ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 18 : ออกจากสำนัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 : ออกจากสำนัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 364

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2560 18:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 : ออกจากสำนัก
แบบอักษร

ตอนที่ 18 : ออกจากสำนัก



"ท่านพ่อพวกข้าพร้อมแล้วที่จะเผชิญโลกภายนอก พวกข้าขอลาท่านออกไปฝึกฝน"

ขณะนี้เบื้องหน้าของตะวันคือเจ้าสำนักเวหาเยือกเย็น อี้หยู่ หากจะบอกว่าเหตุการณ์มันเป็นยังไงก็ต้องย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว


ตะวันตื่นขึ้นมาในเช้าของวันใหม่ภายในห้องของอี้หลานเฟยข้างกายของเขาคืออี้เหมยและอี้หลานเฟย

เขาจัดการปลุกทั้งสองคนให้ตื่นจากนิทรา อี้เหมยตื่นมาอย่างยิ้มแย้มแจ่มใสส่วนอี้หลานเฟยดูเหมือนจะอ่อนเพลีย ซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะไม่เสียใจหรืออะไรเลยทำให้ตะวันประหลาดใจผมสมควร

'สแกน'


ฉายา : เจ้าหญิงแห่งเวหาเยือกเย็น

ระดับ 63

พลังชีวิต 13200 จิตวิญญาณ 8700

ความแข็งแกร่ง : 65.3

ความว่องไว    : 64.2

ความคิด        : 63.6

อารมณ์ : สับสน ดีใจ อ่อนเพลีย

สถานะ : คนรักของตะวัน(จะไม่ทรยศหักหลัง เกิดจากการที่ร่างกายได้รับพลังราคะจนถึงขีดสุดทำให้ผู้ที่ได้รับจะรักคนผู้นั้นโดยไม่สนเหตุผลทำได้เพียงผู้ที่ครอบครองจิตวิญญาณแข็งแกร่ง)


ตอนแรกตะวันกะไว้ว่าจะสแกนเพื่อตรวจเช็คอี้หลานเฟยแต่เขากับได้ข้อมูลที่ตกใจมาและเมื่อสแกนอี้เหมยก็ได้ข้อมูลแบบเดียวกัน

จากนั้นจึงทำความสะอาดร่างกายและอี้เหมยก็บอกว่าอยากออกไปข้างนอกขึ้นมาลอยๆแต่ทั้งสองก็ได้ยินดีและภายในสำนักก็ไม่มีอะไรให้ตะวันทำมากนัก หากออกไปข้างนอกเขาอาจพบสิ่งแปลกใหม่หลังจากไม่รับรู้ข่าวสารมานาน เขารู้เพียงแค่หน้าต่างประมูลเริ่มมีของมาประมูลมากขึ้น พวกเราจึงตกลงที่จะออกไปโลกภายนอกเพื่อฝึกฝน และก็มาถึงเวลาปัจจุบันนี้


"ออกไปฝึกฝน? ข้าว่าข้าได้ยินผิดไปเป็นแน่"

"ข้าจะออกไปฝึกฝนโลกภายนอก"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ความฝันข้าเป็นจริงแล้วลูกข้าอยากออกไปโลกภายนอก ฮ่าฮ่าฮ่า"

"ท่านพ่อ! ข้าไม่ได้อยู่กับท่านสองคนนะ!"

สิ้นสุดเสียงของอี้หลานเฟยก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นกว่าเดิม

"อี้เหมยเจ้าก็เช่นกันรึ"

"ใช่แล้วท่านพ่อ คริคริ"

"อืม แล้วเจ้าคนที่ลูกอี้จับตัวมาสินะ ตกลงข้าอนุญาตให้พวกเจ้าออกไปฝึกฝน"

จากนั้นพวกตะวันก็ยื่นมือรับตรามา ในตอนแรกตะวันคิดว่ามันจะยุ่งยากมากมายแต่ความจริงเพียงแค่รับตราแล้วออกมาจากสำนักได้เลย

ข้าวของไม่จำเป็นต้องพกพานำใส่แหวนมิติและมิติของตนก็พร้อมออกเดินทาง

"พวกเจ้าแน่ใจแน่หรือที่จะติดตามข้า"

"พวกข้าแน่ใจที่จะติดตามคนรักของพวกข้า"

ตะวันรู้สึกเหมือนเห็นคนโดนยาเสน่ห์ที่จะหลงรักหัวปักหัวปรำอย่างไรอย่างนั้น

ตอนนี้อยู่ที่ประเทศจีนหากจะเดินทางโดยไร้จุดหมายก็จะอันตรายแถมเขาในตอนนี้ก็ไร้เหรียญติดตัวและไม่อยากใช้ของผู้อื่นซักเท่าไหร่

"พวกเจ้าพอจะรู้สถานที่ที่จะสามารถล่า หาเงิน สงบและผู้คนไม่มากนักหรือไม่"

"หากต้องการเช่นนั้นก็สมควรไปที่เขตแดนป่าหลิวมง ที่นั่นมีพื้นที่กว้างและลี้ลับที่สุดพบเห็นผู้คนได้ยาก สัตว์อสูรหากไม่ไปลึกมากก็จะสามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย"

"ตกลงเจ้านำทางเฟยเฟย"

"เฟยเฟย..."

ตะวันมองอี้หลานเฟยที่บิดตัวไปมาและใช้เชือกผูกมัดเขาเพื่อที่จะพาบินไป ตะวันยังไม่สามารถบินได้ยกเว้นก็แต่จะใช้ยาเยือกเย็นดุจไฟเพิ่มระดับก่อน แต่เขาเลือกที่จะเก็บไว้ใช้ทีหลัง

"ว๊ากกก"

"คริคริ ท่านพี่โปรดช้าลงหน่อย"

ตะวันก็ยังคงเป็นตะวันเขากลัวความสูงเขารู้ว่าจะต้องเจออีกหลายครั้งหากเขาระดับสูงแต่จะให้ชินในเร็ววันคงจะลำบากไปหน่อย

ตะวันไม่รับรู้เวลาแม้แต่น้อยเขาสลบไปเพราะความคลื่นไส้ปั่นป่วน


ยามเย็นตะวันถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาที่ริมป่าแห่งหนึ่ง

"ถึงแล้วหล่ะ"

ตะวันตื่นขึ้นตามเสียงเรียกมองไปรอบตัวก็พบว่าเขาอยู่ริมป่าแห่งหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นป่าที่อี้หลานเฟยบอก อี้เหมยกำลังกางเต็นท์หลังใหญ่อยู่ โดยมีอี้หลานเฟยกำลังทำอาหารบอกกับตะวันว่ากินเพื่อให้ได้รสชาติและความสุขกับการกินอาหาร

อร่อย นี่คือความคิดที่เข้ามาในหัวของตะวันหลังจากกินเข้าไป

"เนื้อสัตว์อสูรหมูป่าผสมกับวิชาปรุงอาหารของข้าหน่ะถึงแม้เป็นวิชาที่ต่อสู้ไม่ได้แต่อร่อยอย่าบอกใครเชียวหล่ะ"

อี้หลานเฟยรัวคำพูดออกมาเป็นชุดเมื่อเห็นสีหน้าของตะวันถึงแม้จะหน้านิ่งตลอดแต่หากอยู่ด้วยกันบ่อยๆก็พอจะมองออกได้

กินอาหารเสร็จวางพลังป้องกันพื้นที่จากนั้นจึงเข้านอน

"อ๊ายย"

"อ๊ะ อ๊า"

เสียงบางอย่างดังขึ้นริมป่าที่เงียบสงัดและรุ่งอรุณของวันใหม่ก็ปรากฏ

"เอาล่ะ วันนี้จะเริ่มเข้าป่ากันได้เลย ไม่รวยไม่กลับ!"

"เจ้าต้องการเงินเช่นนั้นหรือ"

"ท่านพี่ข้าเงินเยอะนะเจ้าเอาไปได้เลย!"

"ไม่หล่ะ ข้ายึดคำมั่นที่ว่า บุรุษจักต้องไม่ขอเงินสตรียกเว้นสตรีจะยึดเงิน!"

"คำมั่นอะไรของเจ้ากัน"

จากนั้นพวกเราจึงเริ่มออกเดินทางเข้าไปในป่าเพื่อฝึกฝนและล่าสัตว์อสูร

ป่าเขียวขจีเต็มไปด้วยสิ่งแปลกประหลาดที่ตะวันไม่เคยพบเห็นเพราะเขาไม่เคยเข้าป่าเลยซักครั้ง ความอยากรู้อยากเห็นตามประสาของคนที่เบื่อหน่ายเมื่อพบสิ่งแปลกใหม่ย่อมต้องสนใจโดยมีอี้หลานเฟยและอี้เหมยเป็นคนคอยบอกและจัดเก็บสมุนไพรหลายอย่าง

"ท่านพี่สมุนไพรหมื่นศิลาระดับ3!!"

เกิดภาพประหลาดตาขึ้นเมื่อหญิงสาวสองคนกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจสงสัยมันคงจะหายากจริงๆ

"ท่านพี่ดูสิมันมีเต็มไปหมดเลย"

"เดี๋ยวก่อน ข้าว่านี่มันแปลกเกินไป ตรงนั้น"

สิ้นสุดคำพูดของหญิงสาวคนพี่ก็ปรากฏร่างสัตว์อสูร

'สแกน'

เมื่อพบสิ่งที่ไม่รู้จักตะวันก็ใช้พลังไปโดยไม่รู้ตัว


สัตว์อสูรกระรอกศิลา ระดับ 24

ความสามารถ

พลังการต่อสู้อยู่ในระดับต่ำแต่สามารถใช้จำนวนเข้าต่อสู้ได้ทำให้เป็นเรื่องยากเมื่อพบเจอ


เสียงแหลมเล็กดังขึ้นรอบตัวของพวกเขาจำนวนมาก แสงสีแดงปรากฏขึ้นเต็มป่า

"คูโป้!"

เกิดเสียงประหลาดดังออกมาจากร่างของตะวัน


[ยินดีด้วย ท่านได้รับ จิตวิญญาณแห่งแสงสว่าง]


เมื่อสัตว์อสูรได้ยินเสียงนั้นก็สั่นกลัวและถอยห่างออกไปทันที ตะวันในตอนนี้กำลังอยู่ในอาการงงงันกับเสียงในหัวที่ดังขึ้นโดยที่เขายังไม่ได้ทำอะไร


ปรากฏแสงออกมาเบื้องหน้าของพวกเขาเป็นดวงแสงดวงหนึ่ง

"เราจอมเทพ ขอมอบสิ่งนี้ให้กับเจ้า"

จากนั้นดวงแสงก็สลายหายไปอย่างไร้เหตุผล

"คูป้าา!!"

เกิดเสียงบางอย่างดังขึ้นจากร่างของตะวันอีกคราและปรากฏดวงแสงสีดำลอยออกมา

"เราจอมมาร ขอมอบสิ่งนี้ให้เจ้าหนู"


[ยินดีด้วย ท่านได้รับ จิตวิญญาณแห่งความมืด]


แสงดวงนั้นก็สลายหายไปโดยเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมีเพียงตะวันที่รับรู้เหมือนมีพลังบางอย่างปิดกั้นเอาไว้

"เกิดอะไรขึ้น เหตุใดสัตว์อสูรถึงหนีไปหมด"

"ข้าไม่ทราบท่านพี่แต่ข้าตกใจหมดเลย"


เกิดปรากฏการณ์บางอย่างขึ้นแสงสีดำและสีขาวก็มาหยุดอยู่ที่เบื้องหน้าของพวกเขาและค่อยๆแตกกระจายออก

"คูโป้!"

"คูป้า!"

สิ้นสุดเสียงประหลาดก็ปรากฏนกตัวสีขาวสง่างามและสีดำทมิฬเบื้องหน้าของพวกเขา

"ท่านพี่ นั่นสัตว์อสูรอะไรกัน!"

"ข้าไม่รู้"

'สแกน'


จิตวิญญาณนี้ไม่สามารถตรวจสอบได้ เจ้าของ : ตะวัน


ตะวันตกใจนิดหน่อยกับคำอธิบายและสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เขางงเป็นอย่างมาก เข้าป่า เจอสมุนไพรระดับ 3 เจอสัตว์อสูรจำนวนมาก เสียงประหลาด และนกทั้งสองตัว งุนงงอย่างแท้จริง

จากนั้นนกทั้งสองตัวก็มาเกาะไหล่ของตะวันคนละข้าง

"สัตว์เลี้ยงของเจ้าหรอกหรือ"

"อ่ะ อืม ข้าคิดว่าเช่นนั้น"

"คูโป้"

"คูป้า"

เขามีลางสังหรณ์แปลกๆกับนกสองตัวนี้ที่อาจจะนำปัญหาหรือเรื่องเข้ามาในชีวิตของเขาในภายภาคหน้า


เมื่อได้ยินคำตอบของตะวัน ทั้งสองก็ผ่อนคลายลงจากนั้นก็ดีใจอีกครั้งวิ่งไปเก็บสมุนไพรที่ขึ้นมาอย่างสนุกสนาน ซึ่งตะวันไม่มีความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรจึงได้แต่ยืนมองและเขาคิดว่าควรจะหาความรู้ด้านนี้มาบ้าง

"คูโป้"

"คูป้า!"

แต่ก่อนอื่นเขาคงต้องจัดการกับนกทั้งสองตัวที่กำลังกัดกันอยู่ราวกับว่ามีความแค้นกันจากชาติปางก่อน

เก็บสมุนไพรจนหมดก็ได้เวลาเข้าป่าอย่างแท้จริงอีกครั้ง โดยมีนกสองตัวที่กำลังถูกเชือกของอี้หลานเฟยมัดไว้


---------

เขียนเอง งงเอง อ่านใหม่อีกรอบ ก็มึนเอง เจอกันพรุ่งนี้

ความคิดเห็น