นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายหื่นฮา เป็นแนวใหม่ที่ไม่เคยเขียนเหมือนกัน หวังว่าคนอ่านคงจะชอบนะคะ อัพไม่เป็นเวลาค่ะ สุดแต่ว่าจะว่างตอนไหนและปั่นทันรึเปล่า แรกๆ คงอัพได้ทุกวัน แต่หลังจากหมดสต็อกแล้วอาจต้องรอกันบ้างนะคะ อย่าด่ากันล่ะถ้าอัพช้าหรือหยุดอัพไปบ้าง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า ^ ^

เย็นชา (กลาง) เจอบัวเหวี่ยงกลับ ซึ้งไหมคะพี่

ชื่อตอน : เย็นชา (กลาง) เจอบัวเหวี่ยงกลับ ซึ้งไหมคะพี่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 99.3k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2560 00:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เย็นชา (กลาง) เจอบัวเหวี่ยงกลับ ซึ้งไหมคะพี่
แบบอักษร

สัตตบงกชรู้สึกว่าหูเธอร้อนอย่างไรก็ไม่รู้ การได้คุยโทรศัพท์กับบุญฤทธิ์มันเหมือนมีเขามากระซิบอยู่ใกล้ๆ และเพียงแค่นั้นมันก็ทำให้เธอร้อนวูบวาบ เป็นอาการที่ประหลาดเหลือเกิน

"ว่ายังไงจ๊ะ บอสจะมาหาแม่รึเปล่าวันนี้"

หญิงสาวหันไปมองแม่นายที่เป็นผู้สั่งให้เธอโทรไปถามบุญฤทธิ์แล้วยิ้มกว้าง "ค่ะ พี่จะมา"

"ดีจริง แบบนี้แม่ต้องทำของโปรดเอาไว้ให้บอสแล้ว" อัจฉราลุกขึ้นจากโต๊ะรับประทานอาหารแล้วเดินไปยังห้องครัว ท่าทางเธอกระฉับกระเฉงทันทีที่ได้รู้ว่าลูกชายจะมา

แล้วเธอล่ะ...สัตตบงกชมองมือของตนเองที่กุมโทรศัพท์มือถือเครื่องบางอยู่ เขาจะมาแล้วเธอควรทำอะไรไว้รอต้อนรับเขาดี

- - - - - - - - - -


รถสปอร์ตสีเงินซึ่งแล่นเข้ามายังไร่มีบุญเป็นของแปลกที่ทำให้คนงานในไร่หันมามองและชี้ชวนให้คนอื่นดูเป็นตาเดียว

คนงานชายน้ำลายแทบหกเมื่อเห็นรถคันสวยคันนั้น ส่วนคนงานหญิงก็กิ๊วก๊าววาดฝันกันว่าจะเป็นอย่างไรหนอหากได้ขึ้นไปนั่งเคียงข้างเจ้าของรถ

"โอ๊ย พวกมึงอย่าฝันไปเลย คนงานแบบพวกมึงไม่มีโอกาสได้ขึ้นไปนั่งชูคอในรถลูกแม่นายหรอก แต่ถ้าคิดอยากจะไปล้างรถให้ อันนี้อาจพอมีทาง" หัวหน้าคนงานตะโกนเตือนสาวๆ ที่เอาแต่ยืนมองรถที่แล่นจากไปตาปรอย

"ตาอ่ำรู้ได้ยังไงว่าพวกเราจะไม่มีโอกาส ถ้าอีบัวมีโอกาส แปลว่าลูกแม่นายน่ะชอบสาวถึก ทน แข็งแรง ไม่แน่นา ถ้าลูกแม่นายเบื่ออีบัวแล้วอาจจะมาหาสาวๆ แถวนี้ไปช่วยล้างรถให้ก็ได้"

ฟังคำตอบโต้จากเผือก สาวชาวไร่ที่ปากกล้าแล้วพวกสาวๆ ที่ยืนตัดผักสลัดกันอยู่ก็หันไปหัวเราะคิกคักกัน

เรื่องระหว่างลูกชายแม่นายกับผู้จัดการไร่แบบสัตตบงกชเป็นที่รับรู้ไปทั่วแล้ว พวกหนุ่มๆ บางคนอิจฉาลูกแม่นาย บางคนที่องุ่นเปรี้ยวก็นินทาสัตตบงกชว่าหัวสูง เพราะหวังจะจับลูกแม่นายเลยไม่เคยแลหนุ่มชาวไร่ ส่วนพวกสาวๆ บางส่วนก็เสียดายที่สัตตบงกชไม่ใช่ทอม แต่บางส่วนก็อิจฉาที่เธอมีวาสนาได้เป็นเมียคนหล่อ

แต่ไม่ว่าใครจะรู้สึกแบบใดก็ทำได้เพียงแค่นินทาอยู่ในวงแคบ ไม่กล้าพูดดังเหมือนอีเผือก สาวชาวไร่ที่หลงตัวว่ามีหน้าตาดีจนเคยทำให้หนุ่มในไร่มีบุญถึงกับต่อยกันเพื่อแย่งเธอ

ตาอ่ำหัวหน้าคนงานที่คุมโรงเรือนปลูกผักเรดิชิโอมองอีเผือกแล้วหัวเราะหึ หึ "ปากมึงกล้าดีนะอีเผือก ไว้คุณบัวมามึงลองพูดแบบนี้ต่อหน้าคุณบัวดูสักทีสิวะ ถ้ามึงกล้ากูจะยกมือไหว้มึงเลย"

ถูกท้าทายแบบนั้นแล้วเผือกก็สะบัดหน้าค้อนตาอ่ำ "โอ๊ย! ฉันไม่ได้โง่นี่ ขืนทำแบบนั้นอีบัวคงไล่ฉันออก แล้วฉันจะเอาอะไรกิน"

ไร่มีบุญเป็นแหล่งทำงานแหล่งเงินที่หล่อเลี้ยงคนในตำบลนี้ จริงอยู่ว่ายังมีไร่ มีโรงงานอีกหลายแห่งภายในจังหวัด แต่ไร่มีบุญเป็นแห่งเดียวที่ให้เงินคนงานอย่างเป็นธรรม เลี้ยงดูอย่างดี แถมมีสวัสดิการยามเจ็บป่วยให้ด้วย ดังนั้นใครที่เข้ามาทำงานที่ไร่มีบุญได้ย่อมไม่อยากถูกไล่ออกไป

ฉะนั้นแม้ว่าเผือกจะไม่ชอบสัตตบงกช อีกทั้งชอบว่าร้ายคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายลับหลังเสมอ เธอก็ยังไม่กล้าแสดงตัวเป็นศัตรูกับสัตตบงกชแบบเปิดเผย

เผือกได้แต่มอง มองตามฝุ่นที่ฟุ้งกระจายเป็นสายเพราะรถสุดสวยคันนั้นแล้วจินตนาการ...จะเป็นอย่างไรหนอหากเธอได้นั่งรถคันนั้นคู่ไปกับคุณบอสสุดหล่อ

- - - - - - - - - -


เพราะรู้ว่าบุญฤทธิ์จะมา สัตตบงกชจึงเลือกที่จะทำงานอยู่ในออฟฟิศภายในเรือนใหญ่ ดังนั้นพอได้ยินเสียงรถ เธอจึงเดินจากโต๊ะทำงานมายังหน้าต่างแล้วมองออกไปเห็นบุญฤทธิ์ก้าวลงมาจากรถคันสวยของเขา

เขาช่างแตกต่าง ช่างหล่อเหลา ดูดีจนเกินจะเชื่อว่าเขาเป็นสามีเธอ

ความคิดอ่อนหวานในใจสัตตบงกชพลันสะดุดเพราะ...เขาไม่ใช่สามีเธอสักหน่อย

ความยินดีที่ได้เห็นเขาหายวับไปในทันที สัตตบงกชด่าตัวเองที่ดันเอาอารมณ์ไปผูกกับเขา กับผู้ชายที่เธอรู้ดีว่าเขามองเธอเป็นแค่โรงงานผลิตลูก

มันบ้าบอ! ทั้งที่ทำใจเอาไว้แล้วว่าจะไม่ผูกพัน แต่พอมีอะไรกันแค่ครั้งสองครั้งเธอก็เผลอ...เผลอไปจนได้

หญิงสาวกัดริมฝีปาก กำมือแน่น พร้อมเตือนตัวเองว่า ตั้งแต่นี้ต่อไปอย่าได้คิดผูกจิตผูกใจกับเขาอีก ไม่อย่างนั้นเธอเองนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายเจ็บปวดจากสิ่งที่เธอเลือก เธอตัดสินใจ

- - - - - - - - - -


กว่าสัตตบงกชจะทำใจและเดินออกมาจากห้องทำงานได้ บุญฤทธิ์ก็นั่งคุยกับแม่นายไปราวห้านาทีแล้ว

ชายหนุ่มส่งยิ้มไปให้บุคคลอีกคนที่เขาคิดถึงทันทีเมื่อเห็นเธอเดินออกมาจากห้องทำงาน และออกจะผิดหวังเล็กน้อยที่ได้รับรอยยิ้มที่ไม่สดชื่นนักตอบกลับมา

"บัวมาก็ดีแล้ว สั่งเด็กให้จัดโต๊ะเลยดีไหม บอสมาเหนื่อยๆ คงหิวแล้ว กินข้าวกลางวันกันเลยดีกว่า"

"ค่ะ เดี๋ยวบัวจัดการให้" สัตตบงกชนึกดีใจที่เธอไม่ต้องนั่งปั้นหน้าอยู่ตรงนั้นด้วย เธอรีบเดินเข้าไปทางหลังบ้านเพื่อเรียกเด็กๆ ให้มาจัดโต๊ะ จากนั้นจึงเดินออกมาเพื่อบอกแม่นายสั้นๆ

"เรียบร้อยแล้วค่ะ เชิญแม่นายที่โต๊ะกินข้าวได้เลย" พูดจบหญิงสาวก็ผละไปที่ประตูบ้าน หยิบเอากุญแจที่แขวนอยู่บนผนังออกมาแล้วเอื้อมมือแตะลูกบิดประตู แต่ยังไม่ทันได้เปิดออกไปก็มีเสียงถามดังออกมาจากปากบุญฤทธิ์เสียก่อน

"จะไปไหนบัว"

หญิงสาวหันกลับมามองผู้ถามที่นั่งอยู่บนโซฟาหวายรับแขก "ไปตรวจโรงเรือนค่ะ วันนี้เขาตัดผักส่งเข้ากรุงเทพบัวต้องไปดูความเรียบร้อย"

"อยู่กินข้าวกับพี่ก่อนไม่ได้เหรอ"

สัตตบงกชยิ้มบางๆ "บัวต้องทำตามหน้าที่ค่ะ ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมาไร่เราจะเสียชื่อ"

มันเป็นคำปฏิเสธที่มีเหตุมีผลเสียจนบุญฤทธิ์ไม่อาจหาอะไรมาหักล้างได้ เขามองคนที่เขาคิดถึงเดินออกไปจากบ้านอย่างหงุดหงิดไม่น้อย

- - - - - - - - - -

心烦


มาคุ มาคุ

เอาซี้ต่อไปจะกล้างอนบัวก่อนอีกไหม

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว