ฝากคอมเม้นท์ ฝากติดตามนิยายของไรท์ด้วยนะคะ

My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 17 100%

ชื่อตอน : My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 17 100%

คำค้น : Zayn, Khow Fang, Love, เมียเด็ก, เซน, ข้าวฟาง, รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.4k

ความคิดเห็น : 79

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2561 15:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Young Wife [ Zayn & Khow Fang ] 17 100%
แบบอักษร

“เฮ้ๆ เธอจะไปจริงๆ เหรอข้าวฟ่าง กลับมาจากที่ทำงานก็เห็นเมียตัวน้อยกำลังจัดกระเป๋า

“ค่ะ!” ฉันตอบกลับไปเสียงนิ่งโดยไม่มองหน้าพี่เซน

เอาแล้วไงกู ผมก็คิดว่าข้าวฟ่างพูดข่มขู่ ที่ไหนได้นั่งพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเรียบร้อย

“ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น!” ผมเดินเข้าไปกระชากกระเป๋าออกจากมือข้าวฟ่าง

“แต่หนูจะไปค่ะ! ป๋าห้ามหนูได้ก็ลองดู!”

“อึก”

นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่โดนเมียตะคอกเสียงใส่ดังขนาดนี้ ข้าวฟ่างคงจะโกรธผมจริงๆ วะ ไม่ใช่โกรธธรรมดาด้วย โกรธเชี่ยๆ เลยล่ะ

“ฉันขอโทษ อย่าไปเลยนะ”

“หนูจะไปค่ะ!” ฉันยืนยันคำเดิมว่าจะไป ใจมันสั่นไปหมด อยากจะร้องไห้ก็อยากแต่ต้องเข้มแข็งไว้ ฉันยอมพี่เซนมากเกินไปทำให้พี่เซนชอบข่มเหงฉันอยู่เรื่อยมา

“แต่เธอไม่มีเงินสักบาทเดียว จะกินอยู่ยังไง ฉันเป็นห่วง”

“งั้นป๋าก็ให้เงินหนูมาค่ะ” ฉันแบมือใส่พี่เซน

“ไม่ให้” ให้เงินไปข้าวฟ่างก็ไปนะสิ ผมไม่ให้หรอก

“หนูยืมดิวก็ได้ค่ะ สวัสดี” ฉันยกมือไหว้พี่เซนก่อนจะลากกระเป๋าเดินออกมาจากห้อง

จะดัดนิสัยให้หายเข้มเลยคอยดูสิ

หมับ!

“เธอจะไปไหนไม่ได้โว้ย!” ผมเหมือนคนบ้าที่กำลังคลั่ง เมียลากกระเป๋าเดินออกห้องไปคิดว่าผมจะยอมงั้นเหรอวะ

พึ่บ!

“กรี๊ดดดดด!!” ผมจัดการอุ้มข้าวฟ่างกลับเข้ามาในห้อง อยากจะโกรธก็โกรธไปเว้ยผมไม่สนห่าเหวอะไรแล้ว ผมขอแค่ข้าวฟ่างห้ามไปจากผมก็พอ ถึงแม้ข้าวฟ่างจะมองผมว่าเลวผมก็จะทำ ถ้าหากมันสามารถทำให้เมียตัวน้อยอยู่กับผม

“ป๋าปล่อยหนูนะ! ปล่อยๆ!!” ฉันดิ้นไปมาอย่างไม่ยอม พี่เซนอุ้มฉันกลับเข้ามาในห้องและกำลังอุ้มฉันเดินเข้าไปในห้องนอน

ฟุบ!

“เธอห้ามไปจากฉันไม่ว่าจะกรณีไหนๆ ไม่อย่างงั้นเธอเจ็บตัวแน่!” ผมชี้หน้าข้าวฟ่างอย่างคาดโทษ

“หนูไม่กลัว! ป๋าอยากทำอะไรก็ทำเลย!” ข้าวฟ่างสวนกลับมาอย่างไม่เกรงกลัว

ฉันมองพี่เซนเขม็ง ครั้งนี้ฉันโกรธพี่เซนมาก โกรธที่ไม่สนใจความเจ็บปวดของฉันเลย ทั้งๆ ที่ฉันขอร้องแล้วว่าอย่าทำ

“อยากตายใช่ไหมหะ! ถึงได้กล้าเถียงฉัน!”

“ฮึๆ ป๋าไม่กล้าฆ่าหนูหรอก หนูรู้!”

เออ! ผมไม่กล้าฆ่าข้าวฟ่าง แม้แต่ให้เจ็บตัวผมก็ยังไม่กล้าทำเลย ผมทนไม่ได้ที่ต้องนอนคนเดียว ไม่ชอบจริงๆ ที่เห็นใบหน้าสวยของข้าวฟ่างบึ้งตึง ไม่ชอบแม่งทุกอย่างที่ทำให้ข้าวฟ่างเมินผม

“เฮ้อ…เรามาคุยอย่างใจเย็นนะข้าวฟ่าง โอเค ฉันรู้ว่าฉันผิด ผิดที่ไม่สนใจเธอ ผิดที่เอาแต่ใช้อารมณ์ ขอโทษ อย่าไปนอนกับดิวเลยนะ” ผมลงไปคุกเข่าต่อหน้าข้าวฟ่าง ข้าวฟ่างมองผมอย่างอึ้งๆ ผมใช้เวลาที่ข้าวฟ่างกำลังอึ้งเข้าไปกอดเธอแล้วซบหน้าลงที่หน้าท้องแบบราบ

อย่า...ทิ้งให้พี่อยู่คนเดียวเลยนะครับ

ใช้ไม้นี้ข้าวฟ่างต้องใจอ่อนกับผมแน่ๆ

Dew Part

“นี่ไอ้ปืน มึงจะไม่กลับบ้านกลับช่องไปนอนเลยรึไงเนี่ย! "

“ไม่ไป กูจะนอนกับมึง^^”

ฉันโคตรน่ารำคาญมันเลย ตั้งแต่มันหายดีนี่นะ รีบกลับบ้านไปขนของมานอนกับฉันที่คอนโดเลย ไม่กลับไปนอนที่บ้านด้วย ทำตัวเหมือนพ่อแม่ไล่ออกจากบ้าน

“ไปเหอะนะ กูไหว้ล่ะ” ฉันว่าพร้อมกับยกมือไหว้มัน ให้มันอยู่ด้วยฉันเปลืองตัวมากๆ เดี๋ยวกอด เดี๋ยวหอม มันรำคาญ!

“ฮึๆ ถ้ากูไปมึงก็แอบกูเที่ยว ฝันไปเถอะ!”

“รู้ทันกูอีก ห่าเอ๊ย!”

ไอ้เรื่องหนีเที่ยวก็อีกเรื่องที่ฉันชอบ ก็กะว่าจะเป็นเด็กดีไม่เที่ยวแล้ว แต่มันก็อดไม่ได้เปรี้ยวปากจนต้องออกไปเที่ยวหาอะไรดื่มให้ได้บรรยากาศ แต่เดี๋ยวนี้ออกไปไหนก็ยากเพราะไอ้ปืนตามติดแจไม่ห่าง ห้ามโน้นห้ามนี่จนฉันรำคาญ เลยไม่ค่อยจะออกไปไหน

"กูผัวมึงนะ กูรู้จักสันดานมึงดีเมียรัก " ไอ้ปืนเข้ามากอดฉันอย่างเนียนๆ

ผลัก!

"เมียรักส้นตีนกูนี่! กูไม่เคยเอากับมึงโว้ย! " ฉันผลักไอ้ปืนให้ออกห่างพร้อมกับด่ากร๊าดใส่มัน

"งั้นเรามาเอากันเนอะ ^^"

ฟอดดด!!

ไอ้ปืนดึงฉันไปหอมแก้มก่อนจะอุ้มฉันพาดบ่าไปโยนลงโซฟา

ตุบ!

"กูจะยัดเยียดความเป็นผัวให้มึงนะที่รัก ฮึๆ " ว่าแล้วไอ้ปืนก็ขึ้นมาคร่อมตัวฉันและซุกไซร้ไล่จูบตามลำคอ

"ปล่อยกูไอ้เชี่ยปืนนนน อ๊ากกกก!! " ฉันดิ้นเป็นปลาขาดน้ำเลยทีเดียว

มันจั๊กจี้และขนลุกให้เวลาเดี๋ยวกันที่ริมฝีปากร้อนของไอ้ปืนแตะลำคอของฉัน และฉันก็ขนลุกมากกว่าเดิมเมื่อใบหน้าไอ้ปืนมันเลื่อนลงมาตรงหน้าอก และมันก็...

ก้มไปกัดหน้าอกฉันผ่านสาบเสื้อ

"ไอ้ห่าปืน ปล่อยกู!! "

"นอนนิ่งๆ ดิ เดี๋ยวปั๊ดกัดหัวนมขาด"

ติ๊งต๊อง!

"ใครมาตอนนี้วะ? " ไอ้ปืนเงยหน้าถามฉันอย่างสงสัย

"กูจะรู้กับมึงไหมล่ะ ก็อยู่ด้วยกันเนี่ย! ลุกไปดูดิ"

"ทำไมมึงต้องใช้กูอะ" ไอ้นี่ก็ถามโง่ๆ

"เพราะห้องนี้กูเป็นเจ้าของ มึงจะไปดีๆหรือจะไปด้วยน้ำตา"

"ชอบข่มขู่กูวะ"

"ไอ้ปืน! "

"จ้าๆ ไปแล้วจ้า" ต้องให้ตวาดตลอดถึงจะยอมไป ไม่กวนตีนกูสักวันจะตายไหมเนี่ย!

แอดดด!!

"ใครมาวะ? ข้าวฟ่าง เฮ้ย! ร้องไห้ทำไมอะ? " ฉันรีบวิ่งไปหาข้าวฟ่างทันทีที่เห็นใบหน้าสวยเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

"ฮือออ...ฉันโกรธพี่เซน โกรธมากๆ โกรธจนไม่อยากนอนด้วย ฉันมาขอนอนด้วยนะดิว ฮึก"

"พี่เซนยอมเหรอ? " พี่เซนหวงข้าวฟ่างมากๆ ไม่น่าจะให้ข้าวฟ่างไปนอนที่อื่นง่ายๆ นะ

"ไม่ยอมก็ต้องยอม เพราะฉันโกรธมากๆ!! " ข้าวฟ่างพูดเสียงดัง สงสัยจะโกรธมากจริงๆ แฮะหน้าบึ้งตึงเชียว

"ได้ๆ ฉันให้เธอนอนด้วย" พอฉันอนุญาตให้ข้าวฟ่างนอนด้วยไอ้ปืนก็...

"อ้าว? แล้วกูอะ? " เออวะ ฉันลืมไปเลยว่าไอ้ปืนมันก็มานอนกับฉัน

"มึงก็นอนที่โซฟาไป เพื่อนเดือดร้อนต้องช่วยก่อน"

"แต่กูอยากนอนกอดมึงอ่า" ไอ้ปืนเบะปากทำหน้าจะร้องไห้

"ฉันนอนที่โซฟาได้นะ" ข้าวฟ่างพูดเสียงเบา แต่ฉันได้ยิน

"ไม่ได้ ให้ไอ้ปืนมันนอนน่ะดีแล้ว ไอ้ปืนมันชอบนอนที่โซฟา...ใช่ไหม? "

"..."

"ใช่ไหม...ไอ้ปืน? " เมื่อเห็นไอ้ปืนไม่ตอบฉันก็ถามมันอีกครั้ง

"อืม! เราชอบนอนที่โซฟาที่สุด! " ไอ้ปืนกัดฟันพูด มันทำตาโตใส่ฉัน

กลัวตายแหละ ว๊ายๆ ฉันยักไหล่พร้อมกับยักคิ้วใส่มัน

"ปะ เอาของไปเก็บในห้องกันข้าวฟ่าง"

"อืม"

Zayn Part

ข้าวฟ่างไปแล้ว ทิ้งให้ผมนอนคนเดียวมา 2 วันแล้ว ผมพยายามรั้งข้าวฟ่างไว้แล้วแต่ข้าวฟ่าง... 

"ถ้าป๋าห้ามหนู หนูจะฟ้องพ่อ! "

ชัดเจนว่าผมต้องปล่อยข้าวฟ่างไปก่อน ถ้าหากพ่อตาผมรู้ว่าผมทำอะไรกับข้าวฟ่างจนทำให้ลูกสาวสุดของท่านที่รักโกรธ ผมก็ตายนะสิ

"เฮ้อ...คิดถึงเธอวะ" ผมบ่นคิดถึงข้าวฟ่างทุกวัน มานั่งบ่นให้เลขาที่บริษัทฟังนี่แหละ

"แค่ถอนหายใจไม่หายคิดถึงหรอกนะคะท่านประธาน"

"ผมจะทำยังไงดีคุณนุ่น คราวนี้ข้าวฟ่างโกรธผมหนักมาก โกรธถึงขั้นขนเสื้อผ้าไปนอนที่คอนโดเพื่อนเลยนะ"

"ท่านประธานต้องไปง้อค่ะ น้องข้าวฟ่างรักท่านประธานมากเธอโกรธไม่นานหรอกค่ะ ตอนนี้น้องข้าวฟ่างอาจจะรอท่านประธานไปง้ออยู่ก็ได้ค่ะ ลดความนิ่งลงหน่อย อ้อนเยอะๆ ยิ้มเยอะๆ สิคะ มีเมียเด็กต้องเอาใจค่ะ^^"

ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องมาทำตัวมุ้งมิ้งกับเมียตัวเองเหมือนเพื่อนๆ หรอกนะ

แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

"ผมไม่เคยทำ ผมว่ามัน...น่าอาย"

"ยิ่งไม่เคยก็ยิ่งทำค่ะ ง้อเมียไม่น่าอายหรอกนะคะ มันน่ารักต่างหากค่ะ ^^"

"แล้วผมต้องทำยังไงถึงจะน่ารัก ซื้อตุ๊กตา หรือซื้อขนมไปง้อข้าวฟ่างดี"

"ไม่ต้องซื้ออะไรเลยค่ะ แค่ใช้ใจค่ะ อย่างแรกเลย ท่านประธานต้องยอมโยนลุคแบบโหดๆ ออกไปจากตัวก่อนค่ะ แล้วก็ฉีกยิ้มกว้างๆ กลับไปเก็บกระเป๋าตามไปง้อน้องข้าวฟ่างที่คอนโดเพื่อนเลยค่ะ ถ้าง้อไม่ได้ก็นอนเฝ้าเลยค่ะ งานที่บริษัทท่านประธานก็เคลียร์หมดแล้ว หยุดงานง้อเมียไปเลยค่ะ"

"อืม เป็นความคิดที่ดี"

"แต่อย่าลืมนะคะ ท่านประธานต้องห้ามโหดใส่น้องข้าวฟ่างเวลาน้องข้าวฟ่างโมโหใส่ เพราะนั่นจะทำให้โดนโกรธหนักกว่าเก่า ง้อให้ได้นะคะ^^"

"ขอบคุณครับ"

@คอนโดดิว

"อ้าวนึกว่าใครมาที่แท้ก็พี่เซนนี่เอง มาตามข้าวฟ่างเหรอพี่? "

"อืม แล้วอยู่ไหม? "

"อยู่ครับ แต่นอนหลับไปแล้วนะครับ พี่มาหาดึกเกินไป"

"อืมๆ " ผมพยักหน้าให้ไอ้ปืนก่อนจะถือกระเป๋าใส่เสื้อผ้าเดินเข้ามาในห้องดิว พอเดินเข้ามาในห้องผมก็เห็นหมอนผ้าห่มกองอยู่โซฟา

"โดนไล่ออกนอกห้องรึไง? "

"ครับ ดิวให้ผมนอนที่โซฟาเพราะข้าวฟ่างไปนอนในห้อง"

"งั้นคืนนี้กูขอนอนเบียดหน่อยละกัน"

"อ่า ครับ"

ผมจัดของตัวเองเสร็จก็มานั่งดื่มเบียร์กระป๋องกับไอ้ปืน มันเปิดหนังแล้วก็ชวนผมดื่มน่ะ นั่งไปนั่งมาดูเวลาก็ตี 2 กว่าแล้ว

"ไอ้ปืน มึงมีอะไรกับดิวรึยัง? " ผมถามมัน อยู่ดีๆผมก็คิดอะไรออก ไอ้ปืนมันคบกับดิวมันก็คงอยากจะนอนกอดดิวมากกว่ามานอนเบียดผมที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน แล้วอีกอย่างถ้าไอ้ปืนพาดิวออกมาจากห้องได้ ผมก็จะได้เข้าง้อข้าวฟ่างในห้อง

"พี่ถามอะไรเนี่ย? ผมไม่ได้รักดิวที่ตัวมันนะพี่ ผมรักมันที่ใจ" ไอ้ปืนยกมือเกาคออย่างเขินๆ

"แล้วอยากได้ทั้งตัวและใจดิวไหม? " ขอโทษนะดิวที่ต้องใช้เราเป็นเครื่องมือ ถือว่าทำบุญที่ช่วยพี่ง้อเมียนะ

"อยากดิพี่ แต่ดิวมันยังไม่พร้อม มันบอกว่ามันไม่อยากให้พี่ผิดหวังในตัวมัน มันเลยขอให้เรียนจบก่อนค่อยมีอะไรกัน ซึ่งผมรอมันได้เสมอ ^^" มึงจะสุภาพบุรุษไปไหนวะ นอนด้วยกันทุกคืน เป็นกูไม่ได้ จับทำเมียไปนานแล้ว

"แล้วถ้ากูบอกว่ากูอนุญาตล่ะ มึงจะว่าไง? "

"พี่พูดจริงๆ นะพี่เซน" ตาวาวเลยไง เหอะๆ ที่แท้ก็อยากเหมือนกันแต่ไม่กล้าพุ่งใส่ สงสัยจะกลัวโดนดิวกระทืบ

"อืม กูไม่เคยผิดคำพูดกับใคร"

"ขอบคุณครับ ^0^" ไอ้ปืนทำหน้าดีใจ ยิ้มไม่หุบเลยที่ได้ยินคำอนุญาตจากผม

โชคดีนะดิว ฮึๆ

"ขอบคุณแล้วก็รีบๆ ไปเข้าลากดิวออกมาจากห้อง กูจะเข้าไปนอนกับเมียกู" เมื่อทุกอย่างเป็นไปอย่างที่คิดผมก็บอกจุดประสงค์ที่ต้องการให้ไอ้ปืนฟัง

"อ่า ครับๆ เออพี่เซน ผมว่าจะถามพี่ตั้งแต่เมื่อกี้ล่ะ ทำไมพี่ถึงได้ขนของมานอนที่คอนโดดิวมันอะ? ข้าวฟ่างก็เหมือนกัน มาขอนอนกับดิวได้สองสามวันแล้ว ทะเลาะกันเหรอพี่? "

"เปล่า ที่คอนโดกูน้ำไม่ไหล กูเลยให้ข้าวฟ่างมานอนกับดิว" ผมพูดไปเพราะกลัวไอ้ปืนมันจะรู้ว่าผมมาง้อข้าวฟ่าง มีคนเคยเห็นผมง้อข้าวฟ่างที่ไหน

เห็นผมโหดๆ ผมก็ไม่ได้หน้าด้านนะครัผมก็อายเป็น

"หืม? ที่คอนโดน้ำไม่ไหล แล้วทำไมไม่ไปนอนที่บ้านแทนอะ" ไอ้ปืนถามยิ้มๆ

"มึงอย่าถามมากได้มั๊ยเนี่ย! แค่เดินเข้าไปลากดิวออกมาจากห้องมันจะตายรึไงวะ! ถามกูอยู่ได้ กูจะง้อเมีย! " ผมระเบิดแตกไอ้ปืนทันที

หมดความอดทนไง พูดก็มากแล้วยังจะถามมากอีก

น่ารำคาญชะมัด!

"ฮ่าๆ ในที่สุดพี่ก็พูดออกมาว่ามาง้อเมีย โธ่...ทำเป็นเข้ม ฮ่าๆ "

"มึงหุบปากไปเลย ห้ามล้อกู ห้ามหัวเราะด้วย ไม่งั้นกูจะไม่ยกดิวให้มึง"

"ฮ่าๆ ...เอิ้กกกก!! " ไงล่ะมึง เหยียบเบรกแทบไม่ทัน

"แหมๆ ผมล้อเล่นนิดเดียวเองครับ ผมแค่ไม่อยากให้พี่เครียด จริงจังไปได้ จริงๆ ผมรู้แล้วครับว่าพี่มาง้อข้าวฟ่าง ข้าวฟ่างบอกผมกับดิวแล้วครับว่างอนพี่"

"รู้แล้วก็ดี รีบๆ ไปลากดิวออกมาเลย กูจะได้เข้าไปง้อเมียเร็วๆ "

"ถ้าผมเข้าไปลากดิวออกมา พี่จะให้อะไรผมเป็นรางวัลครับ ^^" ไอ้ห่านี่แม่งกวนตีน เสือกมีข้อแม้กับกูอีก

"อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ข้าวฟ่าง"

"โอเคครับ แล้วผมจะบอกพี่นะว่าผมอยากได้อะไรเป็นรางวัล^^"

"เออ! "

พอได้คำตอบที่น่าพอใจไอ้ปืนก็เดินผิวปากเข้าไปในห้องนอนดิวก่อนจะเดินอุ้มดิวที่นอนหลับไม่รู้เรื่องออกมา ไอ้ปืนวางดิวให้นอนบนโซฟาอย่างเบามือโดยไม่ลืมห่มผ้าให้ แถมไอ้ห่าปืนยังแอบหอมแก้มดิวอีก

ดิวนี่ก็นะ นอนหลับลึกจนไม่รู้ว่าตัวเองโดนไอ้ปืนอุ้มออกมาจากห้อง

เฮ้อ...โดนไอ้ปืนลักหลับได้สบายเลยทีนี้

"ดิวนอนหลับลึกแบบนี้แหละครับ ผมถึงกลัวใครมาแอบปล้ำ จนต้องย้ายมาอยู่ด้วย"

"มึงอย่าเอาความเป็นห่วงมาอ้าง อยากมานอนกับน้องกูจนตัวสั่นก็บอกไอ้สัส"

"ฮึๆ ผมชอบพี่วะ รู้ทันผมด้วย ฮ่าๆ!! "

"หัวเราะหาพ่อมึงเหรอ เงียบ! เดี๋ยวเมียกูตื่น! " ผมดุไอ้ปืน ก็มันอุ้มดิวออกมาจากห้องไม่ได้ปิดประตูนะสิ

"กลัวเมียตื่นหรือกลัวเมียด่ากันแน่ครับ" ผมเกลียดไอ้ห่าปืนตอนนี้โคตรๆ มันกำลังยิ้มเยาะผมที่รู้ว่าผมกำลังกลัวข้าวฟ่าง

ทุกคนฟังไม่ผิดหรอก ผมกำลังกลัวข้าวฟ่างจริงๆ กลัวว่าเมียตัวน้อยจะโกรธผมหนักกว่าเก่านะสิถ้าหากรู้ว่าพวกผมทำเสียงดังรบกวนตอนนอน

"ทั้งคู่แหละ มึงพอใจยัง! " ไม่อยากจะเถียงกับมันเดี๋ยวจะยาว

"ฮึๆ กลัวเมียมันไม่ใช่เรื่องน่าอายนะพี่ ใครๆ ก็เป็นกัน"

"ไอ้ใครๆ นี่รวมทั้งมึงด้วยไหม? "

"แหม...จะเหลือเหรอ ฮ่าๆ!! " หัวเราะอีกล่ะไอ้ห่านี่!

"กูบอกแล้วไงว่าห้ามหัวเราะ!! " ผมด่าไอ้ปืนลั่นห้อง

"อือออ...ปืน เสียงดังอะไรอะ? เงียบๆ หน่อย ได้ไหม ฉันจะนอน" เสียงงัวเงียของเมียตัวน้อยของผมเอง

ข้าวฟ่างเดินออกมาจากห้องด้วยสภาพงัวเงีย มือเรียวเล็กขยี้ตาตัวเองก่อนจะเงยหน้ามองมาทางผมกับไอ้ปืน

"ปะ...ป๋า มะ...มาได้ไงคะ? " ข้าวฟ่างมองผมอย่างตกใจก่อนจะปรับสีหน้าให้บึ้งตึง ยกมือขึ้นกอดอก สะบัดหน้าเดินกลับเข้าไปในห้องตามเดิม

2 วันล่ะ ไม่ลดความโกรธลงเลยเหรอเมีย

"ตามเข้าไปสิพี่" ไอ้ปืนเอามือดันไหล่ผม

"มึงก็เห็นว่าข้าวฟ่างทำหน้ายังไงตอนเห็นหน้ากู" ไม่ได้ยิ้มแย้มอย่างที่เคยเป็น ทุกทีเวลาข้าวฟ่างเห็นหน้าผมจะวิ่งมากอดแล้ว แต่ก็นะ เมียโกรธอยู่นี่จะให้วิ่งมากอดก็ใช่เรื่อง

"พี่มาง้อข้าวฟ่างไม่ใช่เหรอครับ แล้วพี่จะคิดมากทำไมที่เห็นข้าวฟ่างทำหน้างอนใส่พี่ เพราะยังไงพี่ก็ต้องง้อข้าวฟ่างอยู่ดี" เออ ก็ถูกอย่างที่ไอ้ปืนมันว่า ไม่ว่ายังไงผมก็ต้องง้อข้าวฟ่างอยู่ดี

"แต่ถ้าพี่คิดไม่ออกว่าจะเริ่มง้อข้าวฟ่างยังไงดี ผมขอแนะนำ...ให้กราบสวยๆ ครับ ^^"

________________________________________________________________________________

“พ่อมึงสิ คิดได้ไงให้กูกราบเมียตัวเอง” คิดได้ไงวะที่จะให้ผมกราบข้าวฟ่าง ข้าวฟ่างไม่ใช่แม่ผมซะหน่อยที่จะต้องกราบ แล้วอีกอย่าข้าวฟ่างอายุน้อยกว่าผมตั้งหลายปี ถ้าหากผมกราบไป ข้าวฟ่างก็อายุสั้นนะสิ

“เอ้า! ก็สมัยนี้บรรดาผัวๆ เขาต้องกราบเมียกันทั้งนั้น พี่ไม่รู้เหรอ?”

“ไร้สาระ”

“หืม อย่าไปพูดแบบนั้นสิพี่ รักเมียต้องเคารพเมียนะ แล้วชีวิตจะเจริญก้าวหน้า” ไอ้ปืนพูดยิ้มๆ

“กูเจริญก้าวหน้าเพราะสมองและความสามารถของกู ไม่ใช่เพราะเมีย!” ผมพูดเสียงดัง

“จะพูดอะไรนักหนาคนจะหลับจะนอน!” เสียงข้าวฟ่างดังออกมาจากในห้อง

อ่า ผมก็ลืมไปว่าเมียตัวน้อยกำลังนอนหลับอยู่

“ว๊ายๆ โดนด่าเลย ฮ่าๆ” ไอ้ปืนมันยืนหัวเราะเยาะผมใหญ่เลย

“ฝากไว้ก่อนนะมึง” ผมชี้หน้าไอ้ปืนก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนของดิว เพื่อเข้าไปนอนกับเมียตัวน้อย

ผมเดินเข้ามาในห้องก็เห็นข้าวฟ่างกำลังหันหลังเอาหมอนปิดหูตัวเองอยู่

“ข้าวฟ่าง”

ขวับ!

“เข้ามาทำไมคะ!?”

“เข้ามานอนด้วย ขอนอนด้วยนะ”

“…” ข้าวฟ่างไม่ตอบ นอนมองหน้าผมตาแป๋วเหมือนไม่ได้ยิน -_-+

เย็นไว้ไอ้เซน มึงอย่าเพิ่งอารมณ์ขึ้นนะมึง

“ฉันคิดถึงเธอ อยากกอด อยากหอม อยาก…”

“ออกไปค่ะ!” ผมยังพูดไม่ทันจบข้าวฟ่างก็ชี้นิ้วไปที่ประตูเพื่อบอกในๆ ว่า ‘กูไม่อยากเห็นหน้ามึงมากๆ’

“ฉันไม่ออก”

“ได้ค่ะ ในเมื่อป๋าไม่ออก หนูออกเอง!” ว่าแล้วข้าวฟ่างก็ลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตู

หมับ!

ผมเดินเข้าไปกอดข้าวฟ่างจากด้านหลังก่อนที่จะข้าวฟ่างจะก้าวเท้าออกไปข้างนอก ผมไม่ยอมให้เมียตัวน้อยออกไปง่ายๆ หรอก

เราสองคนต้องคืนดีกันภายในคืนนี้!

“หายโกรธฉันได้แล้วนะ”

“…”

“ฉันมาง้อเธอแล้วไง หายโกรธกันเหอะ” ง้อใครไม่ค่อยเป็น จะพยายามง้อให้ได้ก็แล้วกัน

“…”

“นะครับตัวเล็ก หายโกรธพี่เถอะนะ” กัดลิ้นตัวเองให้พูดเลยนะเนี่ย หายโกรธสักทีสิ

“นะครับ”

ฟอดดด!!

ผมหอมแก้มข้าวฟ่างอย่างอ้อนๆ เมื่อเห็นคนตัวเล็กไม่พูดด้วย

"พูดกับฉันหน่อยนะ"

“งั้นป๋าบอกเหตุผลที่หนูควรขอยกโทษให้ป๋าหน่อยมาสิคะ ว่าทำไมหนูต้องยกโทษให้ป๋า”

“ฉันสำนึกผิดและมาง้อเธอทั้งๆ ที่ฉันไม่เคยง้อใคร ไม่เคยพูดอ้อนใคร นอกจากเธอ”

“…”

“ฉันนอนคนเดียวไม่ได้ นอนไม่หลับเลย ในหัวมันเอาแต่คิดถึงเธอ ฉันขอโทษนะ จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว”

“…”

“ฉันรักเธอนะ รักมากๆ ด้วย” จะง้อจนกว่าจะหายโกรธ ทนไม่ไหวแล้วที่ต้องนอนคนเดียว ที่ต้องตื่นเช้ามาแล้วไม่ได้ยินเสียงเมียตัวน้อยของตัวเอง ไม่เอาแล้ว

“คิกๆ” ผมได้ยินเสียงข้าวฟ่างหัวเราะ

“หัวเราะอะไร?” ผมถามคนในอ้อมกอดอย่างสงสัย

“หนูหัวเราะป๋านั่นแหละค่ะ” ข้าวฟ่างพูดและหันหน้ากลับมามองหน้าผมด้วยรอยยิ้ม เมื่อผมเห็นข้าวฟ่างยิ้มผมก็ยิ้มตาม

“เธอหายโกรธฉันแล้วใช่ไหม? ^^”

“ฮึ!” ข้าวฟ่างกระตุกยิ้มที่มุมปากให้ผมก่อนที่จะ…

ปึก!

“อึก!” ผมถึงกับหน้าซีดยกมือกุมเป้าตัวเองด้วยความเจ็บปวด

ข้าวฟ่างกระแทกเข่ามาที่เป้าผมจังๆ เลย แม่ง!

“อึก ขะ…ข้าวฟ่าง ยัย! โอ๊ยเจ็บฉิบ!”

“สมน้ำหน้า! ป๋าคิดว่าหนูจะหายโกรธป๋าง่ายๆ เหมือนอย่างที่ผ่านๆ มางั้นเหรอคะ? หนูจะไม่ยอมหายโกรธป๋าง่ายๆ อีกแล้ว เพราะชอบเอาแต่ใจ แล้วใช้กำลังข่มเหงหนู”

“…” ผมไม่ได้พูดอะไรเพราะกำลังจุก

“เชอะ!” ข้าวฟ่างสะบัดหน้าใส่ผมแล้วเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ผมยืนกุมเป้าตัวเองด้วยความเจ็บปวด

ฝากไว้ก่อนนะข้าวฟ่าง หายโกรธเมื่อไหร่จะจับขึงไม่ให้ลงจากเตียงสามวันเจ็ดวันเลยคอยดู!

Khow Fang Part

ฉันเดินออกมาจากห้องนอนของดิวด้วยความสะใจ

ใช่! ฉันสะใจมากที่ตัวเองได้ทำร้ายร่างกายสามีตัวเอง ฉันไม่เคยทำร้ายพี่เซนมาก่อน ครั้งนี้ครั้งแรกและสะใจมาก ที่ฉันทำไม่ใช่เพราะอยากจะเป็นใหญ่กว่าพี่เซน แต่ทำให้รู้ว่า อีข้าวฟ่างคนนี้อะ ก็สู้เหมือนกัน  ฉันจะไม่ยอมให้พี่เซนใช้กำลังข่มเหงอยู่ฝ่ายเดียวอีกแล้ว พี่เซนจะต้องจดจำว่าฉันไม่ใช่เด็กน้อยที่ยอมเขาเหมือนเมื่อก่อน

“อ้าว อะไรกันเนี่ยสองผัวเมียคู่นี้ เดี๋ยวผัวเข้าเดี๋ยวเมียออก มึนหัวไปหมดแล้ว” ปืนยกมือเกาหัวอย่างงงๆ

“นายไม่น่าเปิดประตูให้ป๋าเข้ามาเลยนะปืน ฉันนอนไม่ได้เลย”

นอนอยู่ห้องดิวได้ 2 วัน นอนหลับสบายถึงแม้ว่าก่อนนอนจะคิดถึงอ้อมกอดของพี่เซนก็ตาม ฉันเปิดดูรูปพี่เซนในมือถือก่อนนอนทุกคืนเพราะคิดถึง แต่หยิ่งไง ฉันโกรธพี่เซนอยู่ ส่วนเรื่องเงินไม่ต้องห่วงว่าฉันจะไม่มีเงินใช้ พี่เซนฝากดิวเอาเงินมาให้ฉันใช้ทุกวัน ฮ่าๆ ซึ่งฉันก็ไม่ปฏิเสธอะไร ก็ให้เองนิ

“พี่เขามาง้อก็หายโกรธเหอะ งอนมากระวังจะโดนทิ้งนะ”

กึก!

พูดอะไรของปืน ฉันไม่ยอมให้พี่เซนทิ้งฉันง่ายๆ แน่

“เล่นตัวมากไม่ดีนะรู้เปล่า ผู้ชายเพอร์เฟคอย่างพี่เซนหาไม่ได้ง่ายๆ เลยนะ ที่จะมาเอาผู้หญิงกินเก่งใช้เงินเก่งแบบเธอเป็นเมียอะ เขามาง้อก็ดีแค่ไหนแล้ว” เหมือนโดนด่าทางอ้อม ตั้งแต่เป็นแฟนกับดิว ฉันรู้สึกว่าปืนจะเข้าข่ายพูดจาเหมือนพี่เซนขึ้นเรื่อย

ชอบพูดจิกกัดไง มันน่าตบให้เลือดกบปากนัก

“ฉันจะฟ้องดิวว่านายว่าฉัน ไอ้ปืนบ้า!”

“เฮ้ๆ ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรเธอเลยนะข้าวฟ่าง ฉันก็แค่เตือนเฉยๆ”

“ไม่รู้แหละ ฉันถือว่านายว่าฉัน ฉันจะให้ดิวเอาเลือดหัวนายออก”

“โธ่…ข้าวฟ่างคนสวย อย่าบอกดิวเลยนะ เราไหว้ล่ะ สงสารเพื่อนหล่อๆ รวยๆ คนนี้เหอะ” ฮึๆ เป็นไงล่ะ จะเก่งกาจแค่ไหนก็แพ้ดิว

ปืนน่ะกลัวดิวจะตายไป

“ถ้านายไม่อยากให้ฉันฟ้องดิว นายก็ไปไล่พี่เซนออกไปจากห้องซะ”

“เฮ๊ย! ไม่เอาอะ ถ้าขืนฉันไปไล่แล้วโดนพี่เซนกระทืบทำไงอะ”

“พี่เซนไม่กล้าหรอก”

“ไม่กล้าบ้าอะไรเล่า เพิ่งออกจากโรงพยาบาลก็เพราะพี่เซนนั่นแหละ” ปืนทำหน้าขยาดเมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองโดนพี่เซนกับเพื่อนรุมกระทืบ

เข็ดจนตายแต่ก็ไม่วายที่จะปากหมา

“ข้าวฟ่าง” ฉันหันกลับไปมองตามเสียงเรียก พี่เซนเดินออกมาจากห้องนอนดิวหน้ามุ่ย

“เป็นไรอะพี่ ทำไมเดินแปลกๆ” ปืนทักขึ้น ฉันมองพี่เซนแล้วอมยิ้ม พี่เซนเดินแปลกๆ จริงๆ นะ สงสัยจะเจ็บตรงนั้นมาก

“เมียพยศนิดหน่อย ก็เลยพลาด”

“ไม่หน่อยแล้วมั่งพี่ ยืนถ่างขาขนาดนั้น ฮึๆ”

“หุบปากไปเลยมึงอะ ส่วนเธอข้าวฟ่าง!”

อึก!

พี่เซนส่งสายตาดุมองฉัน ทำเอาฉันสะอึกจนต้องหลบสายตาเลย

ทำไมน่ากลัวอ่า เหมือนตัวเองกำลังโดนพี่เซนดุเวลาดื้อเลย

“ถ้าฉันเป็นหมันเธอตายแน่!” ฮือออ…T^T

ทำไมต้องมาโทษกันด้วยอ่า

“นะ…หนู…ก็ป๋าทำให้หนูหงุดหงิดก่อนนี่ค่ะ!” ฉันตอบกลับเสียงแข็ง พยายามควบคุมเสียงให้นิ่ง เพราะไม่อยากให้พี่เซนจับได้ว่าฉันกำลังกลัว

“เธอช่วยพยุงฉันออกไปเลยนะ ฉันจะเก็บของกลับคอนโด!” อะ…อ้าว ทำไมรีบกลับอ่า มาง้อหนูไม่ใช่เหรอ? แต่ก็ช่างเถอะ อยากจะไปก็ไปเลย ผู้ชายอะไรไม่รู้จักอดทนเลย

ฉันเดินเข้าไปหาพี่เซนเพื่อช่วยประคอง แต่ทว่า…

หมับ!

พี่เซนรีบดึงฉันเข้าไปกอดก่อนจะส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างน่ากลัว

“ฮึๆ เธอตายแน่ข้าวฟ่าง”

พึ่บ!

ว่าแล้วพี่เซนก็ช้อนตัวอุ้มฉันท่าเจ้าสาว ก่อนจะหันไปพูดกับปืน…

“มึงมีถุงยางไหม?” พอฉันได้ยินเท่านั้นแหละ

“ไม่ๆ ป๋าาา!! กรี๊ดดดด!! ปล่อยหนูลงเดี๋ยวนี้นะคะ!!” ฉันดิ้นไปมาเพื่อให้พี่เซนปล่อยแต่พี่เซนไม่ปล่อย แถมยังกอดฉันแน่นขึ้นกว่าเดิม กระดูกร้าวหมดตัวแล้วมั่งเนี่ย กอดแรงไป

“มีครับ พี่เอากี่อัน?” ฉันเกลียดนายปืน คอยดูนะ ถ้าดิวตื่นฉันฟ้องดิวทุกอย่างเลย!

“มึงมีเท่าไหร่กูเอาหมด” O [] O มะ...หมดเลยก็แหกพอดีนะสิคะ

“ป๋าาา” ฮัลโหลได้ยินไหมคะว่าคนสวยกำลังเรียกอยู่

“ผมมี 10 อัน ผมให้พี่ 7 อันเลย อีก 3 อันผมเก็บไว้จัดกับดิว ^^” ปืนพูดยิ้มๆ

“โยนเข้าไปในห้อง แล้วมึงจะทำอะไรก็ทำ”

“คร้าบบบบ ^^”

พึ่บ!

ปืนโยนถุงยางเข้าไปในห้องเรียบร้อย พี่เซนก็อุ้มฉันกลับเข้าไปในห้องนอนดิวเลย ฉันหันมองปืนเพื่อขอให้ช่วย

แต่ปืน…

“โชคดีนะข้าวฟ่างคนสวย ^___^” ได้คำอวยพรกลับมา มันใช่ไหมเนี่ย!

นายจะไม่ตายดีแน่ปืน!

ฉันจะฟ้องดิว!

ฟุบ!

พี่เซนอุ้มฉันมานอนบนเตียงแล้ว ตายแน่ข้าวฟ่างเอ๊ย!

“ถะ…ถะ…ถ้าหนูหายโกรธป๋า ป๋าจะไม่จึกๆ หนูใช่ไหมคะ?”

“ฮึๆ เด็กน้อยของฉัน…” พี่เซนยิ้มและยกมือลูบผมฉัน

ท่าทางแบบนี้ แสดงว่าจะไม่ทำ ^^

“มาหายโกรธตอนนี้ก็สายไปแล้วนะ”

โฮกกกก…ไม่รอดสินะ T^T

“ฉันอยากจะง้อเธอ จะง้อเธอจนกว่าจะหายโกรธฉันจริงๆ”

“…”

“มีถุงยาง 7 อัน เธอมีเวลาคิดว่าควรจะโกรธต่อหรือจะหายโกรธฉัน ไม่ต้องรีบ เพราะฉันชอบง้อเธอแบบนี้มากๆ”

“ตะ…แต่…นะ…หนูเป็นประจำเดือนนะคะ” ได้โปรดเชื่อหนูเถอะ

“ฮึๆ ถ้าฉันถอดกางในเธอแล้วไม่มีเลือด ถุงยาง 7 อันไม่พอนะ”

อะไรเนี่ย!

ฉันจำได้ว่าฉันกำลังโกรธพี่เซน กำลังโกรธมาก เดือดปุ๊ๆ เลยนะ แต่ทำไมฉันต้องอยู่ภายใต้พี่เซนตลอดเลยอะ ทำไมนะ ทำไมๆ

แล้วก็นะ ทำไมพี่เซนต้องมาง้อฉันวิธีแบบนี้ด้วย แบบนี้มันสนองความต้องการของตัวเองทั้งนั้นเลย

รู้งี้หายโกรธตั้งนานก็ดีอะ ไม่น่าเล่นตัวเหมือนปืนว่าเลย

พึ่บ!

แง่ๆ พ่อจ๋าแม่จ๋าหนูโดนพี่เซนขึ้นคร่อมแล้วค่ะ หนีไม่ทันแล้ว

“อะ!” ฉันสะดุ้งเมื่อมือหนาของพี่เซนลูบไปตรงกลางหว่างขา มือหนาค่อยๆ บรรจงลูบตรงกลางใจของฉันอยู่แบบนั้น ไม่รู้จะลูบอะไรนักหนา จะลูบจนเห็นหวยรึไงก็ไม่รู้

“จุ๊บ!”

“อือ อึก” ฉันกัดปากตัวเองเมื่อพี่เซนก้มไปจูบที่ขาอ่อนใกล้ๆ จุดอ่อนไหว ก่อนจะใช้นิ้วเกี่ยวกางเกงขาสั้นที่ฉันใส่ออกมาช้าๆ

ชุดนอนของฉันเป็นเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ๆ กับกางเกงขาสั้นเอวยางยืด ซึ่งมันถอดง่ายมากโดยไม่ต้องใช้แรงอะไรเลย

แล้วตั้งแต่ที่มานอนกับดิวอะ ฉันใส่กางเกงขายาวแต่เอาไปซักก็เลยต้องใส่กางเกงขาสั้นแทน และมันก็ประจวบเหมาะกับผัวมาง้อ

ง้อแบบลากขึ้นเตียงด้วย

พี่เซนยกสะโพกฉันขึ้นเพื่อต้องการถอดกางเกงของฉันออก แต่ฉันไม่ยอมเอามือดึงกางเกงตัวเองไว้ พี่เซนก็เลยกัดลงที่ขาอ่อนด้านในของฉัน

งับ!

“อ๊ะ! …ปะ…ป๋าาา” ฉันตกใจเลยปล่อยมือออกจากกางเกงตัวเอง ในที่สุดพี่เซนก็ถอดกางเกงของฉันได้

“ให้ง้อตรงไหนก่อนดีหืมมม” คนบ้า ใครใช้ให้ถามแบบนี้กัน -//-

“นม” มือหนาบีบหน้าอกฉันเบาๆ

“อือ!”

“หรือตรงนี้”

“อือออ!” คราวนี้หนักกว่าเก่า เมื่อพี่เซนบรรจงกรีดนิ้วลงตามกลีบกุหลาบที่อยู่ใต้กางเกงในแสนบางที่ฉันใส่

“ถ้าไม่พูดจะง้อมันทุกที่เลยนะ”

“หนูโกรธ…อึก ป๋า อึก” ฉันพูดแทบไม่เป็นภาษาเมื่อพี่เซนสอดนิ้วเข้ามาในตัวฉันแล้วดึงออก

“ไม่เห็นมีเลือดเลยนี่ หัดเป็นเด็กขี้โกหกตั้งแต่เมื่อไหร่ หืม?”

“…” ฉันเบือนหน้าหนีพี่เซนมองไปทางอื่นโดยไม่พูด

“โอเคๆ ไม่พูดก็ไม่พูด แต่หลังจากที่ง้อเสร็จ…”

“…”

“ต้องพูดกับพี่นะ…ตัวเล็ก”











#จบตอนแล้วนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ^^

ความคิดเห็น