ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รอข้านะ 100% เพิ่มเติมเล็กน้อย

ชื่อตอน : รอข้านะ 100% เพิ่มเติมเล็กน้อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 355

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2560 20:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รอข้านะ 100% เพิ่มเติมเล็กน้อย
แบบอักษร

                                                                        บทที่ 5

แสงจากพระอาทิตย์ส่องผ่านม่านที่พลิ้วตามสายลม ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงสีแดงเริ่มขยับเล็กน้อย เปลือกตาของเธอค่อยๆพรือตาขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีน้ำเงินดูน่าค้นหาและมีเสน่ห์ ขาเรียวยาวก้าวออกจากเตียง แล้วเดินไปที่ห้องน้ำเพื่อไปสีฟันและแต่งตัว หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย ร่างบางก็ออกไปเดินเล่นข้างนอก

“อากาศที่ดีจริงๆ ” เธอพูดพลางมองไปรอบๆตัว ต้นไม้สูงมีใบสีแดงออกส้มโยกไปตามสายลมที่พัดมา แต่หลังจากที่เธอเพลิดเพลินกับสิ่งรอบตัวได้ไม่นาน นัยน์ตาสีน้ำเงินก็สะดุด กับร่างสูงในชุดสีฟ้าอมม่วงเช่นเคย เขาขยับตัวเล็กน้อยแล้ววาดมือเป็นวงกลม ไม่นานนักก็มีลูกบอลน้ำแข็งขนาดใหญ่พุ่งออกไปข้างหน้าแล้วกลายเป็นน้ำแข็งแท่งคมทันที

ฉึก ! ฉึก ! ฉึก !

แท่งน้ำแข็งทั้งหมดตอนนี้ปักอยู่ที่ต้นไม้ต้นหนึ่งเป็นลักษณะวงกลม จากนั้นก็สลายไปทันที แต่ยังคงรอยปักอยู่บนต้นไม้

แปะๆๆๆ

“ว้าววว สุดยอดไปเลย”  เธอเดินเข้าไปหาเขา พร้อมกับปรบมือ

พรึบ !

ก้าวไปได้ไม่ถึงสามก้าวก็ชะงัก จู่ๆเข้าก็ยื่นมือออกมาปล่อยพลังออกมาทางเธอ ตอนนี้แท่งน้ำแข็งปลายคมดั่งหัวธนูนับสิบพุ่งมาหาเธอ หญิงสาวได้แต่ยืนชะงักแล้วหลับตาปี๋

อะไรเนี่ย..ทำไมอยู่ๆเขาจะฆ่าเธอล่ะ ?

แคร็ก !!!

เสียงดังเล็กๆตรงหน้าเธอพร้อมมีไอเย็นจางๆลอยมาแตะหน้าของเธอ เธอค่อยๆลืมตาข้างหนึ่งขึ้นมาเพื่อดูให้แน่ชัดว่ามีอะไร

ดอกไม้สีขาวเล็กๆหลายดอกลอยเข้ามาปะทะกับใบหน้าเธอ พร้อมส่งกลิ่นหอมยั่วยวน เธอค่อยๆยื่นมือออกมาข้างหน้าทั้งสองข้างเพื่อที่จะรองดอกไม้ที่ค่อยๆหล่นลงพื้น

“สวยจังเลย....” 

เธอมองดอกไม้เล็กๆในมือแล้วยิ้มกว้าง

“เจ้าชอบหรือไม่”

ร่างหนาเดินเข้ามาหาเธอเรื่อยๆแล้วยิ้มขึ้นเมื่อเห็นคนข้างหน้าเล่นกับดอกไม้ที่ร่วงลงมา

“ชอบสิ..ดอกไม้พวกนี้น่ารักมาก แล้วก็หอมด้วย ลองดมดูสิ” 

เธอพูดขึ้นพร้อม เอามือทั้งสองที่มีดอกไม้มายมายบนมือไปที่จมูกเขา แต่ก็ชะงักค้างไว้ทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน

“เอ่อ...” 

หญิงสาวเริ่มก้มหน้าเล็กน้อยพร้อมทำท่าทางกระอักกระอวก

“ถ้าเจ้าชอบก็ดีแล้ว ไปทานข้าวกันเถอะ” 

เขาพูดพลางยิ้ม แล้วเดินกลับจวน

“อะ...อื้ม” 

เธอตอบแล้วรีบเดินตามเขาไป

หลังจากที่เธอจัดการอาหารมื้อเช้าไปเรียบร้อยแล้ว เธอก็รู้สึกว่าอาหารที่นี้ไม่เลวเลยทีเดียว หื้มมม...สงสัยเธอต้องไปขอสูตรกับพ่อครัวบ้านนี้ซะแล้วสิ

เธอคิดพลางเอาผ้าเช็ดปากหลังจากที่เธอทานเสร็จแล้ว สักพักคนตรงหน้าก็เอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน

“วันนี้ข้ามีธุระต้องไปจัดการจนถึงรุ่งสาง เจ้ามิต้องรอทานมื้อเย็นกับข้านะ”

“หืม? อ่อ..โอเคๆ” 

เธอพูดพลางเอานิ้วชี้แตะหัวแม่มือยกให้เขา แล้วเอื้อมมือไปขิบชาต่อคล้ายไม่ใส่ใจ

“โอเค?” 

เฉียวฟงมองการกระทำของเธอแล้วเลิกคิ้ว พร้อมทำท่าแบบเธอที่เธอทำให้เขา

“ก็โอเคงะ...อุ๊บ..ฮ่าๆๆๆ นะ..นาย อุ๊บ ทำอะไรน่ะ ฮ่าๆๆ” 

หญิงสาวปล่อยก๊ากขึ้นมาทันทีเหมือนเห็นชายหนุ่มทำท่าทางเงอะงะ คล้ายกลับ....รำไทยเก๊ก.. ใช่ไม่ผิดหรอก..ทำมือจีบค้างไว้อยู่กลางอากาศอย่างนั้น

“แล้วที่เจ้าทำอยู่มันคือสิ่งใดเล่า... แล้วโอเคมันหมายความว่าเยี่ยงไร” 

เฉียวฟงถามทั้งๆที่มือยังจีบค้างอยู่กลางอากาศ

“เอ่อ..มันแปลว่า ตกลง ที่บ้านฉันใช้ภาษาแบบนี้นั้นแหละ แล้วก็....มือมันไม่ได้ทำแบบนี้นะ” 

ควินพูดจบแล้วเอื้อมมือเล็กๆของเธอไปหามือหนาที่กำลังจีบอยู่ นิ้วเรียวยาวเล็กของเธอจัดนิ้วของอีกคนอย่างช้าๆ โดยไม่รู้เลยว่าสายตาสีอำพันธ์กำลังลอบมองเธออยู่แล้วอมยิ้มบางๆประดับหน้า หากหญิงสานับร้อยเข้ามาเห็นคงล้มพับกันเป็นแถวแน่กระมัง เดิมทีแล้วเขาเพียงส่งแค่รอยยิ้มจอมปลอมให้กับคนอื่นเท่านั้น แต่กับผู้หญิงตรงหน้านี้ช่างแปลก ที่เขาสามารถยิ้มได้ออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“เสร็จแล้ววว แบบนี้เลยยย” 

เธอพูดแล้วหันไปมองคนตรงหน้าก็พบว่าเขามองเธออยู่ก่อนแล้ว ร่างบางจึงขยับตัวออกมาเล็กน้อยเพราะคิดว่าเธอใกล้ชิดเขามากเกินไป พร้อมกับใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อ แล้วเขาก็สะดุ้งคล้ายกับได้สติคืนมา

“โอเค โอเคๆ”

เฉียวฟงพูดขึ้นพร้อมทำมือที่เธอจัดนิ้วให้เขา

“ฮ่าฮ่าฮ่า นายนี่น่าขำจริง” 

หญิงสาวยกมือปิดปากขำเมื่อเห็นการกระทำของเขา

 ก๊อกๆ

“ขออภัยคุณชายและคุณหนูเจ้าค่ะ คุณชายเจ้าคะ....รถม้าพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นตามด้วยเสียงสาวใช้ด้านนอก

“ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” 

ชายหนุ่มหันกลับไปตอบ พลางเดินตรงมาหาคนข้างหน้า

“ข้าไปแล้วนะ ดูแลตัวเองด้วย เดี๋ยวข้าจะซื้อของมาฝากเจ้า” 

เขาพูดขึ้นแล้วยิ้มให้คนตรงหน้า

“อื้อ !”

 เธอตอบเขากลับพร้อมนึกขึ้นในใจ

โอ้ยย...อย่ายิ้มได้มั้ย ฉันจะตายแล้ว อีตาบ้า.. !

“แบมือเจ้ามา” 

เขาพูดขึ้นพลางล้วงถุงเล็กๆพร้อมหยิบเมล็ดเล็กๆออกมาเมล็ดหนึ่ง

“หืม? ได้สิ”

ร่างบางยื่นมือเล็กให้กับเขา สายตาก็จับจ้องที่เมล็ดพันธ์เล็กๆที่เขาถืออยู่

จะมาไม้ไหนอีกนะ? เธอคิดในใจ

พรึบ

ร่างสูงหยิบเมล็ดใส่มือเธอแล้วขยับมือเธอให้กำหลวมๆไว้

“หลังจากข้าย่างออกจากประตูนี้แล้วเจ้าถึงจะแบมือดูมันได้ จำไว้ล่ะ” 

เขาพูดพลางกระซิบใกล้ๆหูเธอแล้วหมุนตัวเดินออกไปทั้งรอยยิ้มคล้ายกลับทำอะไรที่ถูกใจไปเมื่อกี้

ผ่านมาเกือบห้านาทีแล้วที่เขาเดินออกไป ตัวหญิงสาวยังยืนแข็งทื่อ ใบหน้าแดงจ๋าอย่างเห็นได้ชัด ทำไมล่ะ ทำไมเธอไม่รู้สึกเหมือนเขากระซิบ แต่เหมือนริมฝีปากเขาแตะที่ใบหูของเธอเบาๆคล้ายกับสายลมแตะผ่านอย่างไว เธอค่อยๆมองดูมือที่กำบางอย่างไว้อยู่ พร้อมกับค่อยๆแบบมือออกมา ก็พบว่าดอกไม้สีชมพูกำลังบานในมือของเธออยู่พร้อมกับมีแสงระยิบระยับบนกลีบดอกไม้

ปุ๋ง !

เชยชมได้ไม่นานนัก สักพักดอกไม้ก็แตกสลายกลายเป็นผงระยิบระยับสีทองที่กำลังลอยผ่านหูของเธอ

‘รอข้านะ’

เสียงคล้ายกระซิบใกล้หูเธอที่มาพร้อมกับผงสีทองที่กำลังลอยผ่านเธอไปดังขึ้น

“คนบ้าอะไรไม่รู้” 

หญิงสาวกล่าวขึ้นพร้อมกับริมฝีปากของเธอยกยิ้มอย่างหุบไว้ไม่อยู่

หญิงสาวนั่งเหม่อลอยอยู่ศาลาเล็กในที่ที่เขาและเธอเจอกันเมื่อวันก่อน เธอเลือกนั่งตรงหัวสะพานที่ยื่นออกไปแล้วเหยียดเท้าลาน้ำเบาๆ นัยตาสีน้ำเงินเข้มกวาดตามองดูดอกบัวสีชมพูบานโตหลายดอกที่ส่งกลิ่นหอมมาเป็นระยะๆพร้อมกับลมไหวเย็นพัดมาทำให้เธอรู้สึกเย็นสบาย แต่ทว่าดวงตาดูคล้ายกับ...เบื่อหน่ายเหลือเกิน

ใช่แล้วล่ะเธอนั่งแช่มานานกว่าหนึ่งชั่วโมงได้ เพราะในจวนนี้ไม่มีอะไรให้เธอทำจริงๆเดินเข้าครัวก็โดนไล่ออกมา ช่วยอะไรไม่ได้เลย

จริงๆวันนี้เธอเลือกที่จะแต่งตัวเรียบง่ายเป็นชุดกระโปรงยาว ท่อนล่างเป็นสีเขียวเข้มกับท่อนบนเป็นสีขาว และเกลาผมเรียบๆไร้เครื่องประดับ คราแรกถิงเจิ้นกับเฟิงเจิ้นก็ได้แต่ขอร้องให้เธอสวมใส่เครื่องประดับสักชิ้นก็ยังดีแต่เธอหาได้ใส่ใจไม่ ก็เธอไม่ชอบใส่อะไรบนหัวเธอนี่นา ยกเว้นแต่จะมีงานสำคัญเท่านั้น

โครม !  เพี๊ยะ !!

 ไม่นานนักก็เกิดเสียงดังผิดปกติในจวนเธอเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจก่อนที่จะตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปดูสถานการณ์

“โง่งม !! เป็นหญิงรับใช้ประเภทใด แม้แต่เจ้านายเจ้ายังมิรู้ว่าไปแห่งใดงั้นหรือ !!”

“ฮึก..บ่าวมิทราบเจ้าค่ะ คุณหนูได้โปรดลงบ่าวด้วยนะเจ้าคะ”

“ได้ ยังไงข้าก็ต้องลงโทษเจ้าอยู่แล้ว เด็กๆ เอาคนพวกนี้ไปโบยคนล่ะยี่สิบไม้ !”

เสียงแหลมดังขึ้นออกมา จากห้องๆหนึ่ง  เธอยิ่งใจร้อนรมมากขึ้นเท่านั้น นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ยถึงกับต้องลงไม่ลงมือกันขนาดนั้น

“หยุดนะ !” เธอโพล่งออกไปทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง เฮ้อ..ดูเหมือนจะมาทันพอดี สายตาน้ำเงินเริ่มกวาดมองดูทุกคน บางคนมีรอยประทับแดงเถือกอยู่บนใบหน้า บางคนก็มีเลือดไหลที่มุมปาก ยิ่งไปกว่านั้นคือพ่อบ้านลี่ที่แต่ก่อนเรียบร้อย ตอนนี้กลับมีสภาพรุงรังและมีเลือดไหลที่ปลายคิ้ว พวกนี้ชักจะมากเกินไปแล้วนะ กับคนแก่ทำได้ถึงขนาดนี้ เธอตวัดตาไปมองที่ต้นเหตุทันที เป็นหญิงสาวสวมอาภรณ์สีชมพูดวงตาเชิ่ดบ่งบอกถึงเจ้าของที่มีความยิ่งยโสมิน้อยพร้อมกับเครื่องประดับมากมายบนหัวบ่งบอกถึงฐานะอย่างชัดเจน

“สาวใช้คนใหม่หรือ” กลีบปากสีแดงเอ่ยขึ้น แล้วย่างเข้าไปหาเธอพร้อมกับเชยคางเธอขึ้นมา

“หน้าตามิเลวนี่ ดูท่าจะมาสมัครที่จวนแห่งนี้เพราะคุณชายมู่ละสิท่า...หึ” เล็บยาวแหลมกดเข้าไปจนเธอรู้สึกเจ็บ

พรึบ !!

ควินปัดมือใส่อย่างเต็มแรง พร้อมกับลูบคางของเธอที่ถูกบีบ เหอะ ! กล้าดียังไงมาจับหน้าเธอกันนะ ยัยคนนี้ !

“เล็บข้า...นี่เจ้า !  กล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับข้า”

พรึบ! โครม !

อีกฝ่ายเงื้อมือขึ้นมาหมายจะตบเธอแต่ก็พลาดเพราะเธอหลบทัน ก็แหงล่ะ เธอได้ยูโดสายดำเชียวนะ

“อุปส์ โทษทีนะ พอดียืนนานไปเลยกะจะเปลี่ยนที่นิดนึงอ่ะ”

เธอป้องปากอย่างเสแสร้ง แล้วยิ้มบางๆ แฝงความกดดันในอีกฝ่ายไม่น้อย

อีกฝ่ายมองไปที่เธออย่างเคียดแค้น เป็นแค่คนใช้ไร้ค่า ถึงกับทำให้นางอับอายได้ขนาดนี้ อย่างหวังจะมีชีวิตรอดอีกเลย !

“เด็กๆจับมันไว้ !! เอาไปขังที่ถ้ำวารีสามวันสามคืน งดข้าวอดน้ำ !! ส่วนพวกเจ้า ถ้าแส่เรื่องนี้เมื่อไร ข้าจะฆ่ายันชั่วโคตร !!!”

พรึบ ! กึก !

ทันใดนั้นหญิงสาวก็วาดมือออกไปใส่ร่างของเธอไปกระแทกกับผนักทันใดนั้นก็มีน้ำแข็งลามมาตึงแขนเธอไว้ทั้งสองข้าง

“หึ ฤทธิ์ดีนัก ข้าจะทำให้รู้เองว่าคนที่แผลงฤทธิ์ใส่ข้า อี้ฟางหลินมันเป็นเช่นไร”

หัวที่เริ่มหนักอึ้งจนชาไร้ความรู้สึก เธอเห็นเลือดของเธอกำลังหยดลงพื้นอย่างช้าๆแต่เธอกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บ ทำไมนะ ทำไมเธอทำอะไรไม่ได้เลย แค่ปกป้องตัวเองยังทำไม่ได้ยังไปหวังปกป้องคนอื่นอีก มันน่าเจ็บใจจริงๆ

พรึบ !

ถึงแม้สติของเธอจะเริ่มเลือนรางไปบ้างก็รู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังถูกอุ้มไปสักที ในใจเริ่มนึกถึงคนๆหนึ่งที่พยายามช่วยเหลือเธอเสมอ จนกระทั่งม่านตาเริ่มพร่ามัวไปในที่สุด





ท่ามกลางความมืดปกคลุมและอับชื้นยากที่จะมองเห็น แต่ถ้าเล็งสายตาดีจะเห็นร่างบางถูกตรึงไว้กับหินที่เย็บเยือกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งในความมืด อาภรณ์เต็มไปด้วยเลือดและขาดวิ่นเผยให้เห็นรอยช้ำม่วงๆเป็นจุดๆ ตอนนี้เธอแทบไม่มีแรงจะทำอะไรทั้งนั้น ทรมาณเหลือเกิน... เธอถูกตรึงไว้ทั้งคืน ทั้งอากาศหนาวเหน็บบอกกับน้ำแข็งที่ล้อมข้อมือและข้อเท้าเธออยู่

“นะ...หนาว” ริมฝีปากที่เคยอวบอิ่มอมชมพูบัดนี้กลายเป็นสีขาวซีดจนน่ากลัวยิ่งน้ำแข็งเกาะตามริมฝีปากและใบของเธอแล้วช่างเวทนายิ่งนัก

พรึบ ! แคร็ก !

แม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่สามารถแม้จะเงยหน้ามองได้แต่ประสาทหูของเธอค่อนข้างดีเลยทีเดียวทั้งยังรู้สึกถึงไอสังหารแปลกๆ...  มาแล้วสินะ คราวนี้คงอดใจไม่ไหวถึงกับจะมาฆ่าเธอถึงที่เลยทีเดียว เธอพยายามเงยหน้าขึ้นมาและพรือตาขึ้นสิ่งที่เธอเห็นเป็นบุรุษชุดสีดำม่วงลางๆกำลังเดินมาหาเธออย่างช้าๆเธอพยายามเพ็งมอง แต่ก็เห็นไม่ชัด  ใจเธอเริ่มเต้นรัวขึ้นเรื่อยๆ เธอกลัวความรู้สึกนี้เหลือเกิน เธอรู้ว่ายังไงเธอจะต้องเจอมัน เพียงแต่เธอยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันในตอนนี้ บุรุษผู้นี้หยุดที่ตรงหน้านางแล้วเงื้อมือขึ้นมา เธอก็หลับตาลงช้าๆ ถึงเวลาของฉันแล้วใช่มั้ย...

พรึบบบ !

เปรี๊ยยยยะ !

ตุบ.... !


จบไปแล้วกับตอนที่ 5 นะคะะ ตอนนี้ไรท์เริ่มลืมเรือนเรื่องพล็อตนิยายไปแล้ว สมุดที่จดพล็อตก็กำลังหาอยู่ จำได้เพียงลางๆ5555 แต่ก็พยายามรื้อฟื้นความทรงจำต่อไปค่ะ5555

ความคิดเห็น