ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter4 บังเอิญโลกมันแคบ

ชื่อตอน : Chapter4 บังเอิญโลกมันแคบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2560 13:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter4 บังเอิญโลกมันแคบ
แบบอักษร

ประเทศไทย

     ฉันกับคุณแดเนียลแล้วก็น้องภูมิเข้าพักโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพฯ ห้องพักถูกจองเอาไว้สองห้องห้องแรกเป็นของคุณแดเนียลส่วนอีกห้องเป็นของฉันกับน้องภูมิที่ฉันต้องเอาลูกชายมาด้วยเป็นเพราะน้องภูมิแกติดฉันมากและอีกอย่างฉันก็ได้รับอนุญาตจากคุณแดเนียลแล้วด้วย 

       หลังจากเช็คอินเสร็จเรียบร้อยแล้วฉันก็พาน้องภูมิเข้ามาพักผ่อนในห้องเนื่องจากการเดินทางหลายชั่วโมงทำให้เจ้าตัวแสบหมดฤทธิ์ไปโดยปริยาย

"วันนี้พิมมี่พักผ่อนให้เต็มที่นะครับ พรุ่งนี้เราต้องลุยงานกันแบบจริงจัง"

"ค่ะแดเนียล เดียวพิมพ์ขอตัวก่อนเจ้าตัวแสบไม่ไหวแล้ว" ฉันมองเจ้าตัวแสบที่หลับคอพับคออ่อนซบหน้าอยู่กับไหล่ของฉันคงง่วงมากจริงๆนั่นแหละทั้งโซนเวลาที่ต่างและยังเพลียการเดินทางอีก 

           ฉันวางเจ้าตััวแสบลงบนเตียงอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวไปรบกวนแกเข้า ฉันจัดข้าวของทุกอย่างเข้าทีี่ก่อนจะมานั่งบนเตียงที่ข้างๆมีเจ้าตัวแสบนอนหลับปุ๋ยอยู่ ฉันจ้องมองน้องภูมิอยู่นานในใจก็หวังว่ามันคงไม่อะไรเกิดขึ้นระหว่างที่อยู่ที่นี่หรอกนะ ฉันค่อยๆเอนตัวลงนอนข้างๆลูกชายก่อนจะเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลียเหมือนกัน

"มามี๊ฮะ มามี๊ มามี๊ตื่นสิฮะน้องภูมิหิว" ฉันสะดุ้งตื่นจากการนอนหลับเนื่องจากเสียงเรียกของน้องภูมิ ฉันกระพริบตาถี่เพื่อปรับสายตาตัวเองก่อนจะมองหน้าน้องภูมิชัดๆจนเห็นว่าแกนั่งหน้ามุ่ยจ้องมองฉันอยู่

"ครับ มามี๊ตื่นแล้วครับ"

"น้องภูมิหิวมากๆเลยฮะ เรียกมามี๊ตั้งนานไปยอมตื่นเลย" ฉันฟังลูกบ่นยิ้มๆก่อนจะลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัวของตัวเอง 

ฉันพาน้องภูมิลงมายังชั้นห้องอาหารของโรงแรมก่อนจะหาโต๊ะนั่งให้ตัวเองกับลูกชาย

"น้องภูมิรอมามี๊ตรงนี้ห้ามไปไหนนะครับเดี๋ยวมามี๊จะไปตักอาหารมาให้น้องภูมิ"

"ฮะ" ฉันเดินออกมาตักอาหารแต่สายตาก็ไม่ได้ละไปจากลูกชายเลยคอยสอดส่งมองแต่น้องภูมิเอาไว้แกยังเด็กมันก็ต้องมีซนตามประสาเด็กบ้างถึงแกจะรับปากแต่ก็ใช่ว่าแกจะทำตาซะเมื่อไหร่ ฉันคอยส่งยิ้มให้น้องภูมิส่วนน้องภูมิเองก็มองฉันตลอดเวลาไม่ได้ลุกไปไหนทำให้ฉันพอโล่งใจได้บ้างฉันจึงหันมาจัดการอาหารตรงหน้าเพื่อที่จะเอาไปให้ลูกชายที่กำลังหิวโหยของฉัน

"น้องภูมิ!!" ฉันวางจานอาหารลงทันทีที่หันกลับมาแล้วลูกชายฉันชายไปจากโต๊ะ ฉันเดินตามหาจนทั่วห้องอาหารจนมาสะดุดกับน้องภูมิที่ยืนก้มหน้าร้องไห้อยู่ตรงหน้ามีผู้หญิง2คน คนนึงค่อนข้างมีอายุกับผู้ชายยืนอยู่ตรงหน้าฉันรีบเดืนตรงเข้าไปหาลูกชายด้วยความเป็นห่วง

"มามี๊" น้องภูมิโผเข้ากอดฉันเอาไว้แน่นสะอึกสะอื้นจนตัวโยนใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา ฉันเงยหน้ามองบุคคลตรงหน้าอย่างโกรธๆคิดเอาไว้ว่าจะเอาเรื่องเต็มที่แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิดเมื่อเห็นว่าบุคคลที่ยืนตรงหน้านั้นเป็นใคร บุคคลทั้งสามเองก็จ้องมองฉันอย่างไม่ลดละเช่นกัน

"ขอโทษแทนลูกชายดิฉันด้วยนะคะ" ฉันเอ่ยออกไปไม่ได้ทำอย่างที่ตั้งใจตั้งแต่แรกเพราะอยากยุ่งเกี่ยวกับใครทั้งนั้น ฉันพยายามไม่สบตาคุณทิมที่น้องมองฉันกับลูกชายสลับกันแต่มันก็อดไม่ได้จนเผลอสบตาเขา 

"อ่อ ลูกชายเธอหรอ ทีหลังก็หัดดูลูกให้มันดีๆซะบ้างนะไม่ใช่มาเดินเพ่นพ่านจนทำคนอื่นเขาเดือดร้อนกันไปหมดรู้ไหมว่าชุดของฉันมันราคาแพงขนาดไหน" คุณแพรวพราวแฟนคุณทิม ไม่สิตอนนี้น่าจะเป็นสามีภรรยากันแล้วเขาคงแต่งงานกันเรียบร้อยแล้วแหละต่อว่าฉันเธอคงจำยัยบ้าที่ไปนั่งตากฝนหน้าบ้านคุณทิมตอนนั้นไม่ได้หรอก ไม่งั้นเธอคงไม่ต่อว่าฉันแค่นี้แน่ๆ

"ค่ะ ขอโทษอีกทีนะคะ" ว่าจบฉันก็พาลูกชายค่อยเดินๆเบี่ยงออกมาแต่ยังไม่ทันได้ไปไหนก็มีมือบางมารั้งแขนฉันเอาไว้ซะก่อน แม่คุณทิม ขาทั้งสองข้างฉันหยุดชะงักริมฝีปากเม้นกันจนเป็นเส้นตรงหัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุออกมา ดีหน่อยที่ตอนนี้น้องภูมิหยุดร้องไห้แล้ว แกได้แต่มองผู้ใหญ่คุยกันอย่างเงียบๆ

"ทิมคะไปกันเถอะแพรวอยากเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วอีกอย่างแพรวก็หิวแล้วด้วย โรงแรมนี้เป็นของทิมนี่คะพาไปเปลี่ยนชุดหน่อย" โรงแรมนี้เป็นของคุณทิมงั้นหรอฉันลืมไปได้ยังไงกันนะทั้งๆที่ฉันเคยเป็นเลขาเขาแท้ๆยัยพิมพ์เอ้ยแบบนี้เขาจะคิดว่าฉันจะเอาลูกมาจับเขาไหมนะ

"แกพาหนูแพรวไปก่อน แม่ขอคุยธุระหน่อย"

"แม่ครับ แต่.." เขาหันมามองน้องภูมิเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าให้แม่เขาเบาๆ

"นี่ลูกหล่อนหรอ หวังว่าคงไม่ใช่ไอ้เด็กที่แกมาหลอกจะจับลูกชายฉันหรอกนะ"

"ดิฉันไม่เคยหลอกลวงสิ่งที่ดิฉันพูกทุกอย่างมันคือความจริง"

"แกคิดว่าคำพูกของผู้หญิงอย่างแกใครเขาจะเชื่อ" ฉันได้แต่ยืนนิ่งถึงแม้ว่าใจจะไม่ได้นิ่งตาม

"หวังว่าที่หล่อนกลับมาคราวนี้คงไม่มายุ่งวุ่นวายกับลูกชายฉันอีกหรอกนะ" ฉันเหยียดยิ้มเล็กน้อยให้กับคนตรงหน้าอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน แล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ

"แน่นอนค่ะ สิ่งที่คุณหญิงพูดมามันไม่มีอยู่ในสมองของดิฉันแน่นอน"

"ก็ก็ดีจำคำของแกเอาไว้ด้วยล่ะ"  ฉันเดินหันหลังออกมาทันทีที่แม่คุณทิมพูดจบ แต่เหมือนฉันจะคิดอะไรบางอย่างออกฉันชะงักขาที่กำลังก้าวเดินก่อนจะหันหลังกลับมา

"แต่คุณหญิงก็จำคำของคุณหญิงเอาไว้ให้ดีเหมือนกันนะคะว่านี่ไม่ใช่หลานคุณ และนี่ไม่ใช่ลูกชายของลูกชายคุณ" ฉันเดินหันหลังหนีออกมาทันทีฉันพาลูกขึ้นลิพฟท์เพื่อกลับไปยังห้องพักแต่กลับเจอใครบางคนซึ่งเป็นคนที่ฉันไม่อยากเจอมากที่สุด และที่มันทรมานที่สุดเลยคือเขากับฉันขึ้นลิฟท์ตัวเดียวกันมันจะอึดอัดน้อยกว่านี้มากถ้าข้างกายเขามีภรรยามาด้วยแต่กลับไม่มี

ติ๊ง!

เสียงประตูลิฟท์เปิดเมื่อมาถึงยังชั้นที่ฉันอยู่ฉันกระชับอ้อมกอดลูกเอาไว้แน่นก่อนจะก้าวขาแต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เดินออกไปมือของคุณทิมก็ตรงเข้ามากระชากฉันกลับเข้าไป

"ว้ายยย!! คะคุณ"ฉันพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาแต่นอกจากเขาจะไม่ปล่อยแล้วเขายังกดปิดลิฟท์แล้วกดไปยังชั้นสูงสุดทันที

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ"



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว