ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Lucifer 4

คำค้น : Yaoi, NC, 18+, SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 37.6k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2560 20:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Lucifer 4
แบบอักษร

Lucifer 4


หลังจากที่พาปลายกลับมาที่บ้านปืนก็นอนคิดทั้งคืนถึงเรื่องที่เขาจะต้องไปเป็นหนอนบ่อนไส้ในแก็งค์ลูซิเฟอร์ที่ L ไนต์คลับ ประจวบเหมาะกับคนที่เป็นคู่กรณีของน้องชายของเขาเป็นผู้จัดการของไนต์คลับนั้น แม่งๆๆ อะไรมันจะบังเอิญเชี่ยๆ ขนาดนี้วะเนี่ย!...วันต่อมา...วันนี้ปืนตั้งใจที่จะไปที่ L ไนต์คลับเพื่อสมัครงาน ปืนบอกกับปลายว่าเขาลาออกจากการถ่ายรูปที่สำนักพิมพ์แล้วแต่ไม่ได้บอกเหตุผลที่ลาออก ซึ่งปลายก็ไม่ได้ซักไซ้แต่อย่างใด แต่ก่อนจะออกจากบ้านปืนก็กระชับปลายอยู่หลายครั้งว่าห้ามอีกคนออกไปไหนตามลำพังอีก ซึ่งปลายก็รับปากอย่างดี สงสัยจะเข็ดกับเรื่องเมื่อวาน...ร่างโปร่งพาตัวเองมายืนอยู่หน้า L ไนต์คลับ ตากลมมองไปยังป้ายรับสมัครงานหลายอัตรา ไม่ว่าจะเป็นเด็กเสิร์ฟ พนักงานทำความสะอาด บาร์เทนเดอร์และดีเจ ซึ่งคนที่ทำอะไรไม่เป็นนอกจากถ่ายรูปอย่างเขาก็คงทำได้แค่ตำแหน่งเด็กเสิร์ฟเท่านั้น


          “จะมาสมัครงานเหรอ?” เสียงหนึ่งถามขึ้นทำให้ปืนหันไปมองทันที ซึ่งคนที่ทักทายเขาเป็นผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับเขา


          “ครับ”


          “งั้นวันนี้เริ่มงานเลยนะ ผู้จัดการร้านไม่อยู่ไม่มีคนสัมภาษณ์งาน แต่ร้านคนขาดเยอะก็เลือกไม่ได้” ปืนเบิกตากว้างอย่างตกใจทันทีเมื่ออยู่ๆ ก็ได้งานอย่างง่ายดาย ไอ้เชี่ยยยย มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอวะ? แต่ก็ดีไม่ใช่เหรอ


          “ว่าแต่มึงทำอะไรเป็นบ้าง จะมาตำแหน่งอะไร?”


          “เด็กเสิร์ฟครับ”


          “งั้นเข้ามาๆ เดี๋ยวกูจะเทรนงานให้ก่อน กูชื่อยุ่งนะเป็นผู้ช่วยเฮียรัน ผู้จัดการร้าน อ่อๆ เป็นบาร์เทนเดอร์ อายุน่าจะมากกว่ามึง เรียกกูพี่ก็ได้และก็ไม่ต้องสุภาพมากหรอก” ว่าแล้วปืนก็เดินตามยุ่งเข้าไปในร้านทันที ยุ่งช่วยเทรนงานเบื้องต้นให้ปืนซึ่งก็คือการบอกรายละเอียดต่างๆ เกี่ยวกับไนต์คลับ ทั้งเรื่องโต๊ะธรรมดา เคาน์เตอร์บาร์หรือห้องวีไอพี ซึ่งอย่างที่ยุ่งบอกคือให้ปืนเริ่มงานวันนี้เลย ปืนจึงขออนุญาตยุ่งกลับมาบ้านในบ้านเพื่อบอกปลายและเตรียมข้าวเย็นให้น้องชายที่อยู่บ้านคนเดียว งานที่ L ไนต์คลับจะเริ่มตั้งแต่ 6 โมงเย็นถึงตี 2 ค่าแรงต่อวันไม่รวมทิปคือวันละ 450 ซึ่งถือว่าเยอะเลยทีเดียวสำหรับปืน นี่ถ้าไม่ติดว่าเข้ามาทำงานที่นี่เพราะทำงานให้กับแก็งค์โพอิซั่น เขาจะทำงานที่นี่เป็นอาชีพหลักเลย!...


          “ทำงานไนต์คลับ?” ปลายถามขึ้นทันทีเมื่อปืนบอกว่าเขาได้งานใหม่แล้ว


          “อื้ม เงินดีนะปลาย คืนละ 450 แหนะ”


          “แต่ทำงานจนดึกเลยนี่หน่า อีกอย่างสถานที่แบบนั้นไม่อันตรายไปเหรอพี่ปืน?” ปลายว่าด้วยสีหน้าที่แสดงความเป็นห่วง


          “พี่เป็นผู้ชาย อีกอย่างพี่ก็โตแล้วด้วย ไม่มีอะไรอันตรายหรอก อย่าเป็นห่วงพี่เลย” ปืนว่าพร้อมลูบหัวน้องชายเบาๆ


          “แต่...”


          “หรือว่าเราอยู่บ้านคนเดียวไม่ได้?”


          “ไม่ใช่เสียหน่อย ปลายก็โตแล้วเถอะ” ปลายย่นจมูกใส่พี่ชาย


          “หึๆ พี่รู้ๆ ว่าน้องชายของพี่โตแล้ว” ปืนว่าอย่างขำๆ พร้อมกับตากลมที่มองน้องชายด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความรักที่มีต่อน้องชายมาก เพื่อปลดหนี้ เพื่อในอนาคตจะได้หาเงินมาให้ปลายผ่าตัดดวงตา เขาก็พร้อมจะทำทุกอย่าง ไม่ว่ามันจะอันตรายหรือว่าเสี่ยงตายแค่ไหนก็ตาม... L ไนต์คลับ...การทำงานวันแรกของปืนเป็นด้วยความวุ่นวาย เนื่องจากพนักงานในร้านมีไม่กี่คนแต่แขกที่มาใช้บริการมีมากทำให้ปืนต้องวิ่งวุ่นเสิร์ฟเครื่องดื่มจนขาแทบจะพันกันหัวคะมำกับพื้น แม่งๆๆ ทำไมคนถึงเยอะขนาดนี้วะเนี่ย ร้านนี้มีอะไรดี หรือว่าจะเป็นแผนการค้าที่หัวหน้าแก็งค์โพอิซั่นต้องการ? ว่าแต่...เขาจะไปเอามันมาได้ยังไงวะ โอ๊ยๆๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวเว้ย!


          “พี่ยุ่งๆ เฮียรันกับเฮียไฟมา” คำพูดของเด็กเสิร์ฟคนหนึ่งดังขึ้นทำให้ปืนที่เดินกลับไปรับเครื่องดื่มที่เคาน์เตอร์บาร์ได้ยิน ร่างโปร่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากทันทีกับชื่อที่เขาไม่ค่อยอยากได้ยินเท่าไหร่...ไฟ หัวหน้าแก็งค์ลูซิเฟอร์ เจ้าของ L ไนต์คลับ! แหงแหละ ครั้งก่อนแม่งสั่งลูกน้องไปกระทืบเขาจนเดี้ยงนี่หว่า ถ้ามันจำเขาได้เขาจะแก้ตัวยังไงดีหรือควรจะทำยังไงดีไม่ให้โดนจับเข้าเหวี่ยงออกนอกไนต์คลับ


          “เออๆ เดี๋ยวกูไปหาเฮียๆ ก่อน” ยุ่งว่าก่อนจะละมือจากเคาน์เตอร์บาร์ให้บาร์เทนเดอร์อีกคนจัดการแทน ปืนมองตามยุ่งไปนิดๆ ก่อนจะถูกเรียกให้ไปเสิร์ฟเครื่องดื่มต่อ...


          “พนักงานใหม่?” ไฟทวนคำขึ้นมาเมื่อยุ่งรายงานว่าวันนี้มีพนักงานมาสมัครงานใหม่หนึ่งคน


          “ใช่ครับเฮียไฟ ผมเห็นท่าทางมันใช่ได้ น่าจะคล่องงานเลยรับไว้ก่อน” ไฟพยักหน้ารับ เนื่องจากในร้านพนักงานขาดเยอะจริงๆ ทำให้ตอนนี้ใครมาสมัครงานก็รับไว้ก่อนแต่จะจ้างประจำเลยหรือเปล่าคงต้องดูกันอีกที


          “มึงกลับไปทำงานได้แล้ว ส่วนรัน เช็คบัญชีของเดือนนี้เสร็จก็เอามาให้ฉันด้วย”


          “ครับเฮีย” หลังจากที่ลุกน้องทั้งสองคนออกจากห้องทำงานไป ไฟก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินออกจากห้องแล้วลงมายังชั้นล่างของไนต์คลับ ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่มองมาที่เขาอย่างสนใจ แหงแหละ...นี่ไฟ หัวหน้าแก็งค์ลูซิเฟอร์ผู้จับตัวยากเชียวนะ ขนาดผู้หญิงที่จะวันไนท์แสตนด้วยยังไม่ใช่ใครก็ได้เลย วงในว่ากันว่า...ก่อนที่นอนกับไฟ ต้องตกลงกันก่อนว่าจะรับความซาดิสของอีกคนได้ แม้ว่าจะเป็นข่าวลือที่ดูน่ากลัวแต่กลับทำให้ผู้หญิงสนใจไฟมากขึ้น ราวกับแมงเม่าที่อยากจะบินเข้ากองไฟอย่างไรอย่างนั้น


          “น้องๆ เอาแบล็คกับโซดาสาม”


          “ได้ครับ” เสียงใสตอบรับก่อนจะหันหน้ากลับเพื่อจะไปยังเคาน์เตอร์บาร์แต่ก็ต้องชะงักเมื่อหันไปเจอคนที่ไม่อยากเจอ...ใช่ คนที่ปืนไม่อยากเจอที่สุดก็คือไฟ หัวหน้าแก็งค์ลูซิเฟอร์ไงล่ะ!


        “มึงเป็นใคร หน้าไม่คุ้น” ไฟถามขึ้นเสียงเรียบ แม้ว่าแสงไฟในร้านจะทำให้มองหน้าอีกฝ่ายไม่ชัดแต่เขาก็ไม่รู้สึกคุ้นหน้าอยู่ดี เนื่องจากเขาเข้ามาที่ร้านบ่อยทำให้คุ้นหน้ากับพนักงานในร้านทุกคน


        “เอ่อ....คือ...ผมชื่อปืนครับ เป็นพนักงานใหม่”


        “ปืน?” ไฟทวนชื่ออีกคน


          “เอ่อ...ผมขอตัวไปเอาเครื่องดื่มก่อนนะครับ” ว่าแล้วปืนก็รีบวิ่งไปที่เคาน์เตอร์บาร์ทันที ไฟมองตามร่างโปร่งของใครอีกคนไปจนสุดสายตา ชื่อปืนงั้นเหรอ?...รู้สึกคุ้นหู เหมือนเคยได้ยินเมื่อไม่นานมานี้...การทำงานวันแรกของปืนจบลงด้วยความเหน็ดเหนื่อยแต่แทนที่ปืนจะได้กลับบ้านไปนอนเหมือนพนักงานคนอื่น ร่างโปร่งกลับถูกเรียกตัวเสียก่อน


          “พี่บอกว่า...ใครเรียกตัวผมนะ?” ปืนถามขึ้นอย่างไม่เชื่อหูทันทีเมื่อยุ่งบอกว่าไฟเรียกตัวปืน


          “เฮียไฟไง มึงเป็นพนักงานใหม่ก็ควรจะเจอเจ้าของร้านมั้ยล่ะ” ปืนกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก


          “ผม...”


          “รีบๆ ไป เฮียไฟไม่ชอบรอนาน” ว่าแล้วปืนก็ต้องเดินขึ้นมาชั้นสองของไนต์คลับก่อนจะเดินไปยังห้องทำงานห้องหนึ่งซึ่งยุ่งบอกตอนเทรนงานว่าเป็นห้องทำงานของเจ้าของร้าน


ก็อกๆ


          “ใคร?” เสียงทุ้มถามขึ้นเสียงเรียบ


          “เอ่อ...ผมพนักงานใหม่ครับ”


          “เข้ามา” สิ้นเสียงอนุญาต ปืนก็เปิดประตูเข้าไปทันที ร่างโปร่งเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของไฟโดยที่ก้มหน้าก้มตาไม่กล้าเงยหน้ามองอีกคน ใครจะด่าว่าป๊อดก็ด่ามาเถอะ นี่กลัวจริงจังเด้อ คนเคยโดนสั่งกระทืบนี่หว่า!

         “นายปริญ วิเวช...อายุ 20 ปี ทำอาชีพเป็นตากล้องรับจ้างของสำนักพิมพ์..." คำพูดที่ออกมาจากปากไฟทำให้ปืนตัวแข็งทื้อทันที


          “ถึงว่าชื่อมึงมันคุ้นหูดี” ไฟพูดต่อ ไม่คิดเหมือนกันว่าไอ้คนที่เคยมาแอบถ่ายรูปเขาให้กับสำนักพิมพ์และเคยโดนสั่งกระทืบจะมาสมัครงานที่ไนต์คลับของเขา มันไม่แปลกไปหน่อยหรือไง?


          “คือผม...”


          “กูให้อธิบายมา แต่ถ้าเหตุผลมึงฟังไม่ขึ้นละก็...”


กริ๊ก

เสียงลั่นไกปืนดังขึ้นทำให้ปืนตัวสั่นทันที ไอ้เชี่ยยยย มึงจะยิงกูเลยเหรอออออ ใจเย็นเด้อ ส่งฮอลคูลไปปปปป

         “คือผมตกงานครับ คือสำนักพิมพ์ปิดกิจการ ผมไม่มีเงิน ผมต้องเลี้ยงตัวเองกับน้องชายอีกคนหนึ่ง ผมเลยไม่มีทางเลือก ตอนนี้มีงานอะไรก็ต้องทำ จริงๆ นะครับ” ปืนว่าเสียงรัวพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองอีกคนพยายามให้เห็นว่าเขาพูดความจริงออกมา ซึ่งมันก็คือความจริงนั่นแหละแต่...มันมีความจริงอีกข้อแอบแฝงอยู่ไง


          “แล้วมึงคิดว่ากูจะรับคนที่เข้ามาวุ่นวายกับเรื่องของกูหรือไง?”

         “คือ...ตอนนั้นผมก็ไม่มีทางเลือกจริงๆ ผมอยากได้เงินก็เลยรับงาน”

         “ดูมึงจะเดือดร้อนเรื่องเงินเสียเหลือเกิน” ไฟพูดแขวะขึ้น ซึ่งทำให้ปืนอยากจะเถียงออกไปว่าคนรวยๆ ไม่เข้าใจหรอกแต่ติดอยู่ที่ในมือของอีกคนมีปืนนี่น่ะสิ ใครมันจะกล้าวะ


          “ครับ ผมต้องดูแลน้องชายที่ตาบอด” ไฟมองหน้าปืนอย่างจับผิดว่าอีกคนโกหกหรือเปล่าแต่ก็ไม่เห็นการโกหกแต่อย่างใดแต่จะให้เขาปักใจเชื่อว่าไอ้เด็กนี่มาทำงานที่ไนต์คลับของเขาอย่างไม่มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงจริงๆ มันก็เป็นเรื่องยาก แม้ว่าหนูตัวเล็กๆ อย่างมันจะทำอะไรเขาไม่ได้ก็เถอะแต่เรื่องแบบนี้มันก็ประมาทไม่ได้


ก็อกๆ


          “ขออนุญาตครับ” ไม่ทันที่ไฟจะได้พูดอะไรต่อเสียงของรันก็ดังขึ้นก่อนที่ผู้เป็นผู้จัดการร้านจะเดินเข้ามา รันชะงักไปนิดเมื่อเห็นไฟถือปืนชี้มาที่พนักงานคนใหม่


          “มีอะไรหรือเปล่าครับเฮีย?” รันถามขึ้น


          “ไอ้เด็กนี่คือไอ้คนที่ตามมาถ่ายรูป” ไฟตอบเสียงเรียบ รันหันไปมองหน้าปืนทันทีก่อนจะนึกขึ้นได้


          “นายคนเมื่อวาน” ปืนที่พอจะรู้อยู่แล้วว่ารันเป็นผู้จัดการร้านของที่นี่แต่ก็แสร้งทำท่าตกใจ


          “คุณ?”


          “รู้จัก?” ไฟถามขึ้น


          “ครับ เมื่อวานผมขับรถเกือบชนน้องชายของเขา เลยเจอกันแปบนึง” คำว่าน้องชายที่ออกมาจากปากของรันทำให้ไฟรู้ว่าปืนไม่ได้โกหกเรื่องน้องชาย


          “น้องชาย?”


          “ครับ น้องชายตาบอด”


          “งั้นเหรอ?” ไฟรับคำนิดๆ ก่อนที่ตาคมจะน้องไปยังปืนที่ยืนหลบสายตาอยู่ตรงหน้า ไอ้เชี่ยยย จ้องจนกูจะพรุนไปทั้งตัวแล้ว จะจ้องอะไรนักหนาวะ!


          “เอ่อ...นี่เอกสารการค้าครับเฮีย” รันพูดขึ้นก่อนจะยื่นแฟ้มงานให้กับไฟ ซึ่งคำพูดของรันทำให้ปืนชะงักไปนิด...เอกสารการค้างั้นเหรอ? ปืนแอบเหลือบตามองแฟ้มงานดังกล่าวทันที แฟ้มงานสีดำเล่มนั้นสินะ คือเป้าหมายของเขา


          “อือ ออกไปได้ละ” รันพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไปทำให้ในห้องเหลือเพียงไฟและปืนอีกครั้ง


          “กูจะรับมึงเข้าทำงานก็ได้...” คำพูดของไฟทำให้ปืนเงยหน้ามองอีกคนด้วยความดีใจที่สามารถเข้าทำงานที่นี่ได้ตามแผนการแต่ก็ต้องหน้าซีดเผือดทันทีกับประโยคต่อมา

         “...แต่ถ้ามึงมีจุดประสงค์ไม่ดีละก็...กูฆ่ามึงแน่”









...

เอะอะก็เอาปืนจ่อหัว นี่คือสโลแกนของพระเอกเรื่องนี้ 555555 ตอนนี้อยากจะแปร่งๆ ไปหน่อยเพราะเหนื่อยมาก พึ่งกลับจากอบรมที่จากมหาวิทยาลัย ตอนหน้าค่อยแก้ตัวเน้อออออ

___จางบิวตี้___

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว