer คู่รอง ( Run x Pai ) 1
แบบอักษร

Lucifer 1

( Run x Pai )


          "ปลายพี่กลับมาแล้ว!" เสียงเรียกที่คุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตูบ้าน ทำให้ร่างเล็กเจ้าของชื่อร้องออกมาด้วยความดีใจ

        "พี่ปืนนน~" ปืนยกยิ้มก่อนจะเดินไปหาน้องชายที่นั่งอยู่ที่โซฟา บนหน้าตักมีหนังสือเล่มหนึ่งสำหรับคนตาบอดวางอยู่ ใช่แล้ว... ‘ปลาย’ ตาบอด กว่าสองปีที่ร่างเล็กใช้ชีวิตอยู่กับความมืด


          "อ่านหนังสืออยู่เหรอ?"

        "อื้ม สนุกมากเลยพี่ปืน" ปลายว่ายิ้มๆ


          "อยากให้พี่อ่านให้ฟังมั้ย?"


          "เอาๆ แต่เอาไว้ตอนกลางคืนดีกว่า ว่าแต่...พี่ปืนซื้ออะไรมาน่ะ ปลายได้กลิ่นหอมๆ" ปลายว่าพร้อมทำจมูกฟุดฟิดไปมา อาจจะเป็นเพราะเขาตาบอด มันเลยทำให้ประสาทสัมผัสอย่างอื่นของเขาดีมาก ทั้งการรับรู้ทางเสียง ทางกลิ่นหรือแม้กระทั่งสัมผัส


          "ก็ใครบอกว่าอยากกินโดนัทกัน"


          "โดนัท? จริงดิ! เย้ๆๆๆ ปลายอยากกินๆ" ปลายว่าอย่างดีอกดีใจ เขาเองนี่แหละที่อยากกิน วันก่อนได้ยินเสียงโทรทัศน์โฆษณาโดนัทแบรนด์ดัง มันเลยทำให้เขาอยากจะลิ้มรสมัน


          "งั้นเดี๋ยวพี่แกะกล่องแปบ" ว่าแล้วปืนก็แกะกล่องโดนัทแล้วส่งขนมใส่มือน้องชาย ปลายรับไปกินพร้อมเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย ปลายเป็นน้องชายของปืนอายุ 17 ปี เขาเรียนจบแค่ชั้นมัธยมต้นเนื่องจากอุบัติเหตุในครั้งนั้นทำให้เขาตาบอดจึงไม่สามารถกลับไปเรียนได้อีก ไม่เพียงแค่นั้น...อุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อนยังพรากเอาพ่อกับแม่ไปจากเขา ทำให้ทุกวันนี้เขากับพี่ปืนเหลือกันอยู่แค่สองคนพี่น้อง พี่ปืนไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยตามที่ใจใฝ่ฝัน ต้องออกมาทำงานหาเงินดูแลเขา เขาทั้งรู้สึกสงสารและเห็นใจพี่ปืนไม่น้อยที่มีเขาเป็นภาระ บางทีก็คิดว่าถ้าสองปีก่อนเขาตายตามพ่อแม่ไปอาจจะดีกว่านี้ แต่พอนึกแล้ว...หากต้องทิ้งพี่ปืนไว้คนเดียวบนโลก เขาก็ทำไม่ได้ แม้จะเป็นภาระให้พี่ชายแต่ปลายก็พยายามช่วยเหบือตัวเองทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ ปลายอาบน้ำ กินข้าวได้ด้วยตัวเองแม้ว่าจะใช้เวลาร่วมชั่วโมง แต่มันก็ดีที่เขาสามารถพึ่งตัวเองได้ ปลายสามารถออกไปข้างนอกได้พร้อมกับไม้เท้าคนตาบอด ซึ่งซอยที่บ้านพวกเขาอาศัยอยู่ ปลายเกิดและโตที่นี่ทำให้เขาคุ้นชินกับมัน อีกทั้งคนในซอยก็รู้จักเขา เอ็นดูและพร้อมช่วยเหลือเขา แต่พี่ปืนก็ไม่ค่อยอยากให้เขาออกไปไหนเพราะเป็นห่วง...หลายวันผ่านไป...วันนี้ปืนออกไปทำงานทำให้ปลายต้องอยู่บ้านคนเดียวอย่างปกติ พี่ปืนบอกว่าเตรียมข้าวเอาไว้ให้ในตู้กับข้าว ส่วนเงินก็ทิ้งเอาไว้ให้เขาหนึ่งร้อยบาท ซึ่งถือว่ามากสำหรับเขาเลยทีเดียว

         "อยากกินขนมจัง" ปลายพูดกับตัวเองเบาๆ ปกติเวลาเขาอยากกินอะไรพี่ปืนจะซื้อมาให้เขากินตลอด เพราะพี่ปืนไม่ยอมให้เขาออกไปข้างนอกแต่ตอนนี้พี่ปืนไม่อยู่ งั้น...ขอแอบไปละกันนะ อิๆ ว่าแล้วปลายก็พาตัวเองออกจากบ้านพร้อมกับไม้เท้าคู่ใจ จุดหมายคือร้านขนมหวานหน้าปากซอยนั่นเอง


          "จะไปไหนน่ะปลาย?" เสียงทักที่คุ้นหูดังขึ้น


          "จะไปซื้อขนมหน้าปากซอยครับป้าจัน"


          "เดินดีๆ ล่ะ"


          "คร้าบบบ" ปลายรับปากกับป้าจัน ป้าร้านอสหารตามสั่งที่รู้จักเขาเป็นอย่างดี ร่างเล็กเดินมาจนถึงหน้าปากซอยเพราะเขาได้ยินเสียงรถราที่เต็มไปหมด เอาล่ะ...พอมาถึงหน้าปากซอยก็ต้องเลี้ยวขวา


ปึก


          "ขวางทางเว้ย!" เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างของปลายที่ถูกชนอย่างแรงทำให้ปลายเซไปทันทีพร้อมไม้เท้าหลุดมือล่วงลงพื้น ปลายหน้าเสียทันทีกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่รู้ว่าตัวเองเลยว่าเซไปไกลแค่ไหน กรืออยู่ส่วนไหนบนฟุตบาทจนได้ยินเสียงหนึ่งขึ้นซึ่งทำให้ปลายตกใจไม่น้อย


ปริ้นนนนน


เอี๊ยดดดด


ตุบ

         "เป็นอะไรมั้ย!?!" เสียงทุ้มดังขึ้น ทำให้ปลายที่ทรุดลงไปนั่งกับพื้นด้วยความตกใจ เขาไม่ได้ถูกรถชนเพียงแต่อยู่ๆ แข้งขาก็หมดแรงไปเสียงั้น


          "คือ...ผมม..."


          "ตาบอดงั้นเหรอ?" ปลายพยักหน้ารับเป็นคำตอบ ปลายได้ยินคู่กรณีถอนหายใจออกมาก่อนจะรับรู้ถึงแรงพยุงที่พยุงให้เขาลุกขึ้น


          "หัวเข่านายเป็นแผล เดี๋ยวฉันจะพาไปทำแผลก่อนละกัน"


          "ผมไม่..."


          "ไม่พาไปขายหรอกน่ะ" ร่างสูงว่าอย่างรู้ทัน เพราะเขาเป็นเป็นคนแปลกหน้า อีกคนไม่รู้สึกไว้ใจน่ะถูกแล้ว


          "แน่ใจนะครับ?"


"หึๆ กลัวเอาไปขายจริงๆ ด้วยสินะ...ลุกขึ้นก่อนเถอะ รถติดยาวเลย" ร่างสูงว่าพร้อมกับพยุงปลายไปที่รถและหยิบไม้เท้าที่หล่นอยู่ไม่ไกลขึ้นรถไปด้วยก่อนจะออกรถไปยังโรงพยาบาลใกล้ๆ ทันที…โรงพยาบาล…

         "นี่เป็นอุปกรณ์สำหรับล้างแผลนะคะ ส่วนนี่คือยาแก้อักเสบ" พยาบาลสาวว่าพร้อมกับยื่นถุงยาให้กับ’รัน’ ก่อนจะเดินออกไป ร่างสูงเดินไปหาร่างเล็กที่ตอนนี้ที่หัวเข่ามีผ้าก็อตแปะแผลเอาไว้

       "นี่คือถุงยาของนาย ส่วนค่ารักษาฉันจัดการให้แล้ว" รันว่าพร้อมกับจับมือบางมารับถุงยาจากเขา


          "ความจริงคุณไม่ต้องออกค่ารักษาให้ผมก็ได้นะครับ คุณไม่ผิดเลย ผมต่างหากที่ตัดหน้ารถคุณ" ปลายว่าด้วยใบหน้ารู้สึกผิด ถ้าเขาไม่ดื้อออกมาข้างนอกคนเดียวก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้

        "ใช่นายผิด เพราะฉะนั้นอย่าดื้อไปไหนมาไหนคนเดียว"

         "ครับ" รันกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นสีหน้าหงอยๆ ของร่างเล็กตรงหน้า น่าเอ็นดู...อยู่ๆ คำๆ ยี้ก็ลอยเข้ามาในหัวของเขา


          "ขอโทษนะครับผมมาหา..." เพราะเสียงพูดที่คุ้นหูดังขึ้นทำให้ปลายตะโกนเรียกพี่ชายขึ้น


          "พี่ปืน!"


          "ปลาย!" ร่างโปร่งรีบวิ่งไปหาน้องชายที่นั่งอยู่กับใครอีกคนที่เขาเองก็ไม่คุ้นหน้าทันที ตากลมเหลือบเห็นว่าที่หัวเข่าของปลายถูกแปะด้วยผ้าก็อต


          "เกิดอะไรขึ้น!?!" ปืนถามปลายด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง


          "น้องคุณเขาเดินตัดหน้ารถผมเลยเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ" รันเป็นคนตอบ


          "ผมต้องขอโทษแทนน้องชายผมด้วย" ปืนหันไปขอโทษขอโพยคนตัวสูงทันที เพราะรู้ดีว่ายังไงน้องชายเขาต้องเป็นฝ่ายผิด

         "ไม่เป็นไรหรอก แต่คุณควรดูแลน้องชายดีๆ หน่อย อ่อ...ผมมีงานต้องไปเคลียร์ต่อ ผมทิ้งนามบัตรไว้ละกัน ถ้ามีปัญหาอะไรเกี่ยวกับอุบัติเหตุก็ติดต่อมา ส่วนค่ารักษาผมจะจัดการให้" รันว่าก่อนจะยื่นนามบัตรของตัวเองให้ผู้เป็นพี่ชายของคนตัวเล็ก เขามีงานต้องไปทำต่อและอีกคนก็มีพี่ชายมาพากลับแล้วทำให้เขาไม่ต้องพะวงอะไร

         "ครับ" ว่าแล้วรันก็ออกไปทันที...พอกลับมาบ้านปลายก็โดยพี่ชายเอ็ดชุดใหญ่เรื่องที่ออกไปไหนมาไหนคนเดียว ปลายก็น้อมรับความผิดแต่โดยดี แต่ไม่สัญญาหรอกว่าจะไม่ออกไปอีกเพราะบางครั้งพี่ปืนไม่อยู่เขาก็ควรจะต้องพึ่งตัวเอง แต่ก็รับปากว่าต่อไปจะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้!...หลายวันผ่านไป...ปลายรู้มาว่าช่วงนี้พี่ชายไปทำงานตอนกลางคืน กว่าจะกลับบ้านก็เกือบเช้า เขารู้สึกเป็นห่วงพี่ชายไม่น้อยแต่ก็ไม่สามารถช่วยแบ่งเบาภาระให้กับพี่ชายได้เลย

         "อ๊ะ" ปลายอุทานเบาๆ เมื่อขณะที่กำลังจะเอาจานข้าวไปล้างก็รู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมา ความจริงเขารู้สึกร้อนๆ หนาวๆ มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแต่คิดว่าคงไม่ได้เป็นอะไรมากเลยไม่ได้บอกพี่ปืน พอมาตอนนี้อาการปวดหัวเข้าแทรกทำให้คิดว่าเขาควรหายากิน แต่...ไหนล่ะยา? เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายาประจำบ้านอยู่ไหน ถึงรู้เขาก็คงหยิบกินเองไม่ได้ คิดได้ดังนั้นปลายเลยตัดสินใจจะไปร้านขายยาใกล้ๆ บ้าน ซึ่งเป็นร้านของลุงมี


          "จะไปไหนน่ะพี่ปลาย?" เสียงเด็กผู้ชายคนหนึ่งทักทายปลายขึ้น ซึ่งปลายก็จำเสียงนั้นได้ดี


          "ร้านยาลุงมีน่ะเจี๊ยบ" เจี๊ยบชื่อลูกชายคนเล็กของป้าจัน อายุ 12 ปี


          "ร้านลุงมีปิดนะพี่ปลาย"


          "อ้าว แล้วกัน"


          "ไปร้านยาหน้าปากซอยมั้ย เดี๋ยวผมพาไป" ปลายพยักหน้ารับทันทีก่อนที่เจี๊ยบจะพาปลายนั่งซ้อนท้ายจักรยาน ขี่พาไปหน้าปากซอยทันที พามาถึงเจี๊ยบก็กำชับปลายว่าถ้าซื้อยาเสร็จให้รอหน้าร้านยาเดี๋ยวเด็กชายจะไปซื้อขนมในเซเว่น ซึ่งปลายก็รับปากเป็นอย่างดี...วันนี้รันเอางานไปให้ผู้เป็นเจ้านายที่บ้านตั้งแต่เช้า กว่าจะคุยงานเสร็จก็ปาไปเกือบ 11 โมง ร่างสูงขับรถกลับบ้านตามเส้นทางที่ขับอยู่ทุกคนแต่ตาคมกลับเหลือบไปเห็นร่างเล็กของใครอีกคนที่เขาคุ้นตาไม่น้อย แหงแหละ...เด็กน้อยตาบอดที่เขาเจอเมื่อหลายวันก่อน นี่ดื้ออกมาหน้าปากซอยอีกแล้วเหรอ? ว่าแล้วรันก็จัดการหาที่จอดรถข้างๆ ทางที่อนุญาตให้จอด ก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างเล็กที่นั่งอยู่หน้าร้านขายยาทันที


          "ดื้อออกมาหน้าปากซอยคนเดียวอีกแล้วสินะ"










...

เด็กดื้อกับมาเฟียอ่อนโยนนะคะ หวังว่าจะชอบแนวหวานๆ กันบ้างเน้ออออออ

___จางบิวตี้___

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว