ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมชมนะคะ ^^ ถ้าชอบอย่าลืมสนับสนุนเราด้วยน้าาา จะเหรียญหรือกุญแจก็ได้ ตามสะดวกเลยค่า <3 [ถ้าไม่ชอบ NC สามารถกดข้ามตอนได้แบบไม่งงเนื้อเรื่องค่ะ]

Chapter 01 : ข้าวใหม่ปลามัน [100%]

ชื่อตอน : Chapter 01 : ข้าวใหม่ปลามัน [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 823

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ธ.ค. 2562 06:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 01 : ข้าวใหม่ปลามัน [100%]
แบบอักษร

พวกเขาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ จากนั้นเพื่อนๆอีกสองคนก็เริ่มเล่นเกมถามตอบประจำวันอีกตามเคย

“ตกลงว่าเธอกับวินเซนต์ไม่ได้นอนห้องเดียวกันใช่ปะ” อเล็กซ์ถามพลางทำสีหน้ากรุ้มกริ่มจนโดนเอลล่าดีดหน้าผากไปหนึ่งที

“โอ้ย เจ็บนะ”

“ก็ถามอะไรไม่เข้าท่าเองอะ…แต่ก็ถูกของนายแหละ พวกฉันแยกห้องนอนกันโดยที่ไม่ให้พวกพ่อแม่รู้น่ะ”

“หืม จะทำได้ไงอะ พ่อแม่วินเซนต์ก็อยู่ในรั้วเดียวกัน ถึงจะคนละหลังกันก็เหอะ” เกรซถามด้วยความแปลกใจ เอลล่าอมยิ้ม ก่อนจะล้มตัวลงนอนมองท้องฟ้าที่ดูสดใสเป็นพิเศษ

“ก็ยอมแลกกับกฎที่ต้องเดินจับมือกันไง พวกฉันขอไว้ว่าต้องการความเป็นส่วนตัวในฐานะสามีภรรยาน่ะ ไม่มีใครเข้ามาในบ้านของพวกฉันแน่นอน นอกจากคุณแม่บ้านที่พวกฉันกำชับให้รูดซิบปากให้สนิท”

“แต่มันก็แปลกๆนะ ทุกเช้าวินเซนต์จะ…” เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่วินเซนต์มานอนข้างๆประจำก็อดหน้าแดงไม่ได้ ยังไงเธอก็ยังเป็นผู้หญิง อายบ้างมันคงไม่แปลกเท่าไร

“วินเซนต์ทำอะไรหรอ” เพื่อนๆทั้งสองยื่นหน้าเข้ามาใกล้ด้วยความตื่นเต้นปนอยากรู้ เอลล่ารีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่จะไปกันใหญ่

“ไม่มีอะไรหรอก หมอนั่นก็แค่กวนประสาทเหมือนเคย”

“แน่ใจนะว่าแค่นั้น” อเล็กซ์ถามย้ำ ก่อนจะยื่นหน้าหล่อๆเข้ามาใกล้อีก เอลล่าขำท่าทางจริงจังนั่นจนเผลอหัวเราะออกมา ก่อนจะผลักใบหน้าคมคายออกห่าง พลางดึงตัวเพื่อนทั้งสองให้ล้มลงมานอนข้างๆกัน อเล็กซ์นอนลงอย่างว่าง่าย ส่วนเกรซที่อยู่อีกด้านจัดกระโปรงตัวเองให้เรียบร้อยก่อนนอน อเล็กซ์เห็นดังนั้น ก็ขยับตัวถอดเสื้อนักเรียนที่เป็นสูทด้านนอกออก แล้วโยนไปคลุมขาเพื่อนสาวทั้งสองไว้

“สุภาพบุรุษคนดีของเอลล่าและเกรซจริงๆเลยค่ะ” เอลล่าเอ่ยแซว พลางหันไปแปะมือกับเกรซ

“พวกเธอมันไม่ค่อยระวังตัวกันบ้างเลยน่ะสิ” อเล็กซ์ทำหน้ามุ่ย

“พวกฉันใส่กางเกงซับในเถอะ ไม่ระวังตัวอะไรล่ะ” เกรซพูดทั้งที่หลับตาและเอียงหัวมาซบไหล่เอลล่าเตรียมหลับไปแล้ว อเล็กซ์ชะโงกหน้ามอง ก่อนจะทำตามบ้าง เอลล่าไม่ได้ว่าอะไรพวกเขา ปล่อยให้เพื่อนรักสองคนนอนซบอยู่อย่างนั้น

“อย่าขี้โกงกันสิ มาชิงหลับก่อนแบบนี้ วันนี้ฉันก็ต้องเป็นเฝ้ายามอะดิ โถ่ ไม่ได้นอนแน่ๆ” เอลล่าแกล้งบ่น

“รีบปลุกก่อนเรียนคาบบ่ายด้วยล่ะ” เกรซกับอเล็กซ์พูดพร้อมกัน ก่อนจะงีบหลับไป

เอลล่ามองก้อนเมฆที่เคลื่อนที่ไปตามแรงลมด้วยความเหม่อลอย เธอจะสบายใจแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหนกัน

“อ๊ะ” ดวงเนตรสีเพลิงที่แสนคุ้นเคยสบเข้ากับดวงตาของเธอ ใบหน้าหล่อเหลานั่นอยู่เหนือหัวเธอไปนี่เอง

“แอบมานอนกลางวันอีกแล้วหรอ” วินเซนต์ถามนิ่งๆ แต่เบาราวกับกระซิบ เหมือนเขาจะไม่อยากรบกวนเกรซกับอเล็กซ์ที่หลับไม่รู้เรื่อง แต่เอลล่าขยับตัวไม่ได้ เพราะโดนซบไหล่อยู่

“มีอะไร นี่มันเวลาพักผ่อนของพวกฉันนะ”

“มาขอพลังปีศาจ” เขาพูดเสียงเรียบ

ใช่ เขามาขอพลังปีศาจแบบนี้ทุกวันเลย เป็นเพราะว่าการแต่งงานกับคนที่มีสายเลือดของปีศาจนั้น ตอนทำพันธสัญญากัน จอมเวทสายเลือดบริสุทธิ์มักถูกสูบพลังออกไปกึ่งหนึ่ง ทำให้อ่อนแรงในช่วงบ่ายได้ ทางแก้คือต้องมารับพลังปีศาจจากเอลล่า เพื่อทดแทนพลังเวทที่หายไป

“อืม เอาไปสิ” เอลล่าหลับตาลง เพราะวิธีการรับพลังปีศาจจากคู่สมรสนั้น ต้องปลดปล่อยพลังจากปากสู่ปาก…

วินเซนต์โน้มหน้าลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ โชคดีที่หลังโรงเรียนไม่ค่อยมีคนผ่านไปมามากนัก เขาประกบริมฝีปากอ่อนนุ่มเข้าไว้ด้วยกัน

ถึงจะต้องทำแบบนี้มาถึงสองเดือน แต่เอลล่าก็ยังอดใจเต้นและแก้มแดงด้วยความร้อนฉ่าไม่ได้ เธอไม่ชินเสียที แต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ วินเซนต์ก็เริ่มขยับริมฝีปาก สร้างความวาบหวามให้กับเอลล่า จนเธอต้องยกมือขึ้นดันอกแกร่งนั้นไว้ ราวกับต้องการที่ยึดเหนี่ยว

พลังปีศาจที่เล็กจนเหมือนเม็ดลูกแก้ว ส่องแสงสีม่วงจางๆ ลอยออกจากริมฝีปากของหญิงสาว ผ่านเข้าไปในปากของชายหนุ่ม วินเซนต์ผละออกช้าๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เพื่อเรียกสติ

เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง หลังจากให้พลังปีศาจกับเขา มักจะเกิดความเงียบแปลกๆ ที่แสนจะกระอักกระอ่วนใจ

“ฉันไปก่อนนะ” วินเซนต์ลุกขึ้นยืน ก่อนจะดีดนิ้วหนึ่งที เพื่อนๆของเอลล่าก็ขยับตัวเล็กน้อย เขาร่ายเวทดับฝันอีกแล้ว แต่มันก็ดีแล้วแหละ ป้องกันไว้อีกขั้น เผื่อเพื่อนๆของเขาจะตื่นขึ้นมาเห็นการถ่ายทอดพลังปีศาจบ้าๆนี่

“อืม เจอกัน” เอลล่าแกล้งหลับตาลงเหมือนอยากจะพัก แต่จริงๆเธอไม่อยากมองหน้าเขาต่างหากล่ะ

-----

เอลล่าที่นอนไม่หลับ รีบปลุกเพื่อนๆของเธอให้ไปกินข้าว ก่อนที่จะเข้าไปเรียนวิชาตอนบ่าย พวกเขาลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะรีบไปที่ห้องโถงพร้อมกัน

“เป็นอะไรหรือเปล่าเอลล่า หน้าเธอดูแดงๆนะ ไม่สบายหรอ” เกรซเอามือขึ้นมาอังหน้าผาก แต่หญิงสาวส่ายหัวปฏิเสธพัลวัน

“ฉันสบายดีๆ วันนี้ตากแดดเยอะไปหน่อยมั้ง หน้าเลยแดง ฮ่าๆ” หญิงสาวยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อกลบเกลื่อน แถมเผลอหัวเราะแห้งๆใส่เพื่อนไปอีก

“ทำตัวแปลกๆช่วงเวลานี้ทุกทีเลยนะ ตั้งแต่แต่งงานมาอะ” อเล็กซ์จับผิด แต่เอลล่าทำเป็นหูทวนลมไม่สนใจเพื่อนตัวเอง

“รีบๆกินกันเถอะน่า เดี๋ยวเข้าคลาสสายอีกนะ” หญิงสาวก้มหน้าก้มตากิน ทั้งที่ในใจนั้นวุ่นวายเหลือเกิน…เดี๋ยวมันก็ผ่านไปเหมือนทุกวันแหละน่า

เมื่อกินข้าวกันเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็เดินไปที่ลานประลองเพื่อเรียนวิชาทฤษฎีเวทขั้นสูงของนักเรียนเวทชั้นปีที่ 5 ถ้าช่วงปี 1-2 จะไม่ค่อยได้ลงลานประลองกันมากนักเพราะแทบจะไม่มีปฏิบัติเลย แต่เอลล่าชอบที่จะได้ลงมือทำจริงมากกว่า

“ท่าทางวันนี้จะต้องโดนจับคู่ ประลองฝีมือกันอีกแหงๆ” เกรซบ่นอุบ เธอไม่ค่อยชอบเรื่องเจ็บตัวเท่าไร

“เวลาเรียนวิชาพฤกษเวท ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกันแหละ” อเล็กซ์เปรียบเทียบ พฤกษเวทเรียนเกี่ยวพวกสมุนไพรที่มีฤทธิ์ทางเวมมนตร์ เกรซชอบวิชานั้นมากจนได้ท็อปสายชั้นตั้งแต่ปีหนึ่ง เข้าขั้นอัจฉริยะจนพวกเขายอมแพ้

เหล่านักเรียนเวทเริ่มเข้ามาจับจองที่นั่งจนแน่นอัฒจรรย์ไปหมด กว่าจะประลองกันครบทุกคู่ก็ปาเข้าไปห้าโมงเย็น เป็นวิชาที่กินเวลาเยอะมากจริงๆ เอลล่าคิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

----------------------------------------------------

ตกลงสองคนนี้ยังไงกันน้าาา ><

คอมเม้นมาพูดคุยกันได้ค่ะ <3 ถ้าชอบอย่าลืมกดติดดาวให้ด้วยนะคะ

เจอกันใหม่ตอนหน้างับ

ความคิดเห็น